uszkodzenie nerek
Uszkodzenie nerek to stan patologiczny, w którym dochodzi do zaburzenia prawidłowej funkcji nerek, co może prowadzić do upośledzenia ich zdolności do filtrowania krwi, usuwania produktów przemiany materii oraz utrzymywania równowagi wodno-elektrolitowej organizmu. Może mieć charakter ostry (AKI – acute kidney injury) lub przewlekły (CKD – chronic kidney disease).
Ostre uszkodzenie nerek charakteryzuje się nagłym spadkiem funkcji nefronów, co prowadzi do zatrzymania produktów przemiany materii, zaburzeń elektrolitowych i kwasicy metabolicznej. Najczęstsze przyczyny to: niedokrwienie (np. wstrząs, sepsa), nefrotoksyny (leki, środki kontrastowe), ostre choroby kłębuszków nerkowych oraz ostra niedrożność dróg moczowych.
Przewlekłe uszkodzenie nerek rozwija się stopniowo, przez miesiące lub lata, prowadząc do nieodwracalnego zmniejszenia liczby funkcjonujących nefronów. Główne przyczyny to cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenie nerek, choroby autoimmunologiczne oraz wady wrodzone. Choroba ta postępuje przez pięć stadiów, od łagodnego uszkodzenia z prawidłowym GFR do schyłkowej niewydolności nerek.
Diagnostyka uszkodzenia nerek opiera się na badaniach laboratoryjnych (kreatynina, mocznik, GFR, analiza moczu), obrazowych (USG, tomografia komputerowa) oraz w wybranych przypadkach na biopsji nerki. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania choroby, obejmując postępowanie przyczynowe, nefroprotekcję oraz w zaawansowanych stadiach leczenie nerkozastępcze (dializa, przeszczepienie nerki).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramicor 5 mg
Ramipril przeszedł szeroko zakrojone badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo, obejmujące toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na rozród oraz potencjał mutagenny i genotoksyczny. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni i psów nie zaobserwowano objawów zatrucia po doustnym podaniu leku, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach stwierdzono zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi, typowe dla inhibitorów ACE. U psów i małp podawano bardzo wysokie dawki (250 mg/kg mc./dobę), co skutkowało powiększeniem aparatu przykłębuszkowego, będącym efektem farmakodynamicznym. Dawki dobrze tolerowane bez objawów toksycznych wynosiły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg mc./dobę, psy 2,5 mg/kg mc./dobę, małpy 8,0 mg/kg mc./dobę.
aparat przykłębuszkowy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, elektrolity w osoczu, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, margines bezpieczeństwa, mechanizm działania, obraz krwi, płodność, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonapiryna 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego wykazały brak działania rakotwórczego w długoterminowym eksperymencie na szczurach (0,5% w karmie przez 68 tygodni) oraz brak mutagenności w teście Amesa. Jednakże, in vitro zaobserwowano indukcję aberracji chromosomalnych w ludzkich fibroblastach, co sugeruje potencjał genotoksyczny. W zakresie wpływu na reprodukcję, kwas acetylosalicylowy wykazuje działanie teratogenne, embrio- i fetotoksyczne, zaburza implantację zarodka oraz hamuje owulację u szczurów, co wskazuje na negatywny wpływ na rozwój płodu i funkcje rozrodcze. U potomstwa zwierząt poddanych ekspozycji przed porodem odnotowano deficyty w uczeniu się, co może świadczyć o neurotoksycznym działaniu leku. Szczegółowe informacje dotyczące stosowania w ciąży dostępne są w charakterystyce produktu leczniczego (punkt 4.6).
aberracja chromosomalna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fibroblast ludzki, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hamowanie owulacji, implantacja zarodka, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, objawy toksyczne, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego, śpiączka, stężenie kwasu salicylowego w osoczu, test Amesa, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ibandronic Acid Viatris 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu ibandronowego, substancji czynnej leku Ibandronic Acid Viatris, wykazały toksyczność nerkową jedynie u psów przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na ograniczone znaczenie kliniczne tych efektów. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani karcynogennego, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa substancji. W zakresie wpływu na reprodukcję, doustne podanie kwasu ibandronowego u szczurów i królików nie wykazało teratogenności ani toksyczności płodowej, a także brak działań niepożądanych u potomstwa F1 przy dawkach co najmniej 35-krotnie wyższych niż terapeutyczne u ludzi.
aktywność genetyczna, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, bisfosfonian, droga doustna, dystocja, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, Ibandronic Acid Viatris, kwas ibandronowy, płodność, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność płodowa, uszkodzenie nerek, utrata zarodka przedimplantacyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość rakotwórcza, zaburzenie rozwojowe narządów trzewnych, zespół miedniczkowo-moczowodowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – OlVit D3 14 400 IU/ml
Preparat OlVit D3 zawiera cholekalcyferol w stężeniu 14 400 IU/ml, gdzie jedna kropla dostarcza 400 IU (10 μg) witaminy D3. Działania niepożądane związane z jego stosowaniem wynikają głównie z zaburzeń gospodarki wapniowej, takich jak hiperkalcemia i hiperkalciuria, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zwapnień tkanek miękkich, uszkodzenia nerek oraz dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego. Objawy hiperkalcemii obejmują zmęczenie, osłabienie mięśni, zaburzenia świadomości, odwodnienie i arytmie. Ponadto, preparat może wywoływać dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zaparcia, wzdęcia, nudności, ból brzucha i biegunka, które choć mniej zagrażające życiu, mogą znacząco obniżać komfort pacjenta.
biegunka, ból brzucha, cholekalcyferol, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamień nerkowy, krople doustne, nudność, przedawkowanie, przewód pokarmowy, stężenie wapnia w surowicy, uszkodzenie nerek, witamina D3, wzdęcie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie wchłaniania składników odżywczych, zaparcie, zwapnienie tkanek miękkich - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że toksyczność ramiprylu jest niska przy jednorazowym podaniu doustnym u psów i gryzoni, natomiast przewlekłe podawanie w dawkach do 8 mg/kg/dobę u małp i psów było dobrze tolerowane. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany, takie jak przerost aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę oraz zmiany elektrolitowe i morfologiczne krwi. Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u bardzo młodych szczurów po pojedynczej dawce ramiprylu. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, jednak dawki ≥50 mg/kg u ciężarnych szczurów powodowały uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania mutagennego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, badania przedkliniczne, dane przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, komórki Sertoliego, morfologia krwi, mutagenność, opóźniony poród, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, rozdęcie miedniczki nerkowej, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedawkowanie – Solderol 30000 j.m.
Przedawkowanie cholekalcyferolu zawartego w leku Solderol prowadzi do hiperwitaminozy D, której głównym patomechanizmem jest hiperkalcemia i hiperfosfatemia. Hiperkalcemia manifestuje się objawami ze strony przewodu pokarmowego (jadłowstręt, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha), układu moczowego (wielomocz, polidypsja, zwapnienia nerek, kamica nerkowa), układu nerwowego (znużenie, splątanie, zawroty głowy), mięśniowo-szkieletowego (osłabienie mięśni, ból kości) oraz układu sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu serca). Wartości dawkowania Solderolu wahają się od 800 j.m. do 30 000 j.m., przy czym preparat o najwyższej mocy wiąże się z największym ryzykiem hiperkalcemii. Przewlekła i ciężka hiperkalcemia może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń nerek oraz zwapnień tkanek miękkich, a w skrajnych przypadkach do śpiączki i zgonu.
bisfosfonian, ból kości, centralne ciśnienie żylne, cholekalcyferol, glikozyd nasercowy, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperwitaminoza D, jadłowstręt, kalcytonina, kamica nerkowa, kortykosteroid, osłabienie mięśni, pętlowy lek moczopędny, polidypsja, śpiączka, splątanie, stężenie elektrolitów, tiazydowy lek moczopędny, uszkodzenie nerek, wielomocz, witamina D3, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zwapnienie nerek, zwapnienie tkanek miękkich - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ospamox 500 mg 500 mg
Przedawkowanie amoksycyliny w preparacie Ospamox (dostępne dawki: 500 mg, 750 mg, 1000 mg) manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz poważnymi zaburzeniami układu moczowego i nerwowego. Kluczowym powikłaniem jest krystaluria, prowadząca do uszkodzenia nerek i potencjalnej niewydolności nerek, szczególnie przy dawkach przekraczających 4 g/dobę oraz u pacjentów z odwodnieniem. Neurotoksyczność objawia się drgawkami, zwłaszcza przy dawkach >3 g u osób z upośledzoną funkcją nerek. Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej wynikają z utraty elektrolitów podczas wymiotów i biegunki, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
aktywność drgawkowa, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, drgawki, działanie neurotoksyczne, hemodializa, krystaluria, kryształy amoksycyliny, lek przeciwwymiotny, niewydolność nerek, objawy neurotoksyczne, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, uszkodzenie nerek, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Doksorubicyna wykazuje szeroki profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po pojedynczym dożylnym podaniu wynoszą 12,6 mg/kg u szczurów, 9,4 mg/kg u myszy oraz 6 mg/kg u królików, wskazując na zróżnicowaną wrażliwość gatunkową. Nie stwierdzono zwiększonej toksyczności u starszych szczurów w porównaniu z młodymi po dawkach 2,5 i 5 mg/kg. Doksorubicyna wykazuje silne działanie genotoksyczne i mutagenne, uszkadzając DNA i chromosomy limfocytów ludzkich in vitro. Ponadto, u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów gruczołu sutkowego, potwierdzając potencjał rakotwórczy. Substancja wywiera toksyczny wpływ na układ rozrodczy – u samców powoduje zanik jąder, zwyrodnienie kanalików nasiennych i hipospermię, a u samic psa opóźnia lub zatrzymuje dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, chemioterapia, ciężka kardiomiopatia, doksorubicyna, działanie teratogenne, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kardiomiopatia, limfocyt ludzki, mutagenność, pęcherzyk jajnikowy, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, śmierć zarodka, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa jelit, wada rozwojowa płodu, wartość LD, właściwość cytotoksyczna, właściwość genotoksyczna, właściwość kancerogenna, zaburzenie płodności, zanik jąder, zarośnięcie przełyku - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvardio Plus 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie Suvardio Plus, zawierającego rozuwastatynę i ezetymib, wiąże się z niskim ryzykiem ciężkich powikłań, jednak wymaga ścisłego monitorowania. Ezetymib w dawkach do 50 mg/dobę (4-5 razy wyższych niż terapeutyczne 10 mg) był dobrze tolerowany, a toksyczność ostra w badaniach na zwierzętach była niska (dawki do 5000 mg/kg u szczurów i myszy). W praktyce klinicznej przedawkowanie ezetymibu rzadko powodowało poważne działania niepożądane, głównie łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Kluczowe jest monitorowanie enzymów wątrobowych (ALT, AST) oraz kinazy kreatynowej (CK), gdyż podwyższone wartości mogą wskazywać na uszkodzenie hepatocytów i ryzyko rabdomiolizy, szczególnie związanej z rozuwastatyną.
badania laboratoryjne, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, ezetymib, hemodializa, kinaza kreatynowa, kreatynina, leki hipolipemizujące, mialgia, mioglobina, mocznik, monitorowanie kardiologiczne, pierwotna hipercholesterolemia, rabdomioliza, rozpad komórek mięśniowych, rozuwastatyna, Suvardio Plus, transaminazy, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie nerek, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Co-Bespres, zawierającego walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), przeprowadzone na szczurach i marmozetach wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefrotoksyczności, takie jak nefropatia, nacieki bazofilowe w kanalikach nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, pojawiały się przy dawkach od 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9x i 3,5x maksymalnej dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m² pc) oraz od 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki powodowały hematotoksyczność (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanał słuchowy, małżowina uszna, mocznik i kreatynina, naciek bazofilowy, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przerost tętniczek doprowadzających, reakcja nefrotoksyczna, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Etoksybenzamid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Etoksybenzamid, stosowany w preparatach złożonych takich jak Koferina (zawierającej 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu oddechowego (astma oskrzelowa, przewlekłe schorzenia dróg oddechowych, katar sienny, polipy nosa), zaburzeniami krzepnięcia (zwłaszcza przy niedoborze witaminy K i terapii przeciwzakrzepowej), chorobami wątroby i nerek oraz u osób z przebytą chorobą wrzodową lub krwawieniami z przewodu pokarmowego. Kwas acetylosalicylowy może wywoływać skurcz oskrzeli i zwiększać ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji narządów oraz konsultacja lekarska przed zastosowaniem. Ponadto, preparaty te są przeciwwskazane u dzieci z ostrymi chorobami gorączkowymi ze względu na ryzyko zespołu Reye’a oraz u kobiet planujących ciążę z uwagi na potencjalny, choć przemijający, wpływ na płodność.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, dna moczanowa, działanie przeciwpłytkowe, encefalopatia, etoksybenzamid, inhibitor cyklooksygenazy, katar sienny, krwawienie śródoperacyjne, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór witaminy K, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, polip błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, synteza prostaglandyn, uszkodzenie nerek, wydalanie kwasu moczowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvasterol 40 mg
Przedawkowanie atorwastatyny (preparat Atorvasterol w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg) nie posiada specyficznego schematu terapeutycznego, dlatego postępowanie opiera się na leczeniu objawowym oraz podtrzymywaniu funkcji życiowych. Kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, zwłaszcza czynności wątroby (ALT, AST, bilirubina) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w surowicy, co pozwala na wczesne wykrycie uszkodzenia hepatocytów i rabdomiolizy. Typowe objawy przedawkowania obejmują zaburzenia czynności wątroby, rabdomiolizę, miopatię oraz wtórne zaburzenia elektrolitowe, które wymagają odpowiedniego postępowania diagnostycznego i terapeutycznego, w tym nawodnienia dożylnego, alkalizacji moczu oraz suplementacji elektrolitów. Ze względu na farmakokinetykę atorwastatyny, charakteryzującą się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku i nie przynosi istotnych korzyści klinicznych. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe odstawienie Atorvasterolu oraz regularne monitorowanie parametrów wątrobowych i aktywności CK. Leczenie ma charakter objawowy, a w ciężkich przypadkach wskazana jest konsultacja specjalistyczna, zwłaszcza hepatologiczna, oraz intensywne podtrzymywanie funkcji życiowych. Takie podejście minimalizuje ryzyko powikłań i umożliwia skuteczne zarządzanie stanem pacjenta.
alkalizacja moczu, Atorvasterol, atorwastatyna, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, hemodializa, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, klirens atorwastatyny, konsultacja hepatologiczna, mioglobina, mioglobina w moczu, miopatia, nawodnienie dożylne, parametry czynności wątroby, parametry hepatologiczne, parametry nerkowe, poziom elektrolitów, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, suplementacja elektrolitów, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relenza 5 mg/dawkę
Zanamiwir, substancja czynna leku Relenza (5 mg/dawkę proszek do inhalacji), charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym (średnio 2%, zakres 1-5%) oraz nieco wyższą po inhalacji doustnej (4-17%). Maksymalne stężenie w surowicy osiąga się po 1-2 godzinach od inhalacji. Lek wykazuje bardzo niskie wiązanie z białkami osocza (<10%) oraz objętość dystrybucji około 16 litrów, co odpowiada objętości wody pozakomórkowej. Zanamiwir nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z okresem półtrwania od 2,6 do 5,05 godziny i całkowitym klirensem w zakresie 2,5-10,9 l/h. Całkowite wydalenie następuje w ciągu 24 godzin od podania. Wielokrotne podanie nie wpływa na kinetykę leku, a niskie narażenie ogólnoustrojowe po inhalacji minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i interakcji lekowych.
biodostępność, filtracja nerkowa, infekcja wirusowa, inhalacja doustna, klirens, klirens nerkowy, narażenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, proszek do inhalacji, stężenie leku, stężenie maksymalne, układ oddechowy, uszkodzenie nerek, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne podanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zanamiwir, zmienność farmakokinetyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meaxin 400 mg
Imatynib wykazuje toksyczność wielonarządową potwierdzoną w badaniach przedklinicznych na szczurach, psach, małpach i królikach. Najważniejsze narządy docelowe to układ krwiotwórczy (zmiany hematologiczne łagodne do umiarkowanych), wątroba (zwiększona aktywność aminotransferaz, zmniejszenie stężeń cholesterolu, triglicerydów, białka całkowitego i albumin; u psów ciężkie uszkodzenia wątroby), nerki (ogniskowa mineralizacja i nefroza cewek nerkowych u małp przy dawce NOAEL 15 mg/kg), oraz układ rozrodczy samców (zmniejszenie masy jąder i najądrzy, obniżenie ruchliwości plemników przy dawce ≥20 mg/kg). Imatynib wykazuje działanie teratogenne u szczurów przy dawkach ≥100 mg/kg, objawiające się m.in. brakiem kości czaszki i przepukliną mózgową, natomiast dawka NOEL dla teratogenności wynosi 30 mg/kg. W badaniach genotoksyczności imatynib był negatywny w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem działania klastogennego w komórkach jajnika chomika chińskiego. Ponadto, dwa z 27 produktów pośrednich procesu produkcji wykazały mutagenność w teście Amesa i na komórkach chłoniaka mysiego.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, brodawczak gruczołu, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nerki, gruczolakorak jelita cienkiego, guz złośliwy, hiperplazja przewodów żółciowych, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, nefroza cewek nerkowych, niewydolność serca, ogniskowa mineralizacja, organogeneza, przepuklina mózgowa, przerost mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, rozrost nabłonka przejściowego, rozstrzeń jam serca, rozwój przed-pourodzeniowy, spermatogeneza, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotna, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, utrata płodu, wpływ na płodność, zakażenie oportunistyczne, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Captopril Jelfa 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne kaptoprylu wykazały, że nerki są głównym narządem docelowym przy długotrwałym doustnym podawaniu leku u szczurów i małp, z obserwowanym odwracalnym uszkodzeniem nerek, szczególnie przy wyższych dawkach. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, co wskazuje na brak indukcji mutacji genetycznych lub aberracji chromosomowych. Badania reprodukcyjne na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały bezpośredniego działania embriotoksycznego lub teratogennego kaptoprylu, jednak jako inhibitor ACE może on opóźniać rozwój płodu, prowadząc do zwiększonej śmiertelności prenatalnej i postnatalnej oraz nieprawidłowości w rozwoju układu moczowego płodów.
aberracja chromosomowa, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor ACE, kaptopryl, nefropatia płodowa, nefrotoksyczność, obumarcie płodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, śmiertelność pourodzeniowa, śmiertelność przedurodzeniowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wady wrodzone - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvardio Plus 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie Suvardio Plus, zawierającego rozuwastatynę i ezetymib, wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego, ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia mięśni, wątroby oraz nerek. Ezetymib wykazuje wysoki margines bezpieczeństwa, co potwierdzają badania kliniczne z dawkami do 50 mg/dobę oraz badania przedkliniczne na zwierzętach z dawkami do 5000 mg/kg. W przypadku rozuwastatyny, brak jest specyficznego antidotum, a leczenie polega na terapii objawowej i podtrzymującej. Kluczowe jest monitorowanie enzymów wątrobowych oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w celu wczesnego wykrycia hepatotoksyczności i miopatii, w tym ryzyka rabdomiolizy. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji tych substancji z organizmu.
badanie przedkliniczne, czynność wątroby, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, hemodializa, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe i podtrzymujące, miopatia, monitorowanie pacjenta, objaw nerkowy, objaw żołądkowo-jelitowy, parametr biochemiczny, pierwotna hipercholesterolemia, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, toksyczność, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, uszkodzenie nerek, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neomycinum TZF 11,72 mg/g
Neomycyna w formie aerozolu do stosowania na skórę może wywoływać zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane. Do najczęstszych reakcji miejscowych należą alergia kontaktowa, świąd, wysypka, zaczerwienienie oraz obrzęk w miejscu aplikacji. Ryzyko wystąpienia alergii kontaktowej wzrasta przy długotrwałym stosowaniu preparatu. W przypadku stosowania na rozległe lub uszkodzone powierzchnie skóry istnieje możliwość wchłaniania leku do krwiobiegu, co może prowadzić do poważnych działań ogólnoustrojowych charakterystycznych dla aminoglikozydów, takich jak nefrotoksyczność i ototoksyczność. Częstość występowania tych działań niepożądanych jest nieznana, jednak ich potencjalna ciężkość wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
aerozol na skórę, alergia kontaktowa, aminoglikozyd, działanie ogólnoustrojowe, naczynie krwionośne skóry, nagromadzenie płynu w tkankach, nefrotoksyczność, neomycyna, niedosłuch, obrzęk, ototoksyczność, podrażnienie skóry, rumień, świąd, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie nerek, wysypka, zaburzenie równowagi, zaburzenie układu immunologicznego, zaczerwienienie, zmiana skórna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Emoxen 500 mg + 20 mg
Preparat Emoxen zawiera naproksen (500 mg) oraz ezomeprazol (20 mg), które działają synergistycznie, łącząc efekt przeciwzapalny z ochroną błony śluzowej przewodu pokarmowego. Przedkliniczne badania bezpieczeństwa obu substancji wykazały brak istotnych interakcji farmakologicznych, farmakokinetycznych czy toksykologicznych między nimi. Naproksen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykazuje działania niepożądane związane z zahamowaniem syntezy prostaglandyn, takie jak podrażnienie błony śluzowej żołądka i jelit oraz nefrotoksyczność. W modelach zwierzęcych podawanie naproksenu w trzecim trymestrze ciąży powodowało trudności porodowe, co jest typowe dla tej klasy leków ze względu na wpływ na syntezę prostaglandyn.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie przeciwzapalne, działanie rakotwórcze, ezomeprazol, genotoksyczność, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakologiczna, komórki enterochromaffinopodobne, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podrażnienie przewodu pokarmowego, rakowiak, synteza prostaglandyn, toksyczność wielokrotnego podania, toksykologia, trymestr ciąży, uszkodzenie nerek, wydzielanie kwasu solnego, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – LisiHEXAL 5 5 mg
LisiHEXAL 5 zawiera lizynopryl w dawce 5 mg (lizynopryl dwuwodny 5,44 mg) i jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego), zastoinowej niewydolności serca oraz ostrego zawału mięśnia sercowego u pacjentów stabilnych hemodynamicznie z ciśnieniem tętniczym >100 mmHg. W nadciśnieniu lek może być stosowany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej, natomiast w niewydolności serca wymaga ścisłej kontroli, a w ciężkich przypadkach rozpoczęcie terapii powinno odbywać się w warunkach szpitalnych. W ostrym zawale mięśnia sercowego lizynopryl należy włączyć w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów, aby zapobiec dysfunkcji lewej komory, zmniejszyć ryzyko niewydolności serca i poprawić przeżywalność, stosując go równocześnie z lekami przeciwzakrzepowymi, ASA i beta-adrenolitykami.
albumina, albuminuria, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca insulinoniezależna, cukrzyca insulinozależna, czynność nerek, dysfunkcja lewej komory, elektrolit, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lizynopryl, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność krążenia, pochodna naparstnicy, uszkodzenie nerek, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindanor 8 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne peryndoprylu wykazały, że po doustnym podaniu u zwierząt doświadczalnych głównym narządem docelowym była nerka, gdzie obserwowano odwracalne uszkodzenia. Analizy genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie potwierdziły działania mutagennego leku. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, myszach, królikach i małpach nie stwierdzono bezpośredniego działania embriotoksycznego ani teratogennego peryndoprylu, jednak jako inhibitor ACE może on wywoływać niekorzystne efekty w późnym okresie rozwoju płodu, takie jak śmierć płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Nie zaobserwowano natomiast wpływu na płodność u samców i samic szczurów.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, model zwierzęcy, nefrotoksyczność, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, śmiertelność okołoporodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona