metabolit O-desmetylowy
Metabolit O-desmetylowy to związek powstający w wyniku procesu O-demetylacji, który jest jednym z kluczowych mechanizmów biotransformacji leków i innych ksenobiotyków w organizmie. Proces ten polega na enzymatycznym usunięciu grupy metylowej (-CH₃) z atomu tlenu w cząsteczce związku macierzystego.
O-demetylacja jest katalizowana głównie przez enzymy układu cytochromu P450 (CYP450), w szczególności przez izoenzymy CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4. Metabolity O-desmetylowe często wykazują odmienną aktywność biologiczną w porównaniu do związku macierzystego – mogą mieć słabsze działanie, być nieaktywne lub, w niektórych przypadkach, wykazywać zwiększoną aktywność farmakologiczną.
Identyfikacja metabolitów O-desmetylowych ma istotne znaczenie w badaniach nad farmakokinetyką leków, analizie interakcji lekowych oraz w toksykologii. Monitorowanie stężenia tych metabolitów może dostarczyć cennych informacji na temat metabolizmu leku, potencjalnych różnic międzyosobniczych w odpowiedzi na leczenie oraz możliwych działań niepożądanych.
W diagnostyce laboratoryjnej metabolity O-desmetylowe mogą służyć jako markery ekspozycji na określone substancje, a ich analiza jest często wykonywana przy użyciu zaawansowanych technik chromatograficznych sprzężonych ze spektrometrią mas.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Epilantin 100 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Epilantin, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. Analizy kliniczne nie wykazały jednak istotnego wydłużenia odstępu PR u pacjentów jednocześnie leczonych karbamazepiną lub lamotryginą. Lakozamid charakteryzuje się niewielką liczbą interakcji farmakokinetycznych; nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w warunkach in vivo nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. W badaniach klinicznych lakozamid nie wpływał na AUC midazolamu (substrat CYP3A4), omeprazolu (substrat CYP2C19 i CYP3A4), ani na ekspozycję na warfarynę, digoksynę, metforminę czy doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, lewonorgestrel). Lakozamid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<15%), co zmniejsza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
AUC midazolamu, badania in vitro, badania in vivo, badanie in vitro, badanie in vivo, blokery kanałów sodowych, Cmax midazolamu, doustne środki antykoncepcyjne, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, EKG, ekspozycja układowa, elektrokardiogram, enzym CYP1A1, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C8, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, epilantin, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, itrakonazol, kanał sodowy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki indukujące enzymy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, odstęp PR, próg drgawkowy, progesteron, rytonawir, silny inhibitor CYP2C9, stężenie progesteronu, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR - Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 50 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Seizpat, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. Nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych izoenzymów cytochromu P450 w stężeniach terapeutycznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wpływu na farmakokinetykę substratów tych enzymów, takich jak midazolam (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC) czy omeprazol. Lakozamid nie jest transportowany przez glikoproteinę P, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji wynikających z konkurencji o miejsca wiązania. W terapii należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna), które mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, oraz silnych induktorów enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca), które mogą ją obniżać. Ponadto, leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejszają ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci i młodzieży, co może wymagać dostosowania dawki.
bloker kanału sodowego, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, in vitro, induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja psychoruchowa, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, monitorowanie EKG, omeprazol, przewodnictwo sercowe, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, wiązanie z białkami, wydłużenie odstępu PR, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lacosamide Intas 50 mg
Lakozamid cechuje się niemal całkowitą (ok. 100%) biodostępnością po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu w zakresie 0,5-4 godzin. Lek wykazuje niewielką objętość dystrybucji (~0,6 l/kg) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych na poziomie wiązania białkowego. Metabolizm lakozamidu jest złożony, z dominującą eliminacją nerkową – około 95% dawki wydalane jest z moczem w postaci leku niezmienionego (ok. 40%) oraz metabolitów, w tym O-desmetylowego (<30%), który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi około 13 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę, a farmakokinetyka jest liniowa, stabilna w czasie i charakteryzuje się niską zmiennością między- i wewnątrzosobniczą. Stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach stosowania, a dawka nasycająca 200 mg jednorazowo pozwala szybko osiągnąć stężenia terapeutyczne.
badanie kliniczne, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, hemodializa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit O-desmetylowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Epilantin 200 mg
Lakozamid, substancja czynna Epilantinu, wymaga ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, mimo że badania kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów przyjmujących karbamazepinę lub lamotryginę. Lakozamid charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych – nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejszają ekspozycję na lakozamid o 17-25%, co również może wymagać dostosowania dawkowania.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, blokery kanałów sodowych, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, elektrokardiogram, enzymy CYP, etynyloestradiol, farmakodynamika, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia, rytonawir, warfaryna, wydłużenie odstępu PR - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Lacosamide Neuraxpharm, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5–4 godzin. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji ~0,6 l/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm nie jest w pełni poznany, jednak około 95% dawki jest wydalane z moczem, w tym ~40% w formie niezmienionej oraz do 30% jako metabolit O-desmetylowy, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna w czasie, z osiąganiem stanu stacjonarnego po 3 dniach stosowania dawek podzielonych dwa razy na dobę. Pokarm nie wpływa na wchłanianie, a tabletki i syrop doustny są biorównoważne. Nie stwierdzono istotnego wpływu płci na farmakokinetykę leku.
AUC, białka osocza, biodostępność, biorównoważność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, farmakokinetyka, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, PGTCS, schyłkowa niewydolność nerek, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 50 mg
Lakozamid, substancja czynna produktu Lacosamide Teva, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych izoenzymów. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w warunkach in vivo nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. Lakozamid nie wpływa znacząco na farmakokinetykę leków takich jak karbamazepina, kwas walproinowy, digoksyna, metformina, warfaryna, omeprazol czy midazolam (choć Cmax midazolamu wzrasta o 30%). Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci, co może wymagać dostosowania dawki. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać narażenie na lakozamid, co wymaga szczególnej ostrożności.
blok przedsionkowo-komorowy, CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja układowa, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, itrakonazol, kanał sodowy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zilibra 150 mg
Lakozamid, substancja czynna produktu Zilibra, wykazuje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, szczególnie z lekami wydłużającymi odstęp PR (np. karbamazepina, lamotrygina, pregabalina) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I, co wymaga ostrożności i monitorowania EKG. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie indukuje on istotnie ich aktywności. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co może wymagać modyfikacji dawki. Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, omeprazolu, midazolamu, digoksyny, metforminy, warfaryny oraz doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel). Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o około 25%, co może wymagać zwiększenia dawki leku.
AUC midazolamu, Cmax, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, elektrokardiogram, enzym CYP1A2, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakokinetyka digoksyny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpadaczkowy indukujący enzymy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, monitorowanie INR, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pregabalina, rytonawir, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lacosamide Zentiva 150 mg
Lakozamid, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością doustną (~100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-4 godziny. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,6 l/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm leku nie jest w pełni poznany, jednak około 95% dawki jest wydalane z moczem, w tym 40% w formie niezmienionej, a metabolit O-desmetylowy stanowi do 30%. Enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4 mogą uczestniczyć w metabolizmie, jednak ich kliniczne znaczenie jest niewielkie. Okres półtrwania wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 3 dniach przy dawkowaniu 2x/dobę. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki ze względu na płeć pacjenta.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, frakcja polarna, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, Lacosamide Zentiva, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg
Lakozamid wykazuje stosunkowo niewiele klinicznie istotnych interakcji lekowych, jednak wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR (w tym przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe) oraz lekami przeciwarytmicznymi ze względu na potencjalne ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, przy czym nie indukuje on istotnie aktywności tych enzymów ani ich nie hamuje w stężeniach klinicznych. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i o 17% u dzieci i młodzieży, co może wymagać dostosowania dawki.
analiza farmakokinetyczna, AUC midazolamu, białko osocza, Cmax midazolamu, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, kanał sodowy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie karbamazepiny, stężenie progesteronu, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lacosamide Zentiva 100 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Lacosamide Zentiva, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~100%) oraz szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-4 godzin po podaniu. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,6 l/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm lakozamidu jest złożony, z udziałem izoenzymów CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak bez dominującej roli któregokolwiek z nich, co potwierdzają badania in vivo i brak istotnych interakcji z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem). Lakozamid jest wydalany głównie przez nerki (95% dawki), zarówno w formie niezmienionej (~40%), jak i metabolitów, z okresem półtrwania około 13 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Stężenie leku w stanie stacjonarnym osiągane jest po 3 dniach stosowania, z kumulacją około 2-krotną. Nie stwierdzono wpływu płci na farmakokinetykę leku.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, okres półtrwania, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Seizpat 100 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Seizpat, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 100% i osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-4 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (<15%). Metabolizm obejmuje głównie wydalanie z moczem (~95% dawki), z czego około 40% to postać niezmieniona, a metabolit O-desmetylowy stanowi poniżej 30% dawki, nie wykazując aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, z osiąganiem stanu stacjonarnego po 3 dobach przy dawkowaniu 2 razy na dobę. Płeć nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku.
analiza farmakokinetyczna, AUC, białka osocza, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, hemodializa, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, metabolizm lakozamidu, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, napady częściowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, tabletki powlekane, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Lackepila 200 mg
Lakozamid wykazuje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, szczególnie u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR (karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina) oraz przeciwarytmiki klasy I, co wymaga monitorowania EKG. Enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4 uczestniczą w metabolizmie lakozamidu, jednakże lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie tych enzymów. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie lakozamidu, co wymaga ostrożności i ewentualnego dostosowania dawki. Silne induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) oraz leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid o około 25%, co również może wymagać korekty dawkowania.
AUC, azole, białka osocza, depresja OUN, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, efekty neuropsychiatryczne, enzymy CYP, eslikarbazepina, flukonazol, glikoproteina p, hormony antykoncepcyjne, induktory enzymów, inhibitory CYP2C9, inhibitory CYP3A4, karbamazepina, koordynacja psychoruchowa, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napady padaczkowe, odstęp PR, omeprazol, pregabalina, ryfampicyna, warfaryna, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 150 mg
Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, w tym lekami przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe oraz lekami przeciwarytmicznymi, choć badania kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR przy kojarzeniu z karbamazepiną lub lamotryginą. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych izoenzymów w stężeniach klinicznych. Metabolizm lakozamidu zachodzi częściowo przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. Przy dawkowaniu 200 mg dwa razy na dobę lakozamid nie wpływa na AUC midazolamu, choć zwiększa jego Cmax o 30%, a przy dawce 300 mg dwa razy na dobę nie zmienia farmakokinetyki omeprazolu. Omeprazol w dawce 40 mg/dobę nie zwiększa istotnie ekspozycji na lakozamid, co sugeruje, że umiarkowane inhibitory CYP2C19 nie mają klinicznie istotnego wpływu na lakozamid. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności, mimo braku potwierdzenia w badaniach in vivo. Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid, co również wymaga uwagi klinicznej przy rozpoczynaniu lub kończeniu terapii tymi lekami.
AUC midazolamu, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedacyjne, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja układowa, enzymy CYP, enzymy CYP2C9, enzymy cytochromu P450, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, stężenie maksymalne Cmax, stężenie progesteronu, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie koordynacji, zaburzenie równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Zentiva 150 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Lacosamide Zentiva, wykazuje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, które należy uwzględnić w terapii. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR w EKG, zwłaszcza przeciwdrgawkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne wydłużenie odstępu PR. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu karbamazepiny i lamotryginy na dalsze wydłużanie odstępu PR. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniżają ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci i młodzieży.
AUC, Cmax, depresja OUN, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, Hypericum perforatum, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, Lacosamide Zentiva, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lacosamide Intas 100 mg
Lakozamid wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny z niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w zakresie 0,5-4 godzin. Zarówno tabletki, jak i syrop są biorównoważne, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lakozamid jest eliminowany głównie przez nerki (ok. 95% dawki w moczu), z okresem półtrwania około 13 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po 3 dniach. Metabolit O-desmetylowy, powstający prawdopodobnie z udziałem enzymów CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, stanowi około 15% stężenia leku w osoczu, jednak nie wykazuje aktywności farmakologicznej.
AUC, białko osocza, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja, dawka nasycająca, enzymy CYP, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wchłanianie lakozamidu, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 100 mg
Lakozamid, substancja czynna preparatu Lacosamide Teva, wykazuje stosunkowo niewielki potencjał interakcji lekowych, co jest istotne w kontekście polipragmazji u pacjentów z padaczką. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących lakozamid wraz z karbamazepiną lub lamotryginą. Metabolizm lakozamidu jest katalizowany głównie przez enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w dawkach klinicznych nie indukuje on ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i innych. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) oraz CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Z kolei silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca, mogą obniżać stężenia leku, co również wymaga monitorowania terapii.
digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, padaczka, polipragmazja, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zilibra 200 mg
Lakozamid, substancja czynna preparatu Zilibra, wykazuje ograniczoną liczbę istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, co czyni go bezpiecznym w stosowaniu u pacjentów przyjmujących różnorodne leki. Charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji wynikających z wypierania leków. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu lakozamidu na enzymy CYP450 (CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4) ani na farmakokinetykę leków takich jak midazolam, omeprazol, karbamazepina, kwas walproinowy, digoksyna, metformina czy warfaryna. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) może obniżyć ekspozycję na lakozamid o około 25%, co może wymagać dostosowania dawki. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą potencjalnie zwiększać stężenia lakozamidu, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie terapii.
antykoncepcja hormonalna, białka osocza, depresja OUN, digoksyna, działania niepożądane, elektrokardiogram, enzym CYP1A2, enzymy CYP, etynyloestradiol, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C9, kanały sodowe, karbamazepina, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leczenie przeciwzakrzepowe, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy I, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, pregabalina, progesteron, rytonawir, warfaryna, wydłużenie odstępu PR - Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 150 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Trelema, wykazuje potencjał do interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, szczególnie z lekami wydłużającymi odstęp PR (w tym przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe) oraz lekami przeciwarytmicznymi, co niesie wysokie ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. W badaniach klinicznych nie stwierdzono dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących jednocześnie karbamazepinę lub lamotryginę. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP1A1, CYP2A6, CYP2C8, CYP2D6 i CYP2E1 w stężeniach klinicznych, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Podawanie lakozamidu w dawce 200 mg dwa razy na dobę nie wpływa istotnie na AUC midazolamu, choć obserwuje się 30% wzrost Cmax midazolamu, a także nie zmienia farmakokinetyki omeprazolu (300 mg dwa razy na dobę). Omeprazol (40 mg raz na dobę) nie zwiększa istotnie ekspozycji na lakozamid, co sugeruje ograniczony wpływ umiarkowanych inhibitorów CYP2C19 na farmakokinetykę lakozamidu.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A1, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C8, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja psychoruchowa, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, warfaryna, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epilantin 150 mg
Lakozamid, substancja czynna Epilantinu, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-4 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie wiązania białkowego. Metabolizm obejmuje powstawanie metabolitu O-desmetylowego (do 30% dawki), który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lakozamid jest wydalany głównie przez nerki (około 95% dawki), z okresem półtrwania około 13 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach stosowania. Nie stwierdzono istotnego wpływu płci na farmakokinetykę leku.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, AUC, biodostępność, Cmax, dawka nasycająca, enzymy CYP, farmakokinetyka lakozamidu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, metabolit O-desmetylowy, napady częściowe, napady toniczno-kloniczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby intensywnie metabolizujące, osoby słabo metabolizujące, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, szlaki biotransformacji, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem - Leksykon leków
Interakcje leku – Zilibra 100 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Zilibra, charakteryzuje się ograniczonym potencjałem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. Wykazano brak klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC) oraz omeprazolu, a także brak wpływu omeprazolu na ekspozycję na lakozamid. Lakozamid nie wpływa na stężenia karbamazepiny i kwasu walproinowego, jednak induktory enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) mogą zmniejszać jego ekspozycję o około 25%. Nie stwierdzono istotnych interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyną, metforminą oraz warfaryną. Lakozamid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (<15%), co zmniejsza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
białko osocza, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym CYP3A4, enzymy CYP, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, rytonawir, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Seizpat 150 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Seizpat, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością bliską 100% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5–4 godzin. Obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Lakozamid ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,6 l/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (<15%), co zwiększa dostępność farmakologiczną. Metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak ich rola in vivo jest ograniczona, a główny metabolit O-desmetylowy, stanowiący około 15% stężenia osoczowego, nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 13 godzin, a farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki i stabilna w czasie, osiągając stan stacjonarny po 3 dobach stosowania przy dawkowaniu 2 razy na dobę. Dawka nasycająca 200 mg umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych.
AUC, ciężka niewydolność nerek, dawka nasycająca, dostępność biologiczna, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, krańcowe stadium niewydolności nerek, lakozamid, metabolit O-desmetylowy, napad częściowy, napady toniczno-kloniczne pierwotnie uogólnione, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby