Lenalidomide Pharmascience – Kapsułki twarde

Lenalidomide Pharmascience
Kapsułki twarde, 25 mg

Produkt leczniczy zawiera lenalidomid, substancję aktywną, w różnych dawkach kapsułek twardych, wraz z laktozą i barwnikami jako substancjami pomocniczymi. Stosowany jest głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego, zarówno u pacjentów po przeszczepieniu komórek macierzystych, jak i u tych, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu. Preparat jest również wykorzystywany w terapii zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego w połączeniu z odpowiednimi lekami. Działanie polega na modulacji układu odpornościowego i hamowaniu rozwoju komórek nowotworowych.

Pobierz ChPL PDF Lenalidomide Pharmascience – Kapsułki twarde – 25 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Lenalidomid Pharmascience jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa. Dawkowanie lenalidomidu jest indywidualizowane na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie należy przerwać lub zmodyfikować dawkę w przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, a w przypadku neutropenii rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.

Dawkowanie lenalidomidu wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (ClCr 30-50 ml/min) dawka początkowa w szpiczaku mnogim wynosi 10 mg/dobę, a w ciężkich zaburzeniach (ClCr <30 ml/min) 7,5 mg/dobę lub 15 mg co drugi dzień. W przypadku dializoterapii dawkę należy podawać po dializie. Wskazane jest monitorowanie hematologiczne i przerwanie leczenia przy ANC <0,5 × 10⁹/l lub liczbie płytek poniżej określonych progów (np. <25-50 × 10⁹/l w zależności od wskazania). W razie wystąpienia działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia, takich jak wysypka skórna czy reakcje anafilaktyczne, leczenie należy przerwać i nie wznawiać po ustąpieniu objawów. Produkt nie jest zalecany u dzieci do 18 lat ze względu na brak danych bezpieczeństwa. Dawkowanie i schematy podawania są szczegółowo opisane dla różnych wskazań, z możliwością modyfikacji w zależności od tolerancji i odpowiedzi na leczenie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

allopurynol, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, komórka plazmatyczna, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Działania niepożądane
Lenalidomid stosowany w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NRSZM) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od schematu terapii i populacji pacjentów. W badaniach CALGB 100104 i IFM 2005-02 u pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) najczęściej obserwowano neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), biegunki (38,9-54,5%) oraz zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (9,8-10,6%) i zakażenia płuc (5,7-9,4%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (badanie SWOG S0777) dominowały działania niepożądane takie jak neuropatia obwodowa (71,8%), zmęczenie (73,7%) oraz hipokalcemia (50,0%). W schematach Rd i MPR+R obserwowano także istotne częstości zapalenia płuc (9,8%), niewydolności nerek (6,3%) oraz gorączki neutropenicznej (6,0%). Działania niepożądane hematologiczne, zwłaszcza neutropenia i trombocytopenia, występowały bardzo często (42,2-83,3% i 21,5-72,3%), co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi.

Zalecenia kliniczne obejmują profilaktykę przeciwzakrzepową ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) w przypadku neutropenii. Leczenie objawowe biegunek, zaparć i neuropatii obwodowej (np. gabapentyna, pregabalina) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku infekcji, zwłaszcza zapalenia płuc, konieczne jest szybkie wdrożenie terapii przeciwdrobnoustrojowej, a przy neutropenii z gorączką – empiryczna antybiotykoterapia o szerokim spektrum. Hipokalcemia wymaga suplementacji wapnia i monitorowania elektrolitów. Reakcje skórne, w tym wysypka (21,2-31,7%), powinny być oceniane pod kątem nasilenia i leczone miejscowo lub przeciwhistaminowo, z przerwaniem terapii w cięższych przypadkach. Kompleksowy monitoring i indywidualizacja terapii są niezbędne dla optymalizacji bezpieczeństwa leczenia lenalidomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

antybiotykoterapia, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, bortezomib, czynnik wzrostu granulocytów, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leczenie objawowe, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, leczenie przeciwhistaminowe, lenalidomid, leukopenia, miejscowe kortykosteroidy, morfologia krwi obwodowej, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skurcze mięśni, suplementacja wapnia, trombocytopenia, wysokodawkowa chemioterapia, wysypka, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Interakcje leku
Lenalidomid, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność leczenia oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników erytropoetycznych i hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Ponadto, lenalidomid w monoterapii nie wpływa na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, jednak w skojarzeniu z deksametazonem, który jest induktorem CYP3A4, może dochodzić do zmniejszenia ich efektywności, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, pomimo braku wpływu lenalidomidu na farmakokinetykę pojedynczej dawki, zaleca się ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalny wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny.

Interakcje farmakokinetyczne obejmują także zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu o 14% przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu w dawce 10 mg/dobę, co wymaga regularnego monitorowania poziomu digoksyny, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawkowania. Współstosowanie statyn z lenalidomidem zwiększa ryzyko rabdomiolizy, dlatego konieczna jest wzmożona kontrola kliniczna i laboratoryjna (CPK, transaminazy) szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Deksametazon nie wywiera istotnego wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu, a inhibitory glikoproteiny P, takie jak chinidyna czy temsyrolimus, nie powodują klinicznie istotnych interakcji. Ze względu na potencjalne nasilenie działań sedatywnych i ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, zaleca się unikanie lub ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii lenalidomidem, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

badanie farmakokinetyczne, badanie in vitro, chinidyna, CYP3A4, cytochrom P450, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytropoeza, glikoproteina p, hepatocyt, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunomodulujący, lenalidomid, parametr laboratoryjny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Profil bezpieczeństwa leku
Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. U pacjentów starszych, zwłaszcza powyżej 75 roku życia, obserwuje się zwiększoną częstość ciężkich działań niepożądanych i nietolerancji leczenia, co wymaga ostrożności w doborze dawki oraz regularnej kontroli czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, szczególnie w umiarkowanych i ciężkich stadiach niewydolności nerek, ze względu na głównie nerkowy sposób wydalania lenalidomidu.

Lenalidomid może powodować niewielkie lub umiarkowane zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, takie jak zmęczenie, zawroty głowy, senność i niewyraźne widzenie, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tym z wirusowym zakażeniem wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne, konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, gdyż odnotowano przypadki niewydolności wątroby, w tym śmiertelne. W razie pogorszenia parametrów wątrobowych należy rozważyć przerwanie leczenia lub zmniejszenie dawki. Brak jest danych dotyczących interakcji lenalidomidu z alkoholem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lenalidomide Pharmascience 25 mg
Przeciwwskazania
Lenalidomid (Lenalidomide Pharmascience) jest lekiem immunomodulującym dostępnym w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierającym różne ilości laktozy (od 53,5 mg do 214 mg) oraz barwniki azowe, takie jak czerwień Allura AC (E129), żółcień pomarańczowa (E110) i tartrazyna (E102). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania lenalidomidu jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym barwniki i laktozę, co wymaga szczególnej uwagi w wywiadzie alergologicznym. Ze względu na udowodnione działanie teratogenne, lek jest absolutnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie przestrzegają rygorystycznego programu zapobiegania ciąży podczas terapii i odpowiednio długo po jej zakończeniu.

Stosowanie lenalidomidu wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, gdyż lek jest wydalany przez nerki i może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, istnieje zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, co wymaga monitorowania i ewentualnej profilaktyki. Pacjenci z neutropenią lub trombocytopenią powinni być poddawani regularnej kontroli morfologii krwi. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z alergią na barwniki azowe, zwłaszcza z alergią na aspirynę, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości. Decyzja o terapii lenalidomidem powinna być poprzedzona dokładną oceną stosunku korzyści do ryzyka oraz szczegółowym poinformowaniem pacjenta o możliwych działaniach niepożądanych i przeciwwskazaniach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

alergia na barwniki azowe, dysfagia, działanie teratogenne, kapsułka twarda, lek immunomodulujący, lenalidomid, Lenalidomide Pharmascience, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja nadwrażliwości, teratogenność, wada wrodzona, wywiad alergologiczny, zakrzepica żylna i tętnicza, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Przedawkowanie
Przedawkowanie lenalidomidu, choć rzadko opisywane, wiąże się głównie z hematologiczną toksycznością, obejmującą mielosupresję, neutropenię, trombocytopenię oraz niedokrwistość. Objawy te wynikają z bezpośredniego hamowania czynności szpiku kostnego, w tym zahamowania produkcji komórek prekursorowych, neutrofilów, megakariocytów oraz zaburzenia erytropoezy. W badaniach klinicznych pacjenci byli eksponowani na dawki do 150 mg, a nawet do 400 mg w pojedynczych podaniach, co przekracza standardowe dawki terapeutyczne (2,5–25 mg). Wystąpienie powyższych objawów nasila się wraz ze wzrostem dawki powyżej 150 mg.

Ze względu na brak specyficznych protokołów postępowania w przypadku przedawkowania lenalidomidu, rekomendowane jest leczenie wspomagające, dostosowane do indywidualnej sytuacji klinicznej. Kluczowe jest monitorowanie morfologii krwi oraz szybkie wdrożenie terapii objawowej, w tym przetaczanie składników krwi przy znacznej trombocytopenii lub niedokrwistości oraz profilaktyka przeciwinfekcyjna w przypadku głębokiej neutropenii. Intensywna opieka medyczna powinna być rozważona w ciężkich przypadkach. Przy ocenie dawki przedawkowania należy uwzględnić dostępność lenalidomidu w kapsułkach o mocy od 2,5 mg do 25 mg, co ma znaczenie przy szacowaniu ekspozycji pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

działanie toksyczne, erytopoeza, głęboka neutropenia, kapsułka twarda, lenalidomid, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, objawy przedawkowania, parametry hematologiczne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie lenalidomidu, przetaczanie składników krwi, toksyczność lenalidomidu, trombocytopenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone badaniami na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę. Badania ostrej toksyczności wskazały na dawkę letalną doustną powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym (75–300 mg/kg mc./dobę) prowadziło do odwracalnego zwiększenia mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.

W badaniach na małpach wielokrotne podawanie lenalidomidu w dawkach 4 i 6 mg/kg mc./dobę przez 20 tygodni wywołało znaczną toksyczność hematologiczną i wielonarządową, w tym utratę masy ciała, leukopenię, trombocytopenię, krwotoki oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1–2 mg/kg mc./dobę) podawane do roku indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg mc./dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak formalnych badań karcynogenności pozostawia niepełną ocenę długoterminowego bezpieczeństwa. Wyniki te podkreślają konieczność ścisłego przeciwwskazania stosowania lenalidomidu w ciąży oraz regularnego monitorowania parametrów hematologicznych i funkcji nerek podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, oligodaktylia, parametry hematologiczne, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu krwiotwórczego, wady wrodzone kończyn
Skład i postać leku
Lenalidomide Pharmascience jest dostępny w formie kapsułek twardych o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, zawierających lenalidomid jako substancję czynną. Każda dawka różni się zawartością laktozy (od 53,5 mg w kapsułkach 2,5 mg do 214 mg w kapsułkach 10 mg) oraz obecnością barwników takich jak czerwieni Allura AC (E129), żółcieni pomarańczowej (E110) czy tartrazyny (E102). Otoczki kapsułek różnią się składem barwników i kolorem, co ułatwia identyfikację dawki, a wszystkie kapsułki zawierają biały proszek. Produkt jest pakowany w blistry PVC/ACLAR/Aluminium, dostępny w opakowaniach po 7 lub 21 kapsułek, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.

Podczas stosowania Lenalidomide Pharmascience należy bezwzględnie unikać otwierania lub łamania kapsułek, aby zapobiec niekontrolowanemu kontaktowi z lenalidomidem. W przypadku kontaktu proszku z skórą lub błonami śluzowymi konieczne jest natychmiastowe dokładne umycie wodą z mydłem. Personel medyczny i opiekunowie powinni stosować rękawiczki jednorazowe podczas manipulacji produktem, a po ich zdjęciu dokładnie myć ręce. Kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny mieć kontaktu z produktem. Niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami, co jest istotne ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności lenalidomidu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

błękit brylantowy FCF, błona śluzowa, celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura AC, dwutlenek tytanu, erytrozyna, glikol propylenowy, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja powłokotwórcza, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, szelak, tartrazyna, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek potasu, żółcień pomarańczowa
Specjalne ostrzeżenia
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje silne działanie teratogenne i jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości ≥25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub potencjalnie płodnymi, również przez 7 dni po zakończeniu leczenia. Lenalidomid wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak neutropenia, trombocytopenia, zawały mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, nadciśnienie płucne, reakcje alergiczne (w tym SJS, TEN, DRESS), a także zwiększonym ryzykiem rozwoju drugich nowotworów pierwotnych (SPM) i zespołu rozpadu guza (TLS). Monitorowanie hematologiczne powinno odbywać się co tydzień przez pierwsze 8 tygodni, a następnie co miesiąc, z uwzględnieniem specjalnych schematów dla chłoniaków.

W trakcie terapii lenalidomidem konieczne jest ścisłe monitorowanie czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z historią wirusowego zapalenia wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne, ze względu na ryzyko ostrej niewydolności wątroby. Zaleca się także kontrolę pod kątem zakażeń, w tym reaktywacji wirusa półpaśca i HBV, które mogą wymagać przerwania leczenia i terapii przeciwwirusowej. Pacjenci powinni być edukowani w zakresie natychmiastowego zgłaszania objawów zakażenia, gorączki, czy objawów neurologicznych sugerujących postępującą leukoencefalopatię wieloogniskową (PML). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z dużym rozmiarem guza (≥5 cm lub ≥3 zmiany ≥3 cm), u których obserwowano zwiększone ryzyko wczesnych zgonów i powikłań. Dodatkowo, u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku >75 lat, z zaawansowaną chorobą (III stopień) lub obniżonym klirensem kreatyniny (<60 ml/min) wymagana jest intensywna obserwacja tolerancji leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience

agenezja macicy, antykoncepcja, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, deksametazon, drugi nowotwór pierwotny, działanie teratogenne, histerektomia, nadciśnienie płucne, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, półpasiec, postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, przedwczesna niewydolność jajników, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, teratogenność, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wazektomia, wirus JC, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wątroby typu B, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid, lek immunosupresyjny z kodem ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, obejmujące interakcję z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznością wobec komórek nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q. Lenalidomid wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez aktywację i zwiększenie liczebności komórek T, NK i NKT, a także wykazuje działanie antyangiogenne, hamując migrację i adhezję komórek śródbłonka oraz formowanie mikronaczyń. Dodatkowo, lek wykazuje aktywność proerytropoetyczną, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+, oraz działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie produkcji TNF-α i IL-6. W terapii skojarzonej z rytuksymabem lenalidomid potęguje cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) wobec komórek chłoniaka grudkowego, co zwiększa skuteczność leczenia chłoniaków nieziarniczych.

Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu zostały potwierdzone w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących m.in. szpiczak mnogi nowo rozpoznany i nawrotowy/oporny, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki nieziarnicze indolentne. W badaniu CALGB 100104, obejmującym 460 pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT), lenalidomid podawany w dawce początkowej 10 mg/dobę (z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę po 3 miesiącach) w cyklach 28-dniowych znacząco wydłużył czas przeżycia bez progresji (PFS) w porównaniu z placebo. Terapia podtrzymująca lenalidomidem jest obecnie uznawana za standard post-ASCT w szpiczaku mnogim, ze względu na potwierdzony wpływ na opóźnienie progresji choroby oraz korzystny profil bezpieczeństwa. Kompleksowy mechanizm działania lenalidomidu oraz potwierdzona skuteczność kliniczna czynią go istotnym elementem terapii hematoonkologicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

aberracja chromosomowa, aktywność przeciwnowotworowa, angiogeneza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko DDB1, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, cytokina prozapalna, cytotoksyczność zależna od przeciwciał, czynnik martwicy nowotworów alfa, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie przeciwzapalne, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, indukcja apoptozy, interleukina-6, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta hematopoetyczna, komórka NK, komórka śródbłonka, komórki NKT, lek immunosupresyjny, ligaza E3, mikrośrodowisko nowotworowe, nawrotowy szpiczak mnogi, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, nowotwór hematologiczny, przeżycie bez progresji, przeżywalność ogólna, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia podtrzymująca, ubikwitynacja, wskazanie hematoonkologiczne, zespół mielodysplastyczny
Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid jest podawany jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (~56%) w osoczu. Po podaniu doustnym na czczo u zdrowych ochotników lek szybko się wchłania, osiągając Cₘₐₓ w 0,5-2 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa względem dawki (5-25 mg). Wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych zmniejsza AUC o około 20% i Cₘₐₓ o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w 23-29%, jest wydalany głównie przez nerki (90% z moczem, 4% z kałem), z okresem półtrwania 3-5 godzin. Metabolizm jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów CYP450 ani transporterów leków, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) obserwuje się istotne zmniejszenie klirensu lenalidomidu i wzrost ekspozycji (AUC) odpowiednio 2,5- do 5-krotnie, a okres półtrwania wydłuża się do ponad 9 godzin. Cₘₐₓ pozostaje niezmienione, a podczas dializy 4-godzinnej usuwa się około 30% leku. Łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na farmakokinetykę lenalidomidu, brak danych dla umiarkowanych i ciężkich zaburzeń. Czynniki takie jak wiek, masa ciała (33-135 kg), płeć, rasa oraz typ nowotworu układu krwiotwórczego nie mają istotnego wpływu na klirens leku, co ułatwia stosowanie lenalidomidu w szerokim spektrum pacjentów, z koniecznością ostrożności i monitorowania u osób z niewydolnością nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, lenalidomid, metabolizm u ludzi, N-acetylo-lenalidomid, nowotwór układu krwiotwórczego, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lenalidomid, ze względu na swoje potencjalne działanie teratogenne, wymaga szczególnej ostrożności podczas przepisywania, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym. Lekarz prowadzący terapię musi bezwzględnie przestrzegać programu zapobiegania ciąży, który obejmuje stosowanie skutecznej antykoncepcji przez cały okres leczenia. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia oraz skierowanie pacjentki do specjalisty z doświadczeniem w ocenie teratogennego wpływu leków. Lenalidomid jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne, potwierdzone badaniami na modelach zwierzęcych, gdzie dawki do 500 mg/kg (około 200-500 razy większe niż dawki terapeutyczne 10-25 mg) wywoływały wady wrodzone.

Brak jest danych potwierdzających przenikanie lenalidomidu do mleka kobiecego, jednak ze względu na potencjalne ryzyko, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o konieczności przerwania karmienia przed rozpoczęciem leczenia i wznowienia go dopiero po całkowitym zakończeniu terapii i eliminacji leku z organizmu. Badania przedkliniczne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu lenalidomidu na płodność, jednak ze względu na ograniczenia ekstrapolacji wyników na ludzi, należy zachować ostrożność. Kluczowe jest systematyczne informowanie pacjentek o ryzyku teratogennym, konieczności stosowania antykoncepcji oraz monitorowanie przestrzegania tych zaleceń podczas każdej wizyty kontrolnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

antykoncepcja, badania przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, metoda antykoncepcji, Program Zapobiegania Ciąży, przenikanie do mleka, talidomid, teratologia, wady wrodzone, wiek rozrodczy, wpływ na płodność, wpływ teratogenny
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lenalidomid (Lenalidomide Pharmascience) dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg wykazuje niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W trakcie terapii obserwuje się często występujące działania niepożądane, które mogą upośledzać funkcje psychomotoryczne, takie jak zmęczenie (22,8% do 73,7% w różnych badaniach klinicznych), zawroty głowy, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego oraz niewyraźne widzenie. Szczególnie istotne jest monitorowanie tych objawów u pacjentów w trakcie leczenia skojarzonego (np. z bortezomibem i deksametazonem) oraz u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi, które mogą nasilać ryzyko upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów. Lekarz powinien indywidualizować zalecenia dotyczące prowadzenia pojazdów, uwzględniając dawkę, schemat leczenia oraz nasilenie działań niepożądanych.

Obowiązkiem lekarza jest szczegółowe poinformowanie pacjenta o potencjalnym wpływie lenalidomidu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, zarówno ustnie, jak i pisemnie, z uwzględnieniem konieczności zachowania ostrożności lub całkowitego powstrzymania się od tych czynności w przypadku wystąpienia objawów takich jak zmęczenie, zawroty głowy czy zaburzenia widzenia. Informacja ta powinna być odnotowana w dokumentacji medycznej. W trakcie każdej wizyty kontrolnej lekarz powinien oceniać nasilenie objawów i w razie potrzeby modyfikować dawkę lub schemat leczenia. W przypadku przedawkowania lenalidomidu (dawki do 150 mg w badaniach klinicznych) ryzyko upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów jest znacznie zwiększone, co wymaga bezwzględnego zakazu prowadzenia pojazdów do ustąpienia objawów i normalizacji parametrów hematologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

ASCT, astenia, bortezomib, charakterystyka produktu leczniczego, choroba oczu, deksametazon, działanie toksyczne, efekt uboczny, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lek przeciwhistaminowy, lek sedatywny, lenalidomid, neuropatia, niewyraźne widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, przedawkowanie lenalidomidu, senność, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zaburzenie błędnika, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie
Wskazania do stosowania
Lenalidomide Pharmascience jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg i znajduje zastosowanie głównie w leczeniu hematologicznym, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) w zależności od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepu. W MDS lenalidomid jest wskazany w monoterapii u pacjentów z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz anemią zależną od transfuzji. W chłoniaku grudkowym stosuje się go w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie, w stopniach 1-3a choroby.

Dawkowanie lenalidomidu powinno być indywidualnie dostosowane przez hematologa lub onkologa, uwzględniając wskazanie kliniczne, schemat terapii, wiek, stan ogólny, współistniejące choroby oraz funkcję nerek. Kapsułki zawierają różne ilości laktozy (od 53,5 mg do 214 mg) oraz barwniki (E129, E110, E102), co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy lub alergiami. Ze względu na teratogenność lenalidomidu, jego stosowanie wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego oraz przestrzegania specjalnych procedur przepisywania i stosowania antykoncepcji u pacjentek w wieku rozrodczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematolog, kapsułka twarda, laktoza, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, onkolog, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny

Lenalidomide Pharmascience Kapsułki twarde, 25 mg

Lenalidomide Pharmascience
Kapsułki twarde, 25 mg