droga dożylna
Droga dożylna (i.v., intravenous) stanowi jedną z najczęściej wykorzystywanych dróg podawania leków w medycynie. Pozwala na szybkie uzyskanie efektu terapeutycznego, co jest kluczowe w stanach nagłych, gdy konieczne jest natychmiastowe działanie leku. Podanie dożylne zapewnia 100% biodostępność substancji leczniczej, omijając barierę przewodu pokarmowego.
Administracja leków drogą dożylną może odbywać się poprzez: bezpośrednie wstrzyknięcie (bolus), wlew kroplowy (infuzja) lub przy użyciu pompy infuzyjnej. Wybór metody zależy od rodzaju leku, jego stężenia, objętości oraz wymaganej szybkości podania. Dla zapewnienia długoterminowego dostępu dożylnego stosuje się cewniki centralne, porty naczyniowe lub PICC (peripherally inserted central catheter).
Podawanie leków drogą dożylną wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak zapalenie żył, zakrzepica, infekcje odcewnikowe, czy powikłania związane z techniką wkłucia. Możliwe są również reakcje niepożądane wynikające z szybkiego wzrostu stężenia leku we krwi. Z tego powodu personel medyczny musi posiadać odpowiednie kwalifikacje i przestrzegać zasad aseptyki podczas kaniulacji naczyń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biotrakson 1 g
Biotrakson (ceftriakson) jest antybiotykiem z grupy cefalosporyn, którego stosowanie wymaga szczegółowej oceny przeciwwskazań, aby uniknąć poważnych powikłań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ceftriakson lub inne cefalosporyny oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy). W populacji pediatrycznej lek nie powinien być stosowany u wcześniaków do 41 tygodni łącznego wieku ciążowego i chronologicznego oraz u noworodków do 28 dni z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą, ze względu na ryzyko encefalopatii bilirubinowej wynikającej z wypierania bilirubiny z miejsc wiązania na albuminach. Ponadto, u noworodków do 28 dni przeciwwskazane jest stosowanie Biotraksonu przy konieczności dożylnego podawania preparatów wapnia z powodu ryzyka wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu.
antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, ceftriakson, droga dożylna, encefalopatia bilirubinowa, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, karbapenem, kwasica, nadwrażliwość na ceftriakson, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, roztwór lidokainy, sól wapniowa ceftriaksonu, wcześniak, wiązanie bilirubiny, wstrzyknięcie domięśniowe, zawartość sodu, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Penicryl 5000 000 j.m.
Penicryl, zawierający 5 000 000 j.m. (3,1 g) benzylopenicyliny potasowej, jest bezpieczny do stosowania u kobiet ciężarnych przy wyraźnych wskazaniach klinicznych. Lek podaje się pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo) po rozpuszczeniu proszku w roztworze o pH 5,5-7,5. Należy jednak uwzględnić, że każda fiolka zawiera 8,42 mmol (329,07 mg) potasu, co może być istotne u pacjentek z niewydolnością nerek lub zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Dotychczasowe dane kliniczne nie wykazały negatywnego wpływu benzylopenicyliny na płodność ani istotnych zagrożeń dla płodu.
antybiotyk penicylinowy, antybiotykoterapia penicylinowa, benzylopenicylina, benzylopenicylina potasowa, charakterystyka produktu leczniczego, choroba nerek, droga domięśniowa, droga dożylna, działanie niepożądane, mikroflora jelitowa, mleko kobiece, proszek do sporządzania roztworu, reakcja alergiczna, zaburzenia elektrolitowe, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefazolin Dali Pharma 2 g
Cefazolin Dali Pharma to antybiotyk cefalosporynowy pierwszej generacji, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji zawierającego 2 g cefazoliny sodowej oraz 4,4 mmol sodu (101,2 mg). Preparat przeznaczony jest do stosowania pozajelitowego, wyłącznie drogą dożylną, w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe mikroorganizmy. Wskazania obejmują zakażenia skóry i tkanek miękkich (m.in. zakażenia ran, ropnie, cellulitis), zakażenia kości i stawów (osteomyelitis, infekcyjne zapalenie stawów) oraz profilaktykę okołooperacyjną (przed-, śród- i pooperacyjną) w celu zmniejszenia ryzyka zakażeń pooperacyjnych, zwłaszcza przy zabiegach o wysokim ryzyku powikłań. Po rekonstytucji roztwór powinien mieć pH 4,0-6,0.
antybiogram, badanie mikrobiologiczne, cefalosporyna pierwszej generacji, cefazolina, droga dożylna, infekcja skórna, infekcyjne zapalenie stawów, oporność bakterii, profilaktyka okołooperacyjna, profilaktyka pooperacyjna, profilaktyka przedoperacyjna, ropień, roztwór do infuzji, wrażliwość drobnoustrojów, zakażenie pooperacyjne, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie kości i szpiku, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia II – Dawkowanie i sposób podawania
Czynnik krzepnięcia II, będący składnikiem preparatu Prothromplex Total NF, występuje w dawce nominalnej 450-850 j.m. na fiolkę (22,5-42,5 j.m./ml po rekonstytucji w 20 ml wody do wstrzykiwań). Aktywność czynnika II oznaczana jest metodą chromogenną według Farmakopei Europejskiej, skalibrowaną względem międzynarodowych wzorców WHO. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane przez doświadczonego lekarza, uwzględniając stopień zaburzenia krzepnięcia, lokalizację i rozległość krwawienia oraz stan kliniczny pacjenta. Monitorowanie terapii obejmuje oznaczanie poziomów czynników krzepnięcia, testy ogólne (wskaźnik Quicka, czas protrombinowy, INR) oraz ocenę kliniczną. W ciężkich krwotokach lub przed zabiegami celem jest normalizacja wskaźników krzepnięcia (Quick 100%, INR 1,0), przy czym 1 j.m. czynnika IX/kg masy ciała podnosi wskaźnik Quicka o około 1%.
antagonista witaminy K, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia II, czynnik zależny od witaminy K, droga dożylna, INR, jednostka międzynarodowa, krwotok, leczenie substytucyjne, metoda chromogenna, profilaktyka okołooperacyjna, Prothromplex Total NF, rekonstytucja, test krzepnięcia, wrodzony niedobór czynnika II, wskaźnik krzepnięcia, wskaźnik Quicka, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ikodekstryna, aktywny składnik roztworu do dializy otrzewnowej EXTRANEAL o stężeniu 7,5% m/v (75 g/l), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności ostrej na myszach i szczurach, podawana dożylnie i dootrzewnowo w dawkach do 2000 mg/kg m.c., nie wykazała działania toksycznego. W 28-dniowych badaniach podostrych na szczurach i psach, przy dootrzewnowym podawaniu 20% roztworu dwa razy dziennie, nie stwierdzono uszkodzeń tkanek ani narządów docelowych, jedynie obserwowano wpływ na równowagę płynową, zgodny z mechanizmem działania osmotycznego. Badania mutagenności in vitro i in vivo dały wyniki negatywne, a ocena potencjału rakotwórczego, mimo braku pełnych badań, wskazuje na niskie ryzyko ze względu na budowę chemiczną, brak aktywności farmakologicznej poza działaniem osmotycznym oraz brak toksyczności podostrej.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, biokompatybilność, dializa otrzewnowa, droga dootrzewnowa, droga dożylna, działanie osmotyczne, działanie rakotwórcze, ikodekstryna, osmolalność, osmolarność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, roztwór do dializy otrzewnowej, roztwór Extraneal, sodu mleczan, środek osmotyczny, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Beriate 2000 2000 j.m.
Beriate to ludzki VIII czynnik krzepnięcia dostępny w dawkach 250, 500, 1000 i 2000 j.m., stosowany w leczeniu hemofilii A. Terapia wymaga indywidualnego dostosowania dawki i częstotliwości podawania, monitorowania poziomu aktywności czynnika VIII w osoczu (wyrażanego w % normy lub j.m./dl) oraz obserwacji pod kątem inhibitorów. Dawkowanie opiera się na wzorze: masa ciała [kg] × pożądany wzrost poziomu VIII czynnika [% lub j.m./dl] × 0,5, gdzie 1 j.m. na kg masy ciała podnosi aktywność czynnika o około 2%. W zależności od rodzaju krwawienia lub zabiegu chirurgicznego, wymagany poziom aktywności czynnika VIII w osoczu wynosi od 20-40% (np. niewielkie wylewy) do 80-100% (znaczne zabiegi chirurgiczne), z odpowiednim schematem dawkowania co 8-24 godziny. Profilaktycznie u pacjentów z ciężką hemofilią A stosuje się dawki 20-40 j.m./kg co 2-3 dni, z możliwością modyfikacji u dzieci i młodych pacjentów.
ciężka postać hemofilii A, czas półtrwania, droga dożylna, dysfunkcja, ekstrakcja zęba, hemofilia A, infuzja, krwawienie z jamy ustnej, krwawienie z mięśnia, krwiak, krwotok zagrażający życiu, leczenie hemofilii, osoczowy czynnik VIII, postępowanie profilaktyczne, proces krzepnięcia, reakcja natychmiastowa, rekonstytucja, szybkość infuzji, terapia, terapia substytucyjna, VIII czynnik krzepnięcia, wstrzyknięcie, wylew do mięśnia, wylew do stawu, wylew dostawowy, zabieg chirurgiczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Flexbumin 200 g/l 200 g/l
Flexbumin 200 g/l to roztwór do infuzji zawierający 20% białka całkowitego, z czego co najmniej 95% stanowi albumina ludzka, o stężeniu 200 g/l. Produkt jest hiperonkotyczny, co umożliwia skuteczne podnoszenie ciśnienia onkotycznego w osoczu. Dostępny jest w opakowaniach 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy). Roztwór zawiera również substancje pomocnicze: chlorek sodu (4,3 g/l), sód kaprylan (2,7 g/l), sód acetylotryptofanian (4,3 g/l) oraz wodę do wstrzykiwań, z całkowitą zawartością jonów sodowych w zakresie 130-160 mmol/l. Preparat jest przejrzysty, o zabarwieniu od bezbarwnego do zielonego, i przeznaczony do podawania dożylnego, z możliwością rozcieńczenia wyłącznie roztworami izoosmotycznymi (5% glukoza lub 0,9% NaCl). Rozcieńczanie wodą do wstrzykiwań jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hemolizy. Nie należy mieszać Flexbumin z pełną krwią, koncentratem krwinek czerwonych, hydrolizatami białkowymi ani roztworami zawierającymi alkohol, aby uniknąć wytrącania białek.
9%, albumina ludzka, białko całkowite, chlorek sodu, ciśnienie onkotyczne, droga dożylna, hemoliza, hydrolizat białkowy, jon sodowy, kaprylan sodu, koncentrat krwinek czerwonych, krew pełna, niestabilność białka, niezgodność farmaceutyczna, osocze krwi, roztwór chlorku sodu 0, roztwór do infuzji, roztwór glukozy 5%, roztwór hiperonkotyczny, środek antyseptyczny, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań, wytrącanie białek, zanieczyszczenie roztworu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Adabonib 3,5 mg
Adabonib to preparat zawierający 3,5 mg bortezomibu w formie estru kwasu boronowego z mannitolem, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Po rozpuszczeniu w 9 mg/ml (0,9%) roztworze chlorku sodu stężenie bortezomibu różni się w zależności od drogi podania: 1 ml roztworu do podania podskórnego zawiera 2,5 mg substancji czynnej, natomiast dożylnego 1 mg/ml. Roztwory powinny być przezroczyste, bezbarwne, o pH 4-7, a ich stabilność chemiczna i fizyczna wynosi do 8 godzin w temperaturze 25°C, pod warunkiem ochrony przed światłem. Podanie dooponowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zgonu. Produkt nie zawiera konserwantów, dlatego wymaga aseptycznych warunków przygotowania i stosowania jednorazowego.
bortezomib, droga dożylna, droga podskórna, ekspozycja na światło, ester kwasu boronowego, mannitol, podanie dooponowe, podanie dożylne, podanie podskórne, proszek do sporządzania roztworu, proszek liofilizowany, przechowywanie leku, roztwór chlorku sodu, substancja konserwująca, technika aseptyczna, właściwości cytotoksyczne, wytrącenie precypitatu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aminoven Infant 10% –
Aminoven Infant 10% to roztwór do infuzji zawierający 17 aminokwasów, w tym egzogenne (np. L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna) oraz endogenne (np. L-arginina, glicyna), a także taurynę i inne pochodne. Preparat charakteryzuje się osmolarnością teoretyczną 885 mOsm/l oraz pH 5,5–6,0 i jest stosowany wyłącznie w warunkach szpitalnych, głównie u niemowląt i małych dzieci. Z uwagi na formę podania (dożylna infuzja) oraz grupę docelową pacjentów, produkt nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn, co zostało potwierdzone w punkcie 4.7 charakterystyki produktu leczniczego, gdzie zagadnienie to określono jako „nie dotyczy”.
aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, Aminoven Infant 10%, charakterystyka produktu leczniczego, droga dożylna, glicyna, infuzja, infuzja aminokwasów, kwas L-jabłkowy, L-alanina, L-arginina, L-fenyloalanina, L-histydyna, L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna, L-metionina, L-prolina, L-seryna, L-treonina, L-tryptofan, L-walina, N-acetylo-L-cysteina, N-acetylo-L-tyrozyna, osmolarność teoretyczna, produkt leczniczy, roztwór do infuzji, tauryna, żywienie parenteralne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Omeprazole Noridem 40 mg
Omeprazole Noridem jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 40 mg omeprazolu (42,6 mg soli sodowej) na fiolkę. Po rozpuszczeniu, 1 ml roztworu zawiera 0,4 mg omeprazolu. Preparat należy rozcieńczać wyłącznie w 0,9% roztworze chlorku sodu (pH 9,3-10,3) lub 5% roztworze glukozy (pH 8,9-9,5), co jest kluczowe dla stabilności leku. Roztwór do infuzji powinien być przezroczysty i wolny od cząstek, a jego podawanie dożylne powinno trwać 20-30 minut. Produkt jest pakowany w fiolki ze szkła typu I, zabezpieczone korkiem z bromobutylu i kapslem aluminiowym.
aspekt mikrobiologiczny, charakterystyka produktu leczniczego, disodu edetynian, droga dożylna, igła transferowa, omeprazol liofilizowany, proszek do sporządzania roztworu, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, regulacja pH, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sodu wodorotlenek, sól sodowa omeprazolu, stabilność omeprazolu, stabilność produktu leczniczego, substancja pomocnicza, zakażenie mikrobiologiczne, związek chelatujący - Leksykon substancji czynnych
N-acetylo-L-cysteina – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat AMINOSTERIL N-HEPA 8% zawierający N-acetylo-L-cysteinę (0,70 g/1000 ml roztworu, odpowiadające 0,52 g L-cysteiny) jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Podawanie odbywa się wyłącznie dożylnie, zarówno do żyły centralnej, jak i obwodowej, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania. Standardowa szybkość infuzji wynosi 1,0-1,25 ml/kg mc./godz. (0,08-0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 70-87,5 ml/godz. (5,6-7 g aminokwasów/godz.). Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1,5 g aminokwasów/kg mc. (18,75 ml/kg mc.), czyli 1300 ml roztworu (105 g aminokwasów) dla pacjenta 70 kg, z maksymalną dobowa dawką N-acetylo-L-cysteiny 0,013 g/kg mc. (0,91 g/dobę). Preparat należy stosować jako element kompleksowego żywienia pozajelitowego, łącznie z roztworami węglowodanów, emulsjami tłuszczowymi, elektrolitami, witaminami i pierwiastkami śladowymi.
aminokwas, Aminosteril N-Hepa, droga dożylna, emulsja tłuszczowa, gospodarka azotowa, L-cysteina, N-acetylo-L-cysteina, osmolarność teoretyczna, parametr laboratoryjny, pierwiastek śladowy, podaż składników odżywczych, podrażnienie żyły obwodowej, pompa infuzyjna, roztwór do infuzji, zaburzenie funkcji wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej, szczególnie podanej drogą dożylną, pozaustrojową lub podskórną, niesie ryzyko poważnych powikłań krwotocznych, takich jak krwawienia zewnętrzne i wewnętrzne, krwawienia z błon śluzowych, krwiaki oraz przedłużony czas krwawienia. Objawy te mogą pojawić się w różnym czasie po podaniu, zależnie od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Droga doustna charakteryzuje się słabym wchłanianiem, co minimalizuje ryzyko poważnych następstw klinicznych. Monitorowanie pacjentów po przedawkowaniu powinno obejmować regularne badanie aktywności anty-Xa, ocenę kliniczną pod kątem krwawień oraz kontrolę parametrów życiowych.
aktywność anty-Xa, antidotum, droga doustna, droga dożylna, droga podskórna, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, infuzja, koncentrat czynników krzepnięcia, krwawienie wewnętrzne, krwawienie zewnętrzne, krwiak podskórny, parametry krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, protamina, przedawkowanie leku, świeżo mrożone osocze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Octaplex 500 j.m.
Octaplex to dożylny preparat zawierający czynniki krzepnięcia II, VII, IX, X oraz białka C i S, dostępny w dawkach 500 j.m. i 1000 j.m., z aktywnością swoistą ≥ 0,6 j.m./mg białka (czynnik IX). Charakteryzuje się natychmiastową biodostępnością po podaniu dożylnym, co jest kluczowe w nagłych stanach klinicznych, takich jak pilne odwrócenie działania doustnych antykoagulantów czy leczenie krwawień u pacjentów z niedoborem czynników zespołu protrombiny. Okresy półtrwania poszczególnych czynników są zróżnicowane: czynnik II – 48-60 h, czynnik VII – 1,5-6 h, czynnik IX – 20-24 h, czynnik X – 24-48 h, co wpływa na schemat dawkowania, zwłaszcza konieczność powtarzania dawek ze względu na krótki czas działania czynnika VII.
aktywność swoista, białko C i S, biodostępność, czynniki krzepnięcia, dawkowanie leku, doustne antykoagulanty, droga dożylna, krwiobieg, małopłytkowość indukowana heparyną, octaplex, okres półtrwania, osocze, proszek i rozpuszczalnik, protrombina, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, wrodzony niedobór czynników, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vitaminum C Teva 100 mg/ml
Vitaminum C Teva to roztwór do wstrzykiwań zawierający kwas askorbinowy w stężeniu 100 mg/ml, przeznaczony do podawania pozajelitowego – domięśniowo lub dożylnie. Dawkowanie leku jest uzależnione od wieku pacjenta oraz wskazań klinicznych: u dorosłych i osób starszych zaleca się dawkę 500-1000 mg na dobę, podzieloną na mniejsze dawki, natomiast u dzieci dawka wynosi 100-300 mg na dobę, podawana w 2-3 dawkach. Jedna ampułka o objętości 5 ml zawiera 500 mg kwasu askorbinowego, co odpowiada dolnej granicy dawki dobowej dla dorosłych. Wskazane jest dostosowanie dawkowania u dzieci do masy ciała i stanu klinicznego, a u osób starszych uwzględnienie ewentualnych chorób współistniejących, zwłaszcza zaburzeń funkcji nerek.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bortezomib Glenmark 3,5 mg
Bortezomib Glenmark w dawce 3,5 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań posiada bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na bortezomib (wraz z estrami mannitolu i kwasu boronowego) oraz na substancje pomocnicze, ostra rozlana naciekowa choroba płuc oraz naciekowe choroby osierdzia. Wskazane jest również szczegółowe zapoznanie się z przeciwwskazaniami innych leków stosowanych w terapii skojarzonej, aby uniknąć niebezpiecznych interakcji i działań niepożądanych.
Produkt leczniczy występuje w dwóch stężeniach roztworu po rekonstytucji: 1 mg/ml dla podania dożylnego oraz 2,5 mg/ml dla podania podskórnego, co wymaga precyzyjnego przygotowania i podania, aby zapobiec błędom dawkowania. Lekarz powinien odradzać stosowanie Bortezomibu Glenmark w przypadku obecności przeciwwskazań, jednoczesnego stosowania leków przeciwwskazanych oraz w sytuacjach, gdy istnieje ryzyko błędów w przygotowaniu leku. Ścisłe przestrzeganie tych zaleceń jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii i minimalizacji ryzyka powikłań.
bortezomib, charakterystyka produktu leczniczego, choroba osierdzia naciekowa, droga dożylna, działanie niepożądane, ester mannitolu i kwasu boronowego, interakcja lekowa, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, produkt leczniczy, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, reakcja alergiczna, rozlana naciekowa choroba osierdzia, roztwór do wstrzykiwań, terapia skojarzona, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon substancji czynnych
Poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia – Dawkowanie i sposób podawania
Poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia (HES) jest stosowana w płynach koloidowych do uzupełniania objętości wewnątrznaczyniowej, m.in. w preparatach Volulyte 6%, Voluven 6% oraz Voluven 10%. Podawanie odbywa się wyłącznie dożylnie w formie infuzji, z maksymalnym czasem podawania do 24 godzin. Zaleca się ostrożne rozpoczęcie infuzji, podając początkowo 10-20 ml powoli i monitorując pacjenta pod kątem reakcji anafilaktycznych. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktoidalnej lub anafilaktycznej, zwłaszcza przy Voluven 10%, infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie leczenie. Dawkowanie zależy od utraconej objętości krwi, parametrów hemodynamicznych oraz stopnia hemodylucji, a maksymalne dawki dobowe wynoszą: 30 ml/kg mc. dla Volulyte 6% i Voluven 6%, oraz 18 ml/kg mc. dla Voluven 10% (ze względu na wyższe stężenie HES 10%).
droga dożylna, efekt rozcieńczenia, hemodylucja, hipowolemia, hydroksyetyloskrobia, infuzja, objętość osocza, objętość wewnątrznaczyniowa, parametry hemodynamiczne, płyn koloidowy, płyn śródnaczyniowy, poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia, przestrzeń śródnaczyniowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, skład elektrolitowy, Volulyte, Voluven, zaburzenie elektrolitowe