Dawkowanie i sposób podawania
Rexetin 20 mg
Rexetin zawiera paroksetynę w dawce 20 mg (22,76 mg chlorowodorku paroksetyny półwodnego) i jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń psychiatrycznych, takich jak ciężki epizod depresji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia lękowe (w tym z napadami lęku, uogólnione, zespół lęku społecznego/fobia społeczna) oraz zespół stresu pourazowego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta, z dawkami początkowymi od 10 do 20 mg na dobę i maksymalnymi dawkami do 50-60 mg na dobę. Leczenie powinno trwać co najmniej kilka miesięcy, a w przypadku epizodu depresji co najmniej 6 miesięcy. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę maksymalną ogranicza się do 40 mg/dobę, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawek ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu. Paroksetyny nie stosuje się u dzieci i młodzieży ze względu na ryzyko działań niepożądanych i brak potwierdzonej skuteczności.
Dawkowanie i sposób podawania leku Rexetin
Rexetin w postaci tabletek powlekanych 20 mg zawiera jako substancję czynną paroksetynę (Paroxetinum) w postaci 22,76 mg półwodnego chlorowodorku paroksetyny. Dawkowanie leku powinno być odpowiednio dostosowane w zależności od leczonego zaburzenia oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta na terapię.1
Dawkowanie w poszczególnych wskazaniach
Ciężki epizod depresji wymaga początkowo dawki 20 mg na dobę. Efekty terapeutyczne mogą być zauważalne po tygodniu, jednak stają się wyraźne od drugiego tygodnia leczenia. Weryfikacja dawkowania powinna nastąpić w ciągu 3-4 tygodni od rozpoczęcia terapii. W przypadku niewystarczającej reakcji na dawkę początkową, można ją stopniowo zwiększać o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy.2
W zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę. Leczenie rozpoczyna się od 20 mg na dobę, po czym dawkę zwiększa się stopniowo o 10 mg aż do osiągnięcia dawki zalecanej. Jeśli po kilku tygodniach odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, dawkę można zwiększyć maksymalnie do 60 mg na dobę. Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić ustąpienie objawów – może to wymagać kilku miesięcy lub dłuższego okresu.3
Zaburzenie lękowe z napadami lęku wymaga dawki 40 mg na dobę, jednak leczenie rozpoczyna się od niższej dawki – 10 mg dziennie. Następnie dawkę zwiększa się stopniowo o 10 mg aż do osiągnięcia dawki zalecanej. Rozpoczęcie terapii od małej dawki ma na celu zminimalizowanie ryzyka zaostrzenia objawów lęku napadowego, które mogą wystąpić w początkowym okresie leczenia. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie, dawkę można zwiększyć maksymalnie do 60 mg na dobę. Podobnie jak w poprzednich wskazaniach, leczenie powinno być kontynuowane przez odpowiednio długi okres, co może oznaczać kilka miesięcy lub dłużej.4
W zespole lęku społecznego/fobii społecznej zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg. Przy niewystarczającej odpowiedzi na leczenie po kilku tygodniach, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. W przypadku długoterminowej terapii konieczna jest regularna ocena stanu pacjenta.5
Dla zaburzenia lękowego uogólnionego zalecana dawka dobowa również wynosi 20 mg. Jeśli po kilku tygodniach reakcja na leczenie jest niewystarczająca, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Długoterminowa terapia wymaga regularnej oceny stanu pacjenta.6
W zaburzeniu stresowym pourazowym zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg. Przy niewystarczającej odpowiedzi na leczenie po kilku tygodniach, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Podobnie jak w innych wskazaniach, przy długoterminowej terapii konieczna jest regularna ocena stanu pacjenta.7
Dawkowanie w szczególnych populacjach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku wymagają szczególnej uwagi ze względu na zwiększone stężenia paroksetyny w osoczu, choć zakres tych stężeń pokrywa się z obserwowanym u osób młodszych. Leczenie należy rozpoczynać od dawki początkowej zalecanej dla dorosłych. Jeśli jest to konieczne, dawkę można zwiększać, jednakże maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę.8
Dzieci i młodzież – paroksetyny nie należy stosować w tej grupie wiekowej. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że jej zastosowanie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych i wrogości. Ponadto w badaniach tych nie wykazano odpowiedniej skuteczności leku.9
Dzieci poniżej 7 lat – w tej grupie wiekowej nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania paroksetyny. Leku nie należy stosować u tych pacjentów do czasu określenia jego bezpieczeństwa i skuteczności.10
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby wymagają modyfikacji dawkowania. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) lub u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby występuje zwiększenie stężenia paroksetyny w osoczu. Z tego powodu dawkowanie powinno być ograniczone do dolnego zakresu dawek.<sup data-drug="Rexetin" data-section="Dawkowanie i sposób podawania" title="Zaburzenia czynności nerek lub wątroby: U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 11
Sposób podawania
Rexetin powinien być podawany doustnie, jeden raz na dobę, rano, podczas posiłku. Tabletkę należy połykać w całości, nie należy jej rozgryzać ani żuć.12
Odstawianie leku
Należy bezwzględnie unikać nagłego przerwania terapii produktem Rexetin ze względu na ryzyko wystąpienia objawów odstawienia. W badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego odstawiania leku polegający na zmniejszaniu dawki dobowej paroksetyny co tydzień o 10 mg. W przypadku wystąpienia trudnych do zniesienia objawów po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu leczenia, można rozważyć powrót do uprzednio stosowanej dawki, a następnie kontynuować zmniejszanie dawki w sposób bardziej stopniowy.13
Tabela dawkowania leku Rexetin
| Wskazanie | Dawka początkowa | Dawka zalecana | Maksymalna dawka dobowa | Czas trwania leczenia |
|---|---|---|---|---|
| Ciężki epizod depresji | 20 mg | 20 mg | 50 mg | Co najmniej 6 miesięcy |
| Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne | 20 mg | 40 mg | 60 mg | Kilka miesięcy lub dłużej |
| Zaburzenie lękowe z napadami lęku | 10 mg | 40 mg | 60 mg | Kilka miesięcy lub dłużej |
| Zespół lęku społecznego/fobia społeczna | 20 mg | 20 mg | 50 mg | Regularna ocena stanu pacjenta |
| Zaburzenie lękowe uogólnione | 20 mg | 20 mg | 50 mg | Regularna ocena stanu pacjenta |
| Zaburzenie stresowe pourazowe | 20 mg | 20 mg | 50 mg | Regularna ocena stanu pacjenta |
| Pacjenci w podeszłym wieku | Jak u dorosłych | Jak u dorosłych | 40 mg | Jak w danym wskazaniu |
| Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub z zaburzeniami czynności wątroby | Ograniczenie do dolnego zakresu dawek | Ograniczenie do dolnego zakresu dawek | Ograniczenie do dolnego zakresu dawek | Jak w danym wskazaniu |
Zasady modyfikacji dawkowania
- Weryfikacja dawkowania – powinna nastąpić po 3-4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a następnie według oceny klinicznej.14
- Zwiększanie dawki – w przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie dawkę można zwiększać stopniowo o 10 mg, w zależności od reakcji pacjenta i wskazania.15
- Zmniejszanie dawki – przy odstawianiu leku dawkę należy zmniejszać stopniowo, o 10 mg tygodniowo, aby uniknąć objawów odstawienia.16
- Postępowanie przy objawach odstawienia – jeżeli po zmniejszeniu dawki leku lub po przerwaniu leczenia pojawią się trudne do zniesienia objawy, można rozważyć powrót do uprzednio stosowanej dawki i kontynuować zmniejszanie dawki w sposób bardziej stopniowy.17
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania