upośledzenie czynności nerek
Upośledzenie czynności nerek to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszoną zdolnością nerek do filtrowania krwi, usuwania produktów przemiany materii oraz utrzymywania równowagi wodno-elektrolitowej organizmu. Stan ten może wystąpić jako ostre uszkodzenie nerek (AKI) lub przewlekła choroba nerek (PChN), w zależności od czasu trwania i tempa rozwoju zaburzenia.
Diagnostyka upośledzenia czynności nerek opiera się na ocenie parametrów biochemicznych, przede wszystkim stężenia kreatyniny w surowicy, obliczeniu szacowanego współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) oraz badaniu moczu. Wartość eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² utrzymująca się przez co najmniej 3 miesiące wskazuje na przewlekłą chorobę nerek, natomiast nagły spadek wartości eGFR o co najmniej 25% lub wzrost stężenia kreatyniny o 0,3 mg/dl w ciągu 48 godzin sugeruje ostre uszkodzenie nerek.
Przyczyny upośledzenia czynności nerek są różnorodne i obejmują m.in. nefropatię cukrzycową, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenie nerek, choroby autoimmunologiczne, nefrotoksyczne działanie leków, obstrukcję dróg moczowych oraz wrodzone wady nerek. W praktyce klinicznej istotne jest wczesne rozpoznanie przyczyny upośledzenia, co umożliwia wdrożenie odpowiedniego leczenia i zapobieganie progresji do niewydolności nerek.
Leczenie upośledzenia czynności nerek obejmuje terapię przyczynową, modyfikację czynników ryzyka, optymalizację leczenia chorób współistniejących oraz dostosowanie dawek leków wydalanych przez nerki. W zaawansowanych stadiach przewlekłej choroby nerek może być konieczne wdrożenie leczenia nerkozastępczego w postaci dializoterapii lub transplantacji nerki. Monitorowanie funkcji nerek za pomocą regularnych badań eGFR i albuminurii jest niezbędne do oceny skuteczności leczenia i progresji choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Dawkowanie i sposób podawania
Zalecane dawkowanie imipenemu z cylastatyną powinno być dostosowane do rodzaju zakażenia, wrażliwości patogenu oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥90 ml/min) stosuje się dawki 500 mg + 500 mg co 6 godzin lub 1000 mg + 1000 mg co 8 lub co 6 godzin, przy czym dawka 1000 mg + 1000 mg co 6 godzin jest wskazana w ciężkich zakażeniach lub przy mniej wrażliwych bakteriach, np. Pseudomonas aeruginosa. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 4000 mg + 4000 mg. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek dawki należy odpowiednio zmniejszyć zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie 60-90 ml/min dawka dla całkowitej dobowej 2000 mg wynosi 400 mg co 6 godzin, a przy klirensie 15-30 ml/min – 200 mg co 6 godzin. Pacjentom z klirensem ≤15 ml/min lek podaje się tylko jeśli planowana jest hemodializa w ciągu 48 godzin, a dawkowanie po hemodializie powinno być co 12 godzin. U dzieci powyżej 1 roku życia dawka wynosi 15 mg + 15 mg/kg mc. co 6 godzin, a w ciężkich zakażeniach 25 mg + 25 mg/kg mc. co 6 godzin. Dane dotyczące dawkowania u dzieci poniżej 1 roku życia oraz u pacjentów dializowanych otrzewnowo są niewystarczające.
choroba ośrodkowego układu nerwowego, dializa otrzewnowa, drgawki, gorączka neutropeniczna, hemodializa, imipenem i cylastatyna, imipenem z cylastatyną, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, pacjent dializowany, pacjent hemodializowany, Pseudomonas aeruginosa, stężenie kreatyniny, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diabufor XR 1000 mg
Produkt leczniczy Diabufor XR zawiera metforminę chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania terapeutycznego oraz odpowiedzi pacjenta, rozpoczynając zwykle od 500 mg raz na dobę podczas wieczornego posiłku. W prewencji cukrzycy typu 2 leczenie metforminą rozważa się po 3-6 miesiącach nieskutecznych modyfikacji stylu życia, z maksymalną dawką do 2000 mg/dobę. W terapii cukrzycy typu 2 dawkę można stopniowo zwiększać co 10-15 dni do maksymalnej dawki 2000 mg jednorazowo lub 1000 mg dwa razy dziennie, przy czym dawki powyżej 2000 mg/dobę wymagają rozważenia standardowych tabletek metforminy do 3000 mg/dobę. U pacjentów stosujących insulinę, metformina może być stosowana w dawkach do 2000 mg/dobę, z indywidualnym dostosowaniem dawki insuliny.
cukrzyca typu 2, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, insulinoterapia, kontrola czynności nerek, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, metformina chlorowodorek, modyfikacja stylu życia, monoterapia cukrzycy, niewydolność nerek, przedłużone uwalnianie, przesączanie kłębuszkowe, stężenie glukozy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, tolerancja leku, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranisan 75 mg 75 mg
Ranisan 75 mg zawiera 84 mg ranitydyny chlorowodorku, co odpowiada 75 mg ranitydyny w jednej tabletce powlekanej o średnicy 7 mm. Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego u dorosłych (≥18 lat) oraz młodzieży powyżej 16 roku życia po konsultacji lekarskiej, z dawką standardową 75 mg na dobę i maksymalną 150 mg (2 tabletki). W przypadku utrzymujących się dolegliwości po godzinie od pierwszej dawki, można podać drugą tabletkę. Stosowanie bez konsultacji lekarskiej nie powinno przekraczać 5 dni, a w przypadku utrzymania lub nasilenia objawów po 14 dniach konieczna jest weryfikacja diagnozy. U dzieci poniżej 16 lat stosowanie leku jest niewskazane.
droga podania, funkcja nerek, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, parametr farmakokinetyczny, Ranisan, ranitydyna chlorowodorek, skuteczność terapeutyczna, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie funkcji nerek, weryfikacja diagnozy, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amoksiklav Quicktab 625 mg 500 mg + 125 mg
Dawkowanie Amoksiklav QUICKTAB 625 mg (500 mg amoksycyliny + 125 mg kwasu klawulanowego) powinno być dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, rodzaju i lokalizacji zakażenia oraz czynności nerek. Standardowo u dorosłych i dzieci ≥40 kg stosuje się 1 tabletkę trzy razy na dobę, co daje łącznie 1500 mg amoksycyliny i 375 mg kwasu klawulanowego na dobę. U dzieci <40 kg dawka wynosi 20-60 mg amoksycyliny i 5-15 mg kwasu klawulanowego/kg mc./dobę, podawana w trzech dawkach podzielonych, maksymalnie do 2400 mg amoksycyliny i 600 mg kwasu klawulanowego na dobę. U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek dawki modyfikuje się w zależności od klirensu kreatyniny (CrCl), np. przy CrCl 10-30 ml/min podaje się dawkę dwa razy na dobę, a przy CrCl <10 ml/min – raz na dobę. W trakcie hemodializy konieczne jest podanie dodatkowej dawki leku ze względu na jego usuwanie. U pacjentów w podeszłym wieku modyfikacja dawki nie jest wymagana, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i monitorowanie funkcji wątroby.
amoksycylina trójwodna, amoksycylina z kwasem klawulanowym, ciężka infekcja, czynność nerek, dawkowanie leku, działanie niepożądane układu pokarmowego, funkcja wątroby, hemodializa, klawulanian potasu, klirens kreatyniny, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, nietolerancja przewodu pokarmowego, postać dożylna, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie szpiku i kości, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Ginkgolid – Dawkowanie i sposób podawania
Ginkgolidy A, B i C są kluczowymi składnikami aktywnymi ekstraktów z liści Ginkgo biloba, stosowanymi w preparatach takich jak Ginkgoherb i Tanakan. Dawkowanie zależy od postaci farmaceutycznej i stężenia substancji czynnych: Ginkgoherb 120 mg (1 tabletka 2x/dobę) oraz Ginkgoherb 240 mg (½ tabletki 2x/dobę) dostarczają dobowo 240 mg wyciągu suchego, zawierającego 6,72-8,16 mg ginkgolidów. Tanakan (40 mg EGb761) podawany jest w dawce 1 tabletka 3x/dobę, co odpowiada 120 mg wyciągu i 3,3-4,2 mg ginkgolidów dziennie. Preparaty są przeznaczone wyłącznie dla dorosłych, brak danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży. W przypadku niewydolności nerek lub wątroby konieczna jest ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki pod nadzorem lekarza.
działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, ginkgo biloba, ginkgolid, interakcja lekowa, linia podziału tabletki, miłorząb japoński, podanie doustne, postać farmaceutyczna, preparat Ginkgoherb, preparat Tanakan, stężenie substancji czynnej, suchy wyciąg z miłorzębu, tabletka powlekana, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wskazanie terapeutyczne, wyciąg EGb761, wyciąg suchy z miłorzębu japońskiego, wywiad medyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – X-Systo 400 mg
Lek X-Systo w formie tabletek powlekanych zawiera 400 mg chlorowodorku piwmecylinamu i jest wskazany do leczenia zakażeń dróg moczowych u dorosłych. Standardowe dawkowanie wynosi 400 mg trzy razy na dobę przez 3 dni. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając co najmniej połową szklanki płynu, z posiłkiem lub niezależnie od niego. Terapia powinna być prowadzona zgodnie z oficjalnymi wytycznymi dotyczącymi stosowania antybiotyków, a przerwanie leczenia bez konsultacji z lekarzem jest niewskazane.
chlorowodorek piwmecylinamu, czas trwania terapii, dawkowanie standardowe, funkcja nerek i wątroby, kumulacja substancji czynnej, mecylinam, podeszły wiek, produkt przeciwbakteryjny, schemat leczenia, tabletka powlekana, upośledzenie czynności nerek, wydalanie mecylinamu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Furosemidum Polfarmex 40 mg
Furosemid wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od choroby podstawowej i odpowiedzi pacjenta na leczenie. W obrzękach związanych z chorobami serca, nerek i wątroby zaleca się dawkę początkową 40 mg rano, którą można podwajać co 6-8 godzin do maksymalnie 160 mg, a w wyjątkowych przypadkach powyżej 200 mg pod ścisłym nadzorem. Leczenie przerywane (co drugi dzień lub 2-4 dni w tygodniu) jest najskuteczniejsze i najbezpieczniejsze. W zespole nerczycowym dawkowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych. W nadciśnieniu tętniczym stosuje się dawkę 40 mg na dobę, z uwzględnieniem konieczności modyfikacji przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE – furosemid należy odstawić 2-3 dni przed terapią lub zmniejszyć dawkę, aby uniknąć nagłego spadku ciśnienia. U dzieci dawka wynosi 1-2 mg/kg masy ciała, maksymalnie do 40 mg na dobę.
choroba nerek, choroba serca, choroba wątroby, diureza, efekt moczopędny, furosemid, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, podanie doustne, równowaga elektrolitowa, spadek ciśnienia tętniczego, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zespół nerczycowy - Leksykon substancji czynnych
Kwas jabłkowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas L-jabłkowy, stosowany jako składnik roztworów do żywienia pozajelitowego i terapii infuzyjnej, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów laboratoryjnych, takich jak azot mocznikowy, amoniak, elektrolity (Na⁺, K⁺, Ca²⁺, Mg²⁺), glukoza, triglicerydy (przy jednoczesnym podawaniu emulsji tłuszczowych), równowaga kwasowo-zasadowa, bilans płynów, enzymy wątrobowe oraz osmolalność surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niewydolnością narządową, w tym serca i płuc, gdzie infuzje o dużych objętościach wymagają ścisłego monitorowania funkcji układu krążenia i oddechowego. Ponadto, u pacjentów z tendencją do zatrzymywania płynów (obrzęki obwodowe, płucne, nadmiar płynu pozakomórkowego) konieczne jest unikanie przeciążenia objętościowego oraz dokładne dostosowanie dawki.
aldosteronizm, ciężkie oparzenia, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, kortykosteroid, kwas jabłkowy, nadciśnienie, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność oddechowa, niewydolność płuc, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, obrzęk płucny, odwodnienie hipertoniczne, ostre odwodnienie, podrażnienie śródbłonka, rzucawka, sarkoidoza, terapia infuzyjna, transfuzja krwi, upośledzenie czynności nerek, uszkodzenie tkanki, wynaczynienie, zaburzenia elektrolitowe, zakrzepowe zapalenie żyły, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ParoGen 20 mg
Paroksetyna w postaci tabletek powlekanych 20 mg (ParoGen) powinna być podawana raz dziennie rano podczas posiłku, z tabletkami połykanymi w całości. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w epizodzie dużej depresji dawka początkowa i zalecana wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg; w zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dawka początkowa to 20 mg, zalecana 40 mg, a maksymalna 60 mg/dobę; w zespole lęku napadowego dawka początkowa 10 mg, zalecana 40 mg, maksymalna 60 mg/dobę; w zespołach lęku społecznego, uogólnionego oraz stresu pourazowego dawka początkowa i zalecana to 20 mg, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. Dawkę zwiększa się stopniowo o 10 mg w odstępach tygodniowych, a czas terapii wynosi co najmniej kilka miesięcy, zależnie od jednostki chorobowej. U osób starszych dawka maksymalna nie powinna przekraczać 40 mg/dobę, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dawek z dolnej granicy zakresu terapeutycznego.
dawka dobowa, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, objawy odstawienne, paroksetyna, posiłek, stężenie paroksetyny w osoczu, tabletka powlekana, upośledzenie czynności nerek, upośledzona czynność wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie samobójcze, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sortis 80 80 mg
Sortis, zawierający atorwastatynę w postaci trójwodnej soli wapniowej, dostępny jest w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane na podstawie wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz odpowiedzi pacjenta, z dawką początkową zwykle wynoszącą 10 mg raz na dobę i możliwością modyfikacji co 4 tygodnie. Maksymalna dawka dobowa to 80 mg. W terapii pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemii dawka 10 mg/dobę jest zwykle wystarczająca, a efekt terapeutyczny pojawia się już po 2 tygodniach, osiągając maksimum po 4 tygodniach. W przypadku heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg, a następnie do 80 mg lub stosować terapię skojarzoną z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki wahają się od 10 mg do 80 mg, stosując Sortis jako uzupełnienie innych metod leczenia.
afereza LDL-C, atorwastatyna, cholesterol LDL, czynna choroba wątroby, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir, mieszana hiperlipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, tabletka powlekana, terapia hipolipemizująca, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Soligamma 10 000 IU
Soligamma to preparat zawierający cholekalcyferol (witaminę D3) dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 000 IU, 10 000 IU oraz 20 000 IU. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane na podstawie stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu (25(OH)D) w surowicy, stopnia niedoboru oraz odpowiedzi na leczenie. W przypadku klinicznie istotnego niedoboru witaminy D (stężenie < 25 nmol/L, tj. < 10 ng/mL), zaleca się intensywną terapię przez 4-5 tygodni z dawką tygodniową 20 000 IU, podawaną w zależności od mocy preparatu: 4 tabletki 5 000 IU, 2 tabletki 10 000 IU lub 1 tabletka 20 000 IU. Po zakończeniu fazy intensywnej należy rozważyć wprowadzenie dawki podtrzymującej, uwzględniając indywidualne potrzeby pacjenta oraz nasilenie choroby podstawowej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clindamycin Noridem 150 mg/ml
Clindamycin Noridem w stężeniu 150 mg/mL jest stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych z uwzględnieniem wieku pacjenta, ciężkości zakażenia oraz indywidualnych uwarunkowań klinicznych. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawki wynoszą od 1200 do 2700 mg/dobę w 2-4 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 4800 mg/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. U dzieci (1 miesiąc – 12 lat) dawkowanie wynosi 15-25 mg/kg/dobę w poważnych zakażeniach oraz 25-40 mg/kg/dobę w bardzo ciężkich, podawane w 3-4 dawkach, z minimalną dawką 300 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem funkcji wątroby i nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak w ciężkich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia leku i ewentualną korektę dawkowania lub odstępów między podaniami (do 8-12 godzin). Klindamycyna nie jest usuwana podczas hemodializy, co eliminuje potrzebę dodatkowych dawek.
bakterie tlenowe Gram-ujemne, bezmocz, choroba wątroby, ciągła infuzja dożylna, farmakokinetyka klindamycyny, faza eliminacji, gorączka reumatyczna, hemodializa, infuzja dożylna, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość, paciorkowce β-hemolizujące, stężenie leku, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wstrzyknięcie domięśniowe, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ginkgoherb 240 mg
Produkt leczniczy Ginkgoherb, zawierający wyciąg suchy z miłorzębu japońskiego, dostępny jest w dawkach 120 mg oraz 240 mg w formie tabletek powlekanych. Zalecana dobowa dawka wynosi 240 mg wyciągu, co osiąga się poprzez przyjmowanie 1 tabletki 120 mg dwa razy dziennie lub ½ tabletki 240 mg dwa razy dziennie. Lek należy stosować przez minimum 8 tygodni, aby uzyskać pełny efekt terapeutyczny, a w przypadku braku poprawy lub nasilenia objawów po 3 miesiącach, konieczna jest ponowna ocena zasadności terapii. Tabletki powinny być przyjmowane w pozycji siedzącej lub stojącej, połykać je w całości, popijając odpowiednią ilością płynu, a podawanie może odbywać się niezależnie od posiłków. Obie formy tabletek posiadają linię podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie, co jest szczególnie istotne dla tabletek 240 mg.
czas trwania terapii, dawka dobowa, dawkowanie leku, dostosowanie dawki, efekt terapeutyczny, linia podziału, miłorząb japoński, nasilenie objawów, objaw patologiczny, produkt leczniczy, przełyk, schemat przyjmowania leku, sposób podawania, szczególne grupy pacjentów, tabletka powlekana, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wyciąg suchy z miłorzębu japońskiego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvagen 20 mg
Atorvagen (atorwastatyna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, z dawką początkową zwykle wynoszącą 10 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając wyjściowe stężenie LDL, cel terapeutyczny oraz odpowiedź pacjenta, z modyfikacjami co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka wynosi 80 mg/dobę. Lek podaje się doustnie, niezależnie od posiłków, a efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, osiągając maksimum po około 4 tygodniach. W terapii hipercholesterolemii rodzinnej homozygotycznej dawki wahają się od 10 do 80 mg/dobę, stosując Atorvagen jako uzupełnienie innych metod, np. aferezy LDL. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby lek należy stosować ostrożnie, a u pacjentów z aktywną chorobą wątroby jest przeciwwskazany.
afereza LDL, aktywna choroba wątroby, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, dieta obniżająca cholesterol, elbaswir z grazoprewirem, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperlipidemia, hiperlipidemia złożona, LDL-C, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, letermowir, terapia hipolipemizująca, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakażenie wirusem cytomegalii - Leksykon substancji czynnych
Sitagliptyna – Wskazania do stosowania
Sitagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych pacjentów, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Monoterapia sitagliptyną jest wskazana u pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii przy diecie i ćwiczeniach, u których metformina jest przeciwwskazana lub nietolerowana. W terapii dwuskładnikowej sitagliptyna może być łączona z metforminą (dawki 50 mg sitagliptyny z 850 mg lub 1000 mg metforminy), pochodną sulfonylomocznika lub agonistą receptora PPARγ, gdy monoterapia jest niewystarczająca. W terapii trójskładnikowej dodaje się ją do metforminy i pochodnej sulfonylomocznika lub agonisty PPARγ. Ponadto, sitagliptyna może być stosowana jako uzupełnienie insulinoterapii, co pozwala na poprawę kontroli glikemii bez znacznego zwiększania dawki insuliny, zmniejszając ryzyko hipoglikemii i przyrostu masy ciała.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, hipoksja, inhibitor DPP-4, insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, metformina, monoterapia, nietolerancja leku, objawy żołądkowo-jelitowe, pochodna sulfonylomocznika, preparat złożony, sitagliptyna, terapia dwuskładnikowa, terapia trójskładnikowa, tiazolidynedion, upośledzenie czynności nerek, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny