choroba atopowa
Choroba atopowa to przewlekła, nawracająca choroba o podłożu genetycznym, charakteryzująca się nadmierną reakcją układu immunologicznego na powszechnie występujące w środowisku alergeny. Najczęstszymi postaciami choroby atopowej są atopowe zapalenie skóry (AZS), astma oskrzelowa, alergiczny nieżyt nosa oraz alergie pokarmowe. U pacjentów obserwuje się zwiększone stężenie immunoglobuliny E (IgE) w surowicy krwi.
Patogeneza choroby atopowej jest złożona i obejmuje interakcje między czynnikami genetycznymi, środowiskowymi oraz zaburzeniami bariery naskórkowej i układu immunologicznego. W przebiegu choroby dominuje odpowiedź immunologiczna typu Th2 z nadmierną produkcją cytokin prozapalnych, w tym IL-4, IL-5 i IL-13, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju stanu zapalnego.
Diagnostyka chorób atopowych opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach alergicznych, takich jak punktowe testy skórne, oznaczanie swoistych IgE w surowicy czy testy prowokacyjne. Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje unikanie alergenów, farmakoterapię (leki przeciwhistaminowe, glikokortykosteroidy, leki przeciwzapalne, leki biologiczne), immunoterapię swoistą oraz odpowiednią pielęgnację skóry w przypadku AZS.
Obserwuje się wyraźny wzrost częstości występowania chorób atopowych w krajach rozwiniętych, co wiąże się z tzw. „hipotezą higieniczną” oraz zmianami stylu życia. Choroba atopowa ma zwykle charakter przewlekły i wymaga długoterminowego, kompleksowego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego edukację pacjenta i jego rodziny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Augmentin ES
Przed rozpoczęciem terapii produktem Augmentin ES konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu w kierunku nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe, zwłaszcza penicyliny i cefalosporyny, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym zespołu Kounisa i zapalenia jelit indukowanego lekami (DIES). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub stosujących wysokie dawki leku istnieje ryzyko drgawek, a u osób z mononukleozą zakaźną stosowanie amoksycyliny z kwasem klawulanowym jest przeciwwskazane z powodu ryzyka wysypek skórnych. Należy również uwzględnić potencjalne interakcje z allopurynolem oraz ostrożnie stosować lek u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza u mężczyzn i osób starszych, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, która może pojawić się nawet kilka tygodni po zakończeniu terapii.
allopurynol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyki beta-laktamowe, aspartam, choroba atopowa, czas protrombinowy, fenyloketonuria, glukozuria, hepatotoksyczność, krystaluria, lek przeciwzakrzepowy, mononukleoza zakaźna, nadwrażliwość na antybiotyki beta-laktamowe, oporność na antybiotyki, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, reakcja alergiczna skórna, reakcja uczuleniowa, test Coombsa, test Platelia Aspergillus, wstrząs anafilaktyczny, wysypka odropodobna, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hiconcil combi
Przed rozpoczęciem terapii amoksycyliną z kwasem klawulanowym konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu dotyczącego nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym zespołu Kounisa i ciężkich reakcji anafilaktycznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami atopowymi oraz u osób z historią alergii na penicyliny. U dzieci może wystąpić zapalenie jelit indukowane lekami (DIES) objawiające się przewlekłymi wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bólami brzucha, biegunką, niedociśnieniem i leukocytozą z neutrofilią, z ryzykiem progresji do wstrząsu. W przypadku potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów na amoksycylinę zaleca się monoterapię amoksycyliną, aby ograniczyć ekspozycję na kwas klawulanowy. Preparat nie jest wskazany w zakażeniach wywołanych przez Streptococcus pneumoniae oporne na penicyliny. U pacjentów z niewydolnością nerek lub przy dużych dawkach leku istnieje ryzyko drgawek, co wymaga monitorowania i dostosowania dawkowania.
acute generalised exanthemous pustulosis, allopurynol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, choroba atopowa, ciężka reakcja uczuleniowa, doustny antykoagulant, drobnoustrój wrażliwy, drug-induced enterocolitis syndrome, działanie hepatotoksyczne, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na penicyliny, ostra uogólniona osutka krostkowa, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skórna reakcja alergiczna, Streptococcus pneumoniae, szczep oporny, wydłużenie czasu protrombinowego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lirra Gem 5 mg
Lewocetyryzyna, będąca (R)-enancjomerem cetyryzyny i substancją czynną leku Lirra Gem, wykazuje silny i wybiórczy antagonizm wobec obwodowych receptorów H1 z wysokim powinowactwem (Ki = 3,2 nmol/l), co przekłada się na jej wysoką skuteczność kliniczną. Okres półtrwania odłączania leku od receptorów H1 wynosi 115 ± 38 minut, a działanie utrzymuje się przez 24 godziny, z 90% wysyceniem receptorów po 4 godzinach i 57% po dobie. W dawce 5 mg lewocetyryzyna wykazuje szybszy początek działania (już po 1 godzinie) i porównywalną skuteczność terapeutyczną do cetyryzyny w dawce 10 mg, potwierdzoną w badaniach kontrolowanych placebo, w tym w modelach pokrzywki i alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Dodatkowo lek hamuje migrację eozynofilii i uwalnianie VCAM-1, zmniejszając przepuszczalność naczyń i napływ komórek zapalnych, co potwierdzono badaniami in vitro i in vivo.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąbel pokrzywkowy, bezpieczeństwo kardiologiczne, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cetyryzyna, choroba atopowa, cząsteczka adhezji komórkowej, desloratadyna, enancjomer cetyryzyny, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, napływ eozynofilów, odstęp QT, okres półtrwania, parametr elektrokardiograficzny, pochodna piperazyny, pokrzywka, powinowactwo do receptora, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, reakcja skórna, receptor H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, świąd, tachyfilaksja, uwalnianie histaminy, VCAM-1, wiązanie z receptorem, Wskaźnik Jakości Życia w Chorobach Dermatologicznych - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologiczna choroba o alergicznym podłożu, charakteryzująca się eozynofilową infiltracją przełyku i przewlekłym przebiegiem. Badania populacyjne z lat 2005-2017 w Szwecji wykazały, że EoE nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności ani zgonów z powodu nowotworów przełyku czy innych nowotworów przewodu pokarmowego, niezależnie od płci czy poziomu wykształcenia. Choroba wymaga długotrwałego leczenia, obejmującego dietę eliminacyjną, miejscowe steroidy, inhibitory pompy protonowej oraz endoskopowe rozszerzanie przełyku w przypadku zwężeń. Czynniki ryzyka nawrotu to m.in. wiek zachorowania <40 lat, dłuższy czas do diagnozy, wymioty oraz leczenie glikokortykosteroidami, natomiast wyższy BMI i podwyższone IgE mają charakter ochronny.
achalazja, badanie kohortowe, choroba atopowa, choroba immunologiczna, czynnik ryzyka nawrotu, dieta eliminacyjna, eozynofilia przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, epidemiologia, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, marsz atopowy, mechanizm patogenetyczny, miejscowy steroid, nowotwór przełyku, nowotwór przewodu pokarmowego, pierścień Schatzkiego, podwyższony poziom IgE, remisja choroby, rozszerzanie endoskopowe, rozszerzanie przełyku, spontaniczna remisja, zaostrzenie objawów - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na lateks – Etiologia i przyczyny
Alergia na lateks to IgE-zależna reakcja immunologiczna na białka naturalnego lateksu kauczukowego (Hevea brasiliensis), obejmująca ponad 200 białek, z których 15 głównych alergenów (Hev b 1-15) zostało zidentyfikowanych. Mechanizm polega na sensytyzacji układu odpornościowego, prowadzącej do uwalniania histaminy i mediatorów zapalnych po ekspozycji na lateks, co może skutkować objawami od kontaktowego zapalenia skóry do anafilaksji. Ekspozycja może nastąpić przez bezpośredni kontakt, inhalację lotnych białek lateksu (np. z proszku w rękawiczkach), błony śluzowe lub dożylnie podczas zabiegów chirurgicznych. Szczególnie narażone są grupy zawodowe, takie jak pracownicy ochrony zdrowia (8-12% z alergią), osoby po licznych operacjach (zwłaszcza z rozszczepem kręgosłupa, gdzie częstość sięga 20-65%) oraz pacjenci z atopią i innymi alergiami. Zespół lateksowo-owocowy, występujący u 30-50% chorych, wynika z reaktywności krzyżowej białek lateksu (Hev b 2, 6.02, 7, 8, 12) z białkami owoców takich jak banan, awokado, kiwi czy papaja.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, bazofil, choroba atopowa, ekspozycja na lateks, Hevea brasiliensis, histamina, immunoglobulina E, katar sienny, kinina, komórka tuczna, kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, kontrola zakażeń, leukotrien, prezerwatywa, prostaglandyna, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja astmatyczna, reakcja IgE-zależna, reaktywność krzyżowa, rozszczep kręgosłupa, sensytyzacja, spina bifida, wstrząs anafilaktyczny, zespół lateksowo-owocowy - Leksykon chorób i schorzeń
Kurczowe zapalenie skóry na zimno – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kurczowe zapalenie skóry na zimno (pokrzywka zimna) to rzadka pokrzywka fizyczna, charakteryzująca się szybkim wystąpieniem świądu, rumienia i obrzęku po ekspozycji na zimno. Patofizjologia obejmuje indukcję autoprzeciwciał i IgE, prowadzącą do degranulacji komórek tucznych i uwolnienia histaminy oraz cytokin prozapalnych. Średni czas trwania choroby wynosi 4,8-9,3 lat, z 50% pacjentów poprawiających się w ciągu około 5 lat, a wskaźnik remisji u dzieci wynosi 5-7,5%. Czynniki prognostyczne obejmują wczesny początek choroby, współistniejące atopie, nasilenie kliniczne, liczne epizody pokrzywki samoistnej przewlekłej, późny początek objawów, współwystępowanie pokrzywki indukowanej oraz funkcjonalną autoreaktywność surowicy. U pacjentów pediatrycznych anafilaksja występuje w 37% przypadków, głównie po ekspozycji na zimne środowisko wodne, a wcześniejszy wywiad reakcji systemowej na zimno jest jedynym predyktorem anafilaksji. Czas stymulacji zimnem krótszy niż 3 minuty koreluje z cięższym przebiegiem choroby.
anafilaksja, autoprzeciwciało, autoreaktywność surowicy, choroba atopowa, choroba współistniejąca, cyklosporyna A, cytokiny prozapalne, degranulacja komórek tucznych, diagnostyka różnicowa, histamina, immunoglobulina E, kurczowe zapalenie skóry na zimno, lek przeciwhistaminowy H1, omalizumab, patofizjologia, pokrzywka fizyczna, pokrzywka indukowana, pokrzywka samoistna przewlekła, remisja, test stymulacji zimnem - Leksykon substancji czynnych
Olejek majerankowy – Przeciwwskazania stosowania
Olejek majerankowy (Origanum majorana L., aetheroleum) jest składnikiem leczniczych preparatów do płukania gardła, takich jak Salviasept, w którym występuje w stężeniu 0,3 g/100 g produktu. Główne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na olejek majerankowy oraz rośliny z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), a także reakcje krzyżowe z roślinami z rodzin astrowatych (Asteraceae) i selerowatych (Apiaceae), w tym anyżem, kminkiem, selerem, kolendrą i koprem. Dodatkowo, preparaty zawierają inne składniki, takie jak olejek mięty pieprzowej, mentol, anetol i balsam peruwiański, które również mogą wywoływać reakcje alergiczne. Szczególnym przeciwwskazaniem jest astma oskrzelowa, ze względu na ryzyko skurczu tchawicy i oskrzeli indukowanego przez olejki eteryczne. Preparat Salviasept zawiera także etanol w stężeniu 58% (V/V) ± 10%, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje z alkoholem.
anetol, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, balsam peruwiański, choroba atopowa, etanol, mentol, nadreaktywność oskrzeli, nadwrażliwość, olejek eteryczny, olejek goździkowy, olejek majerankowy, olejek miętowy, olejek mięty pieprzowej, olejek szałwiowy, olejek tymiankowy, reakcja krzyżowa, rodzina astrowatych, rodzina jasnotowatych, rodzina selerowatych, skurcz oskrzeli, skurcz tchawicy, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Objawy
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) to przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa wywołane reakcją immunologiczną typu I na aeroalergeny, dotykające około 18-20% populacji. Patofizjologia obejmuje aktywację limfocytów Th2 i produkcję swoistych IgE, co prowadzi do degranulacji komórek tucznych i uwalniania mediatorów, takich jak histamina, leukotrieny i prostaglandyny. Objawy ANN dzielą się na fazę wczesną (kichanie, wodnisty wyciek, świąd, łzawienie oczu) oraz późną (obrzęk błony śluzowej, zatkanie nosa, spływanie wydzieliny zanosowej), które mogą występować sezonowo lub całorocznie. Klasyfikacja ARIA uwzględnia częstość (przerywany vs. przetrwały) i nasilenie objawów (łagodne vs. umiarkowane/ciężkie), z istotnym wpływem na jakość życia, sen i funkcjonowanie pacjentów. Wartości IgE powyżej 100 IU/mL przed 6 rokiem życia oraz rodzinny wywiad atopii stanowią istotne czynniki ryzyka rozwoju choroby.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopia, atopowe zapalenie skóry, bazofil, bezdech senny, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, choroba atopowa, cytokina, degranulacja komórek tucznych, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, egzema, eozynofil, histamina, immunoterapia alergenowa, interleukina, katar sienny, klasyfikacja ARIA, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt pomocniczy Th2, mediator zapalny, niealergiczny nieżyt nosa, polip nosa, prostaglandyna, przeciwciało IgE, przekrwienie spojówek, przerost migdałków, pyłek roślin, reakcja immunologiczna typu I, rhinorrhea, roztocz kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, sierść zwierzęca, spływanie wydzieliny zanosowej, swoiste IgE, zapalenie zatok, zarodnik pleśni - Leksykon leków
Przeciwwskazania – APAP intense 200 mg + 500 mg
Lek APAP intense, zawierający ibuprofen 200 mg oraz paracetamol 500 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które lekarz musi uwzględnić przed przepisaniem. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, paracetamol lub inne NLPZ, a także u osób z reakcjami alergicznymi po kwasie acetylosalicylowym, chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy (zwłaszcza przy co najmniej dwóch epizodach owrzodzenia lub krwawienia), zaburzeniami krzepnięcia, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca (klasa IV wg NYHA). Ponadto, stosowanie leku w III trymestrze ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego Botalla oraz komplikacje porodowe.
alergiczny nieżyt nosa, astma, astma oskrzelowa, choroba atopowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, hepatotoksyczność, ibuprofen i paracetamol, inhibitor cyklooksygenazy-2, koagulopatia, kortykosteroid, krwotok z żołądka, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewód tętniczy Botalla, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sidarso 8 mg
Lek Sidarso, zawierający sylodosynę w dawkach 4 mg i 8 mg w postaci kapsułek twardych, ma jedno wyraźne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na sylodosynę lub substancje pomocnicze preparatu. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na leki z grupy antagonistów receptora α1-adrenergicznego, do której należy sylodosyna. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy skórne (wysypka, świąd, pokrzywka), obrzęk naczynioruchowy, objawy ze strony układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli), zaburzenia hemodynamiczne (spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia) oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast przerwać stosowanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwhistaminowe lub inne interwencje medyczne.
antagonista receptora α1-adrenergicznego, astma oskrzelowa, charakterystyka produktu leczniczego, choroba atopowa, działanie niepożądane, farmakoterapia, kapsułki twarde, nadwrażliwość na sylodosynę, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, sylodosyna, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amoclan
Przed rozpoczęciem terapii produktem AMOclan (amoksycylina 875 mg + kwas klawulanowy 125 mg) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktoidalnych i skórnych, które mogą prowadzić do zgonu. U pacjentów z chorobami atopowymi i wcześniejszą alergią na penicyliny ryzyko to jest podwyższone. W przypadku potwierdzenia zakażenia drobnoustrojami wrażliwymi wyłącznie na amoksycylinę, zaleca się zmianę terapii na monoterapię amoksycyliną zgodnie z zasadami racjonalnej antybiotykoterapii. Produkt nie jest wskazany do leczenia zakażeń wywołanych przez Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę oraz w sytuacjach, gdy oporność na beta-laktamy wynika z mechanizmów innych niż beta-laktamazy wrażliwe na kwas klawulanowy.
amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, antykoagulacja, cefalosporyna, choroba atopowa, ciężka reakcja uczuleniowa, czas protrombinowy, drgawki, enzym wątrobowy, krzepliwość krwi, kwas klawulanowy, lek przeciwzakrzepowy, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niepożądana reakcja skórna, oporność bakteryjna, ostra uogólniona osutka krostkowa, parametr koagulologiczny, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, skórna reakcja alergiczna, Streptococcus pneumoniae, uszkodzenie wątroby, wysypka odropodobna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jelita grubego, zdarzenie hepatologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Auglavin PPH
Produkt leczniczy Auglavin PPH (400 mg amoksycyliny + 57 mg kwasu klawulanowego na 5 ml) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z historią nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. Istnieje ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, zespołu Kounisa oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii. U dzieci opisano zespół DIES (Drug-Induced Enterocolitis Syndrome) objawiający się przewlekłymi wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bez typowych objawów alergii skórnej czy oddechowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub przy dużych dawkach leku istnieje ryzyko drgawek, co wymaga dostosowania dawkowania. Preparat nie jest zalecany w zakażeniach wywołanych przez penicylinooporne Streptococcus pneumoniae oraz w mononukleozie zakaźnej ze względu na ryzyko wysypki. Współstosowanie z allopurynolem zwiększa ryzyko reakcji skórnych, a z lekami przeciwzakrzepowymi może wydłużać czas protrombinowy, co wymaga monitorowania układu krzepnięcia i ewentualnej modyfikacji dawek.
allopurynol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, choroba atopowa, ciężka reakcja uczuleniowa, czas protrombinowy, drgawki, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, ostra uogólniona osutka krostkowa, parametry układu krzepnięcia, penicylina, reakcja anafilaktoidalna, skórna reakcja alergiczna, Streptococcus pneumoniae, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie jelit indukowane lekiem, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zawał mięśnia sercowego, zespół DIES, zespół Kounisa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ospamox 500 mg
Przed rozpoczęciem terapii preparatem Ospamox (amoksycylina) konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu dotyczącego nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji i zespołu Kounisa. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z atopią oraz w przypadku podejrzenia mononukleozy zakaźnej, gdyż amoksycylina może wywołać odropodobne wysypki. U dzieci zgłaszano zespół zapalenia jelit indukowanego lekami (DIES) objawiający się przewlekłymi wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bez objawów skórnych czy oddechowych, z możliwym przebiegiem ciężkim, włącznie z wstrząsem. Ryzyko drgawek wzrasta u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących wysokie dawki amoksycyliny lub z predyspozycjami neurologicznymi. Dawkowanie powinno być dostosowane do filtracji kłębuszkowej i stanu klinicznego pacjenta.
amoksycylina, amoksycylina trójwodna, antybiotyk beta-laktamowy, Borrelia burgdorferi, cefalosporyna, choroba atopowa, choroba z Lyme, ciężka reakcja uczuleniowa, czas protrombinowy, drug-induced enterocolitis syndrome, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, krystaluria, lek hamujący perystaltykę jelit, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niepożądana reakcja skórna, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, penicylina, reakcja anafilaktoidalna, reakcja Jarischa-Herxheimera, układ krwiotwórczy, zaburzenie czynności nerek, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego, zawał serca, zespół Kounisa - Leksykon substancji czynnych
Kwas para-aminobenzoesowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas para-aminobenzoesowy (PABA), obecny jako substancja pomocnicza w szczepionkach takich jak Boostrix Polio, Infanrix-IPV oraz Priorix, może wywoływać istotne klinicznie działania niepożądane, w tym reakcje alergiczne typu późnego oraz rzadko skurcz oskrzeli. Zawartość PABA w dawce 0,5 ml wynosi poniżej 0,07 ng w Boostrix Polio i Infanrix-IPV oraz 6,5 ng w Priorix. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią reakcji alergicznych, astmą oskrzelową oraz chorobami atopowymi. Przed podaniem preparatu wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, zapewnienie możliwości natychmiastowego leczenia anafilaksji oraz obserwacja pacjenta przez minimum 15-30 minut. W dokumentacji medycznej należy odnotować nazwę i numer serii podawanego produktu oraz poinformować pacjenta o składzie preparatu.
astma oskrzelowa, choroba atopowa, choroba układu oddechowego, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, Infanrix-IPV, kortykosteroid, kwas para-aminobenzoesowy, lek przeciwhistaminowy, lek rozszerzający oskrzela, Priorix, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu późnego, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, szczepionka Boostrix Polio - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Penlac
Przed rozpoczęciem terapii produktem Penlac (amoksycylina 875 mg z kwasem klawulanowym 125 mg) konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych, zespołu Kounisa oraz alergicznego zapalenia jelit indukowanego lekami (DIES). W przypadku potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów na amoksycylinę zaleca się monoterapię amoksycyliną, aby ograniczyć ekspozycję na kwas klawulanowy. Penlac jest przeciwwskazany w zakażeniach Streptococcus pneumoniae opornych na penicylinę oraz u pacjentów z mononukleozą zakaźną ze względu na ryzyko wysypek. Długotrwałe stosowanie wymaga monitorowania funkcji nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, a u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby uniknąć kumulacji leku i ryzyka drgawek.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, białkomocz, cefalosporyna, choroba atopowa, ciężka niepożądana reakcja skórna, drug-induced enterocolitis syndrome, enzym wątrobowy, krystaluria, kumulacja leku, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi z rozmazem, niedociśnienie tętnicze, oporność drobnoustrojów, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, parametr układu krzepnięcia, penicylina, reakcja anafilaktoidalna, Streptococcus pneumoniae, test Coombsa, wydłużenie czasu protrombinowego, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ospamox 750 mg 750 mg
Ospamox 750 mg, zawierający 750 mg amoksycyliny (w postaci amoksycyliny trójwodnej 861 mg), jest antybiotykiem beta-laktamowym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na amoksycylinę, inne penicyliny oraz u osób z historią ciężkich reakcji anafilaktycznych na antybiotyki beta-laktamowe, w tym cefalosporyny, karbapenemy i monobaktamy. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, a w przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości takich jak wysypka rumieniowa lub pokrzywkowa, świąd, obrzęk naczynioruchowy, duszność, świszczący oddech czy spadek ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Reakcje krzyżowe między antybiotykami beta-laktamowymi mogą prowadzić do zagrażających życiu powikłań, dlatego szczególna ostrożność jest wymagana u pacjentów z astmą oskrzelową, chorobami atopowymi oraz dodatnim wynikiem testów alergicznych na beta-laktamy.
amoksycylina trójwodna, anafilaksja, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, astma oskrzelowa, cefalosporyna, choroba atopowa, duszność, karbapenem, monobaktam, nadwrażliwość na amoksycylinę, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, penicylina, pokrzywka, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, świszczący oddech, test alergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cirrus Duo 5 mg + 120 mg
Cirrus Duo to lek zawierający 5 mg cetyryzyny dichlorowodorku oraz 120 mg pseudoefedryny chlorowodorku, klasyfikowany jako sympatykomimetyk o działaniu udrożniającym nos (kod ATC: R01BA52). Cetyryzyna, będąca silnym i wybiórczym antagonistą receptorów histaminowych H1, wykazuje działanie przeciwalergiczne poprzez hamowanie późnej fazy rekrutacji komórek zapalnych, zwłaszcza eozynofili, w skórze i spojówkach oraz zmniejszanie ekspresji cząsteczek adhezyjnych ICAM-1 i VCAM-1. Pseudoefedryna, jako amina sympatykomimetyczna o przewadze działania na receptory α-adrenergiczne, powoduje zwężenie naczyń błony śluzowej nosa, redukując jej przekrwienie i obrzęk, co skutkuje poprawą drożności nosa.
alergen wziewny, alergiczny nieżyt nosa, amina sympatykomimetyczna, astma, cetyryzyna dichlorowodorek, choroba atopowa, cząsteczka adhezyjna, drogi nosowe, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwhistaminowe, eozynofil, komórki zapalne, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, przekrwienie błony śluzowej nosa, pseudoefedryna chlorowodorek, receptor histaminowy H1, receptor α-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, sympatykomimetyk, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zapalenie alergiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na mleko – Etiologia i przyczyny
Alergia na mleko krowie (ABMK) jest reakcją immunologiczną na białka mleka, głównie kazeinę (80% białka mleka) oraz białka serwatkowe (20%, w tym beta-laktoglobulina i alfa-laktoalbumina). Mechanizmy alergii dzielą się na IgE-zależne (reakcje natychmiastowe, pojawiające się do 2 godzin po ekspozycji) oraz nie-IgE-zależne (reakcje opóźnione, rozwijające się do kilku dni). Występuje wysoka reaktywność krzyżowa między mlekiem krowim a mlekiem innych ssaków (owcze, kozie, bawole), z ryzykiem reakcji około 90%. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne, wczesną ekspozycję na białka mleka, krótszy okres karmienia piersią, atopowe choroby współistniejące oraz dysbiozę mikrobioty jelitowej. Alergia manifestuje się różnorodnie, od zespołu enteroproktitis indukowanego białkami pokarmowymi (FPIES), przez alergiczne zapalenie jelita grubego, po eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE). W diagnostyce pomocne są testy serologiczne na obecność przeciwciał IgE oraz próby prowokacyjne, zwłaszcza w kontekście tolerancji na białka mleka poddane obróbce termicznej.
alergia IgE-zależna, alergia na białko mleka krowiego, alergia na mleko, alergia nie-IgE-zależna, alfa-laktoalbumina, anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, beta-laktoglobulina, białko serwatkowe, celiakia, choroba atopowa, doustna próba prowokacyjna, dysbioza, dysbioza mikrobioty jelitowej, eozynofil, eozynofilowe zapalenie przełyku, hipoteza higieny, histamina, immunoglobulina E, kazeina, mediator zapalny, mikrobiota jelitowa, nietolerancja laktozy, obróbka cieplna, reakcja immunologiczna, reaktywność krzyżowa, układ immunologiczny, układ odpornościowy, zespół FPIES - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lirra 0,5 mg/ml
Lewocetyryzyna, będąca R-enancjomerem cetyryzyny i składnikiem aktywnym leku Lirra (0,5 mg/ml, roztwór doustny), wykazuje silny i wybiórczy antagonizm wobec obwodowych receptorów histaminowych H1, z wartością Ki wynoszącą 3,2 nmol/l, co jest dwukrotnie wyższym powinowactwem niż cetyryzyna (Ki = 6,3 nmol/l). Charakteryzuje się długim okresem półtrwania dysocjacji od receptorów H1 (115 ± 38 minut), co zapewnia długotrwałe działanie terapeutyczne, utrzymujące blokadę receptorów na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach od podania. W badaniach klinicznych lewocetyryzyna w dawce 5 mg wykazała istotne statystycznie hamowanie powstawania pohistaminowego bąbla i rumienia, z efektem utrzymującym się do 24 godzin (p<0,001), a także szybki początek działania – już po 1 godzinie od podania. Dodatkowo, lek wykazuje działania przeciwalergiczne, takie jak hamowanie migracji eozynofilów, zmniejszenie przepuszczalności naczyń oraz hamowanie uwalniania VCAM-1, co potwierdzono w badaniach in vitro i in vivo.
bąbel i rumień, całoroczne alergiczne zapalenie nosa, choroba atopowa, cząsteczka adhezji komórkowej naczyń, ekspozycja na pyłki, histamina, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, migracja eozynofilów, odstęp QT, powinowactwo do receptora, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie nosa, punktowy wskaźnik nasilenia objawów, R-enancjomer, receptor histaminowy H1, roztocze kurzu domowego, sezonowe alergiczne zapalenie nosa, tachyfilaksja, wskaźnik jakości życia w dermatologii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Duomox
Przed rozpoczęciem terapii amoksycyliną konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu dotyczącego nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, zespołu Kounisa oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami atopowymi oraz z historią reakcji uczuleniowych. U dzieci może wystąpić zapalenie jelit indukowane lekami (DIES) objawiające się przewlekłymi wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bólami brzucha, biegunką, niedociśnieniem i leukocytozą z neutrofilią, z ryzykiem progresji do wstrząsu. Amoksycylina nie powinna być stosowana bez potwierdzenia wrażliwości patogenu, zwłaszcza w zakażeniach układu moczowego oraz ciężkich infekcjach ucha, nosa i gardła. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę leku należy dostosować, a funkcję nerek monitorować regularnie, zwłaszcza przy wysokich dawkach.
acute generalised exanthemous pustulosis, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, ból brzucha, borelioza, Borrelia burgdorferi, cefalosporyna, choroba atopowa, choroba z Lyme, ciężka reakcja uczuleniowa, czas protrombinowy, dysfagia, krystaluria, kryształki amoksycyliny w moczu, krzepliwość krwi, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadwrażliwość na penicyliny, neutrofilia, niedociśnienie, niewydolność, odropodobna wysypka, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja Jarischa-Herxheimera, układ krwiotwórczy, wstrząs, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie oponowe, zakażenie ucha, zakażenie układu moczowego, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi
Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi (2000 mg + 200 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z alergią na β-laktamy, chorobami atopowymi lub wcześniejszymi reakcjami anafilaktycznymi. W przypadku potwierdzenia zakażenia drobnoustrojami wrażliwymi wyłącznie na amoksycylinę, zaleca się monoterapię amoksycyliną, aby ograniczyć ekspozycję na kwas klawulanowy. Dawkowanie u pacjentów z opornym na penicylinę Streptococcus pneumoniae powinno wynosić minimum 2000 mg + 200 mg co 12 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki i monitorowanie ryzyka drgawek. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z mononukleozą zakaźną ze względu na ryzyko wysypki odropodobnej oraz należy unikać jednoczesnego podawania allopurynolu z powodu zwiększonego ryzyka reakcji skórnych.
alergiczny nieżyt nosa, allopurynol, amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antykoagulant, astma, beta-laktamaza, cefalosporyna, choroba atopowa, dawkowanie, drgawki, drobnoustrój wrażliwy, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, kwas klawulanowy, lek przeciwzakrzepowy, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadwrażliwość na antybiotyki, neurotoksyczność, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, reakcja uczuleniowa, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Streptococcus pneumoniae, upośledzona funkcja nerek, wydłużony czas protrombinowy, wyprysk atopowy, wysypka odropodobna, zapalenie jelita grubego poantybiotykowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amoxicillin Aurovitas
Amoksycylina wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z historią nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji i zespołu Kounisa. U dzieci opisano zespół DIES, objawiający się przewlekłymi wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bez typowych objawów alergii skórnych czy oddechowych. Konieczne jest potwierdzenie wrażliwości patogenu na amoksycylinę przed rozpoczęciem terapii, szczególnie w zakażeniach układu moczowego oraz ciężkich infekcjach górnych dróg oddechowych. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie musi być dostosowane, aby uniknąć kumulacji leku i ryzyka napadów drgawkowych, zwłaszcza u osób z predyspozycjami neurologicznymi. W trakcie terapii należy monitorować funkcje nerek, wątroby oraz układu krwiotwórczego, a także kontrolować parametry krzepnięcia u chorych stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe.
amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, Borrelia burgdorferi, choroba atopowa, choroba z Lyme, ciężka reakcja skórna, czas protrombinowy, fenyloketonuria, krystaluria, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, nadwrażliwość na penicyliny, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja Jarischa-Herxheimera, spektrum przeciwbakteryjne, wstrząs, wysypka odropodobna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie oponowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego poantybiotykowe, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amoxicillin Aurovitas
Podczas terapii amoksycyliną (Amoxicillin Aurovitas 1000 mg) konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktoidalnych, zespołu Kounisa oraz ostrych reakcji skórnych, które mogą być zagrażające życiu. U dzieci opisano zespół DIES objawiający się przewlekłymi wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bez typowych objawów alergii skórnych czy oddechowych, z możliwym przebiegiem ciężkim, włącznie z wstrząsem. Amoksycylina nie powinna być stosowana empirycznie w zakażeniach układu moczowego oraz ciężkich infekcjach ucha, nosa i gardła bez potwierdzenia wrażliwości patogenu. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy dostosować, a u osób z predyspozycjami neurologicznymi (np. padaczka, zaburzenia oponowe) zachować ostrożność ze względu na ryzyko drgawek. W przypadku wystąpienia uogólnionego rumienia z krostkami i gorączką należy natychmiast przerwać leczenie z powodu podejrzenia AGEP.
antybiotyk beta-laktamowy, borelioza, Borrelia burgdorferi, cefalosporyna, choroba atopowa, choroba z Lyme, ciężka niepożądana reakcja skórna, ciężka reakcja uczuleniowa, drgawki, enzym wątrobowy, krystaluria, lek przeciwzakrzepowy, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych, niewydolność, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, penicylina, reakcja anafilaktoidalna, reakcja Jarischa-Herxheimera, wydłużenie czasu protrombinowego, wysypka odropodobna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie oponowe, zakażenie oportunistyczne, zakażenie układu moczowego, zapalenie jelit indukowane lekami, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół zapalenia jelit wywołany lekami - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zenaro 5 mg
Lewocetyryzyna, będąca (R)-enancjomerem cetyryzyny i silnym, wybiórczym antagonistą receptorów histaminowych H1, wykazuje wysokie powinowactwo do tych receptorów (Ki = 3,2 nmol/l), co jest dwukrotnie większe niż w przypadku cetyryzyny (Ki = 6,3 nmol/l). Jej okres półtrwania odłączania od receptorów H1 wynosi 115 ± 38 minut, a blokada receptorów utrzymuje się na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach od podania dawki 5 mg. W badaniach farmakodynamicznych wykazano, że dawka 5 mg lewocetyryzyny skutecznie hamuje powstawanie pohistaminowego bąbla i rumienia, z efektem utrzymującym się do 24 godzin (p<0,001), przewyższającym działanie desloratadyny. Ponadto, lek wykazuje szybki początek działania – już po 1 godzinie od podania – oraz hamuje migrację eozynofilów i zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych, co potwierdzono w badaniach in vitro i in vivo.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąbel pohistaminowy, badanie elektrokardiograficzne, badanie farmakodynamiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, cetyryzyna, choroba atopowa, desloratadyna, enancjomer cetyryzyny, eozynofil, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, migracja eozynofilów, odstęp QT, pochodna piperazyny, prowokacja alergenowa, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, roztocze kurzu domowego, świąd, tachyfilaksja, VCAM-1, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon chorób i schorzeń
Astma dziecięca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Astma dziecięca charakteryzuje się heterogennością fenotypów i endotypów, a jej przebieg jest zmienny w czasie, co wymaga wczesnej identyfikacji czynników ryzyka i monitorowania. Najsilniejsze predyktory rozwoju astmy do 5. roku życia to historia świszczącego oddechu, atopia, ekspozycja na antybiotyki we wczesnym dzieciństwie, infekcje dolnych dróg oddechowych oraz astma u matki. Modele uczenia maszynowego wskazują, że wiarygodna prognoza astmy jest możliwa od 3. roku życia (AUROC ~0,90, AUPRC ~0,80), a parametry funkcji płuc takie jak FEV1, FEV1/FVC oraz PD20FEV1 są wysoce predykcyjne dla ryzyka zaostrzeń. Historia wcześniejszych zaostrzeń, zwłaszcza dwóch lub więcej, jest najsilniejszym wskaźnikiem przyszłych epizodów, a dodatkowo eozynofilia, obniżony PEF i młodszy wiek zwiększają ryzyko, choć ich znaczenie prognostyczne jest ograniczone.
alergia na koty, alergia na pyłki, astma dziecięca, atopia, całkowite IgE, choroba atopowa, choroba refluksowa przełyku, dawka prowokacyjna, ekspozycja na antybiotyki, eozynofilia krwi, FeNO, FEV1, funkcja płuc, FVC, infekcja dolnych dróg oddechowych, lek przeciwastmatyczny, nadwrażliwość alergiczna, oddział intensywnej terapii, PEF, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, stratyfikacja pacjentów, świszczący oddech, uczenie maszynowe, układ odpornościowy, wzrost płuc, zaostrzenie astmy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zyx 5 mg
Lewocetyryzyna, będąca (R)-enantiomerem cetyryzyny i substancją czynną leku Zyx, wykazuje silny i wybiórczy antagonizm wobec obwodowych receptorów histaminowych H1, z wartością Ki wynoszącą 3,2 nmol/l, co jest dwukrotnie wyższym powinowactwem niż cetyryzyna (Ki = 6,3 nmol/l). Okres półtrwania dysocjacji leku z receptorami H1 wynosi 115 ± 38 minut, a blokada receptorów utrzymuje się na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach od podania dawki 5 mg. Działanie terapeutyczne lewocetyryzyny jest szybkie (początek po 1 godzinie) i długotrwałe (do 24 godzin), co potwierdzają badania kliniczne u pacjentów z sezonowym i całorocznym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną. W badaniu z udziałem 551 dorosłych z przewlekłym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, dawka 5 mg lewocetyryzyny wykazała istotną klinicznie poprawę objawów ocenianych skalą TSS oraz jakości życia, bez wystąpienia tachyfilaksji.
całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, choroba atopowa, cząsteczka adhezji komórkowej naczyń, enantiomer cetyryzyny, eotaksyna, eozynofil, histamina, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, migracja eozynofilów, okres półtrwania dysocjacji, pochodna piperazyny, pohistaminowy bąbel i rumień, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skala TSS, tachyfilaksja, VCAM-1