regurgitacja
Regurgitacja to proces cofania się treści płynnej lub pokarmowej z przewodu pokarmowego bez wysiłku czy odruchów wymiotnych. Najczęściej dotyczy cofania się treści pokarmowej z żołądka do przełyku lub jamy ustnej, ale może również odnosić się do cofania się krwi przez niewłaściwie działające zastawki serca.
W gastroenterologii regurgitacja jest często objawem choroby refluksowej przełyku (GERD), przepukliny rozworu przełykowego przepony lub zaburzeń motoryki przełyku. W kardiologii termin ten opisuje wsteczny przepływ krwi przez zastawkę serca, co może wystąpić przy niedomykalności zastawek – mitralnej, aortalnej, trójdzielnej lub płucnej.
Diagnostyka regurgitacji obejmuje badania endoskopowe (gastroskopia), radiologiczne (RTG z kontrastem), manometrię przełyku w przypadku zaburzeń gastroenterologicznych, oraz echokardiografię i badania obrazowe serca przy podejrzeniu regurgitacji zastawkowej. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, modyfikacje stylu życia lub interwencję chirurgiczną w cięższych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przełyku – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie przełyku to stan zapalny błony śluzowej przełyku o różnorodnej etiologii, w tym refluksowej, infekcyjnej, alergicznej (eozynofilowe zapalenie przełyku, EoE) oraz polekowej. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach endoskopowych (ezofagogastroduodenoskopia, EGD) z pobraniem biopsji z co najmniej 6 wycinków z różnych odcinków przełyku. W badaniu histopatologicznym kluczowe jest stwierdzenie ≥15 eozynofili na pole widzenia w dużym powiększeniu dla rozpoznania EoE, a także identyfikacja cech charakterystycznych dla refluksowego zapalenia (przerost warstwy podstawnej, wydłużenie brodawek) czy infekcji (np. ciałka wtrętowe HSV, CMV, strzępki grzybni). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się choroby serca, zaburzenia motoryki przełyku oraz nowotwory. W przypadku podejrzenia EoE stosuje się skalę EREFS do oceny endoskopowej oraz molekularny panel EDP oceniający ekspresję 96 genów.
badanie endoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja przełyku, dysfagia, eozynofilia przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, Esophageal String Test, ezofagogastroduodenoskopia, górna endoskopia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przełyku, manometria przełyku, naciek eozynofilowy, odynofagia, pH-metria przełyku, polekowe zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, regurgitacja, remisja histologiczna, test alergiczny, uchyłek przełyku, zakażenie CMV, zakażenie HSV, zapalenie przełyku, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Zapobieganie i profilaktyka
Pierścień naczyniowy to rzadka wrodzona wada sercowo-naczyniowa, występująca z częstością około 1 na 10 000 żywych urodzeń, polegająca na nieprawidłowym rozwoju aorty lub jej odgałęzień, które otaczają tchawicę i/lub przełyk, powodując ich ucisk. Wczesna diagnoza, możliwa już w okresie prenatalnym za pomocą ultrasonografii, jest kluczowa dla zapobiegania poważnym powikłaniom. Objawy kliniczne obejmują stridor, trudności w połykaniu, bezdechy oraz objawy niewydolności oddechowej. Wskazana jest szybka konsultacja kardiologiczna i ocena ultrasonograficzna noworodka, nawet jeśli brak jest objawów. Leczenie operacyjne, polegające na przerwaniu pierścienia naczyniowego i udrożnieniu dróg oddechowych, jest wskazane u pacjentów objawowych i powinno być wykonane niezwłocznie po rozpoznaniu, aby zapobiec poważnym powikłaniom, takim jak uszkodzenie tchawicy, oskrzeli czy nagła śmierć.
badanie ultrasonograficzne, bezdech, diagnostyka prenatalna, dysfagia, interwencja chirurgiczna, kardiolog wad wrodzonych, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii, pierścień naczyniowy, regurgitacja, stridor, tętniak, uchyłek Kommerella, ucisk przełyku, ucisk tchawicy, wrodzona wada układu sercowo-naczyniowego, zachłystowe zapalenie płuc, zakażenie dróg oddechowych, zwężenie przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polprazol Acidcontrol 10 mg
Polprazol Acidcontrol to preparat zawierający 10 mg omeprazolu, będącego inhibitorem pompy protonowej, dostępny w postaci kapsułek dojelitowych twardych. Lek jest wskazany do leczenia objawów refluksu żołądkowo-przełykowego u dorosłych, takich jak zgaga i zarzucanie kwaśnej treści żołądkowej do przełyku. Kapsułki zawierają mikrogranulki o barwie od białej do jasnobeżowej, które chronią omeprazol przed działaniem kwasu żołądkowego, umożliwiając jego uwalnianie w jelicie cienkim. Preparat zawiera również 40,01 mg sacharozy oraz 0,4497 mg sodu (0,01955 mmol), co stanowi mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co jest istotne przy ocenie podaży sodu u pacjentów.
choroba refluksowa, cofanie treści żołądkowej, inhibitor pompy protonowej, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, mikrogranulki, omeprazol, pieczenie za mostkiem, Polprazol Acidcontrol, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, treść żołądkowa, wydzielanie kwasu żołądkowego, zarzucanie treści żołądkowej, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność zastawki trójdzielnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niewydolność zastawki trójdzielnej charakteryzuje się regurgitacją krwi z prawej komory do prawego przedsionka podczas skurczu, co prowadzi do przeciążenia serca i potencjalnych powikłań. W łagodnych przypadkach zaleca się jedynie regularne monitorowanie echokardiograficzne i kontrolę kliniczną, natomiast umiarkowane i ciężkie postacie wymagają leczenia farmakologicznego, obejmującego diuretyki (w celu redukcji objętości krwi krążącej i obrzęków), digoksynę, leki przeciwarytmiczne, przeciwzakrzepowe oraz inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensyny II. Warto podkreślić, że leczenie choroby podstawowej, takiej jak nadciśnienie płucne czy dysfunkcja prawej komory, jest kluczowe dla poprawy funkcji zastawki trójdzielnej. Wskazania do interwencji chirurgicznej obejmują ciężką niewydolność zastawki z objawami, strukturalne deformacje (np. anomalia Ebsteina) oraz zniszczenie zastawki w przebiegu infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
annuloplastyka, anomalia Ebsteina, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, bioproteza, diuretyk, duszność, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, funkcja serca, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, lek oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, niewydolność zastawki trójdzielnej, pierścień zastawki, przezskórna wymiana zastawki trójdzielnej, regurgitacja, rehabilitacja kardiologiczna, wskaźnik INR, zabieg chirurgiczny, zastawka biologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Objawy
Pniowiec tętniczy (truncus arteriosus) to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością pojedynczego pnia tętniczego zamiast oddzielnej aorty i tętnicy płucnej. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle w pierwszych dniach życia i obejmują sinicę, tachypnoe, duszność, letarg, trudności w karmieniu, spowolniony przyrost masy ciała, tachykardię, słabe tętno oraz hepatomegalię. Sinica wynika z mieszania się krwi utlenowanej z nieutlenowaną, co prowadzi do niedotlenienia tkanek. W pierwszych tygodniach życia rozwija się zastoinowa niewydolność serca, manifestująca się szybkim, płytkim oddechem, świstami, wzmożonym wysiłkiem oddechowym oraz objawami niewydolności krążenia. Radiologicznie obserwuje się kardiomegalię i nadmierne przekrwienie płuc. Bez leczenia chirurgicznego większość niemowląt umiera w pierwszym roku życia, a nieleczony pniowiec tętniczy prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie płucne, kardiomegalia i niewydolność serca.
arytmia, cewnikowanie serca, duszność, hepatomegalia, kardiolog, kardiomegalia, kołatanie serca, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, niewydolność serca, pniowiec tętniczy, przepływ krwi do płuc, regurgitacja, rtg klatki piersiowej, sinica, świsty oddechowe, tachykardia, tachypnoe, tętnica płucna, truncus arteriosus, wciąganie międzyżebrowe, wrodzona wada serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół Eisenmengera, zmniejszona wydolność wysiłkowa - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Objawy
Dysfagia to objaw charakteryzujący się trudnościami w połykaniu, mogący dotyczyć pokarmów stałych, płynów lub śliny, zróżnicowany pod względem lokalizacji (ustno-gardłowa vs. przełykowa) i etiologii (neurologiczna, mechaniczna, zapalna). Objawy obejmują odynofagię, uczucie zatrzymania pokarmu, kaszel, krztuszenie się, chrypkę, regurgitację oraz zgagę. Przebieg dysfagii może być przejściowy, postępujący lub stabilny, zależnie od choroby podstawowej, np. szybkie narastanie objawów sugeruje raka przełyku, a wolne postępowanie – choroby neurodegeneracyjne. U dzieci objawy mogą obejmować m.in. trudności w koordynacji ssania i połykania, wydłużony czas karmienia oraz nawracające infekcje dróg oddechowych. Nieleczona dysfagia prowadzi do poważnych powikłań, takich jak niedożywienie, odwodnienie, aspiracja i zachłystowe zapalenie płuc, które może manifestować się gorączką >38°C, bólem w klatce piersiowej i dusznością.
aspiracja, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dysfagia orofaryngealna, dysfagia przełykowa, guz przełyku, infekcja dróg oddechowych, niedożywienie, odwodnienie, odynofagia, POChP, rak przełyku, refluks kwasu żołądkowego, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, stwardnienie zanikowe boczne, udar mózgu, układ odpornościowy, uraz mózgu, zaburzenia motoryki przełyku, zaburzenia połykania, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alendronic Acid Genoptim 70 mg
Profil bezpieczeństwa kwasu alendronowego, stosowanego w dawce 70 mg raz w tygodniu lub 10 mg codziennie, został potwierdzony w badaniach klinicznych trwających do 3 lat oraz w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, dyspepsja, zaparcia, biegunki, wzdęcia, owrzodzenie przełyku, dysfagia) oraz bóle mięśniowo-szkieletowe, występujące bardzo często (≥1/10). Rzadziej pojawiają się reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), objawowa hipokalcemia, zaburzenia smaku, zapalenia oka, a także poważne powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak zwężenie przełyku czy krwawienia, które wymagają natychmiastowej interwencji. Wśród działań niepożądanych specyficznych dla bisfosfonianów należy wymienić rzadką martwicę kości szczęki i złamania z przeciążenia bliższej części trzonu kości udowej.
biegunka, bisfosfonian, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, dolegliwości przewodu pokarmowego, dysfagia, dysgeuzja, dyspepsja, hipokalcemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas alendronowy, łysienie, martwica kości, martwica kości szczęki, nadżerka przełyku, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, reakcja nadwrażliwości, reakcja ostrej fazy, regurgitacja, rumień, stolec smolisty, świąd, wymioty, zapalenie naczyniówki, zapalenie przełyku, zapalenie twardówki, zapalenie żołądka, zaparcie, zawroty błędnikowe, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie przeciążeniowe, zwężenie przełyku - Leksykon substancji czynnych
Magnez węglan ciężki – Wskazania do stosowania
Magnez węglan ciężki (Magnesii subcarbonas ponderosus) jest składnikiem preparatów zobojętniających kwas solny w żołądku, stosowanym głównie w leczeniu objawowym refluksu żołądkowo-przełykowego oraz nadkwaśności żołądkowej. W preparacie Rennie Extra występuje w dawce 73,50 mg, w połączeniu z 625 mg węglanu wapnia oraz 150 mg kwasu alginowego, co zapewnia wielokierunkowe działanie terapeutyczne. Kwas alginowy tworzy ochronną warstwę żelu na powierzchni treści żołądkowej, redukując epizody refluksu, natomiast węglan wapnia i magnez węglan ciężki neutralizują nadmiar kwasu solnego, łagodząc objawy takie jak regurgitacja i zgaga.
dieta niskosodowa, kwas alginowy, kwas solny, kwas żołądkowy, leczenie objawowe, magnez węglan ciężki, nadkwaśność żołądkowa, pieczenie za mostkiem, preparat złożony, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, substancja zobojętniająca, tabletki do rozgryzania i żucia, treść żołądkowa, węglan wapnia, zarzucanie treści żołądkowej, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Leczenie
Przepuklina mitralna, będąca wypadaniem płatka zastawki mitralnej, w większości przypadków ma przebieg łagodny i nie wymaga interwencji chirurgicznej, z około 90% pacjentów leczonych jedynie kontrolami kardiologicznymi. Farmakoterapia, obejmująca beta-blokery, antagoniści wapnia, leki przeciwzakrzepowe, diuretyki oraz inhibitory ACE lub ARB, ma na celu głównie łagodzenie objawów i zapobieganie powikłaniom, nie eliminując przyczyny degeneracji zastawki. Profilaktyka antybiotykowa przed zabiegami stomatologicznymi jest obecnie zalecana jedynie u pacjentów z wysokim ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia. Modyfikacje stylu życia, takie jak umiarkowana aktywność fizyczna, unikanie kofeiny i nikotyny oraz dieta kardioprotekcyjna, wspomagają kontrolę objawów, natomiast w ciężkich przypadkach zaleca się ograniczenie intensywnych ćwiczeń.
antagoniści receptora angiotensyny II, antagoniści wapnia, beta-blokery, chirurgia robotyczna, choroba zwyrodnieniowa, diuretyki, frakcja wyrzutowa lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitory ACE, krioablacja, leczenie farmakologiczne, leczenie zabiegowe, leki przeciwzakrzepowe, minitorakotomia, MitraClip, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, profilaktyka antybiotykowa, przepuklina mitralna, przezcewnikowa naprawa zastawki mitralnej, przezcewnikowa wymiana zastawki mitralnej, regurgitacja, rehabilitacja kardiologiczna, struny ścięgniste, terapia komórkami macierzystymi, wymiana zastawki mitralnej, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zastawka biologiczna, zastawka mechaniczna - Leksykon chorób i schorzeń
Kolka niemowlęca – Zapobieganie i profilaktyka
Kolka niemowlęca, dotykająca do 20% niemowląt, charakteryzuje się napadowym, nieukojonym płaczem trwającym ponad 3 godziny dziennie, przez co najmniej 3 dni w tygodniu, przez okres dłuższy niż 3 tygodnie. Etiologia kolki pozostaje niejasna, co utrudnia opracowanie skutecznych metod zapobiegania. Profilaktyka obejmuje modyfikacje sposobu karmienia, takie jak trzymanie dziecka w pozycji pionowej oraz odbijanie, choć brak jest jednoznacznych dowodów na skuteczność odbijania. U niemowląt karmionych piersią zaleca się eliminację potencjalnych alergenów z diety matki (np. mleko krowie, jajka, ryby, orzeszki ziemne, soja, pszenica) oraz unikanie kofeiny, alkoholu, przypraw i czekolady. U niemowląt karmionych mlekiem modyfikowanym korzystne może być przejście na hydrolizowane formuły, co potwierdza przegląd systematyczny 13 badań wykazujący istotne statystycznie zmniejszenie czasu płaczu.
biały szum, dysbioza jelitowa, enzymy trawienne, formuła sojowa, homeostaza jelitowa, kolka niemowlęca, lactobacillus reuteri, laktaza, manipulacja chiropraktyczna, manipulacja kręgosłupem, manipulacja osteopatyczna, mikrobiota jelitowa, nietolerancja laktozy, nieukojony płacz, odbijanie, oś jelitowo-mózgowa, perystaltyka jelit, regurgitacja, stres rodzicielski, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynnościowe układu pokarmowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Objawy
Choroba zastawki mitralnej obejmuje różnorodne patologie wpływające na funkcję zastawki mitralnej, takie jak niedomykalność (regurgitacja), zwężenie (stenoza) oraz wypadanie płatka (prolaps). Przebieg kliniczny jest zróżnicowany, od bezobjawowego do zaawansowanego z objawami niewydolności serca, dusznością, kołataniem serca i obrzękami. Progresja choroby zależy od czynników ryzyka, takich jak wiek powyżej 50 lat, płeć męska, nadciśnienie tętnicze, BMI oraz zmiany strukturalne zastawki i powiększenie lewego przedsionka i komory. Niedomykalność klasyfikuje się w stadia A-D, gdzie stadium D charakteryzuje się ciężką niedomykalnością z objawami duszności w spoczynku, zmęczenia i dysfunkcji lewej komory. Ostra niedomykalność stanowi stan zagrożenia życia wymagający pilnej interwencji.
arytmia, choroba zastawki mitralnej, duszność, duszność wysiłkowa, dysfunkcja lewej komory, dyspnea, echokardiogram, funkcja lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, krwioplucie, lewa komora serca, lewy przedsionek, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, powiększenie serca, prolaps zastawki, regurgitacja, stenoza, szmer sercowy, wskaźnik masy ciała, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zastawka mitralna, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon substancji czynnych
Kwas alginowy – Wskazania do stosowania
Kwas alginowy jest substancją czynną stosowaną w leczeniu objawów nadkwaśności soku żołądkowego oraz refluksu żołądkowo-przełykowego. Mechanizm działania polega na tworzeniu w środowisku kwaśnym żelowej bariery fizycznej, która unosi się na powierzchni treści żołądkowej, chroniąc błonę śluzową przełyku przed działaniem kwasu solnego i pepsyny. Preparaty zawierające kwas alginowy, takie jak Gealcid (350 mg kwasu alginowego/tabletka) oraz Rennie Extra (150 mg kwasu alginowego/tabletka), zawierają dodatkowo substancje neutralizujące kwas solny (np. wodorowęglan sodu, wodorotlenek glinu, węglan wapnia i magnezu), co wzmacnia efekt terapeutyczny. Kwas alginowy jest dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia, co umożliwia szybkie działanie doraźne w momencie wystąpienia objawów zgagi i refluksu.
błona śluzowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, kwas alginowy, kwaśne odbijanie, nadkwaśność soku żołądkowego, pepsyna, pieczenie w przełyku, przepuklina rozworu przełykowego, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, regurgitacja, węglan magnezu, węglan wapnia, wodorotlenek glinu, wodorowęglan sodu, zarzucanie treści żołądkowej, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Achalasia jest przewlekłą, nieuleczalną chorobą przełyku, której leczenie ma na celu złagodzenie objawów, poprawę opróżniania przełyku oraz zapobieganie megaprzełykowi. Rokowanie jest korzystne, z ponad 90% pacjentów osiągających dobre wyniki po zastosowaniu jednej lub wielu metod terapeutycznych, choć często konieczne są zabiegi uzupełniające. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek pacjenta (np. ryzyko nawrotu u osób <21 lat wynosi 64% po 5 latach i 72% po 10 latach), ciśnienie dolnego zwieracza przełyku (LES) po leczeniu (ciśnienie >10 mmHg po 3 miesiącach wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu, a >12 mmHg z koniecznością powtórzenia dylatacji), oraz podtyp achalazji określony manometrią wysokiej rozdzielczości (typ II ma lepszą odpowiedź na dylatację pneumatyczną niż typ III). Dodatkowo, czynniki takie jak niepełne zniesienie „talii” balonu podczas dylatacji, długi czas trwania objawów, zmiany anatomiczne przełyku, płeć żeńska i wąski przełyk wpływają na rokowanie i odpowiedź na leczenie.
ból w klatce piersiowej, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, dolny zwieracz przełyku, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, Functional Luminal Imaging Probe, GERD, gruczolakorak przełyku, laparoskopowa miotomia Hellera, manometria wysokiej rozdzielczości, megaprzełyk, miotomia Hellera, nawrót choroby, perforacja przełyku, przewlekła choroba refluksowa przełyku, przezustna endoskopowa miotomia, rak płaskonabłonkowy, regurgitacja - Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Leczenie
Uchyłek Zenkera to uwypuklenie błony śluzowej i podśluzowej w tylnej części połączenia gardłowo-przełykowego, które wymaga leczenia przede wszystkim u pacjentów objawowych z dysfagią, regurgitacją, kaszlem czy powikłaniami takimi jak aspiracyjne zapalenie płuc. Małe uchyłki (<1-2 cm) bezobjawowe zwykle nie wymagają interwencji, natomiast leczenie zachowawcze obejmuje modyfikacje dietetyczne i konsultacje dietetyczne. Leczenie chirurgiczne dzieli się na metody endoskopowe (sztywna i giętka endoskopia) oraz otwarte, z przewagą technik endoskopowych ze względu na mniejszą inwazyjność, krótszy czas zabiegu (15-30 minut), krótszy pobyt szpitalny i szybszy powrót do diety. Skuteczność endoskopowego leczenia wynosi 90-100%, a otwartego 93-95%, z ryzykiem nawrotu odpowiednio do 25% i około 3%. Wybór metody zależy od wielkości uchyłka (małe <2 cm, średnie 2-6 cm, duże >6 cm), stanu ogólnego pacjenta, anatomii oraz doświadczenia operatora.
antybiotykoterapia profilaktyczna, aspiracyjne zapalenie płuc, badanie kontrastowe, błona śluzowa i podśluzowa, dysfagia, inhibitor pompy protonowej, laser CO2, mięsień pierścienno-gardłowy, miotomia mięśnia pierścienno-gardłowego, perforacja, połączenie gardłowo-przełykowe, porażenie strun głosowych, przezustna endoskopowa miotomia, regurgitacja, stapler endoskopowy, sztywna endoskopia, terapia logopedyczna, toksyna botulinowa, uchyłek Zenkera, uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego, zaburzenie połykania, zapalenie śródpiersia, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omeprazole APTEO MED 20 mg
Omeprazole Genoptim SPH w dawce 20 mg, w postaci kapsułek dojelitowych twardych, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z objawami refluksu żołądkowo-przełykowego, takimi jak zgaga i regurgitacje. Substancją czynną jest omeprazol, którego dawka wynosi 20 mg na kapsułkę, a lek zawiera również 7,920 mg laktozy bezwodnej oraz 162,626 mg sacharozy jako substancje pomocnicze. Postać farmaceutyczna kapsułek zapewnia odpowiednie uwalnianie omeprazolu w przewodzie pokarmowym, co jest kluczowe dla skuteczności terapii. Omeprazole Genoptim SPH jest szczególnie zalecany u pacjentów, u których objawy refluksu znacząco obniżają jakość życia i codzienne funkcjonowanie.
- Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Uchyłek Zenkera to patologiczne uwypuklenie górnej części przełyku, powstające w trójkącie Killiana na poziomie 5-6 kręgu szyjnego, najczęściej u pacjentów powyżej 60. roku życia, z przewagą mężczyzn. Etiologia wiąże się z nadciśnieniem w gardle podczas połykania oraz zaburzeniami motoryki przełyku, np. achalazją. Objawy obejmują dysfagię, regurgitację nieprzetrawionych pokarmów, halitozę, kaszel, utratę masy ciała oraz nawracające aspiracyjne zapalenia płuc. Diagnostyka opiera się na badaniu z kontrastem (połykanie baru), wideofluoroskopii oraz endoskopii, które pozwalają ocenić wielkość i charakter uchyłka.
achalazja, aspiracyjne zapalenie płuc, diwertikulektomia, diwertikułopeksja, dysfagia, endoskopia, gastroenterolog, halitoza, laryngolog, laser CO2, logopeda, mięsień pierścienno-gardłowy, miotomia, nerw krtaniowy wsteczny, niedożywienie, otolaryngolog, regurgitacja, seroma, stapler endoskopowy, trójkąt Killiana, uchyłek Zenkera, wideofluoroskopia, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie śródpiersia, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pantopraz 20 mg 20 mg
Pantoprazol w dawce 20 mg, podawany w formie tabletek dojelitowych, jest wskazany u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia w leczeniu objawowej postaci choroby refluksowej przełyku (GERD), obejmującej zgagę, regurgitacje oraz ból w nadbrzuszu. Lek znajduje zastosowanie zarówno w fazie aktywnego leczenia refluksowego zapalenia przełyku, jak i w terapii podtrzymującej, zapobiegającej nawrotom choroby. U dorosłych Pantopraz 20 mg jest również rekomendowany jako gastroprotekcja u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka powikłań żołądkowo-jelitowych, stosujących długotrwale nieselektywne NLPZ, zwłaszcza u osób powyżej 65 lat, z wywiadem choroby wrzodowej lub krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego oraz przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub glikokortykosteroidy. U młodzieży w wieku 12-18 lat wskazania ograniczają się do leczenia GERD i zapobiegania nawrotom refluksowego zapalenia przełyku, bez zastosowania w profilaktyce NLPZ. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja laktozy, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, pantoprazol sodowy, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, regurgitacja, tabletka dojelitowa, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ruminacji – Leczenie
Zespół ruminacji to zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, charakteryzujące się bezwysiłkowym cofaniem się niedawno spożytego pokarmu do jamy ustnej bez odruchu wymiotnego. Podstawą leczenia jest terapia behawioralna, w szczególności nauka oddychania przeponowego, które poprzez konkurencyjny mechanizm wobec nieuświadomionych skurczów mięśni brzuszno-piersiowych zmniejsza częstość epizodów regurgitacji. Zalecane jest wykonywanie 6-8 powolnych, głębokich oddechów na minutę przez 5-10 minut, 3-4 razy dziennie, zwłaszcza po posiłkach lub przy pierwszych objawach ruminacji. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT-RD) stanowi uzupełnienie leczenia, obejmując zwiększenie świadomości impulsów, stosowanie zachowań konkurencyjnych oraz trening relaksacyjny. W przypadku uszkodzenia błony śluzowej przełyku stosuje się inhibitory pompy protonowej (np. ezomeprazol, omeprazol), a w trudniejszych przypadkach farmakoterapię baklofenem w dawce 10 mg trzy razy na dobę, który zwiększa ciśnienie dolnego zwieracza przełyku i redukuje epizody regurgitacji.
baklofen, biofeedback, ból brzucha, buspiron, dolny zwieracz przełyku, elektromiografia, ezomeprazol, fundoplikacja Nissena, inhibitory pompy protonowej, manometria przełykowa, niedożywienie, nortryptylina, nudności, oddychanie przeponowe, omeprazol, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, terapia poznawczo-behawioralna, trening relaksacyjny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wymioty, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaparcie, zespół ruminacji, żywienie enteralne