przerzut odległy
Przerzut odległy (inaczej przerzut narządowy lub meta) to proces rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych z pierwotnego ogniska do odległych narządów lub tkanek. Mechanizm obejmuje oderwanie komórek rakowych, przedostanie się do naczyń krwionośnych lub limfatycznych, przeżycie w krążeniu, osiedlenie w odległym miejscu i utworzenie nowej kolonii nowotworowej.
Najczęstszymi miejscami przerzutów odległych są wątroba, płuca, kości, mózg oraz węzły chłonne. Ich lokalizacja zależy od typu nowotworu pierwotnego – na przykład rak jelita grubego najczęściej daje przerzuty do wątroby, natomiast rak piersi często do kości, płuc, wątroby i mózgu.
Obecność przerzutów odległych zazwyczaj świadczy o zaawansowanym stadium choroby nowotworowej (IV stadium) i stanowi istotny czynnik prognostyczny. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (TK, MRI, PET-CT), badania laboratoryjne oraz badania histopatologiczne materiału pobranego z podejrzanej zmiany. Leczenie przerzutów odległych jest zwykle systemowe (chemioterapia, immunoterapia, terapia celowana) i ma najczęściej charakter paliatywny, choć w wybranych przypadkach oligometastatycznej choroby możliwe jest leczenie z intencją wyleczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak języka – Epidemiologia
Rak języka, stanowiący 30-40% nowotworów jamy ustnej, to głównie rak płaskonabłonkowy (SCC) (>90%). Epidemiologia ulega zmianom – wzrasta zachorowalność w grupach <45 lat oraz wśród kobiet, co odbiega od tradycyjnego obrazu choroby dotykającej głównie mężczyzn >50 lat. Globalnie w 2020 roku odnotowano około 377 713 nowych przypadków raka jamy ustnej i 177 757 zgonów, z najwyższą zachorowalnością w Azji Południowo-Wschodniej (AAR do 10,9/100 000 w Bhopal, Indie). W USA wskaźnik zachorowań na raka języka wynosi 3,7/100 000 rocznie, z prognozą 20 040 nowych przypadków i 3 270 zgonów w 2025 r. Czynniki ryzyka to przede wszystkim używanie tytoniu, alkohol, infekcja HPV (szczególnie HPV16), żucie betelu i orzecha areca, dieta uboga w owoce i warzywa oraz niski status społeczno-ekonomiczny. Wzrost zachorowań u młodszych pacjentów często nie wiąże się z klasycznymi czynnikami ryzyka, co sugeruje udział innych mechanizmów etiologicznych.
badanie przesiewowe, diagnoza, efekt synergistyczny, HPV16, model predykcji ryzyka, nadzór epidemiologiczny, nowotwór jamy ustnej, przerzut odległy, rak języka, rak płaskonabłonkowy, śmiertelność, stadium zaawansowania, szczepienie przeciwko HPV, wczesne wykrywanie, wirus brodawczaka ludzkiego, wskaźnik przeżycia, wskaźnik standaryzowany względem wieku, złośliwe zaburzenie jamy ustnej, zmiana przedrakowa, żucie betelu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nawrotowy rak piersi może manifestować się miejscowo, regionalnie lub jako przerzuty odległe, z różnym rokowaniem zależnym od lokalizacji nawrotu oraz cech biologicznych guza. 10-letnie przeżycie po nawrocie miejscowym wynosi około 71%, a 15-letnie około 65%. Najlepsze rokowanie obserwuje się przy nawrocie miejscowym (5-letnie przeżycie 99%), gorsze przy nawrocie regionalnym (86%), a najgorsze przy przerzutach odległych (27%). Kluczowe czynniki prognostyczne to status receptora progesteronowego (ujemny PR wiąże się z gorszym rokowaniem), wiek pacjentki (<40 lat zwiększa ryzyko zgonu) oraz czas do nawrotu (nawrót przed 2 latami od diagnozy pierwotnej pogarsza prognozę). Ryzyko zgonu po nawrocie miejscowym waha się od 15% do 60%, zależnie od tych czynników. Podtypy nowotworu, takie jak zapalny rak piersi (IBC) i potrójnie ujemny rak piersi (TNBC), charakteryzują się wyższym ryzykiem nawrotu i gorszym rokowaniem, a w TNBC nawroty pojawiają się średnio po 2,6 roku od diagnozy.
antygen nowotworowy 125, antygen rakowo-płodowy, chemioterapia adjuwantowa, fibrynogen, leczenie oszczędzające pierś, limfocyt naciekający guz, lumpektomia, mastektomia, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót przerzutowy, nawrót regionalny, podtyp luminalny, potrójnie ujemny rak piersi, przerzut odległy, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, rak piersi nawrotowy, receptor progesteronowy, terapia systemowa, węzeł chłonny pachowy, węzeł chłonny regionalny, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku mas mosznowych jest ściśle uzależnione od etiologii, czasu rozpoznania oraz zastosowanego leczenia. W ostrych stanach, takich jak skręt jądra, kluczowy jest czas interwencji – skuteczność leczenia spada do 50% po 12 godzinach i do 10% po 24 godzinach. W diagnostyce pomocna jest skala Testicular Workup for Ischemia and Suspected Torsion, umożliwiająca selekcję pacjentów do dalszej diagnostyki obrazowej. W przypadku raka jądra rokowanie zależy od typu histologicznego (lepsze dla nasieniaków niż nienasieniaków), lokalizacji guza, stadium zaawansowania, obecności przerzutów (gorsze przy przerzutach pozapłucnych), stanu węzłów chłonnych zaotrzewnowych oraz poziomu markerów nowotworowych. Wartość graniczna stosunku neutrofili do limfocytów (NLR) między 2,5 a 4 jest istotnym wskaźnikiem prognostycznym, korelującym z zaawansowaniem choroby, obecnością przerzutów i odpowiedzią na chemioterapię.
chemioterapia, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, guz zarodkowy, IGCCCG, limfadenektomia zaotrzewnowa, marker nowotworowy, masa mosznowa, nasieniak, nienasieniak, orchidektomia, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przestrzeń zaotrzewnowa, rak jądra, skala ECOG, skala TWIST, skręt jądra, śródpiersie, stosunek neutrofili do limfocytów, węzły chłonne zaotrzewnowe, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chordoma to rzadki, wolno rosnący nowotwór złośliwy wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, charakteryzujący się wysoką tendencją do miejscowych nawrotów (68%) i złym rokowaniem. Średni czas przeżycia wynosi 7,7 lat, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia 72%, spadającym do 48% po 10 latach i 31% po 20 latach. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek (lepsze przeżycie u pacjentów <70 lat, gorsze u dzieci), stadium zaawansowania (choroba przerzutowa pogarsza rokowanie), wielkość guza, lokalizację pierwotną, obecność przerzutów odległych oraz jakość resekcji chirurgicznej (całkowita resekcja z ujemnymi marginesami wiąże się z 5-letnim przeżyciem około 65%). Molekularne markery prognostyczne, takie jak podwyższona ekspresja miR-155 (HR 5,32; p=0,045), utrata ekspresji BAF47 (p=0,033) oraz inaktywacja genu SMARCB1 w chordoma dziecięcym, mają istotne znaczenie prognostyczne. Histopatologia również wpływa na rokowanie, gdzie typ chrzęstniakopodobny i odróżnicowanie korelują z gorszym przeżyciem.
całkowita resekcja, chemioterapia, chordoma kości krzyżowej, choroba przerzutowa, czynnik prognostyczny, DeepSurv, gen SMARCB1, immunoterapia, marker molekularny, model uczenia maszynowego, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, stadium zaawansowania choroby, struna grzbietowa, terapia ukierunkowana, typ histologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Guzki tarczycy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognozowanie ryzyka złośliwości guzków tarczycy opiera się na ocenie czynników klinicznych, biochemicznych i obrazowych, takich jak poziom TSH, historia napromieniowania, cechy ultrasonograficzne (mikrozwapnienia, nieregularne brzegi, hipoechogeniczność, kształt wyższy niż szerszy, wzmożone unaczynienie) oraz charakterystyka guzków (pojedyncze vs. wieloguzkowe). Rokowanie w raku tarczycy jest silnie zależne od typu histologicznego: rak brodawkowaty (PTC) cechuje się najlepszym rokowaniem z 5-letnim przeżyciem specyficznym dla choroby bliskim 100%, natomiast rak anaplastyczny ma bardzo złe rokowanie. Czynniki takie jak wiek pacjenta (<40 lat korzystniejsze), stopień zaawansowania, wielkość guza (>4 cm pogarsza rokowanie), obecność przerzutów odległych oraz płeć męska wpływają na ryzyko nawrotu i śmiertelność. Systemy stratyfikacji ryzyka, takie jak ATA, są powszechnie stosowane, jednak modele oparte na uczeniu maszynowym oraz profilowanie molekularne (np. ThyroSeq) dostarczają bardziej precyzyjnych danych prognostycznych, uwzględniając mutacje BRAF, RAS i inne wzorce molekularne, co pozwala na lepsze przewidywanie agresywności i ryzyka nawrotu.
ablacja tarczycy, guzek tarczycy, guzek torbielowaty, hipoechogeniczność, martwica, mikrozwapnienie, naciekanie pozatarczycowe, przerzut do węzła chłonnego, przerzut odległy, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak rdzeniasty tarczycy, terapia laserowa, tyroidektomia, wole wieloguzkowe, zespół MEN, zmiana molekularna, zwłóknienie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml
Cabazitaxel Fresenius Kabi w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (20 mg/ml) jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego z przerzutami odległymi, którzy uprzednio byli leczeni chemioterapią zawierającą docetaksel. Lek podaje się wyłącznie w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem. Każda fiolka zawiera 3 ml koncentratu, co odpowiada 60 mg kabazytakselu oraz 1185 mg etanolu bezwodnego (395 mg/ml). Terapia powinna być prowadzona w warunkach szpitalnych lub specjalistycznych ośrodkach onkologicznych, z uwagi na konieczność monitorowania stanu pacjenta i doświadczenie personelu w chemioterapii cytotoksycznej.
blokada androgenowa, chemioterapia cytotoksyczna, docetaksel, etanol bezwodny, kabazytaksel, kortykosteroid, leczenie szpitalne, oporność na kastrację, prednizon, progresja choroby, przerzut odległy, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak prostaty z przerzutami, roztwór do infuzji - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku odbytnicy jest determinowane przez szereg czynników klinicznych, patologicznych i molekularnych. Kluczowe znaczenie ma stopień zaawansowania TNM, z 5-letnimi względnymi wskaźnikami przeżycia wynoszącymi 90% dla raka miejscowego, 74% dla regionalnego i 18% dla przerzutowego (SEER). Istotne są także: stopień zróżnicowania guza (niski zróżnicowanie zwiększa ryzyko zgonu, HR=2,98), zajęcie węzłów chłonnych (stadium III, HR=1,78), obecność inwazji żylnej pozaściennej (EMVI, HR=2,46), owrzodzenie guza, wiek ≥70 lat (HR=4,66), stan odżywienia (BMI ≥18,5 jest czynnikiem ochronnym, HR=0,37), płeć męska oraz spożywanie alkoholu. Poziom CEA, status MSI oraz mutacje KRAS i BRAF również wpływają na prognozę. Wznowa miejscowa występuje u 4-16% pacjentów w stadium I, a zastosowanie radioterapii poprawia przeżycie wolne od choroby (DFS do 57%). Przerzuty odległe rozwijają się u 30-60% chorych, najczęściej w wątrobie i płucach, a EMVI zwiększa ryzyko przerzutów do 25% w ciągu roku (RR=3,70).
antygen rakowo-płodowy, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, klasyfikacja TNM, margines chirurgiczny, mediana przeżycia całkowitego, mutacja BRAF, mutacja KRAS, niestabilność mikrosatelitarna, owrzodzenie guza, przerzut do wątroby, przerzut odległy, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, radioterapia przedoperacyjna, rak odbytnicy, rak okrężnicy, stan odżywienia, stopień zaawansowania nowotworu, terapia neoadjuwantowa, węzły chłonne, wskaźnik przeżywalności, wznowa miejscowa, zróżnicowanie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Etiologia i przyczyny
Rak komórek Hürthle (HCC) stanowi 3-5% złośliwych nowotworów tarczycy i charakteryzuje się obecnością onkocytarnych komórek bogatych w mitochondria, zajmujących do 75% objętości komórki. Etiologia HCC wiąże się z mutacjami w mitochondrialnym DNA (m.in. polimorfizmy genu ATPase 6, delecje mtDNA), mutacjami w genie RAS, nadekspresją p53, mutacjami GRIM-19 oraz utratą heterozygotyczności prowadzącą do niemal homozygotycznego genomu. Charakterystyczne są zmiany chromosomalne na chromosomach 5, 7, 12 i 17, które odróżniają HCC od raka pęcherzykowego. Komórki Hürthle wykazują oporność na apoptozę, zwiększoną produkcję reaktywnych form tlenu (ROS) oraz zaburzenia segregacji chromosomów, co sprzyja progresji nowotworu. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, wywiad rodzinny, wiek powyżej 40-50 lat, płeć żeńską, niedobór jodu oraz współistniejące choroby tarczycy, takie jak Hashimoto czy choroba Gravesa-Basedowa.
angioinwazja, choroba Gravesa-Basedowa, ekspozycja na promieniowanie, gruczolak, inwazja naczyniowa, kompleks I łańcucha oddechowego, mutacja onkogenu, mutacja somatyczna, naciekanie pozatarczycowe, niestabilność chromosomowa, promieniowanie jonizujące, przerzut do węzła chłonnego, przerzut odległy, rak komórek Hürthle, rak pęcherzykowy, reaktywna forma tlenu, szeroko inwazyjny rak, szlak mTOR, terapia radiojodem, utrata heterozygotyczności, wole guzkowe, zapalenie tarczycy Hashimoto, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Objawy
Rak głowy i szyi obejmuje nowotwory rozwijające się w obrębie jamy ustnej, gardła, krtani, nosa, zatok przynosowych oraz ślinianek. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji guza oraz stopnia zaawansowania choroby, często imitując mniej poważne schorzenia. Do najczęstszych symptomów należą utrzymujący się ból gardła, bezbolesne guzki lub obrzęki na szyi (powiększone węzły chłonne), dysfagia, chrypka trwająca ponad 2-3 tygodnie, przewlekły kaszel, krwawa wydzielina z nosa lub krwioplucie oraz niegojące się owrzodzenia w jamie ustnej. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej i klasyfikacji TNM, gdzie stadium I i II oznaczają guzy do 4 cm bez zajęcia węzłów chłonnych, a stadium III i IV charakteryzują się większymi guzami (>4 cm) i/lub zajęciem regionalnych węzłów chłonnych, w tym węzłów >3 cm. Rak płaskonabłonkowy głowy i szyi najczęściej szerzy się miejscowo i do węzłów chłonnych, a przerzuty odległe, np. do płuc, występują w zaawansowanych stadiach.
chemioradioterapia, chemioterapia, diplopia, dysfagia, guz pierwotny, HPV, krwioplucie, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, ognisko pierwotne, porażenie mięśni twarzy, przerzut odległy, radioterapia, rak gardła, rak głowy i szyi, rak in situ, rak jamy ustnej, rak krtani, rak płaskonabłonkowy, rak zatok przynosowych, spływanie zanosowe, stadium zaawansowania raka, system TNM, układ limfatyczny, węzeł chłonny, wirus brodawczaka ludzkiego, wyciek z ucha - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Diagnostyka i diagnoza
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, stanowiący mniej niż 2% guzów tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się w jamie opłucnowej, ale mogący występować w różnych lokalizacjach. Diagnostyka SFT wymaga podejścia multidyscyplinarnego, obejmującego ocenę kliniczną, badania obrazowe (CT, MRI z charakterystycznym wzorem „yin-yang” na T2), biopsję (preferowana gruboigłowa) oraz badania histopatologiczne i immunohistochemiczne. Kluczowym markerem jest jądrowa ekspresja STAT6, będąca surogatem fuzji genów NAB2-STAT6, obecnej w około 91% przypadków, co stanowi złoty standard diagnostyczny. Dodatkowo, pozytywność CD34 (ok. 90%), CD99 (70%) i BCL-2 (50%) wspiera rozpoznanie, natomiast brak ekspresji EMA, S100, desmin i SMA pomaga w różnicowaniu z innymi nowotworami. Ocena złośliwości opiera się na kryteriach WHO 2021, takich jak martwica, indeks mitotyczny ≥4/10 HPF, atypia jądrowa i naciekanie, a także na czynnikach prognostycznych jak wielkość guza >10 cm i lokalizacja pozaopłucnowa.
badanie histologiczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, fuzja genów NAB2-STAT6, guz tkanki miękkiej, hybrydyzacja fluorescencyjna in situ, indeks mitotyczny, jama opłucnowa, komórka wrzecionowata, lek antyangiogenny, marker immunohistochemiczny, marker neuroendokrynny, martwica guza, międzybłoniak, oponiak, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, radiochemioterapia, radioterapia pooperacyjna, rezonans magnetyczny, RT-PCR, samotny guz włóknisty, sekwencjonowanie następnej generacji, śródczaszkowy, terapia adjuwantowa, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak przełyku stanowi istotny problem kliniczny ze względu na wysoką śmiertelność i częstość nawrotów, pomimo postępów w leczeniu. Średnie 5-letnie przeżycie waha się od 20% do 50%, zależnie od stadium choroby, z gorszym rokowaniem w przypadku raka płaskonabłonkowego (ESCC) – około 10% 5-letniej przeżywalności globalnie, oraz lepszym w przypadku wczesnego gruczolakoraka przełyku, choć większość diagnozowana jest w zaawansowanym stadium. Mediana całkowitego przeżycia (OS) po ezofagektomii wynosi 54 miesiące, a przeżycie wolne od choroby (DFS) 35 miesięcy. Przeżycie 5-letnie według stadium wynosi: około 65% dla stadium I, 30% dla stadium II, 20% dla stadium III i 5% dla stadium IV. Najważniejszymi czynnikami prognostycznymi są stadium guza, zajęcie węzłów chłonnych, obecność przerzutów odległych, margines resekcji oraz odpowiedź na terapię neoadjuwantową. Całkowita odpowiedź patologiczna (pCR) po terapii neoadjuwantowej wiąże się z istotnie lepszym przeżyciem (mediana OS 67,8 vs. 30,8 miesięcy).
ablacja częstotliwościami radiowymi, całkowita odpowiedź patologiczna, chemioradioterapia, choroba resztkowa, dysfagia, ezofagektomia, gruczolakorak przełyku, inwazja naczyniowa, klasyfikacja TNM, leczenie multimodalne, limfadenektomia, model radiomiczny, nawrót nowotworu, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, rak płaskonabłonkowy przełyku, rak przełyku, resekcja R0, stadium guza, terapia neoadjuwantowa, uczenie maszynowe, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Leuprostin 5 mg
Octan leuproreliny, będący syntetycznym analogiem LHRH, stosowany w formie implantu 5 mg, działa poprzez ciągłe blokowanie receptorów LHRH w przysadce, co prowadzi do down-regulation i obniżenia stężenia gonadotropin (LH, FSH) oraz androgenów, w tym testosteronu i dihydrotestosteronu (DHT), do poziomu kastracyjnego w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia terapii. Mechanizm ten skutkuje zahamowaniem wzrostu raka gruczołu krokowego, który jest androgenozależny. W początkowej fazie leczenia obserwuje się przejściowy wzrost LH, FSH i testosteronu, co może nasilać objawy choroby, dlatego zaleca się rozważenie jednoczesnego podania antyandrogenów. Terapia octanem leuproreliny może zastąpić kastrację chirurgiczną, a jej skuteczność potwierdzono w badaniach klinicznych, gdzie utrzymanie stężenia testosteronu na poziomie kastracyjnym możliwe jest nawet do 5 lat.
analog hormonu uwalniającego gonadotropinę, antyandrogen, antygen PSA, desensytyzacja receptorów, dihydrotestosteron, docetaksel, działanie przeciwandrogenowe, enzalutamid, gonadotropiny, hormony LH i FSH, inhibitor syntezy androgenów, kastracja chirurgiczna, leczenie skojarzone, leczenie wspomagające, LHRH, miejscowo zaawansowany rak gruczołu krokowego, octan abirateronu, octan leuproreliny, pęcherzyk nasienny, poziom kastracyjny, progresja lokoregionalna, przedni płat przysadki, przerzut odległy, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od przerzutów, radioterapia, rak gruczołu krokowego, rak prostaty oporny na kastrację, receptor LHRH, regulacja w dół, skala Gleasona, supresja androgenowa, taksan, testosteron, wznowa biochemiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cabazitaxel MSN 60 mg
Cabazitaxel MSN, dostępny jako koncentrat zawierający 60 mg kabazytakselu w 1,5 ml roztworu (40 mg/ml), jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym, opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, u których nastąpiła progresja choroby po wcześniejszym leczeniu schematem zawierającym docetaksel. Lek należy stosować wyłącznie w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem, co poprawia tolerancję terapii i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeznaczony do stosowania w drugiej linii leczenia, po niepowodzeniu taksanów pierwszej generacji, i wymaga potwierdzenia oporności na kastrację (utrzymanie stężenia testosteronu na poziomie kastracyjnym) oraz obecności przerzutów odległych, potwierdzonych badaniami obrazowymi.
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, chemioterapia, choroba przerzutowa, docetaksel, kabazytaksel, kastracja farmakologiczna, kastracyjny poziom testosteronu, onkologia urologiczna, poziom testosteronu, prednizon, progresja choroby, przerzut odległy, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, roztwór do infuzji, taksan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Suganet 50 mg
Lek Suganet (sunitynib) w formie kapsułek twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów u dorosłych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Substancją czynną jest sunitynibu jabłczan, a kwalifikacja do leczenia wymaga potwierdzenia histopatologicznego oraz spełnienia specyficznych kryteriów, takich jak oporność lub nietolerancja na imatynib w GIST, obecność przerzutów w MRCC oraz progresja choroby w pNET. Kapsułki różnią się kolorem i rozmiarem, co ułatwia identyfikację dawki: 12,5 mg (pomarańczowe wieczko i korpus, długość ~14 mm), 25 mg (karmelowe wieczko, pomarańczowy korpus, długość ~16 mm) oraz 50 mg (karmelowe wieczko i korpus, długość ~20 mm).
badanie histopatologiczne, GIST, imatynib, kapsułka twarda, MRCC, nieoperacyjny guz, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność nowotworu, pNET, progresja choroby, progresja nowotworu, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib jabłczan, zaawansowany rak nerkowokomórkowy