Dawkowanie i sposób podawania
Venlafaxine Teva 37,5 mg
Venlafaxine Teva dostępna jest w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając wskazanie kliniczne oraz odpowiedź na leczenie. W epizodach dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub krótszych, nie mniej niż 4 dni, w uzasadnionych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i stopniowe zwiększanie, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki.
Dawkowanie i sposób podawania leku Venlafaxine Teva
Lek Venlafaxine Teva występuje w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, twardych, w trzech dawkach: 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do pacjenta, uwzględniając wskazanie kliniczne oraz odpowiedź na leczenie. 1
Dawkowanie w poszczególnych wskazaniach
Epizody dużej depresji – leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg raz na dobę. U pacjentów niereagujących odpowiednio na dawkę początkową, możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 375 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. W uzasadnionych klinicznie przypadkach, wynikających z ciężkości objawów, odstępy między zwiększaniem dawki mogą być krótsze, jednak nie krótsze niż 4 dni. 2
Uogólnione zaburzenia lękowe – zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do maksymalnie 225 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno następować stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. 3
Fobia społeczna – zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę. Brak dowodów na korzyści ze stosowania większych dawek, jednak u pacjentów niereagujących na dawkę początkową można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. 4
Lęk napadowy – leczenie rozpoczyna się od dawki 37,5 mg na dobę przez 7 dni, następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg na dobę. W przypadku braku odpowiedniej reakcji na leczenie, możliwe jest zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę. Dawkowanie należy zwiększać stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. 5
We wszystkich wskazaniach należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, a zwiększanie dawki przeprowadzać tylko po dokładnej ocenie klinicznej, ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych zależnych od wielkości dawki. 6
Czas trwania leczenia
Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać odpowiedź na leczenie, indywidualnie dla każdego pacjenta. W przypadku epizodów dużej depresji, stosowanie leku powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy od osiągnięcia remisji. Długoterminowe leczenie może być również odpowiednie w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. Dawka zalecana w zapobieganiu nawrotom jest zwykle taka sama jak stosowana w leczeniu aktywnego epizodu depresji. 7
Przerywanie leczenia – objawy odstawienia
Należy unikać nagłego odstawienia leku. Przy przerywaniu terapii wenlafaksyną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres co najmniej 1-2 tygodni, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia reakcji odstawienia. Czas potrzebny do zmniejszenia dawki oraz stopień jej redukcji zależą od wielkości stosowanej dawki, czasu trwania leczenia oraz indywidualnych cech pacjenta. 8
U niektórych pacjentów konieczne może być bardzo stopniowe odstawianie leku przez okres miesięcy lub dłużej. Jeżeli po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia wystąpią objawy nietolerowane przez pacjenta, należy rozważyć powrót do poprzednio stosowanej dawki, a następnie kontynuować zmniejszanie dawki w bardziej stopniowy sposób. 9
Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku – nie ma konieczności dostosowywania dawki wyłącznie ze względu na wiek pacjenta, jednak należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób w podeszłym wieku. Należy uwzględnić możliwe zaburzenia czynności nerek oraz zmiany wrażliwości i powinowactwa przekaźników nerwowych związane z wiekiem. Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i uważnie monitorować pacjenta, zwłaszcza przy zwiększaniu dawki. 10
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby:
- Łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności wątroby – należy rozważyć zmniejszenie dawki, zazwyczaj o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą wartości klirensu może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania. 11
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby – zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności oraz rozważenie zmniejszenia dawki o więcej niż 50%. Należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka podczas leczenia takich pacjentów. 12
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:
- Pacjenci z GFR 30-70 ml/min – zmiana dawkowania nie jest konieczna, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. 13
- Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min) oraz pacjenci wymagający hemodializy – dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania. <sup data-drug="Venlafaxine Teva" data-section="Dawkowanie i sposób podawania" title="W przypadku pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR 14
Dzieci i młodzież – wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania w tej grupie wiekowej. Kontrolowane badania kliniczne przeprowadzone u dzieci i młodzieży z epizodami dużej depresji nie wykazały skuteczności leku w tym wskazaniu. Nie zostały również ustalone skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wenlafaksyny w innych wskazaniach u pacjentów poniżej 18. roku życia. 15
Sposób podawania
Lek Venlafaxine Teva należy przyjmować doustnie, raz na dobę, podczas posiłku, najlepiej o tej samej porze każdego dnia. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem. Nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać. 16
Kapsułki zawierają granulki, z których substancja czynna jest powoli uwalniana do przewodu pokarmowego. Nierozpuszczalna część granulek jest wydalana i może być widoczna w kale. 17
Pacjenci stosujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu mogą zostać przestawieni na kapsułki o przedłużonym uwalnianiu przy dobraniu dawki równoważnej. Na przykład, pacjenci przyjmujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg dwa razy na dobę, mogą zostać przestawieni na wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do potrzeb każdego pacjenta. 18
Tabela dawkowania leku Venlafaxine Teva
| Wskazanie | Dawka początkowa | Schemat zwiększania dawki | Dawka maksymalna | Czas trwania leczenia |
|---|---|---|---|---|
| Epizody dużej depresji | 75 mg raz na dobę | Stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych (w przypadkach uzasadnionych klinicznie nie krócej niż co 4 dni) | 375 mg na dobę | Co najmniej 6 miesięcy od osiągnięcia remisji; długoterminowe leczenie może być odpowiednie w zapobieganiu nawrotom |
| Uogólnione zaburzenia lękowe | 75 mg raz na dobę | Stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych | 225 mg na dobę | Kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną leczenia |
| Fobia społeczna | 75 mg raz na dobę | Stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych | 225 mg na dobę | Kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną leczenia |
| Lęk napadowy | 37,5 mg na dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg na dobę | Stopniowo, w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych | 225 mg na dobę | Kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną leczenia |
Modyfikacja dawki w szczególnych grupach pacjentów
| Grupa pacjentów | Zalecenia dotyczące dawkowania |
|---|---|
| Pacjenci w podeszłym wieku | Nie ma konieczności dostosowywania dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak należy zachować szczególną ostrożność |
| Pacjenci z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby | Zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%, z możliwością indywidualnego dostosowania |
| Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby | Zmniejszenie dawki o więcej niż 50%, dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka |
| Pacjenci z GFR 30-70 ml/min | Zmiana dawkowania nie jest konieczna, zalecana ostrożność |
| Pacjenci z GFR <30 ml/min i pacjenci wymagający hemodializy | Zmniejszenie dawki o 50%, z możliwością indywidualnego dostosowania |
| Dzieci i młodzież (<18 lat) | Lek nie jest zalecany w tej grupie wiekowej |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania