digitoksyna

Digitoksyna to glikozyd nasercowy należący do rodziny kardenolidów, ekstrahowany pierwotnie z naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). To potężny lek o działaniu inotropowym dodatnim, stosowany w leczeniu niewydolności serca oraz zaburzeń rytmu serca, szczególnie migotania przedsionków.

Mechanizm działania digitoksyny polega na hamowaniu pompy sodowo-potasowej (Na+/K+-ATPazy), co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia jonów sodu i wapnia w kardiomiocytach. W rezultacie następuje wzrost siły skurczu mięśnia sercowego, spowolnienie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym oraz zmniejszenie częstości akcji serca.

W porównaniu z digoksyną, digitoksyna charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (około 7 dni), wyższą biodostępnością po podaniu doustnym (niemal 100%) oraz eliminacją głównie przez wątrobę, co czyni ją korzystną opcją u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednakże ze względu na wąski indeks terapeutyczny i znaczne ryzyko działań niepożądanych, w tym arytmii, zaburzeń żołądkowo-jelitowych i zaburzeń widzenia, została w dużej mierze zastąpiona przez nowsze leki w praktyce klinicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Thorens 25 000 IU

Thorens (cholekalcyferol, witamina D3) w dawce 25 000 IU wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, barbiturany, ryfampicyna, oraz środki cytotoksyczne (aktynomycyna) i imidazolowe leki przeciwgrzybicze, mogą przyspieszać metabolizm lub hamować aktywację witaminy D3, co skutkuje obniżeniem jej aktywności. Glikokortykosteroidy również zmniejszają efektywność cholekalcyferolu. Z kolei diuretyki tiazydowe zwiększają ryzyko hiperkalcemii poprzez zmniejszenie eliminacji wapnia z moczem, co wymaga regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Podobnie, stosowanie glikozydów nasercowych w połączeniu z witaminą D3 zwiększa ryzyko toksyczności kardiologicznej, co wymaga ścisłego nadzoru EKG i kontroli wapnia.
25-dihydroksywitamina D3, 25-hydroksywitamina D3, aktynomycyna, barbiturat, chlortalidon, cholekalcyferol, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, homeostaza wapniowo-fosforanowa, hydrochlorotiazyd, imidazolowy środek przeciwgrzybiczny, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, kolestypol, kolestyramina, lek przeciwdrgawkowy, naparstnica, olej parafinowy, orlistat, osteoporoza, prednizon, ryfampicyna, środek przeczyszczający, THORENS, witamina D3, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Karbachol – Interakcje

Karbachol, stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań wewnątrzgałkowych (Miostat 0,1 mg/ml), wykazuje minimalną absorpcję ogólnoustrojową, co ogranicza ryzyko interakcji systemowych. Niemniej jednak, jako agonista układu cholinergicznego, może wchodzić w interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie: wydłuża działanie depolaryzujących (np. sukcynylocholina), co może prowadzić do przedłużonego bloku nerwowo-mięśniowego, oraz zmniejsza skuteczność stabilizujących (niedepolaryzujących) (np. atrakurium, rokuronium) poprzez konkurencyjne działanie na receptory acetylocholinowe. Ponadto, karbachol może nasilać ujemne działanie chronotropowe glikozydów nasercowych (digoksyna, digitoksyna), co zwiększa ryzyko bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
agonista układu cholinergicznego, atrakurium, blok nerwowo-mięśniowy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, digitoksyna, digoksyna, działanie chronotropowe, glikozyd nasercowy, karbachol, lek cholinergiczny, lek zwiotczający mięśnie, ośrodkowy układ nerwowy, płytka nerwowo-mięśniowa, podanie wewnątrzgałkowe, receptor acetylocholinowy, rokuronium, sukcynylocholina
Leksykon leków
Interakcje leku – Rennie Extra 625 mg + 73,5 mg + 150 mg

Rennie Extra, zawierający 625 mg węglanu wapnia i 73,5 mg węglanu magnezu, znacząco wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH soku żołądkowego oraz chelatację jonów wapnia i magnezu. Szczególnie istotne jest zmniejszenie biodostępności antybiotyków z grup tetracyklin i chinolonów, glikozydów nasercowych (digoksyna, digitoksyna), bisfosfonianów, dolutegrawiru, lewotyroksyny oraz eltrombopagu. Sole wapnia redukują również wchłanianie fluorków i preparatów żelaza, a sole magnezu utrudniają absorpcję fosforanów. W przypadku jednoczesnego stosowania z diuretykami tiazydowymi istnieje ryzyko hiperkalcemii, dlatego zaleca się monitorowanie stężenia wapnia w surowicy. Długotrwałe stosowanie Rennie Extra może powodować wzrost pH moczu oraz obniżenie stężenia fosforanów i potasu w surowicy, co należy uwzględnić przy interpretacji badań laboratoryjnych.
alendronian, antybiotyk, biodostępność, bisfosfonian, błona śluzowa żołądka, chelatacja jonów wapnia, chinolon, ciprofloksacyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksycyklina, dolegliwość dyspeptyczna, dolutegrawir, działanie zobojętniające, eltrombopag, fluorek sodu, fosforan potasu, fosforan sodu, fumaran żelaza, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hormon tarczycy, hydrochlorotiazyd, ibandronian, indapamid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas solny, lek moczopędny, lewofloksacyna, lewotyroksyna, liczba płytek krwi, minocyklina, moksyfloksacyna, niedoczynność tarczycy, opróżnianie żołądka, osteoporoza, pH moczu, pH treści żołądkowej, produkt zobojętniający sok żołądkowy, rizedronian, siarczan żelaza, stan zapalny, stężenie fosforanów w surowicy, stężenie potasu w surowicy, stężenie wapnia w surowicy, tetracyklina, węglan magnezu, węglan wapnia
Leksykon leków
Interakcje leku – Piroxicam Jelfa 10 mg

Piroksykam wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Nie zaleca się łączenia piroksykamu z kwasem acetylosalicylowym ani innymi NLPZ ze względu na obniżenie stężenia piroksykamu w osoczu do około 80% wartości oczekiwanej oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego bez poprawy efektu terapeutycznego. Piroksykam nasila działanie antykoagulantów (warfaryna, acenokumarol) i leków przeciwpłytkowych oraz SSRI, co zwiększa ryzyko krwawień. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, dlatego wymagana jest ścisła kontrola czynności nerek. Ponadto, piroksykam może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i diuretyków oraz zwiększać stężenie litu w osoczu, co wymaga monitorowania poziomu tych leków.
acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, cyklosporyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk, działanie nefrotoksyczne, enzym wątrobowy, GFR, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, metotreksat, nadżerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, piroksykam, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, takrolimus, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
N-acetylo-L-tyrozyna – Interakcje

N-acetylo-L-tyrozyna, obecna w roztworach aminokwasowych do infuzji takich jak Aminomel 10E (2,00 g/l tyrozyny) i Aminomel 12,5E (2,50 g/l tyrozyny), stanowi istotny składnik terapii żywieniowej pozajelitowej. Preparaty te zawierają znaczące ilości elektrolitów: sodu (69 mmol/l w Aminomel 10E, 87 mmol/l w Aminomel 12,5E), potasu (45 mmol/l i 56,25 mmol/l odpowiednio) oraz wapnia (5 mmol/l i 6 mmol/l odpowiednio). W związku z tym, podczas ich stosowania należy szczególnie monitorować pacjentów przyjmujących leki wpływające na gospodarkę wodno-elektrolitową, zwłaszcza te mogące powodować hiperkaliemię (np. diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, takrolimus, cyklosporyna) oraz leki zwiększające retencję sodu (kortykosteroidy). Ponadto, preparaty te mogą nasilać toksyczność glikozydów naparstnicy, co wymaga ścisłej kontroli stężenia digoksyny i monitorowania EKG, zwłaszcza przy większych objętościach lub szybkościach wlewu.
5E, alfakalcydol, amiloryd, Aminomel 10E, Aminomel 12, antagonista receptora angiotensyny II, chlortalidon, cyklosporyna, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, efekt diuretyczny, enalapryl, glikozyd naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, homeostaza sodu, hydrochlorotiazyd, hydrokortyzon, inhibitor konwertazy angiotensyny, kalcytriol, kandesartan, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, losartan, metabolizm glukozy, N-acetylo-L-tyrozyna, parametr biochemiczny, perindopryl, prednizon, ramipryl, równowaga elektrolitowa, roztwór aminokwasowy do infuzji, spironolakton, takrolimus, tiazydowy lek moczopędny, triamteren, walsartan, witamina D, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Interakcje

Hydroksyetyloskrobia (HES), stosowana jako koloid w terapii płynowej, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z aminoglikozydami, lekami wpływającymi na gospodarkę elektrolitową oraz glikozydami naparstnicy. Współpodawanie HES z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) nasila nefrotoksyczność, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i dostosowania dawkowania. Preparaty HES, takie jak Tetraspan, zawierają sód (140 mmol/l), potas (4 mmol/l) oraz wapń (2,5 mmol/l), co może prowadzić do retencji elektrolitów i nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu leków zatrzymujących potas (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne) oraz sodu (kortykosteroidy, NLPZ). Wysokie stężenie wapnia może zwiększać toksyczność glikozydów naparstnicy, manifestującą się zaburzeniami rytmu serca, co wymaga monitorowania stężenia wapnia i EKG.
aminoglikozyd, antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk aminoglikozydowy, beta-adrenolityk, bilans płynów, digitoksyna, digoksyna, działanie wazodylatacyjne, elektrolit, funkcja nerek, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipotensja, homeostaza elektrolitowa, hydroksyetyloskrobia, inhibitor ACE, jon wapnia, koloid, kortykosteroid, lek diuretyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm leku, monitorowanie funkcji nerek, monitorowanie stężenia wapnia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, retencja potasu, retencja sodu, stężenie potasu, terapia płynowa, terapia skojarzona, Tetraspan, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Normosan caps 15 mg glukofrangulin w przeliczeniu na glukofrangulinę A

Normosan caps, zawierający 15 mg glikozydów antracenowych (w przeliczeniu na glukofrangulinę A), może indukować hipokaliemię przy długotrwałym stosowaniu, co stanowi istotny mechanizm interakcji lekowych. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami kardiologicznymi, takimi jak glikozydy nasercowe (np. digoksyna, digitoksyna) oraz leki przeciwarytmiczne klas IA, IC i III, gdzie hipokaliemia zwiększa ryzyko toksyczności i proarytmii. Dodatkowo, Normosan caps nasila utratę potasu w połączeniu z diuretykami pętlowymi i tiazydowymi, adrenokortykosteroidami oraz preparatami zawierającymi korzeń lukrecji. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie stężenia potasu i EKG. Przeciwwskazane jest łączenie Normosan caps z innymi lekami przeczyszczającymi oraz lekami przeciwbiegunkowymi ze względu na ryzyko nadmiernego efektu przeczyszczającego lub zniesienia działania terapeutycznego.
adrenokortykosteroid, digitoksyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, efekt hipokaliemiczny, elektrokardiogram, glikozyd antracenowy, glikozyd nasercowy, glukofranguina A, hipokaliemia, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbiegunkowy, lek przeczyszczający, pasaż jelitowy, perystaltyka, proarytmia, stężenie elektrolitów, torsade de pointes, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wchłaniania
Leksykon leków
Interakcje leku – Feldene 20 mg/ml

Podczas stosowania piroksykamu (Feldene, roztwór do wstrzykiwań 20 mg/ml) należy zachować szczególną ostrożność ze względu na liczne interakcje farmakologiczne, które mogą zwiększać ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego oraz zaburzeń czynności nerek. Nie zaleca się łączyć piroksykamu z kwasem acetylosalicylowym i innymi NLPZ ze względu na zmniejszenie stężenia piroksykamu w osoczu o około 20% oraz ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Piroksykam nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu), co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwpłytkowymi i SSRI wymaga ostrożności i rozważenia gastroprotekcji. Ponadto piroksykam może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (ACE-I, AIIA, β-adrenolityki, diuretyki) i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u osób starszych, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia.
acenokumarol, alkohol benzylowy, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digitoksyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niewydolność serca, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie układu pokarmowego, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, piroksykam, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, takrolimus, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Ziele konwalii – Interakcje

Wyciąg z ziela konwalii (Convallaria maialis L.) zawiera glikozydy nasercowe, które działają poprzez hamowanie pompy Na⁺/K⁺-ATPazy, zwiększając wewnątrzkomórkowe stężenie jonów wapnia i wzmacniając siłę skurczu mięśnia sercowego. Preparaty te wykazują liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działania terapeutycznego lub zwiększenia ryzyka toksyczności. Szczególnie istotne są interakcje z innymi glikozydami nasercowymi (przeciwwskazane łączne stosowanie), beta-blokerami (np. metoprolol, bisoprolol), blokerami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), chinidyną, diuretykami pętlowymi i tiazydowymi, środkami przeczyszczającymi oraz glikokortykosteroidami. Wspólnym mechanizmem zwiększającym toksyczność jest indukcja hipokaliemii lub zmiany w metabolizmie i wiązaniu białkowym glikozydów. Preparat Kelicardina zawiera 59-67% (V/V) etanolu, co odpowiada 536 mg alkoholu w 1 ml, a spożycie alkoholu podczas terapii może nasilać kardiodepresję, zaburzać metabolizm leków i zwiększać ryzyko hipokaliemii.
beta-bloker, białko osocza, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, Convallaria maialis, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, diltiazem, diuretyk, diuretyk pętlowy i tiazydowy, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie kardiodepresyjne, elektrofizjologia mięśnia sercowego, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, karwedilol, lek przeciwarytmiczny, metabolizm wątrobowy, metoprolol, monitorowanie elektrokardiograficzne, Na⁺/K⁺-ATPaza, pompa sodowo-potasowa, prednizon, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, sól wapnia, środek przeczyszczający, suplementacja potasu, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, ziele konwalii
Leksykon leków
Interakcje leku – Senalax Extra 17 mg sumy sennozydów/tabl.

Senalax Extra, zawierający 17 mg sumy sennozydów w jednej tabletce, może znacząco wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę innych leków poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego, co skutkuje ograniczeniem absorpcji i zmniejszeniem biodostępności, zwłaszcza doustnych środków antykoncepcyjnych. Długotrwałe stosowanie preparatu niesie ryzyko hipokaliemii, która może nasilać toksyczność i działania niepożądane leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak glikozydy nasercowe (np. digoksyna), leki przeciwarytmiczne (np. chinidyna) oraz leki wydłużające odcinek QT w EKG. Wskazane jest monitorowanie stężenia potasu i parametrów kardiologicznych oraz unikanie jednoczesnego stosowania, gdy to możliwe.
amiodaron, chinidyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeczyszczające, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń lukrecji, kwas glicyryzynowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek wydłużający odcinek QT, pasaż jelitowy, perystaltyka jelitowa, sennozydy wapniowe, sotalol, torsade de pointes, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Piroksykam – Interakcje

Piroksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie piroksykamu z kwasem acetylosalicylowym lub innymi NLPZ jest przeciwwskazane ze względu na zmniejszenie stężenia piroksykamu w osoczu do około 80% oraz zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Piroksykam nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) i leków hamujących agregację płytek oraz SSRI, co podnosi ryzyko krwawień. Ponadto, NLPZ mogą obniżać skuteczność diuretyków i leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, AIIA, beta-adrenolityki), a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek (np. osoby starsze, odwodnione) może dojść do ostrej, odwracalnej niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie czynności nerek i ciśnienia tętniczego podczas terapii skojarzonej.
acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolowy, beta-adrenolityk, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digitoksyna, digoksyna, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, piroksykam, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, sok żołądkowy, takrolimus, układ pokarmowy, warfaryna, wkładka domaciczna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Cytosar 1 g

Cytarabina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. W przypadku jednoczesnego stosowania z digoksyną obserwuje się odwracalne zmniejszenie stężenia digoksyny w osoczu oraz jej wydalania nerkowego, co może prowadzić do nieskuteczności terapii; zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny lub rozważenie zastosowania digitoksyny jako alternatywy. Antagonizm farmakodynamiczny między cytarabiną a gentamycyną zmniejsza skuteczność leczenia zakażeń Klebsiella pneumoniae, co wymaga zmiany schematu antybiotykoterapii w przypadku braku szybkiej odpowiedzi. Ponadto, jednoczesne stosowanie cytarabiny i fluorocytozyny może osłabiać skuteczność leczenia przeciwgrzybiczego z powodu konkurencyjnego wychwytu leków, co wymaga unikania ich łącznego podawania lub ścisłego monitorowania terapii.
beta-acetylodigoksyna, chemioterapia, cyklofosfamid, cytarabina, Cytosar, digitoksyna, digoksyna, działanie niepożądane neurologiczne, enzym wątrobowy, fluorocytozyna, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat dokanałowy, mielosupresja, powikłanie neurologiczne, prednizolon, stężenie digoksyny, winkrystyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cytosar 100 mg

Podczas stosowania cytarabiny (CYTOSAR) 100 mg istotne są liczne interakcje lekowe wpływające na skuteczność terapii i bezpieczeństwo pacjenta. Współpodawanie z digoksyną powoduje odwracalne zmniejszenie stężenia digoksyny w osoczu oraz jej wydalania nerkowego, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny lub rozważenia zamiany na digitoksynę. Cytarabina wykazuje antagonizm wobec gentamycyny w leczeniu zakażeń Klebsiella pneumoniae, co może skutkować brakiem szybkiej odpowiedzi terapeutycznej i koniecznością zmiany antybiotykoterapii. Ponadto, jednoczesne stosowanie fluorocytozyny może obniżać jej skuteczność przeciwgrzybiczą, prawdopodobnie z powodu konkurencyjnego wychwytu substancji. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja cytarabiny podawanej dożylnie z metotreksatem dokanałowo, zwiększająca ryzyko ciężkich działań neurologicznych, takich jak silny ból głowy, porażenia, śpiączka czy epizody udaropodobne, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub intensywnego monitorowania neurologicznego.
antybiotykoterapia, cyklofosfamid, cytarabina, Cytosar, digitoksyna, digoksyna, działanie cytotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane neurologiczne, epizod udaropodobny, fluorocytozyna, gentamycyna, glikozyd nasercowy, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat, metotreksat dokanałowy, prednizolon, stężenie digoksyny, terapia cytarabiną, układ odpornościowy, uszkodzenie komórek wątroby, winkrystyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Isoptin 80 80 mg

Metabolizm werapamilu chlorowodorku, aktywnego składnika preparatu Isoptin, odbywa się głównie przez izoenzymy cytochromu P450: CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18. Werapamil jest inhibitorem CYP3A4 oraz glikoproteiny P (Pgp), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Substancje hamujące CYP3A4 zwiększają stężenie werapamilu w osoczu, natomiast induktory tego enzymu, takie jak ryfampicyna i fenobarbital, znacząco obniżają jego biodostępność i stężenia terapeutyczne (np. ryfampicyna zmniejsza AUC werapamilu o około 97%). Werapamil nasila działanie leków hipotensyjnych (np. prazosyna – wzrost Cmax o 40%, terazosyna – wzrost AUC o 24% i Cmax o 25%) oraz beta-adrenolityków (metoprolol – wzrost AUC o 32,5%, propranolol – wzrost AUC o 65%). Ponadto, istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi (flecainid, chinidyna), immunosupresyjnymi (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus), statynami (symwastatyna – 2,6-krotne zwiększenie AUC, 4,6-krotny wzrost Cmax), a także z lekami przeciwzakrzepowymi (dabigatran – wzrost Cmax do 180%, AUC do 150%). Werapamil wymaga monitorowania i dostosowania dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym, zwłaszcza digoksyny (wzrost AUC o 50%) i teofiliny (zmniejszenie klirensu o 20%).
almotryptan, atorwastatyna, bradykardia, buspiron, chinidyna, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, dabigatran, dezypramina, digitoksyna, digoksyna, dławica piersiowa, DOAC, doksorubicyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etanol, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flekainid, fluwastatyna, gliburyd, glikoproteina p, hepatotoksyczność, imipramina, iwabradyna, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, kardiomiopatia przerostowa, klarytromycyna, kolchicyna, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek α-adrenolityczny, lowastatyna, metformina, metoprolol, midazolam, prawastatyna, prazosyna, propranolol, rak drobnokomórkowy płuc, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sulfinpirazon, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, teofilina, terazosyna, werapamilu chlorowodorek
Leksykon leków
Interakcje leku – Dekristol Forte 50 000 IU

Produkt Dekristol Forte zawiera wysoką dawkę witaminy D3 (cholekalcyferolu) – 50 000 IU, której skuteczność i bezpieczeństwo mogą być istotnie modyfikowane przez liczne interakcje farmakologiczne. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak przeciwdrgawkowe (fenytoina, fenobarbital), barbiturany, ryfampicyna oraz glikokortykosteroidy, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co może wymagać zwiększenia dawki i monitorowania stężenia 25(OH)D. Izoniazyd hamuje aktywację witaminy D3, a leki przeciwgrzybicze z grupy imidazoli oraz aktynomycyna D ograniczają konwersję do aktywnej formy 1,25-dihydroksycholekalcyferolu, co może osłabiać efekt terapeutyczny. Produkty zaburzające wchłanianie tłuszczów (np. orlistat, kolestyramina) obniżają biodostępność witaminy D3, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem a Dekristolem Forte lub dostosowanie dawki.
1-hydrolaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, alfakalcydol, analog witaminy D, barbiturat, cholekalcyferol, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gruźlica, hiperkalcemia, hiperwitaminoza D, hydrochlorotiazyd, imidazol, indapamid, indukcja enzymów wątrobowych, itrakonazol, izoniazyd, kalcyfediol, kalcytriol, karbamazepina, ketokonazol, kolestyramina, lek przeciwdrgawkowy, lipaza trzustkowa, metyloprednizolon, orlistat, prednizon, prymidon, ryfampicyna, wymiennik jonowy, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Phenytoinum WZF 100 mg

Fenytoina, substancja czynna produktu Phenytoinum WZF, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w surowicy oraz skuteczność innych leków. Leki takie jak amiodaron, flukonazol, ketokonazol, chloramfenikol, diazepam, diltiazem czy estrogeny mogą podnosić poziom fenytoiny poprzez hamowanie jej metabolizmu wątrobowego, natomiast kwas foliowy, ryfampicyna, sukralfat czy ziele dziurawca obniżają jej stężenie, indukując enzymy metabolizujące lub ograniczając wchłanianie. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia fenytoiny przy jednoczesnym stosowaniu kwasu walproinowego ze względu na ryzyko hiperamonemii. Fenytoina jako silny induktor enzymów wątrobowych może osłabiać działanie wielu leków, w tym przeciwgrzybiczych, przeciwnowotworowych, blokujących kanały wapniowe, doustnych antykoncepcyjnych, przeciwzakrzepowych (w tym warfaryny i bezpośrednich inhibitorów trombiny lub czynnika Xa), co wymaga częstego monitorowania i dostosowania terapii.
amfoterycyna B, amiodaron, antagonista witaminy K, apiksaban, ataksja, bezpośredni inhibitor trombiny, bloker kanału wapniowego, chinidyna, chloramfenikol, chlordiazepoksyd, cyklosporyna, cyprofloksacyna, dabigatran, diazepam, digitoksyna, dikumarol, diltiazem, doksycyklina, doustny lek antykoncepcyjny, edoksaban, estrogen, fenobarbital, flukonazol, fluoksetyna, folian, fosfataza zasadowa, furosemid, gamma-glutamylo-transpeptydaza, hiperamonemia, hormon tarczycy, inhibitor czynnika Xa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klozapina, kortykosteroid, kwas foliowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek psychotropowy, metadon, mikonazol, nifedypina, paroksetyna, rezerpina, ryfampicyna, rywaroksaban, sukralfat, teofilina, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyroksyna, walproinian sodu, warfaryna, wigabatryna, witamina D, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Detritin 4000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie DETRITIN 4000 IU wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak przeciwdrgawkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) oraz ryfampicyna, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co prowadzi do obniżenia jej stężenia w surowicy i wymaga monitorowania poziomu 25(OH)D oraz ewentualnej korekty dawki. Izoniazyd hamuje aktywację metaboliczną witaminy D3, również zmniejszając jej efektywność. Ponadto, leki wpływające na wchłanianie witaminy D3, takie jak kolestyramina, orlistat, środki przeczyszczające oraz parafina ciekła, mogą ograniczać biodostępność cholekalcyferolu, co wymaga uwzględnienia w terapii i monitorowania stężenia metabolitów witaminy D.
1-hydrolaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, alfakalcydol, alkohol etylowy, analogi witaminy D, arytmia, badanie EKG, cholekalcyferol, choroby wątroby, digitoksyna, digoksyna, diuretyki tiazydowe, fenytoina, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, gruźlica, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, izoniazyd, kalcytriol, kolestyramina, lek przeciwgruźliczy, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, leki zobojętniające, lipazy trzustkowe, nadkwaśność żołądka, orlistat, osteoporoza, otyłość, parafina ciekła, pochodne benzotiadiazyny, ryfampicyna, środki przeczyszczające, stężenie w surowicy, wymienniki jonowe, zaburzenia metabolizmu kostnego, zaburzenia rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Mniszek – Interakcje

Mniszek lekarski (Taraxacum officinale) w postaci soku z korzenia, stosowany w preparacie Nefrobonisol, wykazuje istotne właściwości moczopędne i kaliuretyczne, co może prowadzić do hipokaliemii przy długotrwałym stosowaniu. Hipokaliemia ta nasila toksyczność glikozydów nasercowych (digoksyna, digitoksyna) oraz zmienia efekt terapeutyczny leków przeciwarytmicznych z grupy III (amiodaron, sotalol, dofetylid), zwiększając ryzyko arytmii i innych powikłań kardiologicznych. Dodatkowo, współstosowanie z diuretykami pętlowymi i tiazydowymi może potęgować diurezę i ryzyko ciężkiej hipokaliemii, co wymaga monitorowania elektrolitów i ewentualnej suplementacji potasu. Preparat zawiera także 45-55% V/V etanolu, co może nasilać działanie diuretyczne i sedatywne innych leków oraz zwiększać ryzyko odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu.
amiodaron, digitoksyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dofetylid, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, efekt terapeutyczny, eplerenon, furosemid, glikozyd kardenolidowy, glikozyd nasercowy, gospodarka potasowa, hipoglikemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, mniszek lekarski, parametry krzepnięcia, sok z korzenia mniszka, sotalol, spironolakton, stężenie elektrolitów, stężenie litu, toksyczność glikozydów nasercowych, warfaryna, wydalanie elektrolitów, wydalanie litu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Alexan 20 mg/ml

Stosowanie cytarabiny (produkt Alexan) w terapii onkologicznej wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje farmakologiczne. Jednoczesne podawanie cytarabiny z 5-fluorocytozyną jest przeciwwskazane z powodu antagonizmu farmakodynamicznego, który obniża skuteczność przeciwgrzybiczego działania 5-fluorocytozyny. Cytarabina może również zmniejszać wchłanianie doustnej digoksyny, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny w osoczu i rozważenia alternatywy w postaci digitoksyny. W badaniach in vitro wykazano, że cytarabina antagonizuje działanie gentamycyny wobec Klebsiella pneumoniae, co może wymagać zmiany terapii przeciwbakteryjnej w przypadku braku odpowiedzi. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie dożylnej cytarabiny z dokanałowym metotreksatem, które zwiększa ryzyko ciężkich neurologicznych działań niepożądanych, takich jak ból głowy, porażenie, śpiączka czy objawy udaropodobne.
5-fluorocytozyna, antagonizm farmakodynamiczny, digitoksyna, digoksyna, działanie cytotoksyczne, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie toksyczne, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metotreksat dokanałowy, neurologiczne działanie niepożądane, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, produkt cytotoksyczny, środek cytotoksyczny, stężenie digoksyny w osoczu, szpik kostny, toksyczność leku, udar, układ odpornościowy, uszkodzenie błony śluzowej jelit, uszkodzenie hepatocytu
Leksykon leków
Interakcje leku – AmBisome liposomal 50 mg

Produkt leczniczy AmBisome liposomal (amfoterycyna B w liposomach) nie posiada dedykowanych badań interakcji, jednak na podstawie doświadczeń z amfoterycyną B zidentyfikowano liczne potencjalne interakcje. Szczególnie istotne jest ryzyko nasilenia nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak cyklosporyna, aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna) czy pentamidyna, co wymaga regularnego monitorowania parametrów nerkowych. AmBisome wykazuje jednak niższy potencjał nefrotoksyczny w porównaniu do konwencjonalnej amfoterycyny B. Ponadto, stosowanie AmBisome z kortykosteroidami, ACTH lub diuretykami (furosemid, hydrochlorotiazyd) może nasilać hipokaliemię, co zwiększa ryzyko kardiotoksyczności glikozydów naparstnicy (digoksyna, digitoksyna) oraz przedłużonego bloku nerwowo-mięśniowego przy lekach zwiotczających mięśnie (np. tubokuraryna). Warto monitorować stężenia elektrolitów i EKG oraz rozważyć suplementację potasu.
amfoterycyna B liposomalna, antybiotyki aminoglikozydowe, blok nerwowo-mięśniowy, cisplatyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyki, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, flucytozyna, glikozydy naparstnicy, hipokaliemia, karboplatyna, kardiotoksyczność, kortykosteroidy, kortykotropina, leki nefrotoksyczne, leki przeciwnowotworowe, leki zwiotczające mięśnie, masa leukocytarna, niedociśnienie tętnicze, pankuronium, pentamidyna, skurcz oskrzeli, tubokuraryna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cirrus

Produkt leczniczy Cirrus zawiera cetyryzynę dichlorowodorek 5 mg oraz pseudoefedrynę chlorowodorek 120 mg i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z cukrzycą, nadczynnością tarczycy, nadciśnieniem tętniczym, tachykardią, chorobą niedokrwienną serca, umiarkowaną niewydolnością nerek, niewydolnością wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat. Należy zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z lekami sympatykomimetycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwnadciśnieniowymi, alkoholem, lekami hamującymi OUN oraz glikozydami nasercowymi. Szczególne ryzyko występuje u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru krwotocznego mózgu, stanami nadkrzepliwości oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków naczyniozwężających i NLPZ, ze względu na możliwość wzrostu ciśnienia tętniczego i powikłań sercowo-naczyniowych.
arytmia, cetyryzyna dichlorowodorek, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, digitoksyna, digoksyna, działanie sedatywne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, glikozyd nasercowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadużywanie leku, niedobór laktazy, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, powikłanie sercowo-naczyniowe, przerost gruczołu krokowego, pseudoefedryny chlorowodorek, stan nadkrzepliwości, tachykardia, test alergiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, udar krwotoczny mózgu, uzależnienie, zatrzymanie moczu, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg tymiankowy – Interakcje

Wyciąg tymiankowy zawarty w preparacie Tussipect (622 mg/5 ml) wraz z efedryną chlorowodorkiem (4,35 mg/5 ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie istotne w kontekście terapii kardiologicznych i nadciśnienia tętniczego. Połączenie to może nasilać działanie arytmogenne glikozydów nasercowych (np. digoksyny), zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca oraz uwrażliwiać mięsień sercowy na katecholaminy podczas znieczulenia halotanem. Efedryna antagonizuje działanie leków hipotensyjnych (beta-blokery, inhibitory ACE, diuretyki), co może skutkować niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego. Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie wyciągu tymiankowego z efedryną u pacjentów leczonych inhibitorami MAO (moklobemid, selegilina), ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, które może utrzymywać się do 2 tygodni po zakończeniu terapii MAO.
acetazolamid, adrenalina, alkaloid sporyszu, beta-bloker, bezsenność, digitoksyna, digoksyna, dihydroergotamina, diuretyk, działanie arytmogenne, działanie naczynioskurczowe, efedryna chlorowodorek, ergotamina, etanol, fenoterol, glikozyd nasercowy, halotan, inhibitor ACE, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek hipotensyjny, lek sympatykomimetyczny, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, oksytocyna, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, salbutamol, selegilina, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, wodorowęglan sodu, wyciąg tymiankowy, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Owoc senesu – Interakcje

Owoc senesu (Sennae fructus angustifoliae), stosowany jako środek przeczyszczający, może indukować hipokaliemię, co stanowi kluczowy mechanizm interakcji z wieloma lekami, zwłaszcza w długotrwałej terapii. Hipokaliemia wywołana przez glikozydy hydroksyantracenowe nasila działanie glikozydów nasercowych (np. digoksyny), leków przeciwarytmicznych (amiodaron, sotalol), leków wpływających na rytm zatokowy (chinidyna) oraz preparatów wydłużających odcinek QT (np. haloperidol), zwiększając ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes. Dodatkowo, współstosowanie z diuretykami (furosemid, hydrochlorotiazyd), adrenokortykosteroidami (prednizon, deksametazon) oraz korzeniem lukrecji potęguje hipokaliemię, co wymaga monitorowania stężenia potasu i rozważenia suplementacji. Warto podkreślić, że hipokaliemia może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca i toksyczności leków kardiologicznych, co czyni tę interakcję klinicznie istotną.
adrenokortykosteroid, amiodaron, antybiotyk, chinidyna, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny lek antykoncepcyjny, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd hydroksyantracenowy, glikozyd nasercowy, haloperidol, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, karbamazepina, korzeń lukrecji, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, owoc senesu, pasaż jelitowy, prednizon, równowaga elektrolitowa, Sennae fructus angustifoliae, sennozyd, skurcz jelita, sotalol, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dekristol 20 000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) w dawce 20 000 IU, stosowany w preparacie Dekristol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, barbiturany i ryfampicyna, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co prowadzi do jej dezaktywacji i zmniejszenia stężenia 25(OH)D, wymagając monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Inhibitory aktywacji metabolicznej witaminy D3, np. izoniazyd, aktynomycyna, imidazolowe leki przeciwgrzybicze oraz glikokortykosteroidy, również obniżają efektywność preparatu, co wymaga ścisłej kontroli gospodarki wapniowo-fosforanowej. Ponadto, leki zaburzające wchłanianie tłuszczów, takie jak orlistat, kolestyramina i parafina ciekła, mogą obniżać biodostępność witaminy D, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między podaniem leków.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, 25OHD, aktynomycyna, arytmia serca, barbiturany, cholekalcyferol, Dekristol, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, homeostaza wapnia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor lipazy trzustkowej, izoniazyd, kolestyramina, kontrola EKG, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, metabolit witaminy D, orlistat, parafina ciekła, pochodna benzotiadiazyny, przewlekłe spożywanie alkoholu, ryfampicyna, wymiennik jonowy