Właściwości farmakodynamiczne
Juzimette 50 mg + 1000 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Juzimette

Juzimette należy do grupy farmakoterapeutycznej: leki stosowane w cukrzycy, złożone doustne leki hipoglikemizujące (kod ATC: A10BD07). Preparat zawiera dwie substancje czynne o komplementarnych mechanizmach działania, które wspólnie zapewniają lepszą kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2: sytagliptynę, będącą inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) oraz metforminy chlorowodorek, należący do grupy biguanidów.¹

Mechanizm działania sytagliptyny

Sytagliptyna jest aktywnym, silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), podawanym doustnie w leczeniu cukrzycy typu 2. Jako inhibitor DPP-4, sytagliptyna należy do substancji wzmacniających działanie inkretyn. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia dwóch znanych czynnych inkretyn: glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) oraz zależnego od glukozy polipeptydu insulinotropowego (GIP).²

Inkretyny stanowią część endogennego systemu uczestniczącego w fizjologicznej kontroli homeostazy glukozy. Ich działanie jest zależne od stężenia glukozy we krwi:

• Przy prawidłowym lub podwyższonym stężeniu glukozy we krwi, GLP-1 i GIP zwiększają syntezę insuliny i jej uwalnianie z komórek beta trzustki
• GLP-1 dodatkowo obniża wydzielanie glukagonu przez komórki alfa trzustki, prowadząc do zmniejszenia produkcji glukozy w wątrobie
• Przy niskim stężeniu glukozy we krwi nie następuje wzmocnienie uwalniania insuliny ani hamowanie wydzielania glukagonu³

Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec enzymu DPP-4 i w stężeniach stosowanych terapeutycznie nie hamuje blisko spokrewnionych enzymów DPP-8 lub DPP-9. Pod względem struktury chemicznej i działania farmakologicznego sytagliptyna różni się od analogów GLP-1, insuliny, pochodnych sulfonylomocznika, meglitynidów, biguanidów, agonistów receptorów PPARγ, inhibitorów alfa-glukozydazy oraz analogów amyliny.⁴

Synergia działania składników Juzimette

W badaniach farmakodynamicznych wykazano addytywny wpływ składników leku na stężenia aktywnych inkretyn. W dwudniowym badaniu z udziałem zdrowych osób:

• Sama sytagliptyna zwiększała stężenia aktywnej postaci GLP-1
• Sama metformina zwiększała w podobnym stopniu stężenia zarówno aktywnej postaci, jak i całkowitego GLP-1
• Jednoczesne podawanie sytagliptyny i metforminy wykazywało addytywny wpływ na stężenie aktywnej postaci GLP-1
• Sytagliptyna powodowała zwiększenie stężenia aktywnej postaci GIP, podczas gdy metformina nie wykazywała takiego działania⁵

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Sytagliptyna poprawia kontrolę glikemii zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Badania kliniczne wykazały, że monoterapia sytagliptyną prowadzi do istotnego obniżenia stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Efekt obniżenia stężenia glukozy w osoczu na czczo był obserwowany już po 3 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.⁶

Podczas leczenia sytagliptyną częstość występowania hipoglikemii była porównywalna z placebo, a masa ciała pacjentów pozostawała stabilna w porównaniu z poziomem wyjściowym. Zaobserwowano również poprawę wartości markerów zastępczych czynności komórek beta, obejmujących:

• Wskaźniki modelu oceny homeostazy (HOMA-β)
• Stosunek stężeń proinsuliny do insuliny
• Reaktywność komórek beta w teście tolerancji glukozy z częstym pobieraniem próbek⁷

Badania kliniczne dotyczące leczenia skojarzonego sytagliptyną i metforminą

W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną placebo oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dodania sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę do trwającego leczenia metforminą. Dołączenie sytagliptyny wykazało istotną poprawę parametrów glikemii w porównaniu do grupy przyjmującej placebo. Zmiana masy ciała w grupie leczonej sytagliptyną była podobna jak w grupie przyjmującej placebo. Częstość występowania hipoglikemii była porównywalna w obu grupach.⁸

Badanie dotyczące leczenia początkowego

W 24-tygodniowym badaniu czynnikowym z grupą kontrolną placebo analizowano leczenie początkowe sytagliptyną w dawce 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą (500 mg lub 1000 mg, dwa razy na dobę). Terapia skojarzona wykazała istotną poprawę parametrów glikemii w porównaniu z monoterapią każdym z tych leków. Zmiany masy ciała u pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną były podobne do obserwowanych u pacjentów leczonych wyłącznie metforminą lub przyjmujących placebo. W grupie leczonej wyłącznie sytagliptyną nie odnotowano zmiany masy ciała w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Częstość występowania hipoglikemii była zbliżona we wszystkich badanych grupach.⁹

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny jednocześnie z metforminą i pochodną sulfonylomocznika

W 24-tygodniowym badaniu z grupą kontrolną placebo oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) jako uzupełnienia terapii glimepirydem (w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą). Dołączenie sytagliptyny do leczenia glimepirydem i metforminą wiązało się z istotną poprawą parametrów glikemii. U pacjentów leczonych sytagliptyną zaobserwowano umiarkowany przyrost masy ciała (+1,1 kg) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.¹⁰

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny jednocześnie z metforminą i agonistą receptora PPARγ

W 26-tygodniowym badaniu z grupą kontrolną placebo oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do terapii skojarzonej pioglitazonem i metforminą. Dołączenie sytagliptyny do leczenia pioglitazonem i metforminą wiązało się z istotną poprawą parametrów glikemii. Zmiana masy ciała w stosunku do poziomu wyjściowego była zbliżona u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo. Również częstość występowania hipoglikemii była porównywalna w obu grupach.¹¹

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z metforminą i insuliną

W 24-tygodniowym badaniu z grupą kontrolną placebo oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dodania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) do leczenia insuliną (w stabilnej dawce przez co najmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez metforminy (co najmniej 1500 mg). U pacjentów przyjmujących gotową mieszankę insulinową średnia dawka dobowa wynosiła 70,9 jednostek insuliny/dobę, natomiast u pacjentów przyjmujących mieszankę insulinową nieprzygotowaną (o pośrednim lub przedłużonym czasie działania) średnia dawka dobowa wynosiła 44,3 jednostki insuliny/dobę.¹²

W badaniu 73% pacjentów przyjmowało metforminę. Dodanie sytagliptyny do insuliny spowodowało znaczącą poprawę parametrów glikemii. W żadnej z badanych grup nie zaobserwowano znaczącej zmiany masy ciała w porównaniu z poziomem wyjściowym.¹³