opóźnione kostnienie
Opóźnione kostnienie to zaburzenie rozwojowe układu kostnego, charakteryzujące się wolniejszym niż typowe tempem dojrzewania i mineralizacji kości. Stan ten może dotyczyć całego szkieletu lub tylko wybranych obszarów kostnych i jest diagnozowany, gdy rozwój kostny jest opóźniony o co najmniej 2-3 miesiące w stosunku do wieku chronologicznego dziecka.
Przyczyny opóźnionego kostnienia mogą być różnorodne, obejmując czynniki genetyczne, endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, niedobór hormonu wzrostu), niedobory żywieniowe (szczególnie wapnia i witaminy D), choroby przewlekłe, zaburzenia metaboliczne oraz ekspozycję na czynniki środowiskowe. Niekiedy może być również uwarunkowane konstytucjonalnie, zwłaszcza gdy występuje rodzinnie.
Diagnostyka opóźnionego kostnienia opiera się głównie na badaniach radiologicznych, w tym ocenie wieku kostnego na podstawie zdjęć rentgenowskich nadgarstka i dłoni, które porównuje się ze standardowymi atlasami (najczęściej metodą Greulicha-Pyle’a lub Tannera-Whitehouse’a). Istotne jest również wykluczenie chorób podstawowych poprzez badania biochemiczne, hormonalne i genetyczne.
Leczenie opóźnionego kostnienia zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować suplementację witaminy D i wapnia, terapię hormonalną (np. hormonem wzrostu w przypadku jego niedoboru), leczenie chorób podstawowych lub interwencje żywieniowe. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, szczególnie gdy zaburzenie zostanie wcześnie zdiagnozowane i podjęte zostanie odpowiednie leczenie przyczynowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 2 g + 0,25 g
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa skojarzenia piperacyliny z tazobaktamem, stosowanego w produkcie Piperacillin + Tazobactam Kalceks, obejmowała badania farmakologiczne i toksykologiczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, w tym negatywnych wyników badań genotoksyczności. Niemniej jednak, brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego tego skojarzenia. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu oraz opóźnione kostnienie i zmiany w żebrach płodów, które współwystępowały z toksycznością u samic-matek, jednak nie stwierdzono wpływu na płodność pokolenia F1 ani na rozwój embrionalny pokolenia F2, co wskazuje na brak długotrwałych efektów transgeneracyjnych.
badanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, efekt transgeneracyjny, genotoksyczność, opóźnione kostnienie, piperacylina z tazobaktamem, płodność, poronienie, profil bezpieczeństwa, rozwój okołoporodowy, rozwój płodu, śmiertelność, tazobaktam, teratogenność, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, właściwość teratogenna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piperacillin/Tazobactam Kabi 2 g + 0,25 g 2 g + 0,25 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Piperacillin/Tazobactam Kabi 2 g + 0,25 g wykazały akceptowalny profil toksykologiczny przy wielokrotnym podaniu, bez istotnych zagrożeń genotoksycznych. Nie przeprowadzono jednak oceny potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, opóźnione kostnienie oraz zmiany w żebrach płodów, które korelowały z toksycznością u samic, co sugeruje, że efekty te są wtórne do działania toksycznego na organizm matki, a nie bezpośrednim działaniem teratogennym. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u pokolenia F1 ani rozwoju embrionalnego pokolenia F2, co wskazuje na brak długoterminowego wpływu na zdolności rozrodcze kolejnych generacji.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kostnienie płodu, opóźnione kostnienie, piperacylina z tazobaktamem, płodność, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, śmiertelność noworodków, teratogenność, toksyczność u samic, wady rozwojowe płodu, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Servenon 10 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu, opierające się na danych toksykologicznych cytalopramu ze względu na podobieństwo profili farmakokinetycznych i toksykologicznych, wykazały istotne efekty kardiotoksyczne u szczurów, w tym zastoinową niewydolność serca. Działanie to korelowało bardziej z maksymalnym stężeniem leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie bez efektów toksycznych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC escytalopramu było 3-4 razy większe niż w warunkach klinicznych. Efekty te prawdopodobnie wynikają z wpływu na aminy biogenne i wtórnego efektu hemodynamicznego, jednak mechanizm kardiotoksyczności nie jest w pełni poznany. Dodatkowo, obserwowano fosfolipidozę w tkankach takich jak płuca, najądrza i wątroba, która ustępowała po zakończeniu leczenia, choć jej znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono embriotoksyczność objawiającą się zmniejszeniem masy ciała płodu i opóźnieniem kostnienia przy ekspozycji przekraczającej kliniczne wartości AUC, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych.
amina biogenna, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja, kardiotoksyczność, laktacja, lek amfifilowy, masa ciała płodu, mechanizm działania, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowości nasienia, opóźnione kostnienie, płodność, profil toksykologiczno-kinetyczny, stężenie leku w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, oparte na danych z badań na szczurach oraz porównaniach z cytalopramem, wykazały potencjalną kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca przy ekspozycjach przekraczających 8-krotnie maksymalne stężenia osiągane klinicznie (maksymalne stężenia w osoczu). Wartość AUC dla escytalopramu była 3-4 razy wyższa niż w warunkach klinicznych, a dla cytalopramu 6-7 razy wyższa. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono klinicznego znaczenia tych efektów. Długotrwałe podawanie leku powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, która ustępowała po zakończeniu terapii, a jej kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnione kostnienie, przepływ wieńcowy, przeżywalność, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne, zmniejszona masa płodu - Leksykon substancji czynnych
Tazobaktam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące tazobaktamu, stosowanego samodzielnie lub w połączeniu z piperacyliną, nie wykazały istotnej toksyczności przy wielokrotnym podaniu ani genotoksyczności, co wskazuje na brak szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono jednak badań oceniających potencjalne działanie rakotwórcze tej kombinacji, co jest związane z jej krótkoterminowym zastosowaniem klinicznym. Badania reprodukcyjne na szczurach wykazały zmniejszenie wielkości miotu, opóźnione kostnienie oraz zmiany w żebrach płodów, jednak efekty te pojawiały się wyłącznie przy dawkach toksycznych dla matek, co sugeruje pośredni mechanizm działania. Płodność pokolenia F1 oraz rozwój embrionalny pokolenia F2 nie były zaburzone, co wskazuje na brak długoterminowych negatywnych skutków na reprodukcję.
badanie teratogenności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, inhibitor beta-laktamaz, opóźnione kostnienie, piperacylina z tazobaktamem, podanie dootrzewnowe, poronienie, rozwój okołoporodowy, śmiertelność noworodkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, wada wrodzona, wady żeber, wpływ na płodność, zmniejszenie miotu - Leksykon substancji czynnych
Toksyna botulinowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyny botulinowej typu A, obejmujące produkty Azzalure, Botox i Vistabel, wykazały, że dawki kliniczne stosowane u ludzi są bezpieczne, z szerokim marginesem bezpieczeństwa. W badaniach reprodukcji na zwierzętach (myszy, szczury, króliki) najwyższe dawki niewywołujące skutków szkodliwych (NOAEL) wynosiły odpowiednio 4, 1 i 0,125 j./kg, przy czym dawki wielokrotnie przekraczające zalecane (60-100-krotnie) nie powodowały teratogenności. Wysokie dawki powodowały embriotoksyczność, obniżenie masy ciała płodu, opóźnione kostnienie oraz poronienia u królików. Wpływ na płodność u szczurów wiązał się z paraliżem mięśni i ograniczeniem kopulacji. Badania toksyczności przewlekłej i ostrej nie wykazały toksyczności układowej przy dawkach do 75-krotności dawki klinicznej (50 j.), a dawki do 7 j./kg podane do różnych tkanek u małp nie wywołały działań niepożądanych. Długoterminowe badania wykazały miopatię przy dawkach ≥ 24 j./kg oraz minimalne zmiany przy 12 j./kg, co odpowiada trzykrotnie większemu narażeniu niż dawka kliniczna 200 j. stosowana w nietrzymaniu moczu.
badanie mutagenności, degeneracja włókien mięśniowych, działanie teratogenne, embriotoksyczność, mięsień szkieletowy, mięsień wypieracz, narażenie ogólnoustrojowe, neurogenna nadczynność mięśnia wypieracza, nietrzymanie moczu, NOAEL, opadanie powieki, opóźnione kostnienie, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność układowa, toksyna botulinowa, toksyna botulinowa typu A, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Ranolazyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny, substancji czynnej leków Ralik i Ranozek, wykazały, że toksyczność ostra objawia się drgawkami i wzrostem śmiertelności u szczurów i psów przy stężeniach około 3-krotnie wyższych niż maksymalne kliniczne u ludzi. Toksyczność przewlekła u szczurów ujawniła zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak nie potwierdzono ich u ludzi ani wpływu na oś korowo-nadnerczową. Badania rakotwórczości przy dawkach do 50 mg/kg/dobę u myszy (0,1× dawki ludzkiej) i 150 mg/kg/dobę u szczurów (0,8× dawki ludzkiej) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie reprodukcji, ranolazyna nie wpływała negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy ekspozycjach odpowiednio 3,6- i 6,6-krotnie wyższych niż u ludzi.
badania przedkliniczne, cholesterol w osoczu, drgawki, ekspozycja AUC, laktacja, margines bezpieczeństwa, opóźnione kostnienie, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, ranolazyna, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, zmiany w nadnerczach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka