lek mielosupresyjny
Lek mielosupresyjny to substancja, która hamuje funkcję szpiku kostnego, prowadząc do zmniejszenia produkcji komórek krwi. Mechanizm działania tych leków polega na ingerencji w proces podziału i różnicowania komórek macierzystych szpiku, co skutkuje spadkiem liczby erytrocytów, leukocytów i trombocytów we krwi obwodowej.
Mielosupresja może być zamierzonym efektem terapeutycznym (np. w chemioterapii nowotworów) lub niepożądanym działaniem ubocznym wielu leków. Do klasycznych leków mielosupresyjnych należą cytostatyki stosowane w onkologii, niektóre leki immunosupresyjne, a także niektóre antybiotyki, leki przeciwwirusowe czy przeciwpadaczkowe.
Klinicznie mielosupresja objawia się pancytopenią, której konsekwencją mogą być: anemia, zwiększona podatność na infekcje oraz zaburzenia krzepnięcia krwi. Stopień nasilenia mielosupresji jest jednym z głównych czynników limitujących dawkowanie wielu leków, zwłaszcza w onkologii. Monitoring morfologii krwi podczas terapii lekami mielosupresyjnymi jest niezbędnym elementem nadzoru bezpieczeństwa pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach ≥150 mg, wiąże się z istotną toksycznością hematologiczną, manifestującą się nasileniem neutropenii, trombocytopenii oraz anemii. Objawy te zwiększają ryzyko infekcji oportunistycznych, krwawień oraz ogólnego osłabienia pacjenta. W badaniach klinicznych odnotowano przypadki podania jednorazowych dawek nawet do 400 mg, co znacznie przekracza zalecane dawki terapeutyczne. Poza hematologicznymi skutkami przedawkowania, mogą wystąpić również zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne i nerkowe, choć dane kliniczne w tym zakresie są ograniczone. Ze względu na brak specyficznego antidotum, leczenie przedawkowania lenalidomidu opiera się na terapii wspomagającej, obejmującej monitorowanie morfologii krwi, profilaktykę przeciwinfekcyjną, leczenie hemostatyczne, wyrównanie niedokrwistości oraz intensywne nawadnianie.
anemia, cytopenia, czerwone krwinki, hemodializa, hemoglobina, infekcja oportunistyczna, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat krwinek płytkowych, leczenie hemostatyczne, lek mielosupresyjny, lenalidomid, morfologia krwi z rozmazem, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, płytki krwi, profilaktyka antybiotykowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wybroczynę, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku - Leksykon leków
Interakcje leku – Myfortic 180 mg
Kwas mykofenolowy (MPA), substancja czynna Myfortic, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Jednoczesne stosowanie z acyklowirem i gancyklowirem prowadzi do zwiększenia stężenia MPAG oraz leków przeciwwirusowych, co wymaga dostosowania dawek i monitorowania u pacjentów z niewydolnością nerek. Leki zobojętniające zawierające Mg i Al obniżają biodostępność MPA, zmniejszając AUC o około 37% i Cmax o 25%, co wskazuje na konieczność unikania ich długotrwałego stosowania. Cholestyramina i inne leki wiążące kwasy żółciowe zaburzają krążenie jelitowo-wątrobowe MPA, obniżając jego stężenie i skuteczność terapeutyczną. Inhibitory kalcyneuryny wykazują różny wpływ na farmakokinetykę MPA: cyklosporyna zmniejsza stężenie MPA o około 20%, natomiast takrolimus zwiększa AUC MPA o 19% i zmniejsza AUC MPAG o 30%, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego podczas zmiany terapii.
acyklowir, biodostępność leku, cholestyramina, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, cytopenia, doustny środek antykoncepcyjny, działanie genotoksyczne, działanie immunosupresyjne, glukuronid kwasu mykofenolowego, hepatotoksyczność, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, lek gastroprotekcyjny, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający, mykofenolan mofetylu, niewydolność nerek, pantoprazol, sekrecja kanalikowa, sekwestrant kwasów żółciowych, supresja szpiku kostnego, szczepionka atenuowana, takrolimus, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oportunistyczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Azacitidine STADA 25 mg/ml
Azacytydyna wykazuje niski potencjał do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, gdyż jej metabolizm nie jest zależny od izoenzymów cytochromu P450 (CYP), UDP-glukuronozylotransferazy (UGT), sulfotransferazy (SULT) ani transferazy glutationowych. Brak jest również dowodów na klinicznie istotne działanie azacytydyny jako inhibitora lub induktora tych enzymów, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji lekowych azacytydyny, jednakże ze względu na jej mielotoksyczne działanie, szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu mielosupresyjnym, takich jak chemioterapeutyki czy immunosupresanty, ze względu na ryzyko nasilenia neutropenii, trombocytopenii i anemii.
azacytydyna, cytochrom P450, cytopenia, działanie niepożądane, efekt mielosupresyjny, funkcja szpiku kostnego, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktory i inhibitory, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek mielotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nefrotoksyczność, neutropenia, nudności i wymioty, sulfotransferaza, supresja szpiku kostnego, szczepionka żywa atenuowana, transferaza glutationowa, trombocytopenia, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Cymevene 500 mg
Gancyklowir, substancja czynna Cymevene, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu, który zmniejsza klirens nerkowy gancyklowiru, zwiększając jego ekspozycję, oraz dydanozyny, gdzie obserwuje się wzrost AUC dydanozyny o 38-67% bez wpływu na stężenie gancyklowiru. Nie zaleca się łączenia gancyklowiru z imipenemem-cylastatyną ze względu na ryzyko napadów drgawkowych. Ponadto, współstosowanie zydowudyny może nasilać neutropenię i niedokrwistość, co wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego i ewentualnej modyfikacji dawek. Interakcje z innymi lekami mielosupresyjnymi i nefrotoksycznymi, takimi jak dapson, cyklosporyna czy doksorubicyna, również zwiększają ryzyko toksyczności, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz regularnej kontroli parametrów klinicznych.
adefowir, amfoterycyna B, analog nukleozydu, cyklosporyna, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, dydanozyna, flucytozyna, gancyklowir, hepatotoksyczność, hydroksymocznik, imipenem-cylastatyna, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek mielosupresyjny, mielosupresja, mykofenolan mofetylu, napad drgawkowy, neutropenia, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, probenecyd, stawudyna, takrolimus, tenofowir, trimetoprim-sulfametoksazol, trombocytopenia, winblastyna, winkrystyna, zydowudyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bendamustine Zentiva 2,5 mg/ml
Chlorowodorek bendamustyny (Bendamustine Zentiva, 2,5 mg/ml po rekonstytucji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, u kobiet karmiących piersią, przy ciężkich zaburzeniach czynności wątroby (bilirubina >3,0 mg/dl) oraz żółtaczce, a także u osób z ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego (leukocyty <3000/μl i/lub płytki <75 000/μl). Ponadto, bendamustyna nie powinna być stosowana w okresie krótszym niż 30 dni po rozległym zabiegu chirurgicznym, u pacjentów z aktywnym zakażeniem, zwłaszcza z leukocytopenią, oraz po szczepieniu przeciw żółtej gorączce ze względu na ryzyko poważnych powikłań immunosupresyjnych. Wymagana jest szczegółowa ocena ryzyka i korzyści przed rozpoczęciem terapii, uwzględniająca potencjalne reakcje alergiczne i stan kliniczny pacjenta.
arytmia, chlorowodorek bendamustyny, choroba nowotworowa, choroba sercowo-naczyniowa, działanie immunosupresyjne, immunosupresja, karmienie piersią, lek mielosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, leukocytopenia, leukocyty, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność serca, płytki krwi, reakcja alergiczna, stężenie bilirubiny, układ krwiotwórczy, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie, zakażenie oportunistyczne, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka, żywy atenuowany wirus - Leksykon leków
Interakcje leku – Azculem 25 mg/ml
Azacytydyna, będąca analogiem nukleozydowym, nie wykazuje istotnego udziału enzymów cytochromu P450 (CYP), UDP-glukuronozylotransferaz (UGT), sulfotransferaz (SULT) ani transferaz glutationowych (GST) w swoim metabolizmie, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Badania in vitro wskazują na niskie prawdopodobieństwo hamowania lub indukcji enzymów CYP przez azacytydynę, jednak brak jest formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji azacytydyny (produkt leczniczy Azculem) z innymi lekami, co wymaga ostrożności w terapii skojarzonej. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, hepatotoksyczność, sedację oraz zaburzenia nawodnienia.
analog nukleozydowy, anemia, azacytydyna, działania niepożądane układu pokarmowego, działanie sedatywne, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, immunosupresja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lek-lek, interakcje leków, izoenzymy cytochromu P450, leczenie wspomagające, lek hepatotoksyczny, lek mielosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakrzepowy, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neutropenia, sulfotransferaza, terapia azacytydyną, transferaza glutationowa, trombocytopenia, UDP-glukuronozylotransferaza, żywa szczepionka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zavedos 5 mg
Lek Zavedos, zawierający idarubicyny chlorowodorek w dawce 5 mg lub 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, substancje pomocnicze (w tym laktozę), inne antracykliny (np. doksorubicynę, daunorubicynę) oraz antracenodiony (np. mitoksantron). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność wątroby i nerek, ciężką kardiomiopatię, niewydolność mięśnia sercowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia rytmu serca oraz utrzymującą się supresję szpiku kostnego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów, którzy przekroczyli maksymalną kumulacyjną dawkę idarubicyny lub innych antracyklin i antracenodionów, ze względu na ryzyko kardiotoksyczności, w tym nieodwracalnej zastoinowej niewydolności serca. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii ze względu na potencjalną toksyczność leku dla niemowląt.
aktywna infekcja, antracenodion, antracyklina, cukrzyca, daunorubicyna, doksorubicyna, hiperlipidemia, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, karmienie piersią, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek mielosupresyjny, mitoksantron, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pancytopenia, radioterapia śródpiersia, supresja szpiku kostnego, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia rytmu serca, Zavedos, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Karmustyna – Dawkowanie i sposób podawania
Karmustyna jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii nowotworów, wymagającym podawania wyłącznie przez doświadczonych specjalistów pod ścisłym nadzorem medycznym. W monoterapii u pacjentów wcześniej nieleczonych zalecana dawka początkowa wynosi 150-200 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie co 6 tygodni, z możliwością podania w dawce pojedynczej lub podzielonej (75-100 mg/m² przez 2 dni). Dawkowanie musi być dostosowane do profilu hematologicznego pacjenta, zwłaszcza przy terapii skojarzonej z innymi lekami mielosupresyjnymi lub u osób z obniżoną rezerwą szpikową. Monitorowanie morfologii krwi jest obligatoryjne, a kolejny cykl leczenia można rozpocząć po uzyskaniu liczby płytek >100 000/mm³ i leukocytów >4000/mm³, zwykle po 6 tygodniach. Dawkę karmustyny należy modyfikować zgodnie z najniższymi wartościami leukocytów i płytek krwi po poprzednim podaniu, stosując schemat procentowego zmniejszenia dawki od 100% do 50% w zależności od stopnia mielosupresji.
charakterystyka produktu leczniczego, chemioterapia, choroba hematologiczna, dawka początkowa, dawka podzielona, działanie niepożądane, filtracja kłębuszkowa, karmustyna, leczenie kondycjonujące, lek mielosupresyjny, leukocyty, monoterapia, morfologia krwi, nowotwór, płytki krwi, podanie dożylne, przeszczepienie komórek macierzystych, rekonstytucja, rezerwa szpikowa, rozcieńczenie, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność płucna, wlew kroplowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carboplatin Eugia 10 mg/ml
Carboplatin Eugia (10 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) jest lekiem cytotoksycznym zawierającym karboplatynę, stosowanym w chemioterapii. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują: nadwrażliwość na karboplatynę lub inne związki platyny (np. cisplatynę, oksaliplatynę), ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, obecność krwawiących guzów, ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min oraz jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek decyzja o zastosowaniu leku może być podjęta indywidualnie po ocenie stosunku korzyści do ryzyka i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta.
anemia, chemioterapia, cisplatyna, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, karboplatyna, klirens kreatyniny, krwawiący guz, leczenie objawowe, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek nefrotoksyczny, masywne krwawienie, mielosupresja, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oksaliplatyna, pancytopenia, parametr hematologiczny, pochodna platyny, powikłanie hematologiczne, powikłanie infekcyjne, reakcja alergiczna, reakcja skórna, szczepionka przeciwko żółtej febrze, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności szpiku kostnego, związek platyny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomid Adamed
Teriflunomid wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych w celu minimalizacji ryzyka powikłań. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić ciśnienie tętnicze, aktywność enzymów wątrobowych (AlAT/SGPT) oraz pełną morfologię krwi, w tym rozmaz białych krwinek i liczbę płytek. W trakcie leczenia aktywność AlAT/SGPT powinna być kontrolowana co 4 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie regularnie, z częstszym monitorowaniem co 2 tygodnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. choroby wątroby, stosowanie leków hepatotoksycznych). W przypadku 2-3-krotnego wzrostu AlAT względem górnej granicy normy (GGN) badania należy wykonywać co tydzień, a przy przekroczeniu >3-krotnego GGN terapię należy przerwać. Ze względu na powolną eliminację teriflunomidu (średni czas do stężenia <0,02 mg/L to 8 miesięcy, maksymalnie do 2 lat), w razie potrzeby można zastosować procedurę przyspieszonej eliminacji. Należy również monitorować ciśnienie tętnicze okresowo oraz pełną morfologię krwi w zależności od objawów klinicznych, zwracając szczególną uwagę na objawy zakażeń i zaburzenia hematologiczne, które mogą wymagać przerwania leczenia i przyspieszonej eliminacji leku.
aminotransferaza alaninowa, brak laktazy, ciśnienie tętnicze, enzymy trzustkowe, hipoproteinemia, lek mielosupresyjny, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, nietolerancja galaktozy, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, teriflunomid, transaminaza glutaminowo-pirogronowa, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Interakcje
Karboplatyna, jako lek alkilujący stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania karboplatyny z lekami nefrotoksycznymi i ototoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), wankomycyna, kapreomycyna oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid), ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności nerkowej i słuchowej. W przypadku terapii skojarzonej z innymi lekami mielosupresyjnymi lub radioterapią konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby ograniczyć kumulatywną mielosupresję. Ponadto, stosowanie karboplatyny z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, fosfenytoina) jest niezalecane z powodu ryzyka nasilenia drgawek i zmniejszenia skuteczności cytostatyku. W trakcie terapii należy również unikać materiałów medycznych zawierających aluminium, które mogą reagować z karboplatyną, tworząc czarny osad, co stanowi przeciwwskazanie do ich użycia.
acenokumarol, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, doustny środek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie alkilujące, działanie cytotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie mielosupresyjne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, furosemid, gentamycyna, hepatotoksyczność, immunosupresja, kapreomycyna, karboplatyna, klirens nerkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, limfoproliferacja, mielotoksyczność, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, odczyn poszczepienny, sirolimus, środek chelatujący, substancja chelatująca, szczepionka atenuowana, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw żółtej febrze, takrolimus, tobramycyna, torasemid, wankomycyna, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Leukeran 2 mg
Chlorambucyl, jako lek alkilujący o działaniu cytostatycznym, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczepionki zawierające żywe organizmy są przeciwwskazane u pacjentów leczonych chlorambucylem oraz do 6 miesięcy po zakończeniu terapii ze względu na ryzyko rozwoju choroby poszczepiennej wynikającej z osłabionej odpowiedzi immunologicznej. Analogii nukleozydów purynowych (fludarabina, pentostatyna, kladrybina) mogą nasilać cytotoksyczność chlorambucylu, co potencjalnie zwiększa zarówno efekt przeciwnowotworowy, jak i toksyczność, jednak kliniczne znaczenie tych interakcji wymaga dalszej oceny. Fenylbutazon może zwiększać toksyczność chlorambucylu, co sugeruje konieczność rozważenia redukcji dawki. Spożycie alkoholu podczas terapii zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, nasilenia mielosupresji oraz objawów niepożądanych takich jak nudności i wymioty, dlatego zaleca się abstynencję alkoholową.
analog nukleozydu purynowego, anemia, chlorambucyl, cytotoksyczność, działanie cytotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwnowotworowe, działanie toksyczne, efekt mielosupresyjny, fenylbutazon, fludarabina, hepatotoksyczność, kladrybina, lek alkilujący, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, leukeran, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, pentostatyna, suplement diety, szczepionka przeciwko odrze, szczepionka zawierająca żywe organizmy, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenie odporności, zioło lecznicze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carboplatin Pfizer 10 mg/ml
Karboplatyna, stosowana w monoterapii u 1893 pacjentów, wykazuje istotne działania niepożądane, głównie mielosupresję, która ogranicza możliwość stosowania pełnych dawek. Małopłytkowość (<50 000/mm³) występuje u 25% pacjentów, neutropenia (<1 000/mm³) u 18%, a leukopenia (<2 000/mm³) u 14%. Nadir neutropenii pojawia się około 21. dnia, a odbudowa liczby płytek po 35 dniach od zakończenia terapii. Niedokrwistość z hemoglobiną <8 g/dl dotyczy 15%, a <11 g/dl aż 71% pacjentów, nasilając się wraz z ekspozycją na lek. Neuropatia obwodowa występuje u 4% pacjentów, częściej u osób powyżej 65 lat, po wcześniejszym leczeniu cisplatyną lub przy długotrwałej terapii karboplatyną. Ototoksyczność dotyczy 15% pacjentów, szczególnie dzieci i osób z wcześniejszym uszkodzeniem słuchu. Nudności i wymioty dotyczą odpowiednio 80% (65% z wymiotami, z czego 1/3 ciężkimi) pacjentów, pojawiają się w ciągu 6-12 godzin po podaniu i ustępują do 24 godzin.
cisplatyna, fosfataza zasadowa, hiponatremia, karboplatyna, klirens kreatyniny, lek mielosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, nadir neutropenii, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, ostra martwica wątroby, ototoksyczność, parestezje, podwyższona bilirubina, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz oskrzeli, ślepota korowa, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczność szpiku kostnego, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zaburzenie słuchu, zapalenie błon śluzowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – TFX 10 mg
Produkt leczniczy TFX, zawierający 10 mg czynnika grasiczego X (Thymostimulinum) w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zaburzeń immunologicznych, zarówno pierwotnych, jak i wtórnych niedoborów odporności. Stosowany jest jako terapia wspomagająca układ immunologiczny po zakończeniu podstawowej terapii onkologicznej, w celu poprawy funkcji odpornościowej osłabionej przez chemioterapię, radioterapię lub inne metody leczenia przeciwnowotworowego. Ponadto, TFX znajduje zastosowanie w leczeniu przewlekłego, agresywnego zapalenia wątroby, gdzie modulacja odpowiedzi immunologicznej może ograniczać proces zapalny w tkance wątrobowej.
chemioterapia, choroba autoimmunologiczna, choroba mózgu, choroba nowotworowa, choroba układu nerwowego, czynnik grasiczy X, hematopoeza, leczenie przeciwnowotworowe, lek mielosupresyjny, niedobór immunologiczny, przewlekłe agresywne zapalenie wątroby, radioterapia, rdzeń kręgowy, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie zanikowe boczne, terapia mielosupresyjna, terapia wspomagająca, thymostimulinum, Thymus Factor X, układ krwiotwórczy, zaburzenia hemopoezy, zaburzenia odporności - Leksykon leków
Interakcje leku – Carboplatin Pfizer 10 mg/ml
Karboplatyna (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii onkologicznej. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania karboplatyny z lekami mielosupresyjnymi ze względu na ryzyko nasilonej mielosupresji i konieczność modyfikacji dawkowania oraz ścisłego monitorowania morfologii krwi. Bezwzględnie przeciwwskazane jest podawanie karboplatyny ze szczepionką przeciw żółtej febrze z powodu ryzyka uogólnionego odczynu poszczepiennego zagrażającego życiu. Niezalecane jest także stosowanie żywych atenuowanych szczepionek (poza żółtą febrą), fenytoiny i fosfenytoiny (ryzyko obniżenia stężenia leku i nasilenia drgawek), a także leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus) ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i choroby limfoproliferacyjnej. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych konieczne jest zwiększenie częstotliwości kontroli wskaźnika INR z uwagi na zmienność efektu przeciwzakrzepowego u pacjentów onkologicznych.
antybiotyk aminoglikozydowy, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie diuretyczne, fenytoina, fosfenytoina, hepatotoksyczność, immunosupresja, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karboplatyna, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mielosupresja, morfologia krwi, nefrotoksyczność, odczyn poszczepienny, ototoksyczność, powikłania zakrzepowe, syrolimus, szczepionka żywa atenuowana, takrolimus, toksyczność szpikowa, uszkodzenie hepatocytów