komórka Sertoliego
Komórka Sertoliego (komórka podporowa) to podstawowy element nabłonka plemnikotwórczego w kanalikach nasiennych jąder. Pełni kluczową rolę w procesie spermatogenezy, zapewniając fizyczne i biochemiczne wsparcie dla rozwijających się komórek plemnikotwórczych.
Te wysokie, kolumnowe komórki tworzą barierę krew-jądro, która chroni rozwijające się plemniki przed układem immunologicznym organizmu. Komórki Sertoliego produkują również białka transportowe, czynniki wzrostu i hormony niezbędne do prawidłowego rozwoju plemników, w tym białko wiążące androgeny (ABP) oraz inhibinę, która reguluje wydzielanie FSH przez przysadkę mózgową.
Zaburzenia funkcji komórek Sertoliego mogą prowadzić do niepłodności męskiej. Diagnostyka obejmuje określanie markerów biochemicznych tych komórek, takich jak inhibina B i AMH (hormon antymüllerowski), które są wskaźnikami ich funkcji i liczby. W patologii komórki Sertoliego mogą również dawać początek rzadkim nowotworom jąder – guzom z komórek Sertoliego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (MRDH) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż MRDH w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak wyższe dawki obniżały stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (do 2-krotnie większych niż MRDH) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, Wamlox - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Ramipryl nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, objawiające się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Podobne nieodwracalne uszkodzenia nerek obserwowano u młodych szczurów po pojedynczych dawkach ramiprylu.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, płodność, poszerzenie miedniczki nerkowej, przeżywalność potomstwa, ramipryl, rozwój nerek, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl i amlodypinę, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające profil bezpieczeństwa obu substancji czynnych. W badaniach toksyczności ostrej ramipryl nie wywoływał objawów toksyczności u zwierząt (gryzonie, psy). Przewlekła ekspozycja na ramipryl w dawkach do 250 mg/kg/dobę u szczurów, psów i małp skutkowała zaburzeniami elektrolitowymi, zmianami hematologicznymi oraz powiększeniem aparatu przykłębuszkowego (farmakodynamiczny efekt ACEI). Ustalono dawki NOAEL odpowiednio: szczury 2 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę u samic szczura w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania mutagennego ani genotoksycznego w licznych testach.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, NOAEL, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, zaburzenie elektrolitowe, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa składników preparatu Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed wykazały, że ramipril nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność szczurów, królików i małp. Jednakże, w wysokich dawkach (≥50 mg/kg mc./dobę) podawanych samicom szczurów w ciąży i laktacji, ramipril indukował trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Podanie pojedynczych dawek ramiprilu młodym szczurom również skutkowało nieodwracalnym uszkodzeniem nerek. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (10 mg/dobę) powodowała zaburzenia porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach amlodypina do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotnie dawka ludzka) nie wpływała negatywnie na płodność, jednak w dawkach porównywalnych do ludzkich zaobserwowano u samców zmniejszenie stężenia FSH i testosteronu, obniżenie gęstości nasienia oraz redukcję dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
bezpieczeństwo stosowania leku, dawka dobowa, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna dawka zalecana, poszerzenie miedniczki nerkowej, praktyka kliniczna, przeżywalność potomstwa, Ramipril + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd, spermatyda, testosteron w osoczu, uszkodzenie nerki, zaburzenie płodności, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aramlessa 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Aramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wywołuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym. Nie stwierdzono potencjału mutagennego ani rakotwórczego peryndoprylu w badaniach in vitro i in vivo, a także nie zaobserwowano działania embriotoksycznego czy teratogennego u różnych gatunków zwierząt. Niemniej, inhibitory ACE mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Nie odnotowano natomiast zaburzeń płodności u szczurów. Długoterminowa farmakoterapia peryndoprylem wydaje się bezpieczna pod względem ryzyka nowotworowego.
amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, farmakoterapia długoterminowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, peryndopryl z argininą, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej peryndoprylu wykazały nefrotoksyczność objawiającą się odwracalnym uszkodzeniem nerek u szczurów i małp przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Substancja nie wykazała potencjału mutagennego ani rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. W zakresie wpływu na reprodukcję, peryndopryl nie wykazywał embriotoksyczności ani teratogenności u różnych gatunków zwierząt, jednak jako inhibitor ACE może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zmiany nerkowe u płodów i zwiększona umieralność okołoporodowa. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów obu płci.
amlodypina, amlodypiny bezylan, bezpieczeństwo genetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, nefrotoksyczność, opóźnienie porodu, peryndopryl, płodność, potencjał rakotwórczy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania amlodypiny na gryzoniach wykazały toksyczny wpływ na procesy rozrodcze jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). W tych warunkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Natomiast badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka terapeutyczna w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na płodność. U samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na możliwe zaburzenia funkcji rozrodczych przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, płodność, potas, preparat złożony, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w badaniach przedklinicznych wykazuje wpływ na parametry hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych u psów, przerost aparatu przykłębuszkowego) oraz równowagę elektrolitową (hiperkaliemia). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) obserwowane u zwierząt można ograniczyć przez doustną suplementację soli. W zakresie teratogenności brak jednoznacznych dowodów, jednak toksyczne dawki telmisartanu wpływają negatywnie na rozwój pourodzeniowy potomstwa (zmniejszenie masy ciała, opóźnione otwarcie oczu, zwiększona śmiertelność noworodków), co wskazuje na przeciwwskazania do stosowania w ciąży. Ocena genotoksyczności potwierdza niski potencjał mutagenny i klastogenny, a badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, co przemawia za bezpieczeństwem długoterminowego stosowania substancji.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, gęstość nasienia, hematokryt, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, równowaga elektrolitowa, spermatyda, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, telmisartan, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Perindopril/Amlodipine Krka opiera się na badaniach toksyczności, mutagenności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość obu substancji czynnych. Peryndopryl wykazał odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po podaniu doustnym, brak działania mutagennego w testach in vitro i in vivo oraz brak potencjału rakotwórczego w badaniach długoterminowych na szczurach i myszach. Nie stwierdzono bezpośredniego działania embriotoksycznego ani teratogennego, jednak inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, w tym zmiany nerek płodów i zwiększoną umieralność okołoporodową. W badaniach na szczurach nie zaobserwowano zaburzeń płodności przy stosowaniu peryndoprylu.
antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, bezylan amlodypiny, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcynogeneza, komórka Sertoliego, nefropatia płodowa, peryndopryl z amlodypiną, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, umieralność okołoporodowa, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu w badaniach na szczurach, królikach i małpach oraz brak zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc/dobę samicom szczura w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. U młodych szczurów obserwowano również nieodwracalne uszkodzenia nerek po pojedynczych dawkach. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast dawki do 10 mg/kg mc/dobę (8-krotnie wyższe niż u ludzi w przeliczeniu na mg/m²) nie wpływały negatywnie na płodność szczurów.
funkcja rozrodcza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, męski układ rozrodczy, parametr płodności, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność noworodków, ramipryl i amlodypina, rozwój nerek, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące kombinacji kandesartanu cileksetylu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu wskazują na brak dedykowanych badań oceniających bezpieczeństwo potrójnego skojarzenia, jednak analiza opiera się na badaniach dwuskładnikowych i poszczególnych substancji. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazuje toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie i rozstrzenie kanalików nerkowych. Zmiany te mogą być wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego. Kandesartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, jednak w późnym okresie ciąży stwierdzono toksyczny wpływ na płód. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę (10 mg) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dzień nie wpływała na płodność, choć w innych badaniach obserwowano obniżenie hormonów płciowych i parametrów nasienia.
amlodypina, aparat przykłębkowy, bazofil, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina, mocznik, nefrotoksyczność, rozstrzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że ramipryl nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie ramiprylu w wysokich dawkach (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Amlodypina w bardzo wysokich dawkach (około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne) indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast w dawkach terapeutycznych nie stwierdzono takich efektów. Badania płodności u szczurów wykazały brak negatywnego wpływu amlodypiny do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotnie więcej niż dawka maksymalna u ludzi), choć długotrwałe stosowanie amlodypiny w dawkach terapeutycznych u samców wiązało się z obniżeniem stężenia hormonów płciowych i pogorszeniem parametrów nasienia.
dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, nefrotoksyczność, opóźniony poród, płodność, przedawkowanie, przeżywalność, spermatyda, testosteron, toksyczność, toksyczność ramiprylu, uszkodzenie nerek, zaburzenia płodności, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Sumilar HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że ramipryl nie wykazuje działania teratogennego u szczurów, królików i małp, ani negatywnego wpływu na płodność samic i samców szczurów. Jednakże podawanie ramiprylu w wysokich dawkach (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Szczególnie młode szczury były wrażliwe na nefrotoksyczność, nawet po pojedynczej dawce. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi indukowała zaburzenia porodu i zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast w dawkach do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi) nie stwierdzono zaburzeń płodności. Długotrwałe podawanie amlodypiny w dawkach zbliżonych do terapeutycznych u samców szczurów wiązało się jednak z obniżeniem stężeń FSH i testosteronu oraz pogorszeniem parametrów nasienia, co wskazuje na potencjalny wpływ na układ rozrodczy.
amlodypina, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, funkcja rozrodcza, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, lek moczopędny, miedniczka nerkowa, nadciśnienie tętnicze, preparat leczniczy, profil bezpieczeństwa, ramipryl, teratogen, testosteron, tiazyd, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT nie był poddany specyficznym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo skojarzonego stosowania lizynoprylu i amlodypiny. Dane przedkliniczne dotyczące lizynoprylu wykazały brak szczególnego zagrożenia dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Jednak inhibitory ACE, do których należy lizynopril, mogą wywierać szkodliwy wpływ na późną fazę rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszkowe), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, przetrwały przewód tętniczy oraz toksyczny wpływ na rozwój płodu. Mechanizm tych działań jest związany z bezpośrednim wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwieniem spowodowanym niedociśnieniem u matki i ograniczonym przepływem krwi łożyskowej.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi łożyskowy, przetrwały przewód tętniczy, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, wydłużony poród, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 5 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Co-Prestarium, zawierającego peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wskazują na odwracalne nefrotoksyczne działanie peryndoprylu po podaniu doustnym u szczurów i małp, z głównym uszkodzeniem nerek. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego obu substancji. Peryndopryl nie wykazywał embriotoksyczności ani teratogenności, jednak jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu, co potwierdzają obserwacje wad wrodzonych, śmierci płodu i uszkodzeń nerek u gryzoni i królików. Nie stwierdzono negatywnego wpływu peryndoprylu na płodność samców i samic szczurów. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały karcynogenności peryndoprylu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzała spermatyda, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt nefrotoksyczny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, potencjał genotoksyczny, ryzyko karcynogenezy, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl i amlodypinę, nie był oceniany w badaniach nieklinicznych jako połączenie, jednak dostępne dane dotyczące obu substancji czynnych osobno wskazują na istotne aspekty bezpieczeństwa. Lizynopryl, jako inhibitor ACE, nie wykazuje toksyczności ani genotoksyczności w tradycyjnych badaniach, jednak wykazuje teratogenne działanie na późne fazy rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizmy tych zaburzeń obejmują wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu, niedokrwienie spowodowane niedociśnieniem u matki oraz zmniejszenie przepływu krwi i zaopatrzenia płodu w tlen i składniki odżywcze.
bezylan, dojrzała spermatyda, dysfagia, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl i amlodypina, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, potencjał rakotwórczy, przewód tętniczy, testosteron, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardilopin 2,5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodują toksyczny wpływ na rozród u szczurów i myszy, objawiający się opóźnieniem porodu, wydłużeniem jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większej dawki niż u ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wpłynęło na płodność szczurów. Jednakże w innym badaniu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), u samców zaobserwowano istotne zmiany hormonalne, takie jak obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego po 30 dniach podawania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy ekspozycji klinicznej. Rozuwastatyna w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu wywołała zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz wpływ na pęcherzyk żółciowy u psów, jednak te efekty nie zostały potwierdzone u małp ani w badaniach klinicznych. W toksyczności reprodukcyjnej u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic (wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną) zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała noworodków oraz przeżywalności potomstwa. Nie przeprowadzono specyficznych badań wpływu rozuwastatyny na kanał potasowy hERG.
badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie toksyczności, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał potasowy hERG, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, pęcherzyk żółciowy, rozuwastatyna i amlodypina, spermatyda, testosteron, toksyczność jąder, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Perindopril/Amlodipine Krka wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu doustnym, co wskazuje na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności. Substancja ta nie wykazała potencjału mutagennego ani karcynogennego w badaniach in vitro i in vivo, a także nie wpływała negatywnie na płodność szczurów. Niemniej jednak, jako inhibitor ACE, peryndopryl może wywoływać działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zwiększona śmiertelność płodów, wady nerek oraz podwyższona umieralność okołoporodowa i poporodowa. Amlodypina nie wykazała działania rakotwórczego w badaniach dwuletnich na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom klinicznym do 10 mg/dobę (przeliczone na mg/m²). Badania mutagenności amlodypiny również nie potwierdziły genotoksyczności.
antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, bezylan amlodypiny, dawka kliniczna, działanie karcynogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl i amlodypina, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, zniekształcenie dystalnej części szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazały, że kombinacja tych substancji nie powoduje nasilenia toksyczności ani synergii działań niepożądanych. W badaniach toksyczności przewlekłej olmesartan medoksomil u szczurów i psów powodował charakterystyczne dla antagonistów receptorów AT1 zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek. W badaniach genotoksyczności in vitro zaobserwowano zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo nie potwierdziły istotnego działania genotoksycznego. Nie stwierdzono działania rakotwórczego u szczurów i myszy transgenicznych, a wpływ na rozród obejmował zmniejszoną przeżywalność potomstwa oraz poszerzenie miedniczek nerkowych przy ekspozycji w późnym okresie ciąży i laktacji.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie przedkliniczne, błona podstawna, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mocznik, nabłonek nerki, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, rozszerzenie kanalików, testosteron, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Orion 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że stosowanie leku w dawkach znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg/dobę, przeliczane na mg/kg lub mg/m²) może powodować zaburzenia rozrodu u zwierząt doświadczalnych, takie jak opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Wpływ na płodność był zróżnicowany w zależności od protokołu badawczego: przy dawkach do 10 mg/kg/dobę nie stwierdzono negatywnego wpływu, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej, zaobserwowano obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszenie liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego. Różnice te mogą wynikać z odmiennej długości i sposobu podawania amlodypiny.
aberracja chromosomowa, amlodypina, bezpieczeństwo przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutacja punktowa, mutagenność, opóźnienie porodu, przeżywalność potomstwa, spermatyda, testosteron w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA, wpływ na płodność, wydłużenie porodu, zaburzenie przebiegu ciąży - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp oraz brak zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Jednakże, podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, objawiające się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Dodatkowo, nawet pojedyncze dawki ramiprylu u młodych szczurów wywoływały nieodwracalne uszkodzenia nerek. W przypadku amlodypiny, toksyczny wpływ na reprodukcję potwierdzono u gryzoni przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (10 mg/dobę). Zaobserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych.
amlodypina, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzała spermatyda, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, opóźniony poród, poszerzenie miedniczki nerkowej, Ramidilan HCT, ramipryl, testosteron w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wpływ na płodność, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlessa 4 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlessa, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wykazały, że peryndopryl po podaniu doustnym wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji nerek podczas długotrwałej terapii. Substancja ta nie wykazuje potencjału mutagennego ani rakotwórczego, a także nie zaburza płodności u szczurów. Niemniej jednak, jako inhibitor konwertazy angiotensyny, peryndopryl może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zgon płodu, wady wrodzone, zmiany patologiczne w nerkach oraz zwiększoną umieralność okołoporodową. Amlodypina, podawana w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata, nie wykazała działania rakotwórczego u szczurów i myszy, a badania mutagenności potwierdziły brak genotoksyczności tej substancji.
antagonista wapnia, badanie rozrodczości, bezylan amlodypiny, działanie teratogenne, funkcja nerek, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom testosteronu, ryzyko onkogenne, toksyczność przewlekła peryndoprylu, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, zaburzenie płodności, zniekształcenie dystalne szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka