Pseudomonas
Pseudomonas to rodzaj Gram-ujemnych pałeczek o szerokim znaczeniu klinicznym. Najbardziej patogennym gatunkiem jest Pseudomonas aeruginosa (pałeczka ropy błękitnej), będąca istotnym czynnikiem zakażeń szpitalnych, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością, oparzeniami, mukowiscydozą oraz przebywających na oddziałach intensywnej terapii.
Bakterie te charakteryzują się znaczną opornością na antybiotyki dzięki naturalnym mechanizmom, takim jak niskoprzepuszczalna błona zewnętrzna, aktywne pompy efflux oraz zdolność do tworzenia biofilmu. Pseudomonas aeruginosa produkuje liczne czynniki wirulencji, w tym enzymy degradujące tkanki, egzotoksyny i pigmenty (np. piocjaninę nadającą charakterystyczne niebieskawe zabarwienie wydzielinie).
W leczeniu zakażeń Pseudomonas stosuje się zazwyczaj antybiotyki o działaniu przeciwpseudomonalnym, takie jak karbapenemy, cefalosporyny IV generacji, fluorochinolony czy aminoglikozydy, często w terapii skojarzonej. Ze względu na narastającą oporność, w przypadkach wielolekoopornych szczepów konieczne bywa zastosowanie kolistyny, mimo jej potencjalnej nefrotoksyczności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ceclor MR 375 mg
Cefaklor, substancja czynna leku Ceclor MR, jest doustnym antybiotykiem cefalosporynowym o przedłużonym uwalnianiu, dostępnym w dawkach 375 mg, 500 mg oraz 750 mg. Mechanizm działania polega na bakteriobójczym hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefaklor wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, obejmujące bakterie Gram-ujemne takie jak Citrobacter diversus i Neisseria gonorrhoeae oraz bakterie beztlenowe, w tym Propionibacterium acnes, Bacteroides spp. (z wyjątkiem Bacteroides fragilis), Peptococcus spp. i Peptostreptococcus spp. Nie wykazuje natomiast aktywności wobec Pseudomonas spp., Acinetobacter calcoaceticus, większości szczepów Enterococcus, Enterobacter spp., indolododatnich szczepów Proteus i Serratia spp. oraz gronkowców metycylinoopornych (MRSA).
Acinetobacter calcoaceticus, antybiotyk cefalosporynowy, Bacteroides, bakterie beztlenowe, bakterie Gram-ujemne, cefaklor, Citrobacter diversus, drobnoustrój oporny, dwoinka rzeżączki, działanie bakteriobójcze, Enterobacter, Enterococcus, gronkowiec metycylinooporny, metoda dyfuzyjna, metoda rozcieńczeń, MIC, minimalne stężenie hamujące, MRSA, Neisseria gonorrhoeae, paciorkowce beztlenowe, Peptococcus, Propionibacterium acnes, przedłużone uwalnianie, Pseudomonas, rzeżączka, spektrum przeciwbakteryjne, stężenie graniczne, strefa zahamowania wzrostu, synteza ściany komórkowej bakterii, szczep oporny, szczep wrażliwy, trądzik - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oxycort A (10 mg + 10 mg)/g
Preparat Oxycort A to maść okulistyczna zawierająca oksytetracyklinę (10 mg/g) oraz octan hydrokortyzonu (10 mg/g), łącząca działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Oksytetracyklina, będąca antybiotykiem z grupy tetracyklin, hamuje biosyntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomów, wykazując szerokie spektrum aktywności przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, Gram-ujemnym oraz bakteriom atypowym (Chlamydia spp., Mycoplasma spp.). Należy jednak pamiętać o naturalnej oporności niektórych patogenów, takich jak Proteus spp. i Pseudomonas spp., co ma istotne znaczenie przy doborze terapii.
bakterie atypowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, biosynteza białek bakteryjnych, chlamydia, czynnik etiologiczny zakażenia, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwwysiękowe, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, Mycoplasma, octan hydrokortyzonu, oksytetracyklina, Oxycort A, Proteus, Pseudomonas, reakcja alergiczna, rybosomy bakteryjne, schorzenia okulistyczne, tetracykliny, zakażenie bakteryjne oka, zakażenie oka, zapalenie spojówki i rogówki - Leksykon substancji czynnych
Furagina – Działania niepożądane
Furazydyna, pochodna nitrofuranu, jest skutecznym lekiem w terapii zakażeń układu moczowego, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Najczęstsze objawy to nudności (ok. 8%), bóle głowy (ok. 6%) oraz nadmierne oddawanie gazów (ok. 1,5%). Istotne klinicznie są poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak methemoglobinemia i niedokrwistość megaloblastyczna lub hemolityczna, szczególnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Neuropatia obwodowa, mogąca mieć przebieg ostry lub nieodwracalny, jest poważnym powikłaniem, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek, cukrzycą czy niedoborem witamin z grupy B. Reakcje nadwrażliwości układu oddechowego obejmują ostre objawy (gorączka, duszność, wysięk opłucnowy) oraz przewlekłe zmiany śródmiąższowe i zwłóknienie płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu (≥6 miesięcy).
anafilaksja, ból brzucha, Candida, cukrzyca, drobnoustrój oporny, dysfagia, dyspepsja, furazydyna, martwica miąższu wątroby, methemoglobinemia, neuropatia obwodowa, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór witaminy B, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pochodne nitrofuranu, pokrzywka, polekowe zapalenie wątroby, Pseudomonas, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie płuc, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Biodacyna 125 mg/ml
Biodacyna to preparat zawierający amikacynę w formie disiarczanu, dostępny w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml do podawania pozajelitowego. Amikacyna, aminoglikozyd o kodzie ATC J01GB06, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, głównie wobec bakterii Gram-ujemnych, takich jak Pseudomonas spp., Escherichia coli, Proteus spp., Klebsiella-Enterobacter-Serratia spp., Salmonella, Shigella, Acinetobacter spp., Citrobacter freundii oraz Providencia spp. Szczególnie istotna jest jej aktywność wobec szczepów opornych na inne aminoglikozydy (gentamycynę, tobramycynę). Ponadto amikacyna wykazuje działanie przeciwko wybranym bakteriom Gram-dodatnim, w tym Staphylococcus aureus (w tym MRSA), Streptococcus pyogenes, enterokokom oraz niektórym szczepom Streptococcus pneumoniae. Mechanizm działania polega na bakteriobójczym wiązaniu się z podjednostką 30S rybosomu, co prowadzi do zaburzenia translacji i syntezy białek bakteryjnych.
Acinetobacter, amikacyna disiarczan, antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, Citrobacter freundii, czynnik etiologiczny zakażenia, działanie bakteriobójcze, enterokok, Escherichia coli, MRSA, obniżona odporność, oporność na metycylinę, patogen oportunistyczny, patogen wielolekooporny, podjednostka 30S rybosomu, posocznica, Proteus, Providencia, przewód pokarmowy, Pseudomonas, Salmonella, shigella, śmierć komórki bakteryjnej, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza białek bakteryjnych, translacja mRNA, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie krwi, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramoclav 875 mg + 125 mg
Ramoclav to preparat z grupy połączeń penicylin z inhibitorami beta-laktamazy (ATC: J01CR02), zawierający amoksycylinę (875 mg) oraz kwas klawulanowy (125 mg). Amoksycylina działa poprzez hamowanie białek wiążących penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Kwas klawulanowy, będący inhibitorem beta-laktamaz, chroni amoksycylinę przed degradacją przez enzymy beta-laktamazy, choć sam nie wykazuje działania przeciwbakteryjnego. Skuteczność amoksycyliny zależy od czasu utrzymania stężenia leku powyżej MIC (T>MIC). Mechanizmy oporności obejmują beta-laktamazy niewrażliwe na kwas klawulanowy (klasy B, C, D) oraz modyfikacje PBP, a także zmniejszoną przepuszczalność błony i systemy pomp wyrzutowych, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych.
amoksycylina trójwodna, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, Clostridioides difficile, dysfagia, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, klawulanian potasu, Klebsiella pneumoniae, metycylinooporny gronkowiec, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, Mycoplasma pneumonia, oporność bakterii, penicylina benzylowa, peptydoglikan bakteryjny, półsyntetyczna penicylina, pompa wyrzutowa, Pseudomonas, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, zakażenie bakteryjne, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ceclor MR 750 mg
Cefaklor, substancja czynna preparatu Ceclor MR, jest półsyntetyczną cefalosporyną o działaniu bakteriobójczym, wynikającym z hamowania syntezy ściany komórkowej bakterii. Dostępny jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu zawierających 375 mg, 500 mg lub 750 mg cefakloru. Preparat wykazuje szerokie spektrum aktywności in vitro, obejmujące bakterie Gram-ujemne takie jak Citrobacter diversus i Neisseria gonorrhoeae oraz bakterie beztlenowe, w tym Propionibacterium acnes, Bacteroides spp. (z wyjątkiem Bacteroides fragilis), Peptococcus spp. i Peptostreptococcus spp. Należy jednak pamiętać, że skuteczność kliniczna wobec niektórych patogenów nie została w pełni potwierdzona.
Acinetobacter calcoaceticus, Bacteroides, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, cefaklor, cefalosporyna, Citrobacter diversus, działanie bakteriobójcze, Enterobacter, Enterococcus, lek przeciwbakteryjny, minimalne stężenie hamujące, MRSA, Neisseria gonorrhoeae, Peptococcus, Peptostreptococcus, Propionibacterium acnes, Proteus, Pseudomonas, rzeżączka, Serratia, synteza ściany komórkowej bakterii, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trądzik pospolity, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Furagina FORTE APTEO MED 100 mg
Furagina FORTE APTEO MED zawiera 100 mg furazydyny (Furazidinum) na tabletkę, będącej pochodną nitrofuranu o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, obejmującym zarówno bakterie Gram-ujemne (m.in. Escherichia coli, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Citrobacter spp.), jak i Gram-dodatnie (Staphylococcus spp., Enterococcus faecalis). Lek wykazuje skuteczność głównie w zakażeniach dolnych dróg moczowych, osiągając wysokie stężenia w moczu. Mechanizm działania furazydyny opiera się na enzymatycznej redukcji do aktywnych metabolitów, które modyfikują białka rybosomalne, zaburzają syntezę kwasów nukleinowych oraz oddychanie komórkowe bakterii, prowadząc do ich śmierci. Należy uwzględnić naturalną oporność niektórych patogenów, takich jak Pseudomonas spp., Proteus spp., Serratia spp. oraz Acinetobacter spp.
Acinetobacter, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Citrobacter, Enterobacter, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, flawoproteina bakteryjna, furazydyna, Klebsiella, lek przeciwbakteryjny, oporność naturalna, pochodna nitrofuranu, Proteus, Pseudomonas, redukcja enzymatyczna, Serratia, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus, synteza białek komórkowych, synteza kwasów nukleinowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cefotaxim-MIP 2 g 2 g
Cefotaksym, substancja czynna leku Cefotaxim-MIP, jest cefalosporyną trzeciej generacji o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowaną pozajelitowo. Mechanizm działania opiera się na bakteriobójczym hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefotaksym wykazuje wysoką odporność na hydrolizę przez większość beta-laktamaz, co czyni go skutecznym wobec wielu szczepów opornych, choć może ulegać degradacji przez beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum, obecne m.in. u Bacteroides fragilis i Proteus vulgaris. Spektrum działania obejmuje liczne patogeny Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Streptococcus pneumoniae, Clostridium spp., Escherichia coli, Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę), Klebsiella spp., Proteus spp., Enterobacter spp., Neisseria spp., Salmonella spp., Shigella spp., Providencia spp., Serratia spp., Citrobacter spp., a także niektóre szczepy Pseudomonas spp. i Bacteroides spp.
aktywność przeciwbakteryjna, Bacteroides, Bacteroides fragilis, beta-laktamazy bakteryjne, cefalosporyny trzeciej generacji, cefotaksym, Citrobacter, Clostridium, czerwonka bakteryjna, dur brzuszny, dysfagia, działanie bakteriobójcze, Enterobacter, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, hydroliza, Klebsiella, Neisseria, Neisseria gonorrhoea, oporność na ampicylinę, paciorkowce beta-hemolizujące, patogen oportunistyczny, patogen szpitalny, Proteus, proteus vulgaris, Providencia, Pseudomonas, Salmonella, Salmonella typhi, Serratia, shigella, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus, Streptococcus, Streptococcus faecalis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus viridans, synteza ściany komórkowej, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie przenoszone drogą płciową, zakażenie szpitalne, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Taromentin 500 mg + 125 mg
Taromentin to preparat z grupy połączeń penicylin z inhibitorami beta-laktamazy (ATC: J01CR02), zawierający 500 mg amoksycyliny oraz 125 mg kwasu klawulanowego w każdej tabletce. Amoksycylina, jako beta-laktamowy antybiotyk, hamuje syntezę peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami PBP, co prowadzi do lizy komórkowej. Kwas klawulanowy, będący beta-laktamem, nie wykazuje samodzielnego działania przeciwbakteryjnego, lecz unieczynnia beta-laktamazy produkowane przez oporne szczepy, rozszerzając spektrum działania amoksycyliny. Kluczowym parametrem skuteczności jest czas utrzymania stężenia leku powyżej MIC (T>MIC). Oporność może wynikać z beta-laktamaz niewrażliwych na kwas klawulanowy (klasy B, C, D), modyfikacji PBP, nieprzepuszczalności błony komórkowej lub aktywnych pomp wyrzutowych, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych.
amoksycylina trójwodna, antybiotyk beta-laktamowy, atypowe zapalenie płuc, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bakteryjne zapalenie pochwy, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, drobnoustrój wytwarzający beta-laktamazę, Escherichia coli, gronkowiec koagulazo-ujemny, Haemophilus influenzae, klawulanian potasu, Klebsiella pneumoniae, kwas klawulanowy, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, mycoplasma pneumoniae, oporność na metycylinę, peptydoglikan bakteryjny, pompa wyrzutowa, Proteus mirabilis, Pseudomonas, ściana komórki bakteryjnej, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Meropenem AptaPharma 500 mg
Meropenem AptaPharma to karbapenem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg do podawania dożylnego. Mechanizm działania polega na bakteriobójczym hamowaniu syntezy ściany komórkowej poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do śmierci bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Skuteczność terapii koreluje z czasem, w którym stężenie leku przekracza MIC (T>MIC), optymalnie około 40% interwału między dawkami. Oporność na meropenem może wynikać z ograniczonej przepuszczalności błony zewnętrznej, zmniejszonego powinowactwa PBP, aktywności pomp efflux oraz produkcji beta-laktamaz hydrolizujących karbapenemy. EUCAST definiuje kliniczne wartości graniczne MIC dla meropenemu: wrażliwe ≤ 2 mg/l i oporne > 8 mg/l dla Enterobacteriaceae, Pseudomonas spp. i Acinetobacter spp., z niższymi progami dla niektórych patogenów wywołujących zapalenie opon mózgowych (np. ≤ 0,25 mg/l dla Streptococcus pneumoniae i Neisseria meningitidis).
Acinetobacter, antybiotyk beta-laktamowy, Bacteroides fragilis, beta-laktamaza, białko wiążące penicyliny, Burkholderia pseudomallei, Enterobacteriaceae, EUCAST, Haemophilus influenzae, karbapenem, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwbakteryjny, melioidoza, meropenem, metycylinooporność, minimalne stężenie hamujące, Neisseria meningitidis, oporność krzyżowa, Pseudomonas, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, synteza ściany komórkowej, wrażliwość na metycylinę, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nolicin 400 mg
Norfloksacyna, fluorochinolon z kodem ATC J01MA06, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy DNA bakterii, głównie przez tworzenie kompleksów z gyrazą DNA (topoizomerazą II) i rozszczepionym DNA, co uniemożliwia replikację i prowadzi do degradacji DNA. Lek wykazuje szerokie spektrum działania wobec tlenowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, z efektywnością determinowaną przez specyficzne grupy chemiczne w cząsteczce, np. atom fluoru w pozycji 6 i fragment piperazynowy w pozycji 7. Według NCCLS, wartości MIC rozróżniające szczepy wrażliwe od opornych wynoszą odpowiednio ≤4 µg/ml i ≥16 µg/ml, z wyjątkiem Neisseria gonorrhoeae, dla której nie ustalono wartości granicznej. Oporność na norfloksacynę jest zmienna geograficznie i czasowo, co wymaga uwzględnienia lokalnych danych epidemiologicznych przy leczeniu ciężkich zakażeń.
acinetobacter baumannii, aminoglikozyd, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, cefalosporyna, działanie bakteriobójcze, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, fluorochinolon, gyraza DNA, Klebsiella pneumoniae, ko-trimoksazol, kwas nalidyksowy, kwas pipemidowy, lek przeciwbakteryjny, makrolid, MIC, Neisseria gonorrhoeae, oporność krzyżowa, oporność na metycylinę, penicylina, przepuszczalność błony komórkowej, Pseudomonas, Pseudomonas aeruginosa, replikacja DNA, Salmonella typhi, shigella, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, sulfonamid, tetracyklina, topoizomeraza II, topoizomeraza IV, wrażliwość na metycylinę, zakażenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Multibiotic (5 mg + 10 mg + 0,833 mg)/g
Multibiotic w postaci maści (5 mg neomycyny siarczanu, 10 mg bacytracyny cynkowej oraz 0,833 mg polimyksyny B siarczanu na 1 g) jest preparatem antybiotykowym do stosowania miejscowego na skórę, wskazanym profilaktycznie do zapobiegania zakażeniom wtórnym w drobnych uszkodzeniach skóry, takich jak rany cięte, zadrapania, otarcia oraz oparzenia. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii pierwotnych i wtórnych zakażeń bakteryjnych skóry, w tym zakażonych niewielkich ran, zakażeń bakteryjnych w oparzeniach oraz odmrożeniach. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, obejmujące bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus spp., Streptococcus spp.) oraz Gram-ujemne (w tym Pseudomonas spp.), co jest szczególnie istotne w leczeniu trudnych zakażeń ran, zwłaszcza oparzeniowych.
bacytracyna cynkowa, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, działanie przeciwbakteryjne, gronkowiec, infekcja skórna, neomycyny siarczan, odmrożenie, oparzenie, paciorkowiec, pałeczki Gram-ujemne, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, polimyksyna B siarczan, preparat antybiotykowy, Pseudomonas, reakcja alergiczna, uszkodzenie skóry, zakażenie bakteryjne skóry, zakażona rana - Leksykon leków
Interakcje leku – Tobramycin Via pharma 300 mg/5 ml
Tobramycin Via pharma (300 mg/5 ml, roztwór do nebulizacji) jest aminoglikozydowym antybiotykiem stosowanym wziewnie, charakteryzującym się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych różnic w profilu działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu z dornazą alfa, beta-adrenomimetykami, kortykosteroidami wziewnymi oraz innymi antybiotykami przeciw Pseudomonas podawanymi doustnie lub pozajelitowo. Należy jednak unikać łączenia Tobramycin Via pharma z lekami o działaniu neurotoksycznym, nefrotoksycznym i ototoksycznym, a także z diuretykami takimi jak furosemid, mocznik i mannitol, które mogą nasilać toksyczność aminoglikozydów poprzez modyfikację ich stężeń w surowicy i tkankach. Szczególną ostrożność zaleca się przy jednoczesnym stosowaniu amfoterycyny B, cefalotyny, cyklosporyny, takrolimusu, polimiksyn oraz związków platyny (np. cisplatyny), ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności.
amfoterycyna B, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotyk peptydowy, beta-adrenomimetyk, cefalotyna, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk osmotyczny, diuretyk pętlowy, dornaza alfa, działanie osmotyczne, furosemid, inhibitor cholinoesterazy, kortykosteroid wziewny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek neurotoksyczny, lek przeciwgrzybiczy, mannitol, mocznik, mukowiscydoza, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, ototoksyczność, polimiksyna, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, Pseudomonas, takrolimus, terapia inhalacyjna, tobramycyna wziewna, toksyna botulinowa, związek platyny - Leksykon substancji czynnych
Fosfomycyna – Dawkowanie i sposób podawania
Fosfomycyna jest stosowana doustnie w leczeniu ostrego, niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego u kobiet i dziewcząt powyżej 12. roku życia w dawce jednorazowej 3 g, podawanej na czczo (2-3 godziny przed lub po posiłku), najlepiej przed snem i po opróżnieniu pęcherza. W profilaktyce okołooperacyjnej przy biopsji przezodbytniczej gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn zaleca się podanie 3 g fosfomycyny 3 godziny przed zabiegiem oraz kolejnej dawki 3 g 24 godziny po zabiegu. U dzieci powyżej 5. roku życia preparat Monural stosuje się w dawce 2 g jednorazowo, a w przypadku zakażeń obłożnie chorych lub wywołanych przez Pseudomonas spp., Enterobacter spp. lub Proteus spp. indolo-dodatni, podaje się drugą dawkę po 24 godzinach. W profilaktyce zakażeń dróg moczowych u pacjentów poddawanych zabiegom zaleca się dwie dawki po 2 g fosfomycyny: 3 godziny przed i 24 godziny po zabiegu.
biopsja przezodbytnicza gruczołu krokowego, ciężkie upośledzenie czynności nerek, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, Enterobacter, fosfomycyna, funkcja nerek, klirens kreatyniny, na czczo, opróżnienie pęcherza moczowego, ostre niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego, patogen, podanie doustne, profilaktyka zakażeń, Proteus, przeciwwskazanie do stosowania, Pseudomonas, zabieg na drogach moczowych, zaburzenie czynności nerek, zakażenie nawracające, zakażenie pęcherza moczowego, zapobieganie zakażeniom