węzeł zatokowy
Węzeł zatokowy (węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł Keitha-Flacka, ang. sinoatrial node, SA node) to wyspecjalizowana struktura anatomiczna zlokalizowana w prawym przedsionku serca, stanowiąca naturalny rozrusznik serca. Znajduje się w okolicy ujścia żyły głównej górnej do prawego przedsionka.
Węzeł zatokowy składa się z komórek rozrusznikowych generujących spontaniczne impulsy elektryczne z częstotliwością 60-100 uderzeń na minutę, inicjując w ten sposób każdy cykl pracy serca. Automatyzm węzła zatokowego wynika z unikatowych właściwości elektrochemicznych jego komórek, charakteryzujących się spontaniczną depolaryzacją błony komórkowej.
Dysfunkcja węzła zatokowego może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, takich jak bradykardia zatokowa, zespół chorego węzła zatokowego (sick sinus syndrome) czy blok zatokowo-przedsionkowy. Stan taki może wymagać implantacji sztucznego rozrusznika serca. Czynność węzła zatokowego pozostaje pod wpływem autonomicznego układu nerwowego – przywspółczulnego (zwalniającego) i współczulnego (przyspieszającego rytm).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metocard ZK 47,5 mg
Metocard ZK to preparat zawierający bursztynian metoprololu w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg, co odpowiada 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu. Lek jest selektywnym beta-adrenolitykiem stosowanym u dorosłych w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza częstoskurczu nadkomorowego), profilaktyce zgonu sercowego i nawrotów zawału mięśnia sercowego, kołataniu serca o podłożu czynnościowym, profilaktyce migreny oraz stabilnej objawowej niewydolności serca klasy II-IV wg NYHA z frakcją wyrzutową lewej komory <40%. W populacji pediatrycznej (6-18 lat) preparat jest wskazany wyłącznie w leczeniu nadciśnienia tętniczego pod ścisłą kontrolą specjalisty. Tabletki Metocard ZK są owalne, powlekane, z możliwością podziału na połowy, co umożliwia indywidualizację dawkowania.
antagonista aldosteronu, bursztynian metoprololu, choroba wieńcowa, częstoskurcz nadkomorowy, diuretyk, dławica piersiowa, działanie antyarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, kołatanie serca, komorowe zaburzenie rytmu, lek hipotensyjny, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad migreny, niewydolność serca, populacja pediatryczna, profilaktyka migreny, profilaktyka wtórna zawału, receptor beta-adrenergiczny, schorzenie kardiologiczne, selektywny beta-adrenolityk, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, węzeł zatokowy, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nimotop S 0,2 mg/ml
Przedawkowanie nimodypiny (Nimotop S, 0,2 mg/ml, roztwór do infuzji) prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie hipotensji spowodowanej silnym działaniem wazodylatacyjnym i blokadą kanałów wapniowych typu L. Objawy obejmują znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardię jako reakcję kompensacyjną, bradykardię wynikającą z wpływu na układ przewodzący serca, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i nudności, szczególnie po podaniu doustnym. W przypadku przedawkowania dożylnego konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku oraz wdrożenie leczenia objawowego, w tym dożylne podanie amin presyjnych (dopamina, noradrenalina) w celu stabilizacji ciśnienia tętniczego. Monitorowanie parametrów życiowych, w tym EKG, jest kluczowe dla wykrycia i leczenia zaburzeń rytmu serca.
amina presyjna, antidotum, atropina, bradykardia, chemoreceptorowa strefa wyzwalająca, ciśnienie tętnicze krwi, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dopamina, działanie wazodylatacyjne, EKG, hipotensja, kanał wapniowy typu L, lek presyjny, metoklopramid, naczynie obwodowe, nimodypina, Nimotop S, noradrenalina, objawy dyspeptyczne, objętość krążąca, ondansetron, płukanie żołądka, przewód pokarmowy, stymulacja serca, tachykardia, układ przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, węzeł zatokowy, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocain 2% 20 mg/ml
Lidokaina, substancja czynna roztworu do wstrzykiwań Lignocain 2% (20 mg/ml), jest amidowym lekiem miejscowo znieczulającym (kod ATC: N01BB02), działającym poprzez odwracalne blokowanie przewodzenia impulsów nerwowych. Mechanizm polega na zmniejszeniu przepuszczalności błony komórkowej dla jonów sodowych, a przy wyższych stężeniach także potasowych, co prowadzi do zahamowania generowania potencjału czynnościowego. Blokada następuje w kolejności: ból, temperatura, dotyk, ucisk. Efekt znieczulający utrzymuje się około 30 minut i jest zależny od pKa lidokainy oraz pH tkanki, co tłumaczy osłabienie działania w środowisku o obniżonym pH, np. w stanie zapalnym.
ból, czas refrakcji, działanie znieczulające, elektrolit, hiperkaliemia, hiperpolaryzacja, hipokaliemia, kanał sodowy, kurczliwość mięśnia sercowego, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, niedokrwienie mięśnia sercowego, pobudliwość włókien nerwowych, pojemność minutowa serca, potencjał czynnościowy, próg pobudliwości, przepływ wieńcowy, przepuszczalność błony komórkowej, stabilizacja błony komórkowej, stan zapalny, tachyarytmia, tachykardia, układ przewodzący serca, węzeł zatokowy, włókno nerwowe czuciowe, włókno Purkinjego, zaburzenie czynności węzła zatokowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivabradine Ranbaxy 5 mg
Iwabradyna jest lekiem nasercowym o kodzie ATC C01EB17, działającym selektywnie na prąd If w węźle zatokowym, co prowadzi do swoistego, zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Standardowe dawki 5 mg i 7,5 mg podawane dwa razy na dobę powodują redukcję częstości rytmu serca o około 10 skurczów/min, co przekłada się na zmniejszenie obciążenia serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Iwabradyna nie wpływa na kluczowe parametry elektrofizjologiczne serca, a u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory 30-45% nie wykazuje negatywnego wpływu na funkcję lewej komory. Działanie leku może powodować przemijające zaburzenia widzenia związane z hamowaniem prądu Ih w siatkówce, manifestujące się jako krótkotrwałe przejaśnienia w polu widzenia.
bradykardia, depolaryzacja samoistna, dławica piersiowa, działanie inotropowe, działanie przeciwdławicowe, elektrofizjologia kliniczna, frakcja wyrzutowa, kurczliwość mięśnia sercowego, napad dławicy piersiowej, obniżenie odcinka ST, odstęp QT, prąd If, prąd Ih, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, repolaryzacja komór, stabilna dławica piersiowa, test wysiłkowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zmniejszenie częstości pracy serca - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Etiologia i przyczyny
Bradykardia definiowana jest jako spoczynkowa częstość rytmu serca poniżej 60 uderzeń na minutę, choć klinicznie istotna bradykardia może być rozpatrywana przy wartościach 50 lub nawet 40 uderzeń/min. Etiologia bradykardii jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny fizjologiczne (np. adaptacja u sportowców, sen, starszy wiek) oraz patologiczne, które można podzielić na wewnątrzpochodne (np. choroba niedokrwienna serca, zespół chorego węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy) i zewnątrzpochodne (np. stymulacja wagalna, zaburzenia metaboliczne, niedoczynność tarczycy, leki takie jak beta-adrenolityki czy glikozydy nasercowe). Mechanizmy patofizjologiczne obejmują dysfunkcję węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy oraz zaburzenia przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu, często związane z degeneracyjnym zwłóknieniem tkanki przewodzącej lub uszkodzeniem serca w przebiegu chorób podstawowych.
amyloidoza, arytmia płodowa, beta-adrenolityk, bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, błonica, borelioza, bradykardia, bradykardia odruchowa, bradykardia zatokowa, całkowity blok serca, centralny bezdech, choroba Chagasa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, dur brzuszny, dysfunkcja węzła zatokowego, dystrofia mięśniowa, glikozyd nasercowy, gorączka reumatyczna, hemochromatoza, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipoksja, jadłowstręt psychiczny, kardiomiopatia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość zatoki szyjnej, niedoczynność tarczycy, odruch Cushinga, odruch nurkowy, odruch oczno-sercowy, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł zatokowy, wrodzona wada serca, względna bradykardia, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon substancji czynnych
Lit – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lithium Carbonicum GSK, zawierający 250 mg litu w formie tabletek, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąski indeks terapeutyczny i ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi, nieleczoną niedoczynnością tarczycy, odwodnieniem z hiponatremią, chorobą Addisona oraz przy zmniejszonej podaży sodu w diecie. Należy zachować ostrożność u chorych z chorobą Parkinsona, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, padaczką, łuszczycą, wrodzoną nużliwością mięśni, cukrzycą oraz schizofrenią. Przed rozpoczęciem terapii wskazana jest kompleksowa ocena funkcji tarczycy, nerek, serca (EKG), a także oznaczenie stężenia sodu i glukozy w surowicy. Lit działa jako inhibitor kanałów sodowych mięśnia sercowego, co może ujawnić zespół Brugadów, dlatego stosowanie u tych pacjentów jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania kardiologicznego.
Podczas terapii Lithium Carbonicum GSK należy monitorować funkcję nerek, gdyż lit hamuje zwrotny wychwyt sodu w kanalikach nerkowych, co zwiększa ryzyko odwodnienia i toksyczności litu, zwłaszcza przy biegunce lub nadmiernym poceniu się. Zaleca się utrzymanie odpowiedniej podaży sodu i wody w diecie. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nefropatii kanalikowo-miąższowej oraz poważnych powikłań nerkowych, takich jak mikrotorbiele, gruczolak kwasochłonny (onkocytoma) czy rak kanalików zbiorczych nerki, szczególnie u pacjentów leczonych ponad 10 lat. Z tego względu konieczne jest regularne monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza u osób poddawanych długotrwałej terapii litem.
choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, czynność nerek, czynność serca, czynność tarczycy, EKG, funkcja serca, gruczolak kwasochłonny, indeks terapeutyczny, kanaliki nerkowe, kanały sodowe, lit węglan, łuszczyca, mikrotorbiele nerki, nefropatia kanalikowo-miąższowa, nefrotoksyczność, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, objawy parkinsonowskie, onkocytoma, padaczka, próg drgawkowy, przewodnictwo zatokowo-komorowe, rak kanalików zbiorczych nerki, schizofrenia, stężenie glukozy, stężenie sodu, węzeł zatokowy, zespół Brugadów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lacipil 4 mg
Przedawkowanie lacydypiny, antagonisty kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, prowadzi do nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje długotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz tachykardią odruchową. W niektórych przypadkach może wystąpić paradoksalna bradykardia lub wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, związane z bezpośrednim wpływem leku na węzeł zatokowy i układ przewodzący serca. Objawy te wynikają z farmakologicznej blokady kanałów wapniowych w mięśniówce gładkiej naczyń oraz tkance przewodzącej serca. Warto podkreślić, że lacydypina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>95%), co ogranicza skuteczność hemodializy w eliminacji leku.
antagonista wapnia, atropina, beta-bloker, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, chlorek wapnia, EKG, fenylefryna, glukagon, hemodializa, hipotensja, lacydypina, leczenie objawowe, monitorowanie hemodynamiczne, noradrenalina, obniżenie ciśnienia tętniczego, odtrutka, pochodna dihydropirydyny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, stymulacja elektryczna serca, tachykardia odruchowa, wazopresor, węzeł zatokowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie przewodnictwa w sercu - Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Etiologia i przyczyny
Arytmie serca wynikają z dysfunkcji elektrycznego układu przewodzącego serca, manifestując się tachykardią, bradykardią lub nieregularnym rytmem. Etiologia arytmii jest wieloczynnikowa i obejmuje choroby serca takie jak choroba wieńcowa, zawał, kardiomiopatie, niewydolność serca, wady zastawkowe oraz zmiany strukturalne i zapalne mięśnia sercowego. Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowe, w tym nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, palenie tytoniu i obturacyjny bezdech senny, również predysponują do rozwoju arytmii. Zaburzenia metaboliczne i hormonalne, takie jak nadczynność i niedoczynność tarczycy, zaburzenia elektrolitowe (potas, magnez, sód, wapń), anemia i odwodnienie, mogą wpływać na przewodzenie impulsów elektrycznych i wywoływać arytmie.
ablacja przezskórna, anemia, arytmia serca, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba wieńcowa, cukrzyca, hipertyreoza, hipotyreoza, kardiomiopatia, katecholaminergiczny częstoskurcz komorowy, mechanizm re-entry, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, przerost lewej komory, tachykardia, tachykardia zatokowa, układ Hisa-Purkinjego, układ przewodzący serca, wada zastawkowa serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawał serca, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Isoptin 40 40 mg
Werapamil chlorowodorek, substancja czynna leku Isoptin 40 mg w formie tabletek powlekanych, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na werapamil lub substancje pomocnicze, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II° lub III° bez obecności sprawnego stymulatora serca, zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, niewydolność serca z frakcją wyrzutową (EF) poniżej 35% i/lub ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej powyżej 20 mmHg (chyba że jest to stan wtórny do częstoskurczu nadkomorowego ustępującego po leczeniu werapamilem), a także migotanie lub trzepotanie przedsionków z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (np. WPW, LGL). Werapamil wykazuje negatywne działanie inotropowe i może nasilać zaburzenia przewodzenia, co w wymienionych stanach klinicznych może prowadzić do poważnych powikłań, w tym całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego, bradykardii, zatrzymania krążenia oraz groźnych tachyarytmii komorowych.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie inotropowe, działanie synergistyczne, frakcja wyrzutowa, iwabradyna, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na werapamil, niewydolność serca, stymulator serca, tachyarytmia komorowa, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lowna-Ganonga-Levine’a, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bixebra 7,5 mg
Iwabradyna, lek z grupy innych leków nasercowych (ATC: C01EB17), działa selektywnie na prąd If w węźle zatokowym, prowadząc do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę przy dawkach 5-7,5 mg dwa razy na dobę. Nie wpływa na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego ani repolaryzację komór. W badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową iwabradyna wykazała skuteczność w wydłużeniu czasu trwania testu wysiłkowego oraz zmniejszeniu częstości napadów dławicy o około 70%. Działanie przeciwdławicowe jest związane ze zmniejszeniem iloczynu częstości pracy serca i skurczowego ciśnienia tętniczego, przy minimalnym wpływie na ciśnienie tętnicze i opory naczyniowe. U pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca (LVEF ≤35%) iwabradyna wykazała korzystny wpływ na zmniejszenie ryzyka zgonu sercowo-naczyniowego i hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca (HR 0,82, p<0,0001), ze średnim zmniejszeniem częstości akcji serca o 15 uderzeń/min z wartości wyjściowej 80 uderzeń/min.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, elektrofizjologia kliniczna, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, iwabradyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, lek moczopędny, LVEF, napad dławicy piersiowej, obciążenie serca, obniżenie odcinka ST, prąd If, prąd Ih, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, test wysiłkowy, węzeł zatokowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoprolol Biofarm ZK 47,5 mg
Metoprolol Biofarm ZK w dawce 47,5 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającej 50 mg metoprololu winianu) w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza częstoskurczu nadkomorowego), stabilnej niewydolności serca z frakcją wyrzutową lewej komory < 40% (klasa II-IV wg NYHA) oraz w profilaktyce zgonu sercowego i ponownego zawału mięśnia sercowego. Lek zapewnia 24-godzinną kontrolę ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca przy dawkowaniu raz na dobę, co poprawia compliance pacjentów. W terapii niewydolności serca dawkę należy indywidualnie dostosowywać, rozpoczynając leczenie u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym i stopniowo zwiększając dawkę pod kontrolą lekarza z doświadczeniem w tej dziedzinie.
antagonista receptora aldosteronowego, arytmia nadkomorowa, beta-adrenolityk, compliance, częstoskurcz nadkomorowy, diuretyk, dławica piersiowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, migrena, naczynie mózgowe, nadciśnienie tętnicze, napad migrenowy, niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, śmiertelność sercowo-naczyniowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawał serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nitrendypina Egis 10 mg
Przedawkowanie nitrendypiny, antagonisty kanałów wapniowych, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym nagłego zaczerwienienia skóry, pulsującego bólu głowy, niedociśnienia tętniczego (potencjalnie zagrażającego życiu), tachykardii oraz bradykardii. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują blokadę kanałów wapniowych w mięśniówce gładkiej naczyń i węźle zatokowo-przedsionkowym, co skutkuje rozszerzeniem naczyń obwodowych, spadkiem ciśnienia tętniczego oraz zaburzeniami rytmu serca. Objawy mogą nasilać się od łagodnych do ciężkich, wymagając natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania parametrów życiowych, takich jak EKG, ciśnienie tętnicze i saturacja krwi.
antagonista kanału wapniowego, atropina, blokada kanału wapniowego, ból głowy, bradykardia, chlorek wapnia, dializa, dopamina, glukonian wapnia, hemoperfuzja, hiperkalcemia, monitorowanie EKG, naczynie obwodowe, niedociśnienie tętnicze, nitrendypina, noradrenalina, orcyprenalina, plazmafereza, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń mózgowych, rozszerzenie naczyń obwodowych, saturacja krwi, tachykardia, węgiel aktywowany, węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł zatokowy, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaczerwienienie skóry, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Celiprolol Vitabalans 400 mg
Celiprolol Vitabalans, zawierający 400 mg chlorowodorku celiprololu, jest selektywnym antagonistą receptorów beta-adrenergicznych, stosowanym w terapii kardiologicznej. Pomimo braku udokumentowanych przypadków przedawkowania, istnieje ryzyko wystąpienia poważnych objawów klinicznych przy dawkach przekraczających zalecane. Typowe symptomy przedawkowania obejmują bradykardię (<50 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze prowadzące do wstrząsu, skurcze oskrzeli, ostrą niewydolność serca z obrzękiem płuc oraz zaburzenia przewodzenia zatokowego. Mechanizmy patofizjologiczne wynikają z nadmiernej blokady receptorów β1 i β2, co skutkuje zmniejszoną kurczliwością mięśnia sercowego, rozszerzeniem naczyń obwodowych oraz obturacją dróg oddechowych.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, atropina, beta-bloker, bradykardia, chlorowodorek celiprololu, ciśnienie tętnicze, dobutamina, duszność, glukagon, lek antycholinergiczny, lek inotropowy dodatni, niedociśnienie, obrzęk płuc, obturacja dróg oddechowych, ostra niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, receptor muskarynowy, receptor β1-adrenergiczny, receptor β2-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, węgiel aktywny, wentylacja wspomagana, węzeł zatokowy, wstrząs, zahamowanie zatokowe, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imipenem + Cilastatin AptaPharma 500 mg + 500 mg
Przedawkowanie leku Imipenem + Cilastatin AptaPharma (500 mg + 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) może prowadzić do poważnych objawów klinicznych obejmujących ośrodkowy układ nerwowy (drgawki, stany dezorientacji, drżenia), przewód pokarmowy (nudności, wymioty) oraz układ sercowo-naczyniowy (niedociśnienie, bradykardia). Objawy te wynikają z farmakologicznego działania imipenemu i cylastatyny, w tym wpływu na receptory GABA oraz układ pozapiramidowy. W przypadku przedawkowania konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, temperatura), stanu neurologicznego, równowagi wodno-elektrolitowej, funkcji nerek oraz EKG. Warto zwrócić uwagę, że każda fiolka zawiera 37,5 mg (1,6 mmol) sodu, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej.
atropina, benzodiazepina, bradykardia, dezorientacja, diureza, drgawki, drżenie, EKG, funkcja nerek, hemodializa, imipenem z cylastatyną, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, lek wazopresyjny, napad drgawkowy, niedociśnienie, nudności, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, receptor GABA, równowaga wodno-elektrolitowa, układ pozapiramidowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, wstrząs, wymioty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Iwabradyna Synthon 2,5 mg
Iwabradyna, selektywny inhibitor kanału If w węźle zatokowym, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które są głównie zależne od dawki i mechanizmu działania leku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia widzenia, występujące u 14,5% pacjentów, manifestujące się jako przemijające wrażenia silnego światła, aureole, efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy, oraz bradykardia u 3,3% pacjentów, z ciężką bradykardią (≤40 uderzeń/min) u 0,5%. Ponadto, iwabradyna zwiększa ryzyko migotania przedsionków (5,3% vs 3,8% w grupie placebo; HR 1,26, 95% CI [1,15-1,39]) oraz epizodów podwyższonego ciśnienia tętniczego (7,1% vs 6,1%). Inne działania niepożądane obejmują bóle głowy, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia widzenia (niewyraźne, podwójne), bloki przedsionkowo-komorowe, kołatanie serca, a także objawy ze strony układu pokarmowego, skóry i mięśniowo-szkieletowego.
astenia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, diplopia, dodatkowy skurcz komorowy, dodatkowy skurcz nadkomorowy, efekt stroboskopowy, eozynofilia, fotopsja, hiperkreatynemia, hiperurykemia, inhibitor kanału If, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, palinopsja, podwyższone ciśnienie tętnicze, węzeł zatokowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie widzenia, zawrót głowy błędnikowy, zespół chorego węzła zatokowego