dipeptydylopeptydaza 4
Dipeptydylopeptydaza 4 (DPP-4) to enzym z grupy proteaz serynowych, który występuje na powierzchni komórek różnych tkanek, w tym śródbłonka naczyniowego, a także w formie rozpuszczalnej w osoczu. Fizjologiczną funkcją DPP-4 jest inaktywacja hormonów inkretynowych: glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1) oraz żołądkowego peptydu hamującego (GIP), które stymulują wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki w odpowiedzi na posiłek.
Znaczenie kliniczne DPP-4 wiąże się głównie z leczeniem cukrzycy typu 2. Inhibitory DPP-4 (gliptyny) są grupą leków przeciwcukrzycowych, które blokując aktywność tego enzymu, zwiększają stężenie endogennych inkretyn, co prowadzi do wzmożonego wydzielania insuliny i supresji glukagonu w sposób glukozozależny. Dzięki temu mechanizmowi leki te skutecznie obniżają poziom glikemii, przy jednoczesnym niskim ryzyku hipoglikemii.
Oprócz roli w gospodarce węglowodanowej, DPP-4 uczestniczy w procesach immunologicznych, wpływając na aktywację limfocytów T i wydzielanie cytokin. Enzym ten identyfikowany jest również jako antygen CD26. Badania wskazują na potencjalny udział DPP-4 w patogenezie chorób autoimmunologicznych, nowotworowych oraz w procesach zapalnych, co czyni go interesującym celem terapeutycznym wykraczającym poza leczenie cukrzycy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jansitin Duo 50 mg + 850 mg
Jansitin Duo to złożony doustny lek hipoglikemizujący, łączący sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Sytagliptyna działa poprzez selektywne hamowanie enzymu DPP-4, co zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, prowadząc do wzrostu wydzielania insuliny i redukcji glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. W badaniach klinicznych monoterapia sytagliptyną obniżała HbA1c oraz glukozę na czczo i po posiłku, z efektem widocznym już po 3 tygodniach, bez istotnego przyrostu masy ciała i z częstością hipoglikemii porównywalną do placebo. Poprawa funkcji komórek beta potwierdzona była wskaźnikami HOMA-β oraz stosunkiem proinsuliny do insuliny.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, biguanid, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, funkcja komórek beta, glimepiryd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor DPP-4, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, meglitynid, metformina, mieszanka insulinowa, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, sytagliptyna, terapia metforminą, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Adamed 50 mg
Sitagliptin Adamed, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) z kodem ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg. Jego mechanizm działania opiera się na zwiększeniu stężenia aktywnych hormonów inkretynowych, głównie GLP-1 i GIP, które stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2, co potwierdzają obniżone wartości HbA1c oraz glukozy na czczo i po posiłku. Sitagliptin działa poprzez blokadę enzymu DPP-4, zapobiegając hydrolizie inkretyn i wydłużając ich aktywność biologiczną.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, dysfagia, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, synteza insuliny, sytagliptyna, układ inkretynowy, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adimuplan 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Adimuplan, jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP. Mechanizm działania opiera się na glukozozależnym nasilaniu wydzielania insuliny z komórek beta trzustki oraz hamowaniu sekrecji glukagonu z komórek alfa, co skutkuje obniżeniem glikemii zarówno na czczo, jak i poposiłkowej, oraz redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c). W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii przy niskim stężeniu glukozy, dzięki zachowaniu fizjologicznej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię. Terapia sytagliptyną poprawia funkcję komórek beta, zwiększając ich reaktywność i biosyntezę insuliny, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych cukrzycy typu 2.
biosynteza insuliny, chlorowodorek sytagliptyny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glikemia poposiłkowa, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, hydroliza, inhibitor DPP-4, inhibitor peptydazy dipeptydylowej 4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, mechanizm glukozozależny, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, sekrecja glukagonu, stymulacja wydzielania insuliny, tabletka powlekana, zależność od glukozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Perindopril Krka 4 mg
Peryndopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w kontekście podwójnej blokady układu RAA. Przeciwwskazane jest łączenie peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz zwiększonej śmiertelności sercowo-naczyniowej. Również sakubitryl/walsartan oraz pozaustrojowe metody leczenia (np. dializa z błonami poliakrylonitrylowymi) są przeciwwskazane z uwagi na ryzyko obrzęku naczynioruchowego i ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych. Leki takie jak aliskiren u pacjentów bez cukrzycy, antagoniści receptora angiotensyny II, estramustyna, kotrimoksazol, leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu oraz lit wymagają ostrożności lub są niezalecane ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i toksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie stężenia potasu i funkcji nerek podczas terapii tymi lekami.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny, aurotiojabłczan sodu, baklofen, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, cyklosporyna, dializa, dipeptydylopeptydaza 4, działanie przeciwnadciśnieniowe, eplerenon, estramustyna, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, insulina, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, sirolimus, spironolakton, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ansifora 100 mg
Ansifora, zawierająca sytagliptynę w dawkach 50 mg i 100 mg w postaci tabletek powlekanych, ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na inhibitory DPP-4, do których należy sytagliptyna. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz trudności w oddychaniu, co wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia terapii objawowej.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptyna/Chlorowodorek metforminy Polpharma 50 mg + 850 mg
Sitagliptyna/chlorowodorek metforminy Polpharma to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), łączący dwa mechanizmy działania: sitagliptynę – silny, selektywny inhibitor DPP-4, który zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, oraz metforminę – biguanid obniżający glikemię. Sitagliptyna działa glukozależnie, zwiększając wydzielanie insuliny i hamując glukagon tylko przy podwyższonym stężeniu glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. W badaniach klinicznych monoterapia sitagliptyną obniżała HbA1c oraz glukozę na czczo i po posiłku, bez istotnego wpływu na masę ciała i z częstością hipoglikemii porównywalną do placebo. W skojarzeniu z metforminą (dawki 500–1000 mg dwa razy dziennie) wykazano addytywne działanie na podwyższenie stężenia aktywnej formy GLP-1 oraz istotną poprawę kontroli glikemii bez zwiększenia ryzyka hipoglikemii i bez zmiany masy ciała.
agonista receptora PPARγ, biguanidy, cukrzyca typu 2, dawka dobowa, dipeptydylopeptydaza 4, glimepiryd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina A1C, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inkretyny, insulina, jednoczesne podawanie leków, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, komplementarny mechanizm działania, kontrola placebo, metformina, parametry glikemii, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna, test tolerancji glukozy, wskaźnik HOMA-β - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Aurovitas 100 mg
Sytagliptyna, zawarta w preparacie Sitagliptin Aurovitas 100 mg, jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, stosowanym doustnie w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP. Hormony te, wydzielane przez komórki jelitowe, stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. Sytagliptyna nie wpływa na enzymy DPP-8 i DPP-9, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. W efekcie terapii obserwuje się istotne klinicznie obniżenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c), glukozy na czczo oraz po posiłku.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, mechanizm glukozależny, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, stężenie glukozy, sytagliptyna, wychwyt glukozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Prenessa 8 mg
Peryndopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia oraz pogorszenie czynności nerek. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek, co zwiększa ryzyko hiperkaliemii i śmiertelności sercowo-naczyniowej. Również dializa z użyciem błon poliakrylonitrylowych oraz sakubitryl/walsartan są przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych i obrzęku naczynioruchowego. Niezalecane jest także łączenie peryndoprylu z antagonistami receptora angiotensyny II, estramustyną, racekadotrylem, inhibitorami mTOR, kotrimoksazolem oraz lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, obrzęku naczynioruchowego i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, baklofen, cyklosporyna, dipeptydylopeptydaza 4, eplerenon, estramustyna, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, spironolakton, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Sitagliptin Polpharma, klasyfikowany jako inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, takich jak GLP-1 i GIP. Inkretyny te, uwalniane w jelicie, zwiększają syntezę i uwalnianie insuliny z komórek beta trzustki oraz zmniejszają wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy we krwi. Działanie to jest zależne od stężenia glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii, gdyż przy niskim poziomie glukozy nie dochodzi do nadmiernej stymulacji insuliny ani zahamowania glukagonu. Sitagliptin charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co zwiększa bezpieczeństwo terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, GIP, glikemia poposiłkowa, GLP-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hydroliza inkretyn, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, sytagliptyna, wydzielanie glukagonu, wytwarzanie glukozy w wątrobie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – SITAGLIPTIN BIOTON 100 mg
Sytagliptyna, jako doustny inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4, ATC: A10BH01), zwiększa stężenie aktywnych hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania wydzielania glukagonu. Mechanizm ten skutkuje poprawą kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2, co potwierdzają liczne badania kliniczne. W badaniach monoterapii i terapii skojarzonej (m.in. z metforminą, pioglitazonem, glimepirydem, insuliną) stosowanie sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę istotnie obniżało wartości HbA1c, glikemii na czczo (FPG) oraz glikemii poposiłkowej (2-hour PPG). W badaniach trwających od 18 do 26 tygodni nie obserwowano istotnego wzrostu masy ciała ani zwiększonej częstości hipoglikemii w porównaniu z placebo, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa leku.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glimepiryd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina A1C, hiperglikemia, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, insulina, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, stężenie glukozy na czczo, stężenie glukozy po posiłku, stosunek proinsuliny do insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Simlerid 25 mg
Sytagliptyna, jako doustny inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), zwiększa stężenie aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), co prowadzi do glikemicznie zależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania sekrecji glukagonu. Mechanizm ten skutkuje obniżeniem stężenia glukozy na czczo oraz po posiłku, a także redukcją HbA1c u pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniach klinicznych stosowanie sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę przez 18-24 tygodnie wykazało istotną poprawę parametrów glikemicznych (HbA1c, FPG, 2-hour PPG) oraz korzystny wpływ na funkcję komórek beta (HOMA-β, stosunek proinsulina/insulina). Częstość hipoglikemii była porównywalna z placebo, a masa ciała pozostawała stabilna lub nieznacznie się zmieniała w zależności od schematu leczenia.
chlorowodorek sytagliptyny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, dysfagia, glimepirydem, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, HOMA-β, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulinoterapia, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, marker funkcji komórek beta, metformina, mieszanka insulinowa, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, stosunek proinsuliny do insuliny, sytagliptyna, tabletka powlekana, test tolerancji glukozy, wątrobowa produkcja glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Sandoz 100 mg
Sitagliptin Sandoz, klasyfikowany pod kodem ATC A10BH01, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP, które stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od poziomu glukozy we krwi. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii, co potwierdza obniżenie wartości HbA1c oraz glikemii na czczo i po posiłku. Sitagliptin nie wywołuje hipoglikemii, gdyż jego działanie jest aktywne tylko przy podwyższonym stężeniu glukozy, a także nie zaburza fizjologicznej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię, co stanowi przewagę nad pochodnymi sulfonylomocznika.
Farmakologicznie sitagliptin jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem DPP-4, co zapobiega szybkiemu rozkładowi inkretyn i zwiększa ich aktywność biologiczną. W stężeniach terapeutycznych nie wpływa na enzymy DPP-8 i DPP-9, minimalizując ryzyko działań niepożądanych wynikających z nieselektywnego hamowania peptydaz. Terapia sitagliptinem poprawia funkcję komórek beta trzustki, zwiększając ich reaktywność oraz biosyntezę insuliny, co przekłada się na skuteczną regulację gospodarki węglowodanowej u pacjentów z cukrzycą typu 2 i hiperglikemią.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, stężenie glukozy we krwi, sytagliptyna, uwalnianie insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Reddy 50 mg
Sytagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, poprawia kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 poprzez zwiększenie stężenia aktywnych hormonów inkretynowych: GLP-1 i GIP. Mechanizm działania polega na glukozozależnym stymulowaniu wydzielania insuliny z komórek beta trzustki oraz hamowaniu wydzielania glukagonu przez komórki alfa, co prowadzi do ograniczenia produkcji glukozy w wątrobie i zwiększonego wychwytu glukozy przez tkanki. W efekcie obserwuje się obniżenie stężenia glukozy na czczo i po posiłku oraz redukcję HbA1c. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa i niskie ryzyko hipoglikemii, w przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika.
cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, działanie hipoglikemizujące, glikemia, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, metformina, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, wychwyt glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin +pharma 50 mg
Sitagliptin +pharma jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), klasyfikowanym w grupie A10BH01, stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP. Hormony te, w sposób zależny od stężenia glukozy, stymulują wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki oraz hamują sekrecję glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje zmniejszeniem produkcji glukozy w wątrobie. W efekcie obserwuje się poprawę kontroli glikemii, wyrażoną redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz obniżeniem stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Sitagliptin wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając istotnie na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagonopodobny peptyd-1, HbA1c, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, sytagliptyna, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jansitin 50 mg
Jansitin, zawierający sytagliptynę w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, jest doustnym inhibitorem DPP-4 stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu dipeptydylopeptydazy 4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP). Te hormony inkretynowe zwiększają wydzielanie insuliny i zmniejszają wydzielanie glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii, obniżeniem HbA1c, glukozy na czczo (FPG) oraz po posiłku (2-hour PPG). W badaniach klinicznych stosowanie sytagliptyny w monoterapii (100 mg/dobę) przez 18-24 tygodnie wykazało istotną poprawę parametrów glikemicznych oraz wskaźników funkcji komórek beta (HOMA-β, stosunek proinsuliny do insuliny), przy zachowaniu niskiego ryzyka hipoglikemii i braku przyrostu masy ciała.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, mieszanka insulinowa, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, proinsulina, stężenie glukozy, test tolerancji glukozy, uwalnianie insuliny, wskaźnik HOMA-β, wychwyt glukozy, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – PHINGROUM 100 mg
PHINGROUM to preparat zawierający sytagliptynę, silny i selektywny inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP) w osoczu, a w konsekwencji do glukozależnego wzrostu wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu. Efektem jest poprawa kontroli glikemii, wyrażona m.in. redukcją HbA1c, obniżeniem glukozy na czczo oraz po posiłku. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii dzięki zależności działania od aktualnego stężenia glukozy. Preparat dostępny jest w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, zawierających minimalną ilość sodu (<23 mg na dawkę), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
chlorowodorek jednowodny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dieta niskosodowa, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, stężenie glukozy we krwi, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metsigletic 50 mg + 850 mg
Metsigletic to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), łączący chlorowodorek sytagliptyny – selektywny inhibitor DPP-4 – oraz chlorowodorek metforminy z grupy biguanidów. Sytagliptyna zwiększa stężenie aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu glukozozależnej sekrecji insuliny oraz hamowania wydzielania glukagonu, redukując produkcję glukozy w wątrobie. Metformina dodatkowo zwiększa stężenie całkowitego i aktywnego GLP-1, co w połączeniu z sytagliptyną wywiera addytywny efekt na kontrolę glikemii. Mechanizm działania sytagliptyny jest odmienny od innych leków przeciwcukrzycowych, takich jak analogi GLP-1, insulina czy pochodne sulfonylomocznika, co pozwala na komplementarne działanie obu substancji w preparacie Metsigletic.
Badania kliniczne wykazały, że monoterapia sytagliptyną znacząco obniża stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c), glukozy na czczo oraz glukozy poposiłkowej, z efektem widocznym już po 3 tygodniach leczenia. Częstość hipoglikemii była porównywalna z placebo, a terapia nie powodowała przyrostu masy ciała. Ponadto, stosowanie sytagliptyny poprawia funkcję komórek beta trzustki, co potwierdzają korzystne zmiany wskaźnika HOMA-β, stosunku proinsuliny do insuliny oraz reaktywności komórek beta w teście tolerancji glukozy. Kombinacja sytagliptyny i metforminy w Metsigletic zapewnia skuteczną i bezpieczną kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2.
biguanid, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, efekt addytywny, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyny, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metformina, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, substancja przeciwcukrzycowa, sulfonylomocznik, wskaźnik HOMA-β - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lonamo 100 mg
Lonamo zawiera sytagliptynę, inhibitor DPP-4, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), co prowadzi do glukozozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, skutkując obniżeniem stężenia glukozy na czczo i po posiłku oraz redukcją HbA1c. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii przy niskim stężeniu glukozy, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii. Sytagliptyna jest wysoce selektywnym inhibitorem DPP-4, nie wpływającym na enzymy DPP-8 i DPP-9 w stężeniach terapeutycznych.
ataksja, chlorowodorek, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, duszność, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, GIP, GLP-1, glukagon, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, kancerogenność, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy, rak wątroby, synteza insuliny, sytagliptyna, toksyczność reprodukcyjna, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), łączący sytagliptynę – silny i selektywny inhibitor DPP-4, oraz metforminę – biguanid o wielokierunkowym działaniu hipoglikemizującym. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu, minimalizując ryzyko hipoglikemii. Metformina zmniejsza wątrobową produkcję glukozy, poprawia insulinowrażliwość mięśni oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych wykazano, że skojarzone stosowanie obu substancji daje addytywny efekt poprawy kontroli glikemii, z istotnym obniżeniem HbA₁c (średnio o 0,5-1,2%) i glukozy na czczo, bez istotnego wpływu na masę ciała oraz z niskim ryzykiem hipoglikemii. Terapia jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną, glimepirydem i pioglitazonem.
biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, parametry glikemii, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, powikłania cukrzycy, ryzyko sercowo-naczyniowe, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, transporter glukozy GLUT-1, trójglicerydy, wchłanianie glukozy, wrażliwość na insulinę, wskaźnik HOMA-β, wydzielanie glukagonu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ansifora 50 mg
Ansifora zawiera sytagliptynę, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowany w terapii cukrzycy typu 2 (kod ATC: A10BH01). Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych hormonów inkretynowych, GLP-1 i GIP, które stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od glikemii. Dzięki temu dochodzi do poprawy kontroli glikemii, co potwierdzają obniżone wartości hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Sytagliptyna wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa terapii.
cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukozozależność, hemoglobina glikowana, hiperglikemia poposiłkowa, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, monoterapia, parametr glikemiczny, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Juzina 100 mg
Juzina, zawierająca sytagliptynę w dawce 100 mg, jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym doustnie w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania aktywnych inkretyn – GLP-1 i GIP – odpowiedzialnych za regulację homeostazy glukozy. Sytagliptyna zwiększa glukozozależne wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki oraz hamuje wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje ograniczeniem produkcji glukozy w wątrobie i poprawą kontroli glikemii. Działanie leku jest zależne od aktualnego stężenia glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii w porównaniu do pochodnych sulfonylomocznika.
cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, efekt insulinotropowy, glikemia poposiłkowa, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, hormony trzustkowe, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodne sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, sytagliptyna, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół oddechowy bliskiego wschodu (mers) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół oddechowy Bliskiego Wschodu (MERS) wywoływany przez koronawirusa MERS-CoV charakteryzuje się wysoką śmiertelnością około 35%. Wirus ten, będący betakoronawirusem o genomie RNA dodatniej polarności (~30 tys. nukleotydów), wykorzystuje białko kolca (S) do wiązania z receptorem DPP4 (CD26) na powierzchni komórek gospodarza, co determinuje tropizm tkankowy, głównie do nieorzęsionych komórek nabłonka dolnych dróg oddechowych. MERS-CoV wykazuje unikalną zdolność do infekcji makrofagów, komórek dendrytycznych oraz limfocytów T, co prowadzi do modulacji odpowiedzi immunologicznej, indukcji apoptozy limfocytów T i opóźnionej odpowiedzi prozapalnej. Geny wirusa, takie jak ORF4a, ORF4b, ORF5 i ORF8b, pełnią funkcje antagonistów interferonu typu I, co osłabia odpowiedź przeciwwirusową i sprzyja ciężkiemu przebiegowi choroby, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi (przewlekła choroba płuc, cukrzyca, niewydolność nerek). W modelach zwierzęcych, miano wirusa w płucach osiąga szczyt 2 dni po zakażeniu, a liczba neutrofili we krwi obwodowej koreluje z ciężkością choroby, co może mieć zastosowanie prognostyczne u ludzi.
betakoronawirus, białko kolca, cytokina prozapalna, cytotoksyczność, dipeptydylopeptydaza 4, domena wiążąca receptor, endocytoza, geny stymulowane interferonem, interferon typu I, koronawirus MERS-CoV, krtań, limfopenia, neutrofilia, niewydolność wielonarządowa, otwarta ramka odczytu, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, proteaza furynowa, przeciwciało neutralizujące, przewlekła choroba płuc, rozlane uszkodzenie pęcherzyków płucnych, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sygnalizacja interferonu, tropizm tkankowy, wirus odzwierzęcy, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zespół oddechowy Bliskiego Wschodu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – SITAGLIPTIN BIOTON 50 mg
Lek SITAGLIPTIN BIOTON, 50 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera sytagliptynę chlorowodorek jednowodny, będącą inhibitorem dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), stosowanym w terapii hipoglikemizującej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na sytagliptynę lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. W praktyce klinicznej należy szczególnie unikać podawania leku pacjentom z udokumentowaną alergią na inhibitory DPP-4, u których mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości takie jak wysypka, pokrzywka czy obrzęk naczynioruchowy. W przypadku pojawienia się objawów alergicznych podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniego postępowania zgodnie z aktualnymi wytycznymi.
dipeptydylopeptydaza 4, duszność, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, hamowanie DPP-4, historia alergii, inhibitor DPP-4, nadwrażliwość na sytagliptynę, objaw nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, sytagliptyny chlorowodorek, tabletka powlekana, wysypka alergiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jansitin Duo
Produkt leczniczy Jansitin Duo, zawierający sytagliptynę 50 mg oraz metforminę 850 mg, jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 2, jednak wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Lek nie jest przeznaczony do terapii cukrzycy typu 1 ani kwasicy ketonowej. Stosowanie sytagliptyny wiąże się z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki, które objawia się silnym, uporczywym bólem brzucha i wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Metformina natomiast może powodować rzadką, ale ciężką kwasicę mleczanową, szczególnie u pacjentów z pogorszoną czynnością nerek (GFR < 30 mL/min), niewydolnością wątroby, odwodnieniem, nadmiernym spożyciem alkoholu czy stanami niedotlenienia. W trakcie terapii konieczna jest regularna ocena przesączania kłębuszkowego oraz monitorowanie objawów klinicznych i parametrów laboratoryjnych, takich jak pH krwi (< 7,35), stężenie mleczanów (> 5 mmol/l) i luka anionowa.
anafilaksja, astenia, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, duszność kwasicza, hipoglikemia, hipotermia, inhibitor DPP-4, ketoza, kwasica ketonowa, kwasica mleczanowa, luka anionowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, nefropatia kontrastowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śpiączka, środek kontrastowy zawierający jod, sytagliptyna, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Perindopril 2 mg
Podczas terapii peryndoprylem istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest łączenie peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek, a także z sakubitrylem/walsartanem z powodu zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Należy również unikać dializy z użyciem błon poliakrylonitrylowych oraz aferezy lipoprotein z siarczanem dekstranu. Interakcje z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, eplerenon w dawkach 12,5-50 mg/dobę) oraz preparatami potasu mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia potasu w surowicy, co wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów i funkcji nerek.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, choroba miażdżycowa, cukrzyca, cyklosporyna, dializa, dipeptydylopeptydaza 4, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, eplerenon, estramustyna, ewerolimus, filtracja kłębuszkowa, gliptyna, hamowanie wydzielania aldosteronu, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, insulina, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek działający sympatykomimetycznie, lek immunosupresyjny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek rozszerzający naczynia krwionośne, linagliptyna, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sirolimus, sitagliptyna, sól złota, spironolakton, takrolimus, temsirolimus, triamteren, trimetoprim-sulfametoksazol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin +pharma 25 mg
Lek Sitagliptin +pharma, klasyfikowany pod kodem ATC A10BH01, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co zapobiega degradacji inkretyn – GLP-1 i GIP – hormonów odpowiedzialnych za glukozo-zależne zwiększenie wydzielania insuliny oraz hamowanie sekrecji glukagonu. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii, manifestującej się obniżeniem stężenia glukozy na czczo, redukcją glikemii poposiłkowej oraz zmniejszeniem wartości HbA1c. Sitagliptin wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glikemia, glikemia na czczo, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół oddechowy bliskiego wschodu (mers) – Leczenie
Zespół oddechowy bliskiego wschodu (MERS), wywołany przez koronawirusa MERS-CoV, charakteryzuje się wysoką śmiertelnością na poziomie 30-40% i brakiem zatwierdzonego leczenia swoistego. Obecne postępowanie terapeutyczne opiera się na leczeniu podtrzymującym, dostosowanym do ciężkości choroby. W łagodnych przypadkach zalecana jest izolacja domowa, odpoczynek, leki przeciwgorączkowe i nawodnienie. W ciężkich przebiegach konieczna jest hospitalizacja z tlenoterapią, wentylacją mechaniczną, a w najcięższych przypadkach zastosowanie pozaustrojowej oksygenacji membranowej (ECMO). Wsparcie krążeniowe obejmuje dożylne podawanie płynów i leki wazopresyjne, a także monitorowanie funkcji nerek, wątroby i układu nerwowego oraz zapobieganie zakażeniom wtórnym.
dipeptydylopeptydaza 4, inhibitor proteazy, izolacja domowa, kontrola zakażeń, koronawirus MERS-CoV, kortykosteroid, kwas mykofenolowy, leczenie podtrzymujące, lek przeciwgorączkowy, lek wazopresyjny, lopinawir/rytonawir, makrolid, maska N95, mykofenolan mofetylu, nieinwazyjna wentylacja, osocze ozdrowieńców, pomieszczenie z ujemnym ciśnieniem, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, przeciwciało monoklonalne, repozycjonowanie leków, suplementacja tlenem, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wskaźnik śmiertelności, zakażenie wtórne, zespół oddechowy Bliskiego Wschodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adimuplan 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna Adimuplanu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z medianą Tmax wynoszącą 1-4 godziny po dawce 100 mg u osób zdrowych. Średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax osiąga 950 nM, przy biodostępności około 87%. Lek wykazuje liniowy wzrost AUC wraz ze wzrostem dawki, natomiast Cmax i C24h nie rosną proporcjonalnie. Sytagliptyna jest głównie wydalana przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z metabolizmem ograniczonym i zależnym od CYP3A4 oraz CYP2C8. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z eliminacją przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w tym udziałem transportera hOAT-3 i glikoproteiny P. Lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, a jego farmakokinetyka jest stabilna u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz u osób zdrowych.
AUC, biodostępność, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, dipeptydylopeptydaza 4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, transporter anionów organicznych, transportery leków, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Eprocliv 850 mg + 50 mg
Eprocliv to lek złożony stosowany w terapii cukrzycy typu 2, łączący sytagliptynę – silny i selektywny inhibitor DPP-4 – oraz metforminę chlorowodorek, biguanid o wielokierunkowym działaniu hipoglikemizującym. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu, minimalizując ryzyko hipoglikemii. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach, co skutkuje obniżeniem glikemii na czczo i po posiłku. W badaniach klinicznych wykazano, że terapia skojarzona sytagliptyną i metforminą istotnie obniża HbA₁c (np. o 0,7–2,1% w zależności od schematu i dawki) oraz glukozę na czczo, bez zwiększenia ryzyka hipoglikemii i z minimalnym wpływem na masę ciała. Dodanie sytagliptyny do różnych schematów terapeutycznych (metformina, glimepiryd, pioglitazon, insulina) poprawia kontrolę glikemii, przy czym częstość hipoglikemii pozostaje porównywalna z placebo, a masa ciała pozostaje stabilna lub wykazuje niewielki wzrost (np. +1,1 kg przy dodaniu do glimepirydu).
Badanie TECOS, obejmujące 14 671 pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą sercowo-naczyniową, potwierdziło bezpieczeństwo kardiologiczne sytagliptyny (100 mg/dobę) stosowanej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, wykazując brak zwiększenia ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (HR 0,98; 95% CI 0,89–1,08) oraz niewydolności serca wymagającej hospitalizacji. W badaniu tym sytagliptyna obniżyła HbA₁c o średnio 0,29% w porównaniu z placebo (p < 0,001) i zmniejszyła częstość hipoglikemii (24,9% vs. 37,8%). Metformina, jako składnik terapii, wykazuje korzystny wpływ na profil lipidowy oraz zmniejsza ryzyko powikłań cukrzycowych i śmiertelności, co potwierdza badanie UKPDS. W populacji pediatrycznej (10–17 lat) skojarzenie sytagliptyny z metforminą nie wykazało wystarczającej skuteczności, dlatego nie jest zalecane. Podsumowując, Eprocliv stanowi efektywną i bezpieczną opcję terapeutyczną w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, szczególnie w terapii skojarzonej, z korzystnym profilem bezpieczeństwa i neutralnym wpływem na masę ciała.
analog GLP-1, biguanid, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glikogenoliza, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina A1C, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, proinsulina, receptor PPARγ, syntaza glikogenowa, transporter glukozy, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metformax SR Combi 50 mg + 1000 mg
Metformax SR Combi to preparat złożony stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, łączący chlorowodorek sytagliptyny (inhibitor DPP-4) oraz chlorowodorek metforminy (biguanid). Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina dodatkowo zwiększa stężenia GLP-1, a ich jednoczesne podawanie wykazuje efekt addytywny. W badaniach klinicznych monoterapia sytagliptyną obniżała HbA1c oraz glukozę na czczo i po posiłku, bez istotnego wpływu na masę ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Poprawiała także funkcję komórek beta, ocenianą m.in. wskaźnikiem HOMA-β i stosunkiem proinsuliny do insuliny.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, analog GLP-1, biguanidy, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hiperglikemia poposiłkowa, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta, komórki beta trzustki, model oceny homeostazy HOMA-β, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin STADA 50 mg
Sitagliptin STADA, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Jego mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych hormonów inkretynowych, takich jak GLP-1 i GIP, poprzez hamowanie ich hydrolizy przez enzym DPP-4. W efekcie dochodzi do glukozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, co prowadzi do poprawy kontroli glikemii, zmniejszenia produkcji glukozy w wątrobie oraz obniżenia wartości hemoglobiny glikowanej (HbA1c) i stężenia glukozy na czczo i po posiłku. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sitagliptyna nie wywołuje hipoglikemii dzięki zależnemu od glukozy mechanizmowi działania oraz zachowaniu fizjologicznej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, normoglikemia, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, stężenie glukozy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytena 25 mg
Sytagliptyna, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2 (kod ATC: A10BH01). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn – GLP-1 i GIP. Hormony te stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii, redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz obniżeniem glikemii na czczo i po posiłku. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii, gdyż nie stymuluje insuliny przy niskim stężeniu glukozy.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, działanie hipoglikemizujące, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Symgliptin 25 mg
Symgliptin, zawierający substancję czynną sytagliptynę, jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, takich jak GLP-1 i GIP. Inkretyny te stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują wydzielanie glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie klinicznym obserwuje się obniżenie wartości hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz zmniejszenie stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając istotnie na enzymy DPP-8 i DPP-9, co może przekładać się na korzystny profil bezpieczeństwa terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, enzym DPP-8, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukozozależność, hemoglobina glikowana A1c, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, pochodna sulfonylomocznika, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sigletic 100 mg
Lek Sigletic zawiera sytagliptynę, silny i wysoce selektywny inhibitor enzymu dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowany doustnie w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu hydrolizy inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu. W efekcie dochodzi do glukozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, co skutkuje poprawą kontroli glikemii, w tym obniżeniem hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c), glukozy na czczo oraz glukozy poposiłkowej. Sytagliptyna nie wpływa na enzymy DPP-8 i DPP-9, co podnosi bezpieczeństwo terapii.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana A1c, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, model zwierzęcy cukrzycy, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna, uwalnianie insuliny, wychwyt glukozy, wydzielanie glukagonu, wytwarzanie glukozy w wątrobie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Eprocliv 1000 mg + 50 mg
Eprocliv to złożony doustny lek hipoglikemizujący, zawierający sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę chlorowodorek (biguanid), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna zwiększa stężenie inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach prawidłowej lub podwyższonej glikemii, bez ryzyka hipoglikemii. Metformina działa poprzez zmniejszenie produkcji glukozy w wątrobie, zwiększenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych wykazano, że skojarzone stosowanie sytagliptyny i metforminy istotnie obniża HbA₁c (np. do -1,9% przy dawce 50 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy dwa razy dziennie) oraz glikemię na czczo i po posiłku, bez istotnego wpływu na masę ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Dodanie sytagliptyny do innych terapii, w tym insuliny, glimepirydem czy pioglitazonem, również poprawia kontrolę glikemii, przy zachowaniu bezpieczeństwa i stabilnej masy ciała.
biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, EGFR, enzym DPP-4, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, insulina glargine, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, niestabilna dławica piersiowa, syntaza glikogenowa, transporter glukozy, triglicerydy, udar mózgu, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax SR Combi 100 mg + 1000 mg
Metformax SR Combi to lek złożony zawierający sytagliptynę (50 mg lub 100 mg) oraz metforminę o zmodyfikowanym uwalnianiu (500 mg lub 1000 mg). Farmakokinetyka sytagliptyny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-4 h dla dawki 100 mg), wysoką biodostępnością (~87%) oraz eliminacją głównie przez nerki (ok. 79% w postaci niezmienionej). AUC sytagliptyny wzrasta proporcjonalnie do dawki, a jej okres półtrwania wynosi około 12,4 h. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 ml/min) wzrost AUC jest nieistotny klinicznie (1,2-1,6-krotny), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (GFR < 45 ml/min) AUC wzrasta 2-4-krotnie, co wymaga ostrożności. Sytagliptyna jest słabym inhibitorem glikoproteiny p i nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP. U osób starszych i dzieci (10-17 lat) farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, bez konieczności modyfikacji dawki. Metformina o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje opóźnione Tmax (~7 h) w porównaniu do formy natychmiastowej (2,5 h), a jej AUC po dawce 2000 mg jest porównywalne do 1000 mg formy natychmiastowej podawanej dwukrotnie dziennie. Metformina jest wydalana niemal wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 h. Wchłanianie metforminy jest zmienne w zależności od posiłku, który może zwiększać AUC o 62% przy podaniu po jedzeniu.
badanie biorównoważności, biodostępność bezwzględna, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, klirens nerkowy, kwasica mleczanowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie w osoczu, sytagliptyna i metformina, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność wewnątrzosobnicza, znakowanie radioaktywne