lęk napadowy
Lęk napadowy (atak paniki) to nagły epizod intensywnego strachu, który wywołuje poważne reakcje fizyczne mimo braku realnego zagrożenia lub wyraźnej przyczyny. Epizody te mogą być bardzo przerażające dla pacjenta, objawiając się jako nagłe uczucie silnego niepokoju, które osiąga szczyt w ciągu kilku minut i może trwać od kilku minut do godziny.
Klinicznie lęk napadowy charakteryzuje się szeregiem objawów somatycznych i poznawczych, takich jak: kołatanie serca, pocenie się, drżenie, duszność, uczucie dławienia, ból w klatce piersiowej, nudności, zawroty głowy, parestezje, uczucie derealizacji lub depersonalizacji, lęk przed utratą kontroli lub śmiercią. Do rozpoznania napadu paniki według DSM-5 wymagane jest wystąpienie co najmniej czterech z powyższych objawów.
Napady paniki często współwystępują z innymi zaburzeniami psychicznymi, szczególnie z zaburzeniem panicznym, zaburzeniami lękowymi, depresją czy PTSD. Leczenie obejmuje przede wszystkim psychoterapię (zwłaszcza poznawczo-behawioralną), farmakoterapię (SSRI, SNRI, benzodiazepiny w ostrych przypadkach) oraz techniki relaksacyjne. Psychoedukacja pacjenta odgrywa kluczową rolę w procesie terapeutycznym, pomagając zrozumieć fizjologiczne podłoże objawów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Aurovitas 150 mg
Venlafaxine Aurovitas to preparat zawierający chlorowodorek wenlafaksyny, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, umożliwiających dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje skuteczność w leczeniu epizodów dużej depresji, redukując objawy somatyczne i psychiczne poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Ponadto, preparat jest wskazany do zapobiegania nawrotom depresji, co jest kluczowe w terapii przewlekłych zaburzeń afektywnych. Venlafaxine Aurovitas znajduje także zastosowanie w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii, skutecznie zmniejszając nasilenie objawów lękowych i poprawiając funkcjonowanie pacjentów.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, choroba układu sercowo-naczyniowego, derealizacja, epizod dużej depresji, fobia społeczna, jaskra, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, nawrót epizodu dużej depresji, remisja objawów, tendencja do krwawień, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Faxigen XL 150 mg 150 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Faxigen XL, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym działaniem na wychwyt dopaminy, co stanowi podstawę jej działania przeciwdepresyjnego. Dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują minimalne powinowactwo do receptorów muskarynowych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych i benzodiazepinowych, co przekłada się na ograniczone działania niepożądane, zwłaszcza przeciwcholinergiczne i sedatywne. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO), a jej działanie obejmuje także zmniejszenie odpowiedzi β-adrenergicznej, obserwowane zarówno po pojedynczej dawce, jak i w terapii długoterminowej.
agorafobia, badanie kliniczne, działanie przeciwcholinergiczne, epizod dużej depresji, Faxigen XL, fobia społeczna, inhibitor wychwytu serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, komorowe zaburzenia rytmu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, profilaktyka nawrotów depresji, przedawkowanie leku, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, wychwyt noradrenaliny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 75 mg 75 mg
Velaxin ER (wenlafaksyna) to lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, odpowiadających odpowiednio 42,42 mg, 84,84 mg i 169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabym hamowaniu wychwytu dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania. Skuteczność leku potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, zarówno w leczeniu epizodów dużej depresji (dawki do 375 mg/dobę dla formy o natychmiastowym uwalnianiu oraz 75-225 mg/dobę dla formy o przedłużonym uwalnianiu), jak i w profilaktyce nawrotów depresji (dawki 100-200 mg/dobę).
agorafobia, arytmia komorowa, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, Velaxin ER, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alventa 75 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Alventa dostępnego w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabym inhibitorem wychwytu dopaminy, co stanowi podstawę jej skuteczności w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego. Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych cholinergicznych, H1-histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych, w tym niskie ryzyko sedacji i działań antycholinergicznych. Wenlafaksyna nie wykazuje aktywności hamującej monoaminooksydazę (MAO) ani powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania i ogranicza potencjalne interakcje lekowe.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy, dopamina, dysfagia, działanie niepożądane antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, noradrenalina, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QTc, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, serotonina, torsade de pointes, układ monoaminergiczny, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sastium 100 mg
Sertralina (Sastium) w dawkach 50 mg i 100 mg jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w psychiatrii, wskazanym przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych oraz profilaktyce nawrotów u pacjentów z historią nawracających epizodów depresyjnych. Ponadto, sertralina wykazuje skuteczność w terapii różnych zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z agorafobią lub bez), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem do stosowania są także zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (ZO-K), zarówno u dorosłych, jak i u dzieci oraz młodzieży w wieku 6-17 lat, co jest istotne ze względu na ograniczoną liczbę leków z rejestracją pediatryczną w tym zakresie. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do nasilenia objawów i wskazań klinicznych, z uwzględnieniem dostępności tabletek powlekanych 50 mg (z możliwością podziału na dawki po 25 mg) oraz 100 mg (bez linii podziału).
agorafobia, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, intruzja, lęk napadowy, lęk społeczny, nadmierne pobudzenie, obsesja i kompulsja, profilaktyka nawrotów, PTSD, Sastium, sertralina, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zotral 100 mg
Lek Zotral (chlorowodorek sertraliny) stosuje się w dawce początkowej 50 mg/dobę u dorosłych z depresją i zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (ZO-K), natomiast w zaburzeniach lękowych (lęk napadowy, PTSD, zespół lęku społecznego) rozpoczyna się od 25 mg/dobę, zwiększając po tygodniu do 50 mg/dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać co najmniej co tydzień o 50 mg, do maksymalnej dawki 200 mg/dobę, z uwzględnieniem okresu półtrwania sertraliny wynoszącego 24 godziny. U dzieci i młodzieży z ZO-K dawki początkowe wynoszą odpowiednio 25 mg/dobę (6-12 lat) i 50 mg/dobę (13-17 lat), z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę, przy czym dawkowanie powinno uwzględniać mniejszą masę ciała. W leczeniu długoterminowym zaleca się utrzymanie najniższej skutecznej dawki, a u pacjentów z depresją terapię kontynuować co najmniej 6 miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane – dawkę należy stopniowo redukować przez 1-2 tygodnie, aby zminimalizować ryzyko objawów odstawienia.
chlorowodorek sertraliny, ciężka niewydolność wątroby, depresja, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie depresji, lęk napadowy, nawrót depresji, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, okres półtrwania sertraliny, reakcja z odstawienia, sertralina, terapia podtrzymująca, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społeczny, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Faxolet ER 37,5 mg
Faxolet ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów dużej depresji oraz w profilaktyce nawrotów tych epizodów. Lek wykazuje również skuteczność w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego, z lub bez agorafobii. Standardowe dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg/dobę, z możliwością eskalacji do 150-225 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej, natomiast w lęku napadowym zaleca się początkowo 37,5 mg/dobę przez 7 dni. Mechanizm działania SNRI, obejmujący hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, czyni Faxolet ER szczególnie użytecznym u pacjentów z objawami apatii, anergii oraz zaburzeniami funkcji poznawczych, zwłaszcza gdy leczenie SSRI okazało się nieskuteczne.
anergia, apatia, chlorowodorek wenlafaksyny, ciężki epizod depresyjny, depresja oporna na leczenie, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwlękowe, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, nawrót depresji, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zotral 50 mg
Zotral, zawierający sertralinę w dawce 50 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych, w tym epizodów dużej depresji, lęku napadowego (z lub bez agorafobii), zespołu lęku społecznego, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) oraz zespołu lęku pourazowego (PTSD). Sertralina wykazuje skuteczność zarówno w terapii aktywnych epizodów depresyjnych, jak i w profilaktyce nawrotów dużej depresji, co jest kluczowe w leczeniu długoterminowym. W przypadku ZO-K lek jest dopuszczony do stosowania u pacjentów w wieku od 6 do 17 lat, co rozszerza jego zastosowanie na populację pediatryczną. Zaburzenia lękowe leczone preparatem charakteryzują się specyficznymi objawami somatycznymi i psychicznymi, które sertralina skutecznie łagodzi.
agorafobia, derealizacja, duszność, duża depresja, kołatanie serca, kompulsja, laktoza jednowodna, lęk napadowy, nietolerancja laktozy, obsesja, sertralina, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zawroty głowy, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Teva 37,5 mg
Venlafaxine Teva dostępna jest w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając wskazanie kliniczne oraz odpowiedź na leczenie. W epizodach dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub krótszych, nie mniej niż 4 dni, w uzasadnionych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i stopniowe zwiększanie, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki.
dawka równoważna, dostosowanie dawki, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nawrót depresji, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Sertralina – Wskazania do stosowania
Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychicznych, w tym epizodów dużej depresji u dorosłych, zarówno w fazie aktywnej choroby, jak i w profilaktyce nawrotów. Lek jest również skuteczny w terapii lęku napadowego (z agorafobią lub bez), zespołu lęku społecznego (fobii społecznej) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Wskazania te dotyczą wyłącznie populacji dorosłych. Preparaty zawierające sertralinę, takie jak Zoloft, Asentra, ApoSerta, Apiolin, Sertagen, Miravil, Sastium, Sertraline Medreg, Sertralina Krka i Sertraline Zentiva, potwierdzają skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w wymienionych jednostkach chorobowych.
agorafobia, aktywna faza choroby, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, lęk napadowy, lęk paniczny, lek przeciwdepresyjny, napad lęku, profilaktyka nawrotów, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego, ZO-K - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prefaxine 75 mg
Prefaxine, zawierający wenlafaksynę w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. Nagłe odstawienie leku jest niewskazane; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, aby uniknąć objawów odstawiennych.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, duża depresja, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, nawrót depresji, podanie doustne, reakcja odstawienna, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Depralin ODT
Escytalopram w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Depralin ODT) jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. W początkowym okresie leczenia u pacjentów z lękiem napadowym może wystąpić nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Należy przerwać terapię w przypadku wystąpienia drgawek lub ich nasilenia, a także zachować ostrożność u pacjentów z manią, hipomanią, cukrzycą (możliwe zaburzenia kontroli glikemii), chorobą niedokrwienną serca oraz zaburzeniami rytmu serca, w tym wydłużeniem odstępu QT. Ryzyko samobójstw jest szczególnie wysokie u osób poniżej 25. roku życia, z historią zachowań samobójczych lub nasilonymi myślami samobójczymi, co wymaga ścisłego monitorowania. W trakcie leczenia mogą pojawić się objawy akatyzji, hiponatremia, krwawienia skórne oraz ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, doustny lek przeciwzakrzepowy, drżenie mięśniowe, escytalopram, hipertermia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, krwotok poporodowy, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mania, myśl samobójcza, niedobór laktazy, niekontrolowana padaczka, niepokój psychoruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia elektrowstrząsowa, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności seksualnej, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół torsade de pointes, zespół złego wchłaniania glukozo-galaktozy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zoloft 100 mg
Zoloft (sertralina chlorowodorek) jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, gdzie istotna jest jego rola w zapobieganiu nawrotom. Ponadto, sertralina wykazuje skuteczność w szerokim spektrum zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku napadowego (z lub bez agorafobii), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem do stosowania jest także zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (ZO-K), gdzie lek jest zarejestrowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat. Tabletki 50 mg są białe, podłużne (10,3 x 4,2 mm) z rowkiem dzielącym, natomiast tabletki 100 mg mają wymiary 13,1 x 5,2 mm.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, EMDR, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsje, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lęk społeczny, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objawy intruzywne, obsesje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Teva 75 mg
Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu stosowana jest w dawce początkowej 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach dawkowania co najmniej 2 tygodnie (w wyjątkowych przypadkach co najmniej 4 dni). W uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowym dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, przy czym w lęku napadowym zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie zwiększenie do 75 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i zasadności kontynuacji. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu odstawienia; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, dostosowując tempo indywidualnie. Kapsułki należy podawać doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie uszkadzając ich, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, lęk napadowy, profilaktyka nawrotów, przedłużone uwalnianie leku, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Bluefish XL 75 mg
Venlafaxine Bluefish XL w dawce 75 mg (chlorowodorek wenlafaksyny) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany do leczenia ciężkich epizodów depresyjnych, zarówno pojedynczych, jak i nawracających. Lek ten skutecznie redukuje objawy depresji, takie jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i apetytu oraz objawy somatyczne. Ponadto, preparat jest stosowany w terapii podtrzymującej, mającej na celu zapobieganie nawrotom ciężkich epizodów depresyjnych, co jest szczególnie istotne u pacjentów z historią nawracających epizodów. Dawkowanie raz na dobę oraz stabilne stężenie leku w organizmie dzięki formie o przedłużonym uwalnianiu zwiększają komfort i skuteczność terapii.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek, ciężki epizod depresyjny, depresja nawracająca, duszność, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, lęk napadowy, napad lęku, nawrót choroby, objaw somatyczny, remisja depresji, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Venlafaxine Aurovitas, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Lek charakteryzuje się brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych przeciwdepresantów. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. Skuteczność w leczeniu dużej depresji potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami od 75 do 225 mg/dobę, a także w długoterminowych badaniach zapobiegających nawrotom przy dawkach 100-200 mg/dobę. Ponadto, lek wykazuje skuteczność w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 37,5-225 mg/dobę.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie kontrolowane placebo, badanie z podwójnie ślepą próbą, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duże zaburzenie depresyjne, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt serotoniny i noradrenaliny, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Alventa 37,5 mg
Alventa, zawierająca chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg), jest wskazana przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej oraz profilaktyce nawrotów. Lek wykazuje wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Kapsułki zawierają sacharozę w ilościach odpowiednio 32,5 mg, 65 mg i 130 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z cukrzycą lub wymagających ograniczenia spożycia cukrów.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, choroba afektywna, choroba afektywna jednobiegunowa, derealizacja, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, nawrót depresji, objawy somatyczne, ostra faza choroby, sacharoza, uogólnione zaburzenie lękowe, współwystępowanie zaburzeń, zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie psychiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlectine 150 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym początkowo 37,5 mg przez 7 dni, potem 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z kontynuacją co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji w depresji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie żując, a w przypadku zmiany z formy o natychmiastowym uwalnianiu dawkę należy odpowiednio przeliczyć.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, nawrót choroby, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertagen 100 mg
Sertagen, zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), zapobieganiu nawrotom depresji oraz różnych zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z lub bez agorafobii), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Lek wykazuje również skuteczność w terapii zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat. Wskazania do stosowania obejmują zarówno ostre epizody chorobowe, jak i długoterminową profilaktykę nawrotów, z uwzględnieniem indywidualnej oceny korzyści i ryzyka u pacjenta.
agorafobia, atak paniki, dystans emocjonalny, epizod dużej depresji, kompulsja, leczenie profilaktyczne, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, objaw dysocjacyjny, objaw somatyczny, obsesja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, Sertagen, sertralina, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zachowanie samobójcze, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertraline Zentiva 25 mg
Sertralina (Sertraline Zentiva) jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, profilaktyce nawrotów depresji oraz różnych zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku napadowego, zespołu lęku społecznego, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Lek wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak napady paniki, fobia społeczna, obsesje i kompulsje, a także objawy PTSD, w tym intruzywne myśli, koszmary senne i nadmierne pobudzenie. W przypadku ZO-K sertralina jest dopuszczona do stosowania także u dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, z koniecznością dostosowania dawkowania i monitorowania terapii. Decyzja o wdrożeniu leczenia powinna być poprzedzona dokładną oceną kliniczną i prowadzona przez specjalistę z doświadczeniem w terapii zaburzeń psychicznych.
agorafobia, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, koszmar senny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, myśl natrętna, nadmierne pobudzenie, nietolerancja laktozy, profilaktyka nawrotów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie przymusowe, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoSerta 50 mg
Sertralina w preparacie ApoSerta wykazuje dobrze scharakteryzowany profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi kontrolowanymi placebo u 2542 pacjentów leczonych sertraliną oraz 2145 otrzymujących placebo, obejmującymi m.in. depresję, zespół obsesyjno-kompulsyjny, lęk napadowy, PTSD i zespół lęku społecznego. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są nudności (≥1/10), a istotnym klinicznie problemem są zaburzenia seksualne, szczególnie u mężczyzn (14% w terapii zespołu lęku społecznego), manifestujące się głównie niezdolnością do ejakulacji. Działania niepożądane mają zwykle charakter zależny od dawki i często ustępują podczas kontynuacji leczenia. Inne często występujące objawy to zawroty głowy, bóle głowy, bezsenność, biegunka, wymioty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz nadmierne pocenie się i wysypka. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, torsade de pointes) oraz krwawienia z przewodu pokarmowego.
bezsenność, ból głowy, ciężka reakcja skórna, drgawki, dysfagia, dyspepsja, hipercholesterolemia, hipertermia, hipoglikemia, hiponatremia, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, lęk napadowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mlekotok, nadmierne pobudzenie, nagła śmierć sercowa, niezdolność do ejakulacji, nudności, objaw psychotyczny, parestezja, priapizm, rabdomioliza, sertralina, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie równowagi, zaburzenie seksualne, zachowanie samobójcze, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół obsesyjno-kompulsyjny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prefaxine 75 mg
Prefaxine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), zapobieganiu nawrotom tej choroby, a także w terapii zaburzeń lękowych, takich jak fobia społeczna, uogólnione zaburzenia lękowe (GAD) oraz lęk napadowy z lub bez agorafobii. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu poziomu serotoniny i noradrenaliny w OUN, co przekłada się na redukcję objawów depresyjnych i lękowych. Kapsułki Prefaxine zawierają odpowiednio 0,76 mg, 1,51 mg oraz 3,03 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi. Preparat umożliwia indywidualizację terapii dzięki trzem dostępnym dawkom i zapewnia stabilne stężenie leku w surowicy dzięki przedłużonemu uwalnianiu substancji czynnej.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek, efekt terapeutyczny, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, nawrót depresji, objawy depresyjne, objawy lękowe, serotonina i noradrenalina, stężenie leku, terapia podtrzymująca, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie paniczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Setaloft 50 mg 50 mg
Dawkowanie sertraliny (Setaloft) powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju zaburzenia oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W zaburzeniach depresyjnych i obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, natomiast w zaburzeniach lękowych, stresowych pourazowych i fobii społecznej zaleca się rozpoczęcie od 25 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg po tygodniu. Maksymalna dawka wynosi 200 mg/dobę, a zmiany dawkowania powinny być wprowadzane co najmniej co 7 dni ze względu na długi okres półtrwania leku (>24 godziny). Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 7 dni, jednak pełna skuteczność, zwłaszcza w OCD, wymaga dłuższego czasu terapii. U dzieci i młodzieży z OCD dawki początkowe to 25 mg/dobę (6-12 lat) i 50 mg/dobę (13-17 lat), z możliwością stopniowego zwiększania do 200 mg/dobę, uwzględniając masę ciała.
duża depresja, duży epizod depresyjny, działanie niepożądane, fobia społeczna, hiponatremia, lęk napadowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania sertraliny, remisja, sertralina, Setaloft, skuteczność kliniczna, terapia sertraliną, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 75 75 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z zaleceniem kontynuacji przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki, w szczególności zmniejszenie o około 50% w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Efectin ER, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 2 tygodnie lub dłużej, do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych. W lęku napadowym dawka początkowa wynosi 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, a w profilaktyce nawrotów depresji co najmniej 6 miesięcy od remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki, jednak wymagana jest ostrożność ze względu na zmiany czynności nerek i wrażliwości na lek. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
duża depresja, fobia społeczna, hemodializa, lęk napadowy, lek o natychmiastowym uwalnianiu, lek o przedłużonym uwalnianiu, neuroprzekaźnik, objawy odstawienne, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paroxinor 20 mg
Lek Paroxinor zawiera 20 mg paroksetyny (chlorowodorku półwodnego) w formie tabletek powlekanych, które należy podawać raz na dobę, najlepiej rano z posiłkiem. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego: w ciężkiej depresji zalecana dawka to 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę; w zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, zalecana 40 mg/dobę, a maksymalna 60 mg/dobę; w zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa to 10 mg/dobę, zalecana 40 mg/dobę, maksymalna 60 mg/dobę. W fobii społecznej, zaburzeniach lękowych uogólnionych oraz stresowych zaburzeniach pourazowych dawka wynosi 20 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zwykle kilka miesięcy, a w depresji co najmniej 6 miesięcy, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów. U osób starszych dawki są podobne jak u dorosłych, jednak maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg/dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dawek zbliżonych do dolnej granicy zakresu dawkowania ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu.
agorafobia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, epizod ciężkiej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, objaw odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, osocze, paroksetyna, paroksetyna chlorowodorek półwodny, reakcja odstawienia, tabletka powlekana, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prefaxine 150 mg
Prefaxine to lek przeciwdepresyjny zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Preparat jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji, zapobiegania nawrotom depresji u pacjentów z historią nawracających epizodów oraz terapii zaburzeń lękowych, takich jak fobia społeczna, uogólnione zaburzenia lękowe oraz lęk napadowy z lub bez agorafobii. Kapsułki różnią się kolorem i zawartością sodu: 0,76 mg w dawce 37,5 mg, 1,51 mg w dawce 75 mg oraz 3,03 mg w dawce 150 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi. Prefaxine jest stosowany po potwierdzeniu rozpoznania zgodnie z kryteriami diagnostycznymi i ocenie wpływu objawów na funkcjonowanie pacjenta.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek, dawkowanie, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, nawrót depresji, objaw depresyjny, przedłużone uwalnianie, tabletka powlekana, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symfaxin ER 37,5 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, jest lekiem o przedłużonym uwalnianiu stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji oraz zapobieganiu ich nawrotom. Preparat wykazuje działanie na układ serotoninergiczny i noradrenergiczny, co determinuje jego specyficzny profil terapeutyczny. Wskazania obejmują także szerokie spektrum zaburzeń lękowych, takich jak uogólnione zaburzenia lękowe (GAD), fobia społeczna oraz lęk napadowy z lub bez agorafobii. Dawkowanie leku jest dostosowywane indywidualnie, a postać ER umożliwia podawanie raz na dobę, co sprzyja lepszemu przestrzeganiu terapii.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, czynnik ryzyka nawrotu, epizod dużej depresji, fobia społeczna, generalized anxiety disorder, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lęk społeczny, myśl samobójcza, napięcie mięśniowe, objaw psychiczny, objaw somatyczny, objaw wegetatywny, przedłużone uwalnianie, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Apiolin 100 mg
Apiolin, zawierający sertralinę w postaci chlorowodorku, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych oraz zapobiegania nawrotom tych epizodów, szczególnie u pacjentów z nawracającymi zaburzeniami depresyjnymi. Ponadto, Apiolin znajduje zastosowanie w terapii różnych zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy z lub bez agorafobii, zespół lęku społecznego oraz zespół stresu pourazowego (PTSD). W leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) lek jest dopuszczony do stosowania także u dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, co stanowi istotną opcję terapeutyczną w pediatrii. Tabletki 50 mg można dzielić na równe dawki, natomiast tabletki 100 mg posiadają linię podziału jedynie ułatwiającą połknięcie, nie służącą do dzielenia na równe części.
agorafobia, chlorowodorek, derealizacja, epizod dużej depresji, fobia społeczna, koszmar senny, laktoza jednowodna, lęk napadowy, nadmierne pobudzenie, natrętne myśli, nietolerancja laktozy, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, tabletka powlekana, tachykardia, wywiad kliniczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zapobieganie nawrotom, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana pod kodem ATC N06AX16, jest lekiem przeciwdepresyjnym o wielokierunkowym mechanizmie działania, polegającym na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabym hamowaniu wychwytu dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakodynamiczne, co przekłada się na spójny efekt kliniczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się korzystnym profilem receptorowym, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych typowych dla klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Ponadto, brak hamowania monoaminooksydazy (MAO) eliminuje ryzyko interakcji charakterystycznych dla inhibitorów MAO.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie z podwójnie ślepą próbą, częstoskurcz komorowy, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, psychoanaleptyki, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny, zaburzenia depresyjne i lękowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ApoSerta 100 mg
Dawkowanie sertraliny (ApoSerta) powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju zaburzenia psychicznego oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W depresji i zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym (ZO-K) dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, natomiast w lęku napadowym, PTSD i zespole lęku społecznego rozpoczyna się od 25 mg/dobę, zwiększając po tygodniu do 50 mg/dobę. W przypadku braku odpowiedzi na dawkę 50 mg, dawkę można stopniowo zwiększać o 50 mg co tydzień, maksymalnie do 200 mg/dobę. Pełny efekt terapeutyczny może wymagać dłuższego czasu, szczególnie w ZO-K. Długotrwałe leczenie podtrzymujące powinno być prowadzone na najniższej skutecznej dawce, a w depresji terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom. U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
dawkowanie sertraliny, duża depresja, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, nawrót choroby, objawy odstawienne, sertralina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lafactin 37,5 mg
Lafactin (wenlafaksyna) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną efektów i kontynuacją co najmniej 6 miesięcy po remisji w depresji. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i zmiany neuroprzekaźnikowe.
ciężki epizod depresyjny, dawka równoważna, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, Lafactin, lęk napadowy, nawrót choroby, profilaktyka nawrotu, remisja, skuteczność leku, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienny, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Faxigen XL jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, stanu klinicznego pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W zaburzeniach lękowych, w tym uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowym, dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. W profilaktyce nawrotów dużej depresji stosuje się dawkę równą dawce terapeutycznej, a leczenie podtrzymujące powinno trwać co najmniej 6 miesięcy od remisji.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, epizod dużej depresji, Faxigen XL, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, objawy odstawienia, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, wiek podeszły, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rexetin 20 mg
Rexetin zawiera paroksetynę w dawce 20 mg (22,76 mg chlorowodorku paroksetyny półwodnego) i jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń psychiatrycznych, takich jak ciężki epizod depresji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia lękowe (w tym z napadami lęku, uogólnione, zespół lęku społecznego/fobia społeczna) oraz zespół stresu pourazowego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta, z dawkami początkowymi od 10 do 20 mg na dobę i maksymalnymi dawkami do 50-60 mg na dobę. Leczenie powinno trwać co najmniej kilka miesięcy, a w przypadku epizodu depresji co najmniej 6 miesięcy. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę maksymalną ogranicza się do 40 mg/dobę, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawek ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu. Paroksetyny nie stosuje się u dzieci i młodzieży ze względu na ryzyko działań niepożądanych i brak potwierdzonej skuteczności.
chlorowodorek paroksetyny, ciężki epizod depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, objawy odstawienia, paroksetyna, stężenie paroksetyny w osoczu, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Betesda
Betesda, zawierający escytalopram, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz objawów wrogości. W początkowej fazie leczenia lęku napadowego może wystąpić nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. U pacjentów z padaczką należy przerwać leczenie w przypadku wystąpienia drgawek lub zwiększenia ich częstości. Szczególną ostrożność wymaga leczenie pacjentów z historią manii lub hipomanii, cukrzycą (możliwe zaburzenia kontroli glikemii), a także osób z ryzykiem samobójstw, zwłaszcza poniżej 25. roku życia. Ryzyko samobójstw i zachowań samookaleczających wymaga ścisłej obserwacji, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki. W trakcie leczenia mogą pojawić się objawy akatyzji, hiponatremia (szczególnie u osób starszych i z marskością wątroby), a także ryzyko krwawień śródskórnych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych lub wpływających na płytki krwi.
akatyzja, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kontrola glikemii, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lęk napadowy, mania, marskość wątroby, mydriasis, myśl samobójcza, napad drgawkowy, padaczka, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, torsade de pointes, zaburzenie czynności seksualnej, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asentra 50 mg
Sertralina (Asentra) charakteryzuje się profilem działań niepożądanych typowym dla SSRI, z najczęstszym objawem w postaci nudności. W badaniach klinicznych u pacjentów z zespołem lęku społecznego 14% mężczyzn doświadczyło zaburzeń seksualnych, głównie niezdolności do ejakulacji, w porównaniu do 0% w grupie placebo. Działania niepożądane są często zależne od dawki i mają charakter przemijający. Nagłe odstawienie sertraliny może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, mdłości, drżenia i ból głowy, które zwykle ustępują samoistnie, jednak zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U osób starszych istnieje ryzyko hiponatremii, a u dzieci i młodzieży najczęściej obserwowano bóle głowy (22%), bezsenność (21%), nudności (15%) i biegunkę (11%).
akatyzja, anizokoria, bezsenność, bradykardia, bruksizm, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza, dystonia, hiperwentylacja, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra, krwiomocz, krwotok poporodowy, lęk napadowy, makulopatia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nekroliza naskórka, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, szczękościsk, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia seksualne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół lęku społecznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złamanie kości, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertranorm 100 mg
Sertranorm, dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 50 mg lub 100 mg sertraliny (chlorowodorku), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych oraz zapobiegania ich nawrotom. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z agorafobią lub bez), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem unikalnym dla populacji pediatrycznej (6-17 lat) jest leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K). Tabletki Sertranorm mają nacięcie umożliwiające podział na równe dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
agorafobia, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, laktoza jednowodna, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, nietolerancja laktozy, pacjent pediatryczny, PTSD, tabletka powlekana, zaburzenie afektywne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapobieganie nawrotom, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, ZO-K - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlectine 37,5 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji (MDD) oraz profilaktyki nawrotów depresji. Lek ten, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje skuteczność także w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, z dawką początkową 37,5 mg lub 75 mg/dobę, a zakres terapeutyczny wynosi od 75 mg do 375 mg/dobę w przypadku depresji oraz 75-225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych. Postać o przedłużonym uwalnianiu umożliwia podawanie leku raz na dobę, co sprzyja lepszemu przestrzeganiu terapii.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lek z grupy SSRI, major depressive disorder, objawy wegetatywne, obniżenie nastroju, profilaktyka nawrotów, przekaźnictwo noradrenergiczne, przekaźnictwo serotoninergiczne, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia snu, zaburzenie lęku społecznego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prefaxine 75 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX16), działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym wpływem na wychwyt dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakologiczne, co wzmacnia efekt terapeutyczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się brakiem istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co przekłada się na korzystniejszy profil działań niepożądanych, eliminując typowe efekty antycholinergiczne, sedatywne oraz kardiowaskularne. Nie wykazuje również działania inhibitory monoaminooksydazy (MAO) ani powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych, co odróżnia ją od innych substancji psychoaktywnych.
agorafobia, badanie kliniczne, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lęk napadowy, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, schemat dawkowania, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sertraline Medreg 100 mg
Sertraline Medreg jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 50 mg lub 100 mg sertraliny (chlorowodorku). Dawkowanie początkowe zależy od wskazania: w depresji i zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) zaleca się 50 mg/dobę, natomiast w lęku napadowym, PTSD i zespole lęku społecznego rozpoczyna się od 25 mg/dobę, zwiększając po tygodniu do 50 mg/dobę w celu ograniczenia działań niepożądanych. Modyfikacje dawki powinny odbywać się co najmniej co tydzień, z maksymalnym wzrostem o 50 mg, nie przekraczając dawki 200 mg/dobę. Pełny efekt terapeutyczny może wymagać dłuższego czasu, zwłaszcza w ZO-K. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, a w depresji terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom.
chlorowodorek, duża depresja, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, faza eliminacji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, okres półtrwania sertraliny, reakcja odstawienia, sertralina, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół odstawienny, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxolet ER 75 mg
Faxolet ER, zawierający wenlafaksynę w formie chlorowodorku, dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych oraz fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością podniesienia do 225 mg/dobę. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a terapia kontynuowana przez kilka miesięcy, z regularną oceną skuteczności i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. Zaleca się unikanie nagłego odstawienia leku, stosując stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, a w niektórych przypadkach nawet kilka miesięcy.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka skuteczna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sastium 100 mg
Sertralina (Sastium 50 mg, 100 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych zarówno w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (n=2542 pacjentów leczonych sertraliną vs. n=2145 placebo), jak i w praktyce po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwanym działaniem niepożądanym są nudności, a u mężczyzn z zespołem lęku społecznego zaburzenia seksualne, zwłaszcza niezdolność do ejakulacji (14%). Profil działań niepożądanych jest zbliżony niezależnie od leczonego zaburzenia (OCD, lęk napadowy, PTSD, zespół lęku społecznego, depresja). U pacjentów geriatrycznych istnieje zwiększone ryzyko hiponatremii, co wymaga monitorowania elektrolitów. W populacji pediatrycznej (n=281) najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (22%), bezsenność (21%), nudności (15%) i biegunka (11%), z częstszym występowaniem labilności emocjonalnej, agresji, pobudzenia i zaburzeń uwagi niż u dorosłych. Nagłe odstawienie sertraliny może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, pobudzenie, nudności, drżenia i bóle głowy, które zwykle mają łagodne lub umiarkowane nasilenie, lecz zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
agresja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfonia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkinezja, hiponatremia, krwotok poporodowy, labilność emocjonalna, lęk napadowy, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, sertralina, SSRI, TCA, włóknienie tkanki płucnej, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia czynności płytek krwi, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia wytrysku, zaburzenia wzwodu, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołędzi i napletka, zespół lęku społecznego, zespół obsesyjno-kompulsyjny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lafactin 150 mg
Lafactin (wenlafaksyna) dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania klinicznego i odpowiedzi pacjenta. W ciężkich epizodach depresyjnych terapia rozpoczyna się od 75 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co minimum 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę, przy ciężkich objawach można skrócić odstęp do minimum 4 dni. W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. W lęku napadowym leczenie zaczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, monitorując ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki. Terapia powinna trwać kilka miesięcy, a w depresji co najmniej 6 miesięcy po remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność ze względu na zmiany czynności nerek i neuroprzekaźników. Dzieci i młodzież poniżej 18 lat nie powinni stosować wenlafaksyny ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężki epizod depresyjny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, przekaźnik nerwowy, przewód pokarmowy, reakcja z odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Teva 150 mg
Venlafaxine Teva jest dostępna w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. Po osiągnięciu remisji w depresji zaleca się kontynuację terapii przez co najmniej 6 miesięcy. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez 1-2 tygodnie lub dłużej, w zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta.
epizod dużej depresji, filtracja kłębuszkowa, fobia społeczna, granulki leku, hemodializa, klirens, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, natychmiastowe uwalnianie leku, nawrót depresji, przedłużone uwalnianie, reakcja odstawienia, remisja, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia