sekwencjonowanie nowej generacji
Sekwencjonowanie nowej generacji (Next-Generation Sequencing, NGS) to zbiór nowoczesnych technologii umożliwiających równoległe odczytywanie milionów fragmentów DNA w jednym eksperymencie. Metody te zrewolucjonizowały badania genomiczne, umożliwiając szybką i relatywnie tanią analizę całego genomu, eksomu lub wybranych regionów DNA.
W przeciwieństwie do klasycznej metody Sangera, technologie NGS pozwalają na masowe, równoległe sekwencjonowanie, co znacząco zwiększa przepustowość i obniża koszty. Główne platformy NGS obejmują technologie takie jak Illumina (sekwencjonowanie przez syntezę), Ion Torrent (sekwencjonowanie przez detekcję jonów), czy nowsze metody jak nanopore (Oxford Nanopore) i SMRT (Pacific Biosciences) umożliwiające odczyt pojedynczych, długich cząsteczek DNA.
Zastosowania kliniczne NGS obejmują diagnostykę chorób genetycznych, onkologię (profilowanie molekularne nowotworów), farmakogenetykę, medycynę spersonalizowaną oraz diagnostykę prenatalną nieinwazyjną. W mikrobiologii NGS umożliwia identyfikację patogenów, analizę mikrobiomów oraz śledzenie epidemii chorób zakaźnych. Techniki te są również kluczowe w badaniach naukowych, umożliwiając sekwencjonowanie nowych organizmów i analizy transkryptomiczne.
Wyzwania związane z NGS obejmują konieczność zaawansowanej analizy bioinformatycznej dużych zbiorów danych, interpretację wariantów o nieznanym znaczeniu klinicznym oraz standaryzację procedur w zastosowaniach diagnostycznych. Mimo to, NGS stało się nieodzownym narzędziem we współczesnej medycynie precyzyjnej, umożliwiając diagnozowanie i leczenie pacjentów w oparciu o ich indywidualny profil genetyczny.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Epidermolysis bullosa – Epidemiologia
Epidermolysis bullosa (EB) to heterogenna grupa rzadkich chorób genetycznych charakteryzujących się kruchością skóry i błon śluzowych, prowadzących do powstawania pęcherzy i nadżerek po minimalnych urazach mechanicznych. Epidemiologia EB wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i metodologiczne, z zapadalnością wahaącą się od około 19,6 do 67,8 przypadków na milion żywych urodzeń oraz chorobowością od 6,0 do 54,0 przypadków na milion populacji w różnych krajach. Najczęstszym podtypem jest EB simplex (EBS) stanowiący 70-92% przypadków, z zapadalnością 7,87/milion żywych urodzeń i chorobowością 6,0/milion populacji. Dystroficzne EB (DEB) stanowi 25-30% przypadków, z zapadalnością dominującej formy 2,12, a recesywnej 3,05/milion żywych urodzeń oraz chorobowością około 3,3/milion populacji. Złączeniowe EB (JEB) to około 5% przypadków, z zapadalnością 2,68/milion żywych urodzeń i chorobowością 0,49/milion populacji, natomiast zespół Kindlera (KEB) jest najrzadszy, z około 400 zgłoszonymi przypadkami na świecie. EB dotyka obie płcie i wszystkie grupy etniczne, choć obserwuje się geograficzne różnice związane z czynnikami genetycznymi i społeczno-kulturowymi, np. wysokim odsetkiem małżeństw konsanguinicznych w niektórych regionach. Śmiertelność jest najwyższa w JEB-Herlitz, gdzie niemal wszystkie niemowlęta umierają w ciągu 1-2 lat życia. U pacjentów z recesywną dystroficzną EB (RDEB) obserwuje się wysokie ryzyko rozwoju raka kolczystokomórkowego (SCC), z wystąpieniem SCC już od 16 roku życia i skumulowanym ryzykiem sięgającym do 76,1% do 35 roku życia w ciężkiej postaci RDEB-GS.
atopowe zapalenie skóry, badanie kliniczne, beremagene geperpavec, diagnostyka genetyczna, dupilumab, dystroficzne epidermolysis bullosa, epidermolysis bullosa, epidermolysis bullosa simplex, fibroblast, gentamycyna, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, nadżerki, poradnictwo genetyczne, przeszczep szpiku kostnego, rak kolczystokomórkowy, recesywna dystroficzna epidermolysis bullosa, repozycjonowanie leków, ryzyko zgonu, sekwencjonowanie całego eksomu, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia genowa, terapia komórkowa, zapalenie skóry, zespół Kindlera - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza w onkologii stanowi ocenę rokowania i przewidywanej reakcji na leczenie nowotworu, opartą na analizie stopnia zaawansowania choroby, zajęciu węzłów chłonnych oraz czasie do nawrotu. Modele prognostyczne, takie jak CIRI (Ciągły Zindywidualizowany Indeks Ryzyka), wykorzystują dynamiczne dane kliniczne i molekularne, poprawiając dokładność przewidywań w porównaniu do tradycyjnych systemów klasyfikacji TNM. Wykorzystanie zaawansowanych technik, w tym uczenia maszynowego i analizy NLP, pozwala na integrację multimodalnych biomarkerów, co zwiększa moc dyskryminacyjną modeli prognostycznych w przewidywaniu przeżycia całkowitego i odpowiedzi na leczenie. Przykładowo, w chłoniaku rozlanym z dużych komórek B CIRI wykazał kalibrację z różnicą 5% między obserwowanymi a przewidywanymi wynikami przeżycia wolnego od zdarzeń w okresie 12-36 miesięcy.
analiza radiomiczna, chłoniak rozlany z dużych komórek B, choroba nowotworowa, elektroniczna dokumentacja medyczna, glejak niższego stopnia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, jasnokomórkowy rak nerkowokomórkowy, przetwarzanie języka naturalnego, przeżycie wolne od zdarzeń, rak kory nadnerczy, rak wątrobowokomórkowy, sekwencjonowanie nowej generacji, stopień zaawansowania nowotworu, terapia miejscowa, terapia wewnątrztętnicza, uczenie maszynowe, zajęcie węzłów chłonnych, zmiany przedrakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu – Leczenie
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu (CUP) stanowi około 3-5% wszystkich nowotworów złośliwych i charakteryzuje się agresywnym przebiegiem oraz opornością na standardową chemioterapię, co skutkuje medianą przeżycia 4-9 miesięcy w 85-90% przypadków o niekorzystnym rokowaniu. Diagnostyka obejmuje biopsję, badania immunohistochemiczne, molekularne oraz obrazowe, a leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia. Standardowa chemioterapia opiera się na pochodnych platyny w skojarzeniu z taksanami lub gemcytabiną (np. karboplatyna z paklitakselem, cisplatyna z gemcytabiną), natomiast radioterapia i chirurgia mają zastosowanie głównie w przypadkach ograniczonych zmian lub w celach paliatywnych. Hormonoterapia jest stosowana przy podejrzeniu nowotworów hormonozależnych, a leczenie paliatywne skupia się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia.
analog somatostatyny, antygen PSA, badanie histopatologiczne, cisplatyna, denosumab, ekspresja HER2, ekspresja PD-L1, etopozyd, guz neuroendokrynny, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, karboplatyna, leczenie paliatywne, limfadenektomia, nadekspresja HER2, niestabilność mikrosatelitarna, obciążenie mutacyjne, ognisko pierwotne nowotworu, onkolog kliniczny, opieka hospicyjna, pochodne platyny, profilowanie genomowe, przeciwciało anty-PD-1, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu, rakowiak, sekwencjonowanie nowej generacji, wsparcie psychologiczne, zaburzenia naprawy niesparowanych zasad DNA, zespół multidyscyplinarny, zmiana przerzutowa - Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Diagnostyka i diagnoza
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, występujący głównie u osób w wieku 50-70 lat, najczęściej w kończynach dolnych i tułowiu. Charakteryzuje się brakiem specyficznej linii różnicowania komórkowego, co czyni diagnozę wykluczeniową i wymaga zaawansowanych badań histopatologicznych, immunohistochemicznych oraz molekularnych. Diagnostyka obrazowa opiera się głównie na MRI, CT i PET-CT, które oceniają lokalizację, wielkość guza oraz obecność przerzutów, zwłaszcza do płuc. Biopsja gruboigłowa i otwarta są kluczowe dla potwierdzenia rozpoznania, a immunofenotyp UPS obejmuje pozytywną ekspresję wimentyny i negatywne markery nabłonkowe, melanocytarne oraz mięśniowe. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne nowotwory pleomorficzne, takie jak pleomorficzny mięsak prążkowanokomórkowy, tłuszczakomięsak czy mięsak maziówkowy. Pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi 65-70%, a rokowanie zależy od wielkości guza (>5 cm), lokalizacji, stopnia histologicznego (zwykle G3-G4) oraz marginesu resekcji.
amplifikacja MDM2, badanie genomiczne, badanie histologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie mikroskopowe, badanie ultrastrukturalne, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia, czerniak amelanotyczny, inhibitor NTRK, klasyfikacja TNM, kostniakomięsak pozaszkieletowy, mięsak tkanek miękkich, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, płynna biopsja, porównawcza hybrydyzacja genomowa, pozytronowa tomografia emisyjna, profilowanie ekspresji genów, przerzut do płuc, radioterapia, rezonans magnetyczny, różnicowanie komórkowe, sekwencjonowanie nowej generacji, stopień histologiczny, terapia celowana, tomografia komputerowa, wycięcie chirurgiczne, wznowa miejscowa, zdjęcie rentgenowskie, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Diagnostyka i diagnoza
Guzy zarodkowe OUN to heterogenna i agresywna grupa nowotworów pochodzenia embrionalnego, wymagająca szybkiej i precyzyjnej diagnostyki, która opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym oraz zaawansowanych technikach obrazowych, przede wszystkim MRI z kontrastem całej osi neuraksjalnej. Charakterystyczne cechy obrazowe obejmują hipo- do izointensywność w T1, hiperintensywność w T2, heterogenne wzmocnienie kontrastowe oraz ograniczoną dyfuzję w DWI. Diagnostyka molekularna, w tym immunohistochemia, FISH, PCR, profilowanie metylacji DNA i NGS, jest kluczowa dla zintegrowanej diagnozy i klasyfikacji guzów, zwłaszcza rdzeniaków, które dzielą się na podtypy WNT, SHH, Grupa 3 i Grupa 4, różniące się rokowaniem i terapią. Biopsja i badanie histopatologiczne z markerami takimi jak synaptofizyna i LIN28A (w ETMR) są niezbędne do potwierdzenia rozpoznania, a nakłucie lędźwiowe służy do oceny rozsiewu nowotworu w płynie mózgowo-rdzeniowym.
aberracja chromosomowa, amplifikacja MYC, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie molekularne, białaczka OUN, biomarker molekularny, ciśnienie śródczaszkowe, diagnostyka różnicowa, dysfagia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, glejak wielopostaciowy, guz zarodkowy, guz zarodkowy z wielowarstwowymi rozetkami, immunohistochemia, komórka embrionalna, komórka nowotworowa, marker immunohistochemiczny, mięsak Ewinga, nakłucie lędźwiowe, obraz T1-zależny, obraz T2-zależny, obrazowanie dyfuzyjne, obrazowanie perfuzyjne, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, profilowanie metylacji DNA, punkcja lędźwiowa, radiogenomika, rdzeniak, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, spektroskopia, spektroskopia rezonansu magnetycznego, stratyfikacja ryzyka, tomografia komputerowa, wywiad lekarski - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Patofizjologia i mechanizm
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych, charakteryzujący się wysoką heterogennością i agresywnym przebiegiem. Etiopatogeneza obejmuje przewlekłe zapalenie i cholestazę, które prowadzą do uszkodzeń DNA, mutacji w protoonkogenach (np. KRAS, BRAF) i genach supresorowych (np. TP53, SMAD4), a także deregulacji szlaków sygnałowych takich jak MAPK, JAK/STAT, PI3K/Akt i EGFR. Mutacje IDH1/2 występują w 13-20% przypadków wewnątrzwątrobowego raka dróg żółciowych, a fuzje FGFR2 aktywują liczne szlaki proproliferacyjne. Mikrośrodowisko guza, w tym limfocyty, fibroblasty i makrofagi, odgrywa kluczową rolę w progresji nowotworu, m.in. poprzez aktywację punktów kontrolnych układu immunologicznego (PD-1/PD-L1, CTLA-4). Czynniki ryzyka to m.in. pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC), zakażenia przywrami wątrobowymi, przewlekłe zapalenia, kamica żółciowa oraz czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu i ekspozycja na Thorotrast.
cholestaza, cyklooksygenaza-2, czynnik aktywujący komórki B, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik wzrostu hepatocytów, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dehydrogenaza izocytrynianowa, fibroblasty związane z rakiem, fuzja FGFR2, gen supresorowy nowotworów, indukowalna syntaza tlenku azotu, inhibitor IDH1, inhibitor punktów kontrolnych, interleukina-12, interleukina-6, komórki macierzyste, komórki nabłonkowe, limfocyty naciekające guz, macierz zewnątrzkomórkowa, makrofagi związane z guzem, mikrośrodowisko guza, mutacja BRAF, mutacja IDH1, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przywry wątrobowe, rak dróg żółciowych, rak wewnątrzwątrobowy, receptor czynnika wzrostu naskórka, receptory kinazy tyrozynowej, regulatorowe komórki T, sekwencjonowanie nowej generacji, szlak MAPK, wirusowe zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Patofizjologia i mechanizm
Guzy zarodkowe OUN to wysoce złośliwe nowotwory rozwijające się z pozostałości komórek zarodkowych, głównie u niemowląt i małych dzieci. Charakteryzują się heterogennością molekularną, co znalazło odzwierciedlenie w klasyfikacji WHO 2021, dzielącej je na rdzeniaki (medulloblastoma) z pięcioma podgrupami molekularnymi, atypowe teratoidalno-rabdoidalne guzy (AT/RT) z mutacjami genu SMARCB1, guzy z rozetami wielowarstwowymi (ETMR) z amplifikacją klastra C19MC w 90% przypadków oraz inne podtypy, takie jak neuroblastoma OUN z aktywacją FOXR2 i guzy z tandemową duplikacją BCOR. Patogeneza obejmuje zmiany genetyczne i epigenetyczne, w tym mutacje DICER1 i nadekspresję białka LIN28A, które wpływają na regulację mikroRNA i proliferację komórek nowotworowych. Guzy te wykazują tendencję do rozsiewu przez płyn mózgowo-rdzeniowy, co pogarsza rokowanie i wymaga precyzyjnej diagnostyki molekularnej, w tym profilowania metylacji DNA i sekwencjonowania NGS, dla optymalizacji terapii i stratyfikacji ryzyka.
anemia Fanconiego, apoptoza, gen DICER1, guz zarodkowy, guz zarodkowy OUN, komórka macierzysta nowotworowa, kompleks SWI/SNF, mikroRNA, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, profilowanie metylacji DNA, rdzeniak, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia protonowa, wtórny nowotwór złośliwy, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół Rubinsteina-Taybiego, zespół Turcota - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka doliny – Diagnostyka i diagnoza
Gorączka doliny (kokcydioidomikoza) to grzybicza infekcja wywoływana przez Coccidioides immitis lub C. posadasii, której diagnostyka jest utrudniona ze względu na niespecyficzne objawy przypominające inne infekcje układu oddechowego. Podstawą rozpoznania są badania serologiczne: test immunoenzymatyczny (EIA) wykrywający przeciwciała w 1-3 tygodnie od objawów, test immunodyfuzji (ID) o wyższej swoistości oraz test wiązania dopełniacza (CF) umożliwiający ilościową ocenę miana przeciwciał, gdzie miana ≥1:16 korelują z ciężkością choroby. Ujemne wyniki serologiczne nie wykluczają zakażenia, zwłaszcza we wczesnej fazie, dlatego zaleca się powtórzenie badań po 2-4 tygodniach. Złotym standardem jest identyfikacja sferuli Coccidioides w próbkach klinicznych (plwocina, BAL, biopsje, płyn mózgowo-rdzeniowy) oraz hodowla grzyba, choć ta ostatnia wymaga około 5 dni i wiąże się z ryzykiem biologicznym. Coraz częściej stosuje się metody molekularne, takie jak PCR i sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), a także testy detekcji antygenów, szczególnie u pacjentów z immunosupresją.
badanie serologiczne, białe krwinki, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, blastomykoza, bronchoskopia, Coccidioides immitis, Coccidioides posadasii, eozynofilia, flukonazol, gorączka doliny, gruźlica, histoplazmoza, HIV/AIDS, infekcja grzybicza, kokcydioidomikoza, limfocytoza, monocytoza, nakłucie lędźwiowe, odczyn Biernackiego, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie nowej generacji, serokonwersja, test immunoenzymatyczny, test wiązania dopełniacza, tomografia komputerowa klatki piersiowej, wysięk opłucnowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zwapniały guzek - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba von willebranda – Epidemiologia
Choroba von Willebranda (vWD) jest najczęstszą dziedziczną skazą krwotoczną, dotykającą do około 1% populacji, jednak klinicznie istotne przypadki występują rzadziej – około 125 na milion (1 na 10 000), a ciężka postać (typ 3) u 0,5-5 osób na milion. Typ 1 stanowi 50-80% przypadków i charakteryzuje się częściowym niedoborem ilościowym czynnika von Willebranda (vWF), typ 2 (15-30%) obejmuje jakościowe defekty vWF, a typ 3 (około 5%) cechuje niemal całkowity brak czynnika. Choroba występuje z równą częstością u obu płci, choć kobiety częściej manifestują objawy krwawień związanych z miesiączkami, ciążą i porodem, co przekłada się na wyższą częstość diagnoz w tej grupie. Epidemiologia vWD wykazuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z wyższą częstością typu 3 w populacjach z większą częstością małżeństw konsanguinicznych, np. w Iranie. Diagnostyka pozostaje wyzwaniem ze względu na brak pojedynczego testu potwierdzającego oraz wpływ polimorfizmów genetycznych na wyniki badań laboratoryjnych.
aktywność kofaktora rystocetyny, badanie populacyjne, choroba von Willebranda, ciężka postać choroby, czynnik von Willebranda, epidemiologia genetyczna, epizod krwawienia, kofaktor rystocetyny, krwawienie do stawów, krwawienie śluzówkowe, krwawienie z nosa, menorrhagia, miażdżyca, mutacja genetyczna, nabyta choroba von Willebranda, niedobór czynnika von Willebranda, ośrodek leczenia hemofilii, poradnictwo genetyczne, predyspozycja genetyczna, profilaktyka medyczna, rejestr medyczny, rekombinowany czynnik von Willebranda, sekwencjonowanie nowej generacji, skaza krwotoczna, wariant genetyczny, zakrzepica tętnicza - Leksykon chorób i schorzeń
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek – Diagnostyka i diagnoza
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek obejmują zarówno ilościowe (leukopenia, leukocytoza) jak i jakościowe defekty leukocytów, które znacząco wpływają na odporność dziecka. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniając objawy takie jak nawracające infekcje, powiększenie węzłów chłonnych czy zmiany skórne. Podstawowym badaniem jest morfologia krwi z rozmazem, z uwzględnieniem wartości referencyjnych dostosowanych do wieku dziecka. Kluczowe jest różnicowe liczenie leukocytów oraz ocena bezwzględnej liczby neutrofilów (ANC), gdzie neutropenia definiowana jest jako ANC <1000/μL, a ciężka neutropenia <500/μL. W przypadku podejrzenia poważniejszych schorzeń wykonuje się aspirację i biopsję szpiku kostnego, cytometrię przepływową, badania cytogenetyczne i molekularne, które pozwalają na identyfikację nowotworów hematologicznych (np. białaczek) oraz wrodzonych niedoborów odporności (np. SCID, LAD). Diagnostyka różnicowa obejmuje infekcje, choroby autoimmunologiczne, reakcje alergiczne, nowotwory, zespoły mielodysplastyczne i zaburzenia genetyczne.
aberracja chromosomowa, aspiracja szpiku kostnego, autoimmunologiczna neutropenia, bezwzględna liczba neutrofilów, biopsja szpiku kostnego, blast, choroba autoimmunologiczna, ciężki złożony niedobór odporności, cytometria przepływowa, hemoliza, infekcja grzybicza, infekcja skórna, leukocyt, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi, nawracająca infekcja, ostra białaczka limfoblastyczna, pierwotny niedobór odporności, przesunięcie w lewo, reakcja autoimmunologiczna, remisja hematologiczna, rozmaz krwi obwodowej, sekwencjonowanie genetyczne, sekwencjonowanie nowej generacji, sztuczna inteligencja, wywiad medyczny, zaburzenie białych krwinek - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka nowotworów to wieloetapowy proces obejmujący wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań dodatkowych, takich jak badania laboratoryjne (morfologia krwi, testy markerów nowotworowych, immunofenotypowanie), badania obrazowe (CT, MRI, PET-CT, ultrasonografia, mammografia) oraz biopsje (cienko- i gruboigłowe, chirurgiczne, węzłów wartowniczych). Kluczowe jest potwierdzenie obecności nowotworu poprzez badanie histopatologiczne, a następnie określenie stopnia zaawansowania choroby (staging) według systemu TNM, co umożliwia planowanie leczenia i ocenę rokowania. Nowoczesne metody diagnostyczne, takie jak biopsja płynna, testy genetyczne (NGS, FISH, PCR) oraz testy MCD (Multi-Cancer Early Detection), pozwalają na wykrycie nowotworów we wczesnym stadium oraz monitorowanie odpowiedzi na terapię. Wczesne wykrycie nowotworu znacząco poprawia skuteczność leczenia i rokowanie pacjenta.
badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, cytologia moczu, cytologia plwociny, diagnostyka nowotworowa, diagnoza nowotworu, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, guz przerzutowy, immunofenotypowanie, krążące komórki nowotworowe, marker nowotworowy, morfologia krwi, pozytonowa tomografia emisyjna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, stadium zaawansowania nowotworu, stopień zróżnicowania nowotworu, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wilsona – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Wilsona to autosomalnie recesywne zaburzenie metabolizmu miedzi, spowodowane mutacjami w genie ATP7B, prowadzące do patologicznego gromadzenia miedzi w wątrobie, mózgu i oczach. Diagnostyka jest złożona i wymaga integracji danych klinicznych, biochemicznych i genetycznych. Kluczowe badania obejmują oznaczenie ceruloplazminy (<20 mg/dl u 90% pacjentów), 24-godzinną zbiórkę moczu na miedź (>100 μg/24h u większości chorych), badanie w lampie szczelinowej w kierunku pierścieni Kaysera-Fleischera (obecne u 50-90% pacjentów), a także biopsję wątroby z oznaczeniem miedzi (>250 μg/g suchej masy jako złoty standard). Diagnostyka molekularna wykrywająca mutacje ATP7B potwierdza rozpoznanie u 98% pacjentów. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż średni czas od objawów do diagnozy wynosi około 25 miesięcy, z dłuższym opóźnieniem u pacjentów z objawami neurologicznymi (44,4 miesiąca) w porównaniu do wątrobowych (14,4 miesiąca).
anemia hemolityczna, badania genetyczne, badania przesiewowe noworodków, badanie histopatologiczne, biopsja wątroby, ceruloplazmina, choroba Wilsona, elastografia przejściowa, gen ATP7B, marskość wątroby, morfologia krwi, neurofilament lekki, niewydolność wątroby, obrazowanie mózgu, pierścienie Kaysera-Fleischera, próby wątrobowe, sekwencjonowanie nowej generacji, spektrometria masowa, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, zaćma słonecznikowa, zapalenie wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniak zarodkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma) to złośliwy nowotwór mózgu stopnia IV WHO, najczęściej występujący u dzieci (15-20% guzów mózgu w populacji pediatrycznej) oraz u dorosłych (około 30%). Lokalizuje się głównie w móżdżku i może szerzyć się przez płyn mózgowo-rdzeniowy do innych części OUN, a rzadziej poza OUN (kości, płuca, układ limfatyczny). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne oraz obrazowanie, z MRI mózgu i rdzenia kręgowego z kontrastem gadolinowym jako podstawowym badaniem, pozwalającym ocenić lokalizację, wielkość guza, obecność wodogłowia i przerzutów. CT głowy z kontrastem jest użyteczne w nagłych przypadkach, uwidaczniając masę w okolicy IV komory i wodogłowie. Diagnostyka molekularna, w tym metylacja DNA i sekwencjonowanie NGS, umożliwia klasyfikację na podgrupy WNT-activated (10-15%, najlepsze rokowanie), SHH-activated (30%, rokowanie pośrednie) oraz Non-WNT/non-SHH (grupa 3 i 4, zróżnicowane rokowanie). Punkcja lędźwiowa do badania cytologicznego płynu mózgowo-rdzeniowego oraz MRI pooperacyjne są kluczowe dla oceny rozsiewu i resekcji guza.
aktywność mitotyczna, ataksja, badania cytogenetyczne, badania immunohistochemiczne, badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, badanie neurologiczne, biopsja płynna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, klasyfikacja WHO, komórki nowotworowe, metylacja DNA, mutacja TP53, nakłucie lędźwiowe, nowotwór mózgu, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podgrupy molekularne, podwójne widzenie, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie ekspresji genów, rdzeniak zarodkowy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie nowej generacji, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, wodogłowie, zaburzenia równowagi