Aprepitant Viatris – Kapsułki twarde

Aprepitant Viatris
Kapsułki twarde, 80 mg/125 mg

Preparat zawiera aprepitant w dawkach 125 mg oraz 80 mg, wraz z sacharozą jako substancją pomocniczą. Jest dostępny w postaci twardych kapsułek o różnych rozmiarach i kolorach. Stosuje się go w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom wywołanym chemioterapią przeciwnowotworową o wysokim oraz umiarkowanym ryzyku. Lek jest przeznaczony dla osób dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia, zwykle w terapii skojarzonej.

Pobierz ChPL PDF Aprepitant Viatris – Kapsułki twarde – 80 mg/125 mg

Rozdziały

Wskazania

nudności i wymioty związane z chemioterapią przeciwnowotworową

Substancja czynna

aprepitant

Kategoria leku

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Aprepitant Viatris w dawkowaniu 125 mg pierwszego dnia, a następnie 80 mg w dniach 2. i 3., stosowany jest w trzydniowym schemacie w połączeniu z kortykosteroidem (np. deksametazonem) i antagonistą receptora 5-HT3 w celu profilaktyki nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią przeciwnowotworową. U dorosłych deksametazon podaje się w dawce 12 mg doustnie 30 minut przed chemioterapią pierwszego dnia, a następnie 8 mg rano w dniach 2-4, z uwzględnieniem interakcji farmakokinetycznych. W schemacie alternatywnym deksametazon podaje się tylko pierwszego dnia (12 mg), a w dniach 2 i 3 jest pomijany. U młodzieży (12-17 lat) stosuje się podobny schemat, z dawką deksametazonu zmniejszoną o 50%. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Dawkowanie Aprepitant Viatris nie wymaga modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat), z zaburzeniami czynności nerek, w tym poddawanych hemodializie, ani u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń wątroby należy zachować ostrożność ze względu na ograniczone dane. Kapsułki należy połykać w całości, niezależnie od posiłków. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w skojarzeniu z innymi kortykosteroidami i antagonistami receptora 5-HT3 niż wymienione w zalecanych schematach nie zostały dostatecznie potwierdzone, dlatego zaleca się konsultację Charakterystyki Produktu Leczniczego stosowanych leków w przypadku modyfikacji terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

antagonista receptora 5-HT3, aprepitant, charakterystyka produktu leczniczego, chemioterapia przeciwnowotworowa, chemioterapia umiarkowanego ryzyka, chemioterapia wysokiego ryzyka, deksametazon, hemodializa, interakcje lekowe, kapsułka twarda, kortykosteroid, nudności i wymioty, schyłkowa niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Działania niepożądane
Aprepitant, stosowany w profilaktyce nudności i wymiotów u pacjentów poddawanych chemioterapii o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku, został przebadany u około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. Profil bezpieczeństwa wykazuje, że najczęstsze działania niepożądane u dorosłych z HEC to czkawka, podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), niestrawność, zaparcia, ból głowy i zmniejszenie łaknienia. W populacji MEC najczęściej obserwowano zmęczenie (1,4% vs 0,9% w grupie kontrolnej), a u dzieci czkawkę (3,3% vs 0,0%) oraz zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana.

Wśród istotnych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję (częstość nieznana), ciężkie zaburzenia skórne jak zespół Stevensa-Johnsona (rzadko), oraz zaburzenia funkcji wątroby manifestujące się podwyższeniem enzymów wątrobowych: AlAT (często), AspAT i fosfatazy zasadowej (niezbyt często). Ponadto obserwowano gorączkę neutropeniczną i niedokrwistość (niezbyt często). Profil działań niepożądanych pozostaje stabilny podczas wielokrotnych cykli chemioterapii. W przypadku stosowania aprepitantu w profilaktyce PONV u dorosłych, częściej niż przy ondansetronie zgłaszano m.in. ból w nadbrzuszu, zaparcia oraz duszność. Zaleca się monitorowanie i zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego w celu ciągłej oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aktywność AlAT, aktywność AspAT, aminotransferaza alaninowa, ból głowy, bradykardia, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, nudności i wymioty pooperacyjne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, wrzód dwunastnicy, zaburzenia poznawcze, zaburzenia wątroby, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropenicznej, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia
Interakcje leku
Aprepitant Viatris (125 mg/80 mg) jest substratem, umiarkowanym inhibitorem oraz induktorem enzymu CYP3A4, a także induktorem CYP2C9, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Podczas terapii obserwuje się zahamowanie aktywności CYP3A4, a po zakończeniu leczenia przemijające pobudzenie CYP2C9, CYP3A4 oraz glukuronidacji. Aprepitant może zwiększać stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez CYP3A4 nawet trzykrotnie podczas 3-dniowego schematu, zwłaszcza przy doustnym podaniu. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z pimozydem, terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko ciężkich reakcji. Zaleca się zmniejszenie dawki deksametazonu o około 50% (dousto) oraz metyloprednizolonu o 25% (dożylnie) lub 50% (dousto) podczas terapii aprepitantem. Ponadto, aprepitant zwiększa AUC midazolamu (substrat CYP3A4) 2,3-3,3-krotnie przy doustnym podaniu, co wymaga rozważenia redukcji dawki benzodiazepin.

Po zakończeniu terapii aprepitantem obserwuje się indukcję CYP2C9 i CYP3A4, co może obniżać stężenia leków takich jak warfaryna (zmniejszenie S(-) warfaryny o 34% i INR o 14% po 5 dniach) oraz tolbutamid (spadek AUC o 23-28%), dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie INR i skuteczności leczenia. Aprepitant obniża skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych (spadek stężenia etynyloestradiolu o 64% i noretyndronu o 60%), co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez okres leczenia i 2 miesięcy po zakończeniu. Interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą zwiększać AUC aprepitantu 5-krotnie, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) zmniejszają jego AUC o 91%, co wpływa na skuteczność terapii. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 oraz ostrożność przy stosowaniu z lekami immunosupresyjnymi, doustnymi chemioterapeutykami metabolizowanymi przez CYP3A4 oraz alkoholem, który może nasilać działanie depresyjne na OUN i wpływać na metabolizm aprepitantu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

acenokumarol, alfentanyl, antagonista 5-HT3, astemizol, białko transportujące P-glikoproteina, chemioterapia wywołująca nudności, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, deksametazon, diergotamina, docetaksel, dolasetron, ergotamina, etynyloestradiol, ewerolimus, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, granisetron, hydrodolasetron, ifosfamid, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, leczenie nudności i wymiotów, lek immunosupresyjny, metabolizm przez CYP3A4, metyloprednizolon, nefazodon, neurotoksyczność, noretyndron, ondansetron, pimozyd, pozakonazol, ryfampicyna, substrat CYP3A4, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, warfaryna, winorelbina, worykonazol
Profil bezpieczeństwa leku
Aprepitant Viatris wymaga szczególnej ostrożności u kobiet karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka ludzkiego, choć wykazano przenikanie do mleka szczurów, co sugeruje potencjalne ryzyko. Lek może powodować zawroty głowy i zmęczenie, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dlatego pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania tych czynności. Brak jest danych dotyczących interakcji aprepitantu z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka w praktyce klinicznej.

W populacji seniorów (≥ 65 lat) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym poddawanych hemodializie, nie jest konieczne dostosowanie dawki, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania w tych grupach. W przypadku zaburzeń czynności wątroby, aprepitant można stosować bez zmiany dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami, jednak u osób z umiarkowanymi zaburzeniami należy zachować ostrożność, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami brak jest danych, co wymaga szczególnej uwagi i indywidualnej oceny ryzyka. Zaleca się monitorowanie stanu klinicznego i ewentualne dostosowanie terapii w zależności od nasilenia niewydolności wątroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg
Przeciwwskazania
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii aprepitantem (Aprepitant Viatris, kapsułki twarde 125 mg/80 mg) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na aprepitant lub substancje pomocnicze, zwłaszcza sacharozę (125 mg sacharozy w kapsułce 125 mg i 80 mg sacharozy w kapsułce 80 mg). Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z potwierdzoną alergią na składniki preparatu oraz u osób z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu sacharozy, fruktozy lub glukozy-galaktozy. Ponadto, należy uwzględnić trudności w połykaniu kapsułek, które różnią się rozmiarem i kolorem w zależności od dawki.

Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie aprepitantu z lekami wydłużającymi odstęp QT i zwiększającymi ryzyko arytmii, takimi jak pimozyd, terfenadyna, astemizol oraz cyzapryd. Interakcje te mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, zagrażających życiu. W przypadku niemożności przerwania terapii wymienionymi lekami lub braku możliwości oceny ryzyka interakcji w złożonej farmakoterapii, stosowanie aprepitantu jest niewskazane. Lekarz powinien dokładnie ocenić historię farmakologiczną pacjenta i monitorować potencjalne interakcje, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii przeciwwymiotnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aprepitant, dysfagia, interakcje lekowe, kapsułka twarda, kardiotoksyczność, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja sacharozy, prokinetyk, substancja pomocnicza, terapia przeciwwymiotna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Przedawkowanie
Przedawkowanie aprepitantu (Aprepitant Viatris, kapsułki twarde 125 mg/80 mg) wymaga natychmiastowego przerwania podawania leku oraz wdrożenia leczenia podtrzymującego funkcje życiowe pacjenta. Ze względu na przeciwwymiotne właściwości aprepitantu, standardowe metody wywoływania wymiotów są nieskuteczne, a hemodializa nie usuwa substancji czynnej z organizmu, co ogranicza możliwości szybkiego obniżenia jej stężenia we krwi. Konieczna jest ścisła obserwacja kliniczna, ze szczególnym uwzględnieniem potencjalnego nasilenia działań farmakologicznych aprepitantu oraz możliwych interakcji lekowych.

Postępowanie w przypadku przedawkowania obejmuje przede wszystkim przerwanie stosowania leku, intensywne monitorowanie stanu pacjenta oraz leczenie objawowe ukierunkowane na utrzymanie prawidłowych funkcji życiowych i wsparcie hemodynamiczne. Brak specyficznych objawów przedawkowania w dokumentacji wymaga od lekarza szczególnej czujności i indywidualnej oceny klinicznej. Należy pamiętać, że metody takie jak farmakologiczne wywoływanie wymiotów czy hemodializa nie są skuteczne w eliminacji aprepitantu, co determinuje konieczność stosowania leczenia podtrzymującego i obserwacji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aprepitant, działanie farmakologiczne, działanie przeciwwymiotne, eliminacja leku, hemodializa, interakcje lekowe, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, lek przeciwwymiotny, monitorowanie funkcji życiowych, objawy kliniczne, objawy niepożądane, przedawkowanie leku, środek wymiotny, stężenie leku we krwi, wsparcie hemodynamiczne
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa aprepitantu nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii, toksyczności po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. Ekspozycja systemowa u gryzoni była zbliżona lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne 125 mg/80 mg, co ogranicza bezpośrednią translację wyników na ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu przy poziomach ekspozycji porównywalnych do ludzkich, jednak modele zwierzęce mają ograniczoną zdolność przewidywania ryzyka u ludzi. W toksykologii pediatrycznej u młodych szczurów zaobserwowano efekty zależne od dawki, takie jak przedwczesne otwarcie pochwy przy dawkach ≥250 mg/kg oraz opóźnienie separacji napletka przy dawkach ≥10 mg/kg, bez wpływu na płodność i przeżywalność zarodków.

Badania toksyczności u młodych psów wykazały zmniejszenie masy jąder i wielkości komórek Leydiga u samców przy dawce 6 mg/kg/dobę oraz przerost macicy i obrzęk tkanek pochwy u samic przy dawkach ≥4 mg/kg/dobę. Nie ustalono precyzyjnych granic narażenia klinicznego dla większości obserwowanych efektów, co utrudnia dokładną ocenę ryzyka u ludzi. Biorąc pod uwagę krótkotrwały schemat terapeutyczny aprepitantu, zmiany te prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ogólnie, profil bezpieczeństwa aprepitantu jest akceptowalny, jednak interpretacja danych wymaga uwzględnienia ograniczeń modeli zwierzęcych oraz różnic w ekspozycji systemowej międzygatunkowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aprepitant, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja systemowa, granica narażenia, komórka Leydiga, narząd rozrodczy, obrzęk pochwy, otwarcie pochwy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przerost macicy, różnica międzygatunkowa, separacja napletka, szyjka macicy, toksyczność u młodych zwierząt
Skład i postać leku
Aprepitant Viatris jest lekiem dostępnym w postaci twardych kapsułek o dawkach 125 mg oraz 80 mg aprepitantu, z dodatkiem sacharozy w ilości odpowiadającej dawce substancji czynnej (125 mg i 80 mg odpowiednio). Kapsułki różnią się rozmiarem (1 dla 125 mg, 2 dla 80 mg) oraz kolorem wieczka (różowe dla 125 mg, białe dla 80 mg), co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze obejmują hydroksypropylocelulozę, sodu laurylosiarczan, sacharozę, celulozę mikrokrystaliczną oraz barwniki (tlenek tytanu, tlenek żelaza czerwony i czarny) i żelatynę tworzącą osłonkę kapsułek. Nadruki na kapsułkach wykonano tuszem zawierającym szelak, amonowy wodorotlenek, glikol propylenowy, potasu wodorotlenek oraz tlenek żelaza czarny (E 172).

Lek jest pakowany w blistry z folii PA/Aluminium/PVC/Aluminium, perforowane i podzielne na pojedyncze dawki, zawierające 1 kapsułkę 125 mg oraz 2 kapsułki 80 mg, zgodnie z typowym schematem dawkowania. Okres ważności produktu wynosi 48 miesięcy od daty produkcji, a przechowywanie nie wymaga specjalnych warunków. Dokumentacja wskazuje brak problemów z niezgodnościami farmaceutycznymi oraz brak konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności przy utylizacji niewykorzystanego leku lub odpadów. Produkt jest odpowiednio zabezpieczony w tekturowym pudełku, co zapewnia ochronę podczas transportu i przechowywania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

amonowy wodorotlenek, aprepitant, blister, blister perforowany, celuloza mikrokrystaliczna, działanie przeciwwymiotne, glikol propylenowy, hydroksypropyloceluloza, kapsułka twarda, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, potasu wodorotlenek, sacharoza, sodu laurylosiarczan, środek ostrożności, substancja czynna, substancja pomocnicza, szelak, tytanu dwutlenek, żelatyna, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Aprepitant Viatris wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ograniczone dane kliniczne i brak informacji dla ciężkich przypadków. Konieczny jest wzmożony nadzór medyczny. Ponadto, aprepitant jest inhibitorem CYP3A4, co wymaga monitorowania stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, takich jak immunosupresanty (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus), opioidowe leki przeciwbólowe (alfentanyl, fentanyl), pochodne alkaloidów sporyszu oraz chinidyna. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z irynotekanem, które może nasilać toksyczność tego leku. U pacjentów przyjmujących warfarynę (substrat CYP2C9) wskazane jest ścisłe monitorowanie INR podczas terapii oraz przez 14 dni po każdorazowej 3-dniowej kuracji aprepitantem.

Stosowanie Aprepitant Viatris może prowadzić do istotnego klinicznie zmniejszenia skuteczności hormonalnych środków antykoncepcyjnych przez okres terapii oraz do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia, co wymaga stosowania alternatywnych metod antykoncepcji niehormonalnej. Produkt zawiera sacharozę w ilości 125 mg w kapsułkach 125 mg oraz 80 mg w kapsułkach 80 mg, co jest istotne dla pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu cukrów (nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, niedobór sacharazy-izomaltazy). Zawartość sodu jest poniżej 1 mmol (23 mg) na kapsułkę, co klasyfikuje produkt jako „wolny od sodu”. Kapsułki dostępne są w dwóch dawkach: 125 mg (różowe wieczko, biały korpus) oraz 80 mg (białe wieczko i korpus).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Aprepitant Viatris

alkaloid sporyszu, aprepitant, cytochrom CYP3A4, ergotyzm, hormonalny lek antykoncepcyjny, immunosupresant, immunosupresanty, irynotekan, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, opioidowy lek przeciwbólowy, opioidy, parametry krzepnięcia, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy
Właściwości farmakodynamiczne
Aprepitant, będący selektywnym antagonistą receptorów neurokininowych 1 (NK1) substancji P, wykazuje istotną skuteczność w profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią. W badaniach klinicznych obejmujących pacjentów dorosłych poddawanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (cisplatyna ≥ 70 mg/m²) zastosowanie aprepitantu w skojarzeniu z ondansetronem i deksametazonem znacząco zwiększyło odsetek całkowitej odpowiedzi (brak wymiotów i niestosowanie leków „w razie potrzeby”) do 67,7% w porównaniu z 47,8% w grupie standardowej (różnica 19,9%, 95% CI: 14,0; 25,8) w okresie 0-120 godzin. Korzyści te utrzymywały się zarówno w fazie ostrej (0-24 godz.) jak i opóźnionej (25-120 godz.), a także w kolejnych cyklach chemioterapii. Podobne efekty zaobserwowano u pacjentów leczonych chemioterapią o umiarkowanym ryzyku wymiotów, gdzie całkowita odpowiedź wyniosła 50,8% vs 42,5% (różnica 8,3%, 95% CI: 1,6; 15,0) w okresie 0-120 godzin.

W populacji pediatrycznej (6 miesięcy do 17 lat) aprepitant również wykazał przewagę nad leczeniem standardowym w zapobieganiu nudnościom i wymiotom po chemioterapii o umiarkowanym lub wysokim ryzyku. W fazie opóźnionej (25-120 godz.) całkowitą odpowiedź uzyskano u 50,7% dzieci leczonych aprepitantem w porównaniu z 26,0% w grupie kontrolnej. Ponadto, brak wymiotów w fazie całkowitej (0-120 godz.) odnotowano u 46,7% vs 21,3%. Przypuszczalny czas do wystąpienia pierwszych wymiotów był istotnie wydłużony (94,5 godz. vs 26,0 godz.). Korzyści terapeutyczne utrzymywały się niezależnie od wieku, płci, stosowania deksametazonu oraz ryzyka wymiotów indukowanych chemioterapią, co potwierdza trwałość i szerokie spektrum działania aprepitantu w profilaktyce przeciwwymiotnej u pacjentów onkologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aprepitant, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, chemioterapia onkologiczna, cisplatyna, cyklofosfamid, cytarabina, daunorubicyna, deksametazon, doksorubicyna, działanie przeciwwymiotne, działanie wymiotne chemioterapii, epirubicyna, idarubicyna, ifosfamid, irynotekan, karboplatyna, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwwymiotny, nowotwór ginekologiczny, nowotwór piersi, nowotwór płuc, nowotwór przewodu pokarmowego, nudności, odpowiedź całkowita, oksaliplatyna, ondansetron, rak okrężnicy i odbytnicy, receptor neurokininowy 1, selektywny antagonista, substancja P, wymioty
Właściwości farmakokinetyczne
Aprepitant wykazuje farmakokinetykę nieliniową, z dawko-zależnym zmniejszeniem klirensu i biodostępności, co ma istotne znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi średnio 67% dla dawki 80 mg i 59% dla 125 mg, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 4 godzinach (tmax). W typowym schemacie dawkowania (125 mg w 1. dniu, następnie 80 mg/dobę) AUC0-24godz. wynosiło 19,6 ± 2,5 μg•godz./ml w 1. dniu i 21,2 ± 6,3 μg•godz./ml w 3. dniu, a Cmax odpowiednio 1,6 ± 0,36 μg/ml i 1,4 ± 0,22 μg/ml. Lek charakteryzuje się wysokim (97%) wiązaniem z białkami osocza oraz objętością dystrybucji około 66 litrów. Metabolizm aprepitantu jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C19, a metabolity wykazują słabe działanie farmakologiczne. Wydalanie następuje głównie z moczem i kałem, a okres półtrwania wynosi 9-13 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u kobiet obserwuje się nieistotne klinicznie różnice w farmakokinetyce, które nie wymagają modyfikacji dawkowania. Łagodne zaburzenia czynności wątroby (Child-Pugh A) nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne, natomiast dane dotyczące umiarkowanych i ciężkich zaburzeń są niewystarczające. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i ESRD poddawanych hemodializie stwierdzono zmniejszenie AUC0-∞ i Cmax, jednak stężenia farmakodynamicznie czynnego aprepitantu niezwiązanego nie różniły się istotnie, a hemodializa nie wpływała na eliminację leku, co nie wymaga dostosowania dawki. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–17 lat) farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, bez istotnego wpływu płci i rasy. Badania PET potwierdziły, że aprepitant przenika do mózgu i zajmuje ponad 95% receptorów NK1 po 3 dniach terapii, co stanowi podstawę jego działania przeciwwymiotnego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, dostępność biologiczna, działanie przeciwwymiotne, farmakokinetyka nieliniowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm, mikrosomy wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pozytronowa tomografia emisyjna, receptor NK1, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie minimalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat Aprepitant Viatris w dawkach 80 mg/125 mg wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Aprepitant może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych, niehormonalnych metod antykoncepcji przez cały okres leczenia i przez 2 miesiące po ostatniej dawce. Brak jest danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania aprepitantu w ciąży, a badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego działania teratogennego czy toksycznego na przebieg ciąży, rozwój zarodka, poród i rozwój noworodka. Mimo to, ze względu na niepełne dane, lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

W kontekście laktacji aprepitant przenika do mleka szczurów, jednak brak jest danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego, co skutkuje zaleceniem unikania karmienia piersią podczas terapii. Potencjalny wpływ aprepitantu na płodność nie został w pełni określony, choć badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na zdolność krycia, płodność, rozwój zarodka, liczbę i ruchliwość plemników. Lekarz kwalifikujący do leczenia powinien szczegółowo omówić z pacjentką konieczność stosowania niehormonalnej antykoncepcji, ryzyko stosowania leku w ciąży oraz zalecenia dotyczące karmienia piersią, aby zapewnić świadome i bezpieczne prowadzenie terapii preparatem Aprepitant Viatris.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aprepitant, badania przedkliniczne, ekspozycja terapeutyczna, kapsułki twarde, laktacja, narażenie terapeutyczne, niehormonalne metody antykoncepcji, płodność, przenikanie do mleka, rozrodczość, rozwój zarodka, ruchliwość plemników, toksyczny wpływ na rozrodczość, układ regulujący neurokininy
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Aprepitant Viatris w formie kapsułek twardych o dawkach 125 mg/80 mg może wywierać niewielki, aczkolwiek istotny klinicznie wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych, które mogą zaburzać koordynację wzrokowo-ruchową i wydłużać czas reakcji, należą zawroty głowy oraz zmęczenie. W związku z tym lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz zalecić obserwację indywidualnej reakcji na lek, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Wskazane jest również unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu i leków o działaniu sedatywnym, które mogą nasilać negatywny wpływ aprepitantu na sprawność psychomotoryczną.

W grupach szczególnego ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z zaburzeniami neurologicznymi, przyjmujący inne leki wpływające na funkcje psychomotoryczne oraz osoby wykonujące zawody wymagające wysokiej koncentracji (np. kierowcy zawodowi, operatorzy maszyn), konieczne jest zachowanie wzmożonej ostrożności i szczegółowy instruktaż. Zaleca się, aby informacja o wpływie Aprepitant Viatris na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn była przekazywana w sposób dostosowany do indywidualnych uwarunkowań pacjenta oraz odnotowana w dokumentacji medycznej, co stanowi potwierdzenie spełnienia obowiązku informacyjnego i zwiększa bezpieczeństwo terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

aprepitant, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, kapsułka twarda, koncentracja, koordynacja wzrokowo-ruchowa, lek sedatywny, obniżona sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, zaburzenie neurologiczne, zawroty głowy, zmęczenie
Wskazania do stosowania
Aprepitant Viatris w dawkach 125 mg i 80 mg, dostępny w formie kapsułek twardych, jest wskazany do profilaktyki nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią przeciwnowotworową o wysokim i umiarkowanym ryzyku emetogennym u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia. Lek zawiera aprepitant oraz sacharozę (125 mg lub 80 mg w zależności od dawki kapsułki) i jest przeznaczony wyłącznie do stosowania w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwwymiotnymi, takimi jak antagoniści receptora 5-HT3 i kortykosteroidy, co jest kluczowe dla optymalizacji efektu przeciwwymiotnego podczas chemioterapii.

Wskazania do stosowania obejmują pacjentów dorosłych i młodzież powyżej 12 lat poddawanych chemioterapii o wysokim lub umiarkowanym potencjale emetogennym. Lek nie jest zalecany dla dzieci poniżej 12 roku życia, co należy uwzględnić przy planowaniu profilaktyki przeciwwymiotnej u najmłodszych pacjentów onkologicznych. Aprepitant Viatris stanowi istotny element kompleksowego schematu leczenia przeciwwymiotnego, poprawiając komfort pacjenta i umożliwiając kontynuację terapii przeciwnowotworowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

antagonista receptora 5-HT3, aprepitant, chemioterapia przeciwnowotworowa, chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów, kapsułka twarda, kortykosteroid, leczenie onkologiczne, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty, potencjał emetogenny, sacharoza, terapia przeciwnowotworowa, wywoływanie wymiotów

Aprepitant Viatris Kapsułki twarde, 80 mg/125 mg

Aprepitant Viatris
Kapsułki twarde, 80 mg/125 mg