białe krwinki
Białe krwinki, znane również jako leukocyty, stanowią kluczowy element układu odpornościowego organizmu. Są to komórki krwi wytwarzane w szpiku kostnym, które odgrywają zasadniczą rolę w ochronie organizmu przed patogenami, takimi jak bakterie, wirusy i pasożyty, a także w procesach zapalnych i odpowiedzi immunologicznej.
Wyróżnia się pięć głównych typów leukocytów: neutrofile, eozynofile, bazofile (granulocyty), limfocyty oraz monocyty. Każdy z nich pełni specyficzną funkcję w odpowiedzi immunologicznej. Prawidłowa liczba białych krwinek we krwi obwodowej wynosi około 4000-10000/μl, choć wartości te mogą się różnić w zależności od laboratorium oraz indywidualnych cech pacjenta.
Zaburzenia liczby białych krwinek mogą wskazywać na różne stany patologiczne. Leukocytoza, czyli podwyższona liczba leukocytów, często towarzyszy infekcjom, stanom zapalnym, urazom tkanek, a także może występować w chorobach nowotworowych układu krwiotwórczego. Z kolei leukopenia, czyli obniżona liczba białych krwinek, może być objawem chorób autoimmunologicznych, niektórych infekcji wirusowych, działania niepożądanego leków, a także następstwem chemio- lub radioterapii.
Badanie morfologii krwi z rozmazem, określające liczbę i proporcje poszczególnych typów białych krwinek, stanowi podstawowe narzędzie diagnostyczne w ocenie stanu układu odpornościowego oraz w rozpoznawaniu wielu chorób. Interpretacja wyników zawsze powinna uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Leczenie
Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się nadprodukcją limfocytów B w szpiku kostnym. Leczenie PBL jest wysoce zindywidualizowane i zależy od stadium choroby, obecności objawów, wieku pacjenta oraz profilu genetycznego, w tym mutacji TP53 i delecji 17p, które wiążą się z gorszym rokowaniem i opornością na standardową chemioterapię. Wczesne stadia bezobjawowe (Rai 0, Binet A) zwykle podlegają strategii aktywnego monitorowania („watch and wait”), natomiast leczenie jest wskazane przy objawowej progresji, niewydolności szpiku, masywnej limfadenopatii lub splenomegalii, czy też obecności objawów ogólnych (np. utrata masy ciała ≥10% w ciągu 6 miesięcy, gorączka >38°C przez ≥2 tygodnie). Terapie pierwszej linii opierają się głównie na inhibitorach kinazy BTK (ibrutynib 420 mg/d, akalabrutynib 100 mg co 12h, zanubrutynib) oraz inhibitorze BCL-2 – wenetoklaksie, stosowanym zazwyczaj przez 12 miesięcy w połączeniu z przeciwciałami monoklonalnymi (obinutuzumab, rytuksymab). Chemioterapia (FCR, BR) jest obecnie rzadziej stosowana, głównie u młodszych pacjentów z korzystnym profilem molekularnym (zmutowany IGHV, brak delecji 17p/TP53).
akalabrutynib, alemtuzumab, allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, bendamustyna, beta-2 mikroglobulina, białe krwinki, całkowita odpowiedź, charakterystyka genetyczna, chemioimmunoterapia, chlorambucyl, cyklofosfamid, częściowa odpowiedź, delecja 17p, fludarabina, hipersplenizm, ibrutynib, immunoglobuliny dożylne, inhibitory PI3K, komórki białaczkowe, kortykosteroidy, lenalidomid, limfadenopatia, limfocyt, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, migotanie przedsionków, mutacja TP53, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór krwi, obinutuzumab, ofatumumab, pancytopenia, pirtobrutynib, powiększenie węzłów chłonnych, powikłania autoimmunologiczne, progresja choroby, przeciwciało monoklonalne, przewlekła białaczka limfocytowa, radioterapia, remisja długotrwała, rytuksymab, splenektomia, splenomegalia, stabilna choroba, stadium zaawansowania choroby, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia skojarzona, transfuzja krwi, wenetoklaks, zanubrutynib, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azathioprine VIS 50 mg
Przedawkowanie azatiopryny, leku o silnym działaniu immunosupresyjnym i mielosupresyjnym, prowadzi do poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak leukocytopenia, trombocytopenia, a w cięższych przypadkach pancytopenia, znaczna małopłytkowość oraz agranulocytoza. Te zmiany mogą skutkować zwiększonym ryzykiem infekcji, krwawień oraz zagrażającymi życiu stanami klinicznymi. Warto podkreślić, że azatiopryna (Azathioprine VIS 50 mg) zawiera 75 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Objawy przedawkowania pojawiają się w pierwszej kolejności jako leukocytopenia i trombocytopenia, a dalsze nasilenie toksyczności prowadzi do zahamowania czynności szpiku kostnego i pancytopenii.
agranulocytoza, azatiopryna, białe krwinki, element morfotyczny krwi, granulocyt obojętnochłonny, immunosupresja, krwinka czerwona, leczenie hematologiczne, lek immunosupresyjny, leukocytopenia, małopłytkowość, mielosupresja, nietolerancja laktozy, pancytopenia, parametr hematologiczny, płukanie żołądka, płytka krwi, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytarabina Accord
Cytarabina Accord jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod nadzorem doświadczonych onkologów w specjalistycznych ośrodkach, ze względu na ryzyko ciężkiej supresji szpiku kostnego. Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe, zwłaszcza podczas terapii indukcyjnej, z codziennym oznaczaniem leukocytów i płytek krwi oraz regularnymi badaniami szpiku po ustąpieniu blastów. Depresja szpiku wymaga przerwania lub modyfikacji leczenia, gdy liczba płytek spadnie poniżej 50 000/mm³ lub granulocytów poniżej 1000/mm³. Po 5-dniowych wlewach dawki od 50 do 600 mg/m² obserwuje się dwufazową neutropenię z najniższymi wartościami między 7-9 i 15-24 dniem oraz trombocytopenię z maksimum spadku między 12-15 dniem. Konieczne jest także monitorowanie funkcji wątroby i nerek, z uwzględnieniem zmniejszenia dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby ze względu na zwiększone ryzyko neurotoksyczności.
białe krwinki, chemioterapia nowotworów, cytarabina, czynność szpiku kostnego, depresja szpiku, działanie mutagenne, granulocytopenia, hiperurykemia, immunosupresja, kardiomiopatia, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, obrzęk płuc, ostra białaczka szpikowa, parametry hematologiczne, porażenie, przeszczep szpiku kostnego, reakcja anafilaktyczna, supresja szpiku kostnego, toksyczność OUN, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie okrężnicy, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Objawy
Leukopenia definiowana jest jako liczba białych krwinek poniżej 4000 komórek/μl, z istotnym znaczeniem spadku liczby neutrofili, zwłaszcza gdy bezwzględna liczba neutrofili (ANC) spada poniżej 0,5 x 10⁹/L, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji. Stan ten może mieć charakter ostry lub przewlekły i jest często bezobjawowy do momentu rozwoju infekcji. Typowe objawy infekcji u pacjentów z leukopenią to gorączka >38°C, dreszcze, przewlekłe lub nawracające infekcje oraz objawy miejscowe zależne od lokalizacji zakażenia (np. kaszel, ból przy oddawaniu moczu, owrzodzenia jamy ustnej, wysypki skórne). Ciężka neutropenia może charakteryzować się brakiem ropy w miejscu infekcji, co odróżnia ją od zakażeń u osób z prawidłową liczbą leukocytów.
anemia aplastyczna, badanie krwi, bezwzględna liczba neutrofili, białaczka, białaczka włochatokomórkowa, białe krwinki, chłoniak, gorączka, hipersplenizm, infekcja oportunistyczna, kortykosteroidy, leukafereza, leukopenia, morfologia krwi, neutrofile, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, ostra białaczka szpikowa, owrzodzenie jamy ustnej, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre białaczka limfocytowa – Objawy
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) to agresywny nowotwór hematopoetyczny charakteryzujący się niekontrolowanym rozrostem niedojrzałych limfoblastów w szpiku kostnym, prowadzącym do pancytopenii. Wypieranie prawidłowych elementów morfotycznych krwi skutkuje niedokrwistością (objawy: zmęczenie, bladość, duszność), małopłytkowością (siniaki, krwawienia, wybroczyny) oraz neutropenią (nawracające infekcje, gorączka >38°C). Komórki białaczkowe mogą infiltrując narządy takie jak węzły chłonne, śledziona, wątroba, OUN i jądra, wywołują powiększenie tych narządów oraz objawy neurologiczne (bóle głowy, drgawki, zaburzenia widzenia). Podtyp T-komórkowy często manifestuje się powiększeniem grasicy, co może prowadzić do zespołu żyły głównej górnej. Objawy u dzieci i dorosłych są podobne, choć u dzieci częściej występują bóle kości i szybkie narastanie objawów, a u dorosłych przewlekłe zmęczenie i cięższe powikłania krwotoczne.
anemia, białaczka T-komórkowa, białe krwinki, chemioterapia, czerwone krwinki, halucynacje, komórki białaczkowe, komórki limfoidalne, małopłytkowość, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór szpiku kostnego, okostna, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, palpitacje, petechie, płytki krwi, powiększenie śledziony, powiększenie węzłów chłonnych, rdzeń kręgowy, remisja, sepsa, szpik kostny, trombocytopenia, węzły chłonne, wybroczyny, wyniszczenie organizmu, zaburzenia krzepnięcia, zespół żyły głównej górnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acenol Forte 500 mg
Acenol Forte (paracetamol 500 mg) może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, obejmujące układ immunologiczny, hematologiczny, gastroenterologiczny, wątrobowy, skórny, nerkowy oraz ogólnoustrojowy. Reakcje uczuleniowe, takie jak wysypka, pokrzywka i osutki, występują rzadko, natomiast wstrząs anafilaktyczny odnotowano z częstością nieznaną. Bardzo rzadko obserwuje się hematologiczne zaburzenia, w tym małopłytkowość, methemoglobinemię, leukopenię, pancytopenię i agranulocytozę. Hemoliza pojawia się sporadycznie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, zwłaszcza u osób z populacji śródziemnomorskiej i rasy czarnej. W zakresie układu pokarmowego bardzo rzadko występują nudności, wymioty i zaburzenia trawienia. Uszkodzenie wątroby, manifestujące się wzrostem aktywności aminotransferaz, może pojawić się nawet przy dawkach terapeutycznych, szczególnie u pacjentów z chorobą alkoholową lub stosujących lek przewlekle.
Acenol Forte, agranulocytoza, aminotransferazy, białe krwinki, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dysfagia, enzymopatia krwinkowa, granulocyt, hemoliza, hipotermia, leukopenia, małopłytkowość, methemoglobinemia, niewydolność nerek, nudności, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol, płytki krwi, pokrzywka, reakcja uczuleniowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, układ chłonny, układ immunologiczny, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia nerek, zaburzenia trawienia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie zatok nie jest wprost wymienione, ale „przewlekłe zapalenie zatok” to schorzenie, które może być związane z objawami przeziębieni – Zapobieganie i profilaktyka
Przeziębienie, będące ostrym wirusowym zakażeniem górnych dróg oddechowych, jest wywoływane przez ponad 200 różnych wirusów, co uniemożliwia opracowanie skutecznej szczepionki. Kluczowymi metodami profilaktyki są higiena rąk – mycie przez minimum 20 sekund z użyciem mydła lub stosowanie środków odkażających na bazie alkoholu (≥60% alkoholu) – oraz unikanie bliskiego kontaktu z osobami chorymi, zachowanie dystansu około 2 metrów, noszenie maseczek w miejscach o wysokim ryzyku oraz regularna dezynfekcja powierzchni dotykowych. Ponadto, ograniczenie dotykania twarzy nieumytymi rękoma oraz prawidłowa etykieta kaszlu i kichania (kaszel/kichanie w chusteczkę lub zgięcie łokcia) znacząco zmniejszają ryzyko transmisji wirusa. Szczególne znaczenie ma wzmacnianie układu odpornościowego poprzez regularną aktywność fizyczną, odpowiednią ilość snu, zbilansowaną dietę, nawodnienie oraz redukcję stresu.
białe krwinki, błona śluzowa, dezynfekcja powierzchni, działanie niepożądane, infekcja górnych dróg oddechowych, irygacja nosa, jeżówka, karmienie piersią, nawilżacz, płukanie nosa, probiotyk, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły stres, rinowirus, rozprzestrzenianie wirusa, siarczan cynku, sól fizjologiczna, spray do nosa, środek dezynfekujący, szczepionka przeciwko grypie, układ odpornościowy, witamina C, zakaźność - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Uvadex 20 mikrogramów/ml roztwór do frakcjonowania krwi 20 mcg/ml
Produkt leczniczy Uvadex, zawierający metoksalen w stężeniu 20 mikrogramów/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 5% objętościowych etanolu (do 217 mg alkoholu na dawkę). Nie należy go stosować u osób z czerniakiem, rakiem podstawnokomórkowym lub płaskonabłonkowym skóry ze względu na ryzyko uszkodzenia DNA i potencjalnego rozwoju nowotworów skóry pod wpływem promieniowania UV. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży, okresie karmienia piersią oraz u aktywnych seksualnie pacjentów w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, ze względu na mutagenne i teratogenne właściwości metoksalenu. Afakia stanowi dodatkowe przeciwwskazanie z powodu zwiększonego ryzyka uszkodzenia siatkówki podczas ekspozycji na UV.
afakia, antykoagulacja, białe krwinki, bielactwo uogólnione, ciąża i karmienie piersią, ciężka choroba serca, ciężka niedokrwistość, czerniak, działanie mutagenne i teratogenne, fotofereza, fotofereza pozaustrojowa, koagulopatia, leukocytoza, metoksalen, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór skóry, porfiria, powikłanie krwotoczne, promieniowanie UV, psoralen, rak płaskonabłonkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja idiosynkratyczna, splenektomia, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie DNA, uszkodzenie siatkówki, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agapurin 100 mg
Agapurin, zawierający pentoksyfilinę w dawce 100 mg w postaci tabletek drażowanych, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, obejmujące układy krwiotwórczy, immunologiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, oddechowy, pokarmowy, wątrobowy oraz skórę. Szczególnie istotne są bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna i trombocytopenia, a także leukopenia i neutropenia o nieznanej częstości, które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi. Ponadto, rzadko mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, a także hipoglikemia, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu glukozy. Do często obserwowanych działań należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, wzdęcia, ból brzucha i biegunka.
arytmia, białe krwinki, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, ciśnienie tętnicze, dusznica bolesna, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, hipoglikemia, krwawienie, leukopenia, morfologia krwi, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, palpitacje, pentoksyfilina, płytki krwi, podatność na infekcje, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, trombocytopenia, uszkodzenie szpiku kostnego, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia snu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zaparcia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Glitoprel 4 mg
Glimepiryd, substancja czynna preparatu Glitoprel dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg oraz 4 mg, może wywoływać rzadkie, ale istotne klinicznie działania niepożądane, zwłaszcza hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia. Zaburzenia te zwykle ustępują po odstawieniu leku. Ponadto, bardzo rzadko obserwuje się leukoklastyczne zapalenie naczyń oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą przybrać ciężką postać, włącznie z dusznością, hipotonią i wstrząsem. Istnieje ryzyko nadwrażliwości krzyżowej na pochodne sulfonylomocznika i sulfonamidy. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, której wystąpienie zależy od indywidualnych czynników, takich jak dieta i dawka, i która może wymagać pilnej interwencji medycznej.
agranulocytoza, białe krwinki, cholestaza, czerwone krwinki, elementy morfotyczne krwi, enzymy wątrobowe, erytropenia, glimepiryd, granulocytopenia, granulocyty, hipoglikemia, hiponatremia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, płytki krwi, pochodne sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Działania niepożądane
Pemetreksed, stosowany w terapii onkologicznej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania i odpowiedniego postępowania. Najczęściej obserwowane efekty uboczne obejmują mielosupresję manifestującą się niedokrwistością, neutropenią, leukopenią oraz trombocytopenią, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zakażenia oportunistyczne i sepsa. Toksyczność żołądkowo-jelitowa objawia się jadłowstrętem, nudnościami, wymiotami, biegunką, zaparciami oraz zapaleniem błon śluzowych, co może znacząco obniżać jakość życia pacjentów. Nefrotoksyczność, manifestująca się wzrostem poziomu kreatyniny i obniżeniem GFR, wymaga regularnej oceny funkcji nerek oraz odpowiedniego nawodnienia. Ponadto, pemetreksed może powodować wzrost aktywności aminotransferaz, łysienie, zmęczenie, wysypki skórne, w tym rzadkie, ale zagrażające życiu zespoły Stevensa-Johnsona i martwicę rozpływną naskórka, a także neuropatię obwodową i zaburzenia neurologiczne.
aminotransferaza, aminotransferazy, białe krwinki, biegunka, bilirubina, czynnik krzepnięcia, czynnik wzrostu, dyspepsja, erytropoetyna, filtracja kłębuszkowa, G-CSF, gorączka neutropeniczna, hemoglobina, jadłowstręt, klirens kreatyniny, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas foliowy, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, łysienie, martwica rozpływna naskórka, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, niedożywienie, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pemetreksed, płytki krwi, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, rumień, sepsa, świąd, system MedDRA, szpik kostny, toksyczność żołądkowo-jelitowa, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, witamina B12, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia smaku, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błon śluzowych, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczanie skóry, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cavinton 5 mg
Podczas terapii winpocetyną (Cavinton) obserwuje się działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według układów narządów. Niezbyt często występuje leukopenia, co wymaga monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością. Rzadko zgłaszane są zaburzenia neurologiczne i psychiczne, takie jak bezsenność, senność, zawroty i bóle głowy oraz osłabienie, które mogą być także związane z chorobą podstawową. W zakresie kardiologicznym rzadko odnotowano zmiany elektrokardiograficzne (obniżenie odcinka ST, wydłużenie QT, częstoskurcz, dodatkowe skurcze serca), które wymagają szczególnej uwagi ze względu na potencjalne ryzyko arytmii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca. Rzadko obserwuje się również hipotensję i uderzenia krwi do głowy, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego.
alergiczny odczyn skórny, arytmia, bezsenność, białe krwinki, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz, dodatkowe skurcze serca, farmakonadzór, hepatocyt, hipotensja, leukopenia, morfologia krwi, nudności, obniżenie odcinka ST, parametry wątrobowe, profil bezpieczeństwa, suchość jamy ustnej, uderzenie krwi do głowy, winpocetyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia snu, zaburzenie kardiologiczne, zawroty głowy, zgaga, zmiana ciśnienia krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rexetin 20 mg
Paroksetyna w dawce 20 mg (Rexetin) wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania przez lekarza prowadzącego. Do najczęstszych należą nieprawidłowe krwawienia (≥1/10), leukopenia (≥1/10) oraz trombocytopenia (≥1/100 do <1/10), które mogą zwiększać ryzyko powikłań krwotocznych i infekcyjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje alergiczne, takie jak anafilaktoidalne i obrzęk naczynioruchowy (≥1/1000 do <1/100), które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Rzadko (≤1/10 000) może wystąpić zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), prowadzący do hiponatremii i zaburzeń neurologicznych. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, parametrów krzepnięcia, elektrolitów oraz stanu klinicznego pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia.
białe krwinki, cholesterol, choroba sercowo-naczyniowa, działanie niepożądane, farmakoterapia, glikemia, gospodarka wodna, hiponatremia, krwawienie z dróg rodnych, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, morfologia krwi, nieprawidłowe krwawienie, obrzęk naczynioruchowy, parametry krzepnięcia, parametry lipidowe, paroksetyna, płytki krwi, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, SIADH, stężenie glukozy, tabletki powlekane, trombocytopenia, wybroczyny, zaburzenie gospodarki lipidowej, zaburzenie krzepnięcia, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego