pierwotne nadciśnienie tętnicze
Pierwotne nadciśnienie tętnicze (samoistne, idiopatyczne, esencjalne) to najczęstsza postać nadciśnienia tętniczego, stanowiąca około 90-95% wszystkich przypadków. Charakteryzuje się podwyższonym ciśnieniem tętniczym (≥140/90 mmHg) bez uchwytnej przyczyny organicznej.
Patogeneza pierwotnego nadciśnienia tętniczego jest złożona i wieloczynnikowa. Kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne (poligenowe), środowiskowe oraz zaburzenia neurohormonalne wpływające na regulację ciśnienia. Istotne znaczenie mają: nadmierna aktywacja układu renina-angiotensyna-aldosteron, dysfunkcja śródbłonka naczyniowego, wzmożona aktywność układu współczulnego oraz zaburzenia gospodarki sodowej.
Rozpoznanie pierwotnego nadciśnienia tętniczego opiera się na wykluczeniu wtórnych przyczyn nadciśnienia. Wymaga przeprowadzenia podstawowej diagnostyki obejmującej badania laboratoryjne, obrazowe oraz ocenę powikłań narządowych. U pacjentów z nietypowym obrazem klinicznym lub opornością na leczenie należy rozważyć poszerzenie diagnostyki w kierunku wtórnych przyczyn.
Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia soli, aktywność fizyczna, ograniczenie alkoholu) oraz farmakoterapię. Podstawowe grupy leków to: diuretyki tiazydowe/tiazydopodobne, inhibitory konwertazy angiotensyny, sartany, antagoniści wapnia oraz beta-adrenolityki. Wybór terapii powinien uwzględniać choroby współistniejące, wiek pacjenta oraz potencjalne działania niepożądane leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Betaksolol – Wskazania do stosowania
Betaksolol, jako selektywny antagonista receptorów β1-adrenergicznych, znajduje zastosowanie w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego, głównie nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca. W postaci doustnej (tabletki 20 mg) jest wskazany u dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym oraz stabilną dławicą piersiową wysiłkową, zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu przewlekłym. Preparaty takie jak Betaxolol Medreg, Betaxolol PMCS, Betaxomyl i Lokren 20 potwierdzają te wskazania, podkreślając skuteczność betaksololu w terapii nadciśnienia i choroby wieńcowej, zwłaszcza u pacjentów wymagających kardioselektywnej blokady receptorów β1-adrenergicznych.
antagonista receptorów β1-adrenergicznych, beta-adrenolityk kardioselektywny, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dławica piersiowa stabilna, dławica piersiowa wysiłkowa, efekt ogólnoustrojowy, jaskra z otwartym kątem przesączania, leczenie uzupełniające, lek przeciwjaskrowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, napad dławicy piersiowej, niepowikłane nadciśnienie tętnicze, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka dławicy piersiowej, przewlekła dławica piersiowa, terapia skojarzona, wskazania kardiologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Plendil 5 mg
Felodypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn (kod ATC: C08C A02), wykazuje selektywne działanie naczyniowe, obniżając ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie oporu naczyń obwodowych, bez wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo elektryczne. Lek ten nie wywołuje niedociśnienia ortostatycznego i charakteryzuje się łagodnym działaniem natriuretycznym oraz diuretycznym, co zapobiega zatrzymaniu płynów. Felodypina skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, co umożliwia jej stosowanie w nadciśnieniu tętniczym każdego stopnia, w tym izolowanym nadciśnieniu skurczowym. Ponadto, poprawia równowagę tlenową mięśnia sercowego poprzez rozszerzenie naczyń wieńcowych i zmniejszenie obciążenia następczego lewej komory, co przekłada się na zmniejszenie napadów dusznicy bolesnej i poprawę tolerancji wysiłku. Działanie hipotensyjne utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny po podaniu dawki, a stabilność efektu potwierdza stosunek stężenia minimalnego do maksymalnego >50%.
antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dusznica bolesna, dysfagia, działanie diuretyczne, działanie natriuretyczne, działanie przeciwdusznicowe, działanie przeciwniedokrwienne, felodypina, filtracja kłębuszkowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, izolowane nadciśnienie skurczowe, kłębuszek nerkowy, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, opór naczyń obwodowych, opór naczyniowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, przerost lewej komory serca, receptor β-adrenergiczny, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, β-adrenolityk - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pricoron 10 mg
Pricoron to lek zawierający peryndopryl z argininą, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, należący do inhibitorów ACE. Wskazania obejmują nadciśnienie tętnicze (zarówno pierwotne, niezależnie od stopnia zaawansowania), stabilną chorobę wieńcową oraz objawową niewydolność serca (tylko dawka 5 mg). Peryndopryl działa poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co ułatwia pompowanie krwi i obniża ciśnienie tętnicze, z efektem utrzymującym się przez 24 godziny, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. W stabilnej chorobie wieńcowej lek zmniejsza ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, poprawiając perfuzję wieńcową i redukując obciążenie serca. W niewydolności serca peryndopryl poprawia funkcję lewej komory, zmniejszając obciążenie wstępne i następcze.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba naczyń mózgowych, choroby współistniejące, ciśnienie tętnicze, diuretyk, efekt hipotensyjny, funkcja lewej komory, funkcja serca, glikozydy nasercowe, hiperkaliemia, incydent sercowo-naczyniowy, incydent sercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obciążenie wstępne, perfuzja wieńcowa, peryndopryl z argininą, pierwotne nadciśnienie tętnicze, stabilna choroba wieńcowa, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, upośledzona funkcja nerek, zabieg rewaskularyzacyjny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carvedilol Orion 25 mg
Carvedilol Orion to lek zawierający karwedylol, nieselektywny beta-adrenolityk z działaniem alfa-adrenolitycznym, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg. Mechanizm działania obejmuje blokadę receptorów beta-adrenergicznych, co zmniejsza częstość akcji serca, kurczliwość mięśnia sercowego oraz aktywność układu renina-angiotensyna-aldosteron, a także blokadę receptorów alfa-1-adrenergicznych, prowadzącą do rozszerzenia naczyń obwodowych i obniżenia oporu naczyniowego. Lek jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego, przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej, stabilnej niewydolności serca o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, gdzie poprawia przebudowę mięśnia sercowego i frakcję wyrzutową.
akcja serca, alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, diuretyk, frakcja wyrzutowa, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, kurczliwość mięśnia sercowego, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze samoistne, napad dławicowy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obciążenie następcze, objawy dławicowe, opór obwodowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przebudowa mięśnia sercowego, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń obwodowych, stabilna dławica piersiowa, tachykardia odruchowa, tolerancja wysiłku, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lozap HCT 50 mg + 12,5 mg
Lozap HCT to preparat w postaci tabletek powlekanych zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia. Tabletki mają wymiary około 14 × 7 mm i zawierają śladowe ilości czerwieni koszenilowej (0,0005 mg) jako substancji pomocniczej. Linia podziału na tabletce nie służy do jej dzielenia. Preparat wykorzystuje synergistyczne działanie antagonistyczne receptora angiotensyny II oraz diuretyczne hydrochlorotiazydu, co umożliwia skuteczniejszą kontrolę ciśnienia tętniczego przy zachowaniu korzystnego profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, czerwień koszenilowa, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hipotensyjne, losartan potasowy, monoterapia hydrochlorotiazydem, monoterapia losartanem, nadciśnienie tętnicze, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Normatens 5 mg + 0,5 mg + 0,1 mg
Normatens to lek w postaci tabletek drażowanych, zawierający trzy substancje czynne: klopamid (5 mg), dihydroergokrystynę (0,5 mg, w postaci mezylanu 0,58 mg) oraz rezerpinę (0,1 mg). Preparat jest wskazany do leczenia pierwotnego oraz wtórnego nadciśnienia tętniczego, szczególnie w przypadkach, gdy monoterapia jest nieskuteczna. Dzięki synergistycznemu działaniu trzech składników o różnych mechanizmach hipotensyjnych, Normatens umożliwia wielokierunkowe obniżanie ciśnienia tętniczego. Tabletki zawierają także substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (44,8 mg) i laktoza jednowodna (44,9 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tych cukrów.
beta-bloker, dihydroergokrystyna, efekt hipotensyjny, klopamid, laktoza jednowodna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, mechanizm działania hipotensyjnego, mezylan, monoterapia nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja składników, pierwotne nadciśnienie tętnicze, receptor beta-adrenergiczny, rezerpina, sacharoza, tabletka drażowana, terapia skojarzona, wtórne nadciśnienie tętnicze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lapixen 4 mg
Lek Lapixen, zawierający lacydypinę, jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego, dostępny w dawkach 2 mg, 4 mg oraz 6 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Lacydypina, jako antagonista kanałów wapniowych, może być stosowana zarówno w monoterapii, szczególnie u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniem, jak i w terapii skojarzonej z beta-adrenolitykami, diuretykami lub inhibitorami ACE, co umożliwia synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Tabletki 4 mg posiadają linię podziału, umożliwiającą precyzyjne dawkowanie (po 2 mg), co jest istotne w terapii wymagającej stopniowego dostosowania dawki. Preparat zawiera laktozę bezwodną w ilości od 137 mg (2 mg tabletka) do 411 mg (6 mg tabletka), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciężkie nadciśnienie, cukrzyca, diuretyk, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał wapniowy, lacydypina, łagodne nadciśnienie tętnicze, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, pierwotne nadciśnienie tętnicze, podwyższone ciśnienie tętnicze, przewlekła choroba nerek, receptor beta-adrenergiczny, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zanacodar 80 mg
Zanacodar (telmisartan) jest dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg, stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością rozpoczęcia od 20 mg u niektórych pacjentów, a maksymalna dawka to 80 mg raz na dobę. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych zaleca się dawkę 80 mg raz na dobę, przy czym mniejsze dawki nie wykazują skuteczności. W przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego możliwe jest łączenie telmisartanu z tiazydowymi lekami moczopędnymi, np. hydrochlorotiazydem, celem uzyskania efektu addycyjnego. Tabletki należy podawać doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawkowanie leku, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne telmisartanu, hemodializa, hydrochlorotiazyd, lek obniżający ciśnienie tętnicze, monitorowanie ciśnienia tętniczego, obniżanie ciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, telmisartan, terapia telmisartanem, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Revival 40 mg
Revival to preparat zawierający olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg w formie tabletek powlekanych. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów AT1, co przeciwdziała skurczowi naczyń i obniża ciśnienie tętnicze. Lek jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej, a także u dzieci i młodzieży w wieku 6–18 lat. Dawkowanie powinno być indywidualizowane w zależności od wieku pacjenta, stopnia nadciśnienia oraz odpowiedzi na leczenie.
antagonista receptora angiotensyny II, efekt presyjny, farmakoterapia, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nietolerancja laktozy, olmesartan medoksomil, pierwotne nadciśnienie tętnicze, receptor AT1, skurcz naczyń, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon substancji czynnych
Rezerpina – Wskazania do stosowania
Rezerpina, dostępna w Polsce m.in. w preparacie złożonym Normatens (0,1 mg rezerpiny, 5 mg klopamidu, 0,5 mg dihydroergokrystyny w formie tabletek drażowanych), wykazuje działanie hipotensyjne i jest wskazana w leczeniu pierwotnego oraz wtórnego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza gdy monoterapia jest nieskuteczna. Preparat ten dzięki synergistycznemu połączeniu trzech substancji czynnych działa na różne mechanizmy patofizjologiczne nadciśnienia, co czyni go wartościową opcją terapeutyczną w nadciśnieniu opornym lub wymagającym terapii skojarzonej.
alfa-adrenolityk, alkaloid sporyszu, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, dihydroergokrystyna, diuretyk tiazydopodobny, działanie hipotensyjne, działanie synergistyczne, katecholaminy, klopamid, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, oporne nadciśnienie, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, rezerpina, tabletka drażowana, terapia skojarzona, wazodylator, wtórne nadciśnienie tętnicze - Leksykon substancji czynnych
Zofenopryl – Wskazania do stosowania
Zofenopryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), znajduje zastosowanie w leczeniu łagodnego i umiarkowanego nadciśnienia tętniczego oraz w terapii ostrego zawału mięśnia sercowego. Preparaty dostępne na rynku polskim to Zofenil 7,5 mg (7,2 mg zofenoprylu), Zofenil 30 mg (28,7 mg zofenoprylu) oraz preparat złożony Zofenil Plus zawierający 30 mg zofenoprylu wapniowego (28,7 mg zofenoprylu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Leczenie nadciśnienia rozpoczyna się zwykle od dawki 7,5 mg, z możliwością zwiększenia do 30 mg, a w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia stosuje się preparat złożony. Tabletki Zofenil 30 posiadają linię podziału umożliwiającą podział na dawki po 15 mg, natomiast linia podziału w Zofenil Plus służy jedynie ułatwieniu połknięcia. Zawartość laktozy w preparatach (od 17,35 mg do 69,4 mg) wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie trombolityczne, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, samoistne nadciśnienie tętnicze, stabilność hemodynamiczna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zofenopryl, zofenopryl wapniowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmix 80 mg
Telmix, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz do prewencji wtórnej incydentów sercowo-naczyniowych u pacjentów z jawną chorobą miażdżycową (np. po zawale mięśnia sercowego, udarze mózgu, chorobie tętnic obwodowych) oraz u chorych z cukrzycą typu 2 i powikłaniami narządowymi (nefropatia, retinopatia, neuropatia, makroangiopatia). Tabletki owalne, białe lub prawie białe, posiadają linię podziału umożliwiającą dostosowanie dawki. Dawkowanie powinno być indywidualizowane, uwzględniając funkcję nerek, wątroby oraz układu sercowo-naczyniowego, a także potencjalne przeciwwskazania i interakcje lekowe.
choroba miażdżycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca typu 2, lek hipotensyjny, makroangiopatia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neuropatia, pierwotne nadciśnienie tętnicze, powikłania narządowe, prewencja wtórna, retinopatia, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmabax 80 mg
Telmisartan, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg (tabletki białawo-żółte), stosowany jest głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz prewencji chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu to 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów lub zwiększenia do maksymalnie 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka wynosi 80 mg raz na dobę, przy czym mniejsze dawki nie wykazały skuteczności w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych. Telmisartan można łączyć z tiazydowymi diuretykami, np. hydrochlorotiazydem, w celu uzyskania efektu addycyjnego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg, natomiast u osób z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby telmisartan jest przeciwwskazany.
ciężka niewydolność nerek, dawka maksymalna, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, efekt terapeutyczny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, łagodna niewydolność nerek, lek hipotensyjny, monoterapia, pierwotne nadciśnienie tętnicze, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, ryzyko sercowo-naczyniowe, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja pacjenta, właściwości higroskopijne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Loreblok HCT 50 mg + 12,5 mg
Preparat Loreblok HCT w formie tabletek powlekanych zawiera 50 mg losartanu potasowego, antagonisty receptora angiotensyny II, oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego. Jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia wystarczającej kontroli ciśnienia. Tabletki o wymiarach około 6,1 x 11,4 mm posiadają rowek dzielący, umożliwiający podział na równe dawki, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii. Preparat zawiera również 56,90 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, działanie synergistyczne, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza, losartan potasowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, substancja czynna, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lapress 10 mg
Lapress, zawierający lerkanidypinę chlorowodorek, jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego o nasileniu łagodnym do umiarkowanego u dorosłych pacjentów. Preparat dostępny jest w dawkach 10 mg (zawierających 9,4 mg lerkanidypiny) oraz 20 mg (zawierających 18,8 mg lerkanidypiny) w formie tabletek powlekanych, które charakteryzują się obecnością linii podziału ułatwiającej połykanie, jednak nie służącej do dzielenia dawki. Lapress może być stosowany zarówno jako monoterapia początkowa, jak i w terapii skojarzonej, działając selektywnie na mięśnie gładkie naczyń poprzez antagonizm kanałów wapniowych, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i redukcji ciśnienia tętniczego.
antagonista wapnia, laktoza jednowodna, lerkanidypiny chlorowodorek, mięśnie gładkie naczyń, monoterapia początkowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obniżanie ciśnienia tętniczego, opór obwodowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, terapia skojarzona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Presartan 100 mg
Losartan potasowy, substancja czynna preparatu Presartan, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci w wieku 6-16 lat, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego. Często obserwowano hiperkaliemię (zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą i nefropatią, gdzie 9,9% miało stężenie potasu >5,5 mmol/l), niedokrwistość (często u niewydolnych sercowo), zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek, oraz objawy ortostatyczne zależne od dawki. Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie naczyń, depresja, parestezje, migrena, zaburzenia smaku, kołatanie serca, dławica piersiowa, omdlenia, migotanie przedsionków i incydenty naczyniowo-mózgowe. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny do dorosłych, choć dane są ograniczone.
białkomocz, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, objawy ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, zaburzenia czynności nerek, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Walsartan Krka 40 mg
Walsartan Krka 40 mg w formie tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów pediatrycznych w wieku 6 do poniżej 18 lat oraz u dorosłych po świeżym zawale mięśnia sercowego z objawową niewydolnością serca lub bezobjawowymi zaburzeniami czynności skurczowej lewej komory. Terapia powinna być rozpoczęta w okresie od 12 godzin do 10 dni po zawale, co jest kluczowe dla skuteczności leczenia i przebudowy mięśnia sercowego. U dzieci dawka 40 mg może być stosowana jako początkowa lub docelowa, zależnie od masy ciała i odpowiedzi na leczenie. Walsartan stanowi także alternatywę u dorosłych z niewydolnością serca, którzy nie tolerują inhibitorów ACE, beta-adrenolityków lub antagonistów receptora mineralokortykoidowego, co podkreśla jego rolę w złożonej terapii niewydolności serca.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, bradykardia, hipotensja, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja inhibitorów ACE, objawowa niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przebudowa mięśnia sercowego, świeży zawał mięśnia sercowego, tabletka powlekana, terapia złożona, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności skurczowej lewej komory, zaburzenia rytmu serca, zaostrzenie POChP - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adadox 2 mg
Lek Adadox zawiera 2,42 mg doksazosyny mezylanu, co odpowiada 2 mg doksazosyny, i jest dostępny w postaci niepowlekanych tabletek o charakterystycznym oznaczeniu. Głównym wskazaniem do jego stosowania jest pierwotne nadciśnienie tętnicze, jednak zgodnie z aktualnymi wytycznymi nie jest lekiem pierwszego wyboru. Adadox jest zalecany jako terapia drugiego lub trzeciego rzutu, szczególnie u pacjentów, którzy nie osiągnęli odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego po zastosowaniu innych leków lub u których występują przeciwwskazania do stosowania standardowych preparatów przeciwnadciśnieniowych. W praktyce klinicznej często stosuje się go w skojarzeniu z innymi lekami hipotensyjnymi, co pozwala na synergistyczne obniżenie ciśnienia tętniczego.
antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, doksazosyna mezylan, dolne drogi moczowe, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łagodny rozrost prostaty, leczenie drugiego rzutu, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, nietolerancja laktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przepływ moczu, relaksacja mięśni gładkich, substancja pomocnicza, szyja pęcherza moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan EGIS dostępny jest w dawkach 40 mg i 80 mg w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg w przypadku niewystarczającego efektu hipotensyjnego. Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym brak jest danych potwierdzających skuteczność dawek niższych. Telmisartan można stosować w skojarzeniu z tiazydowymi lekami moczopędnymi, np. hydrochlorotiazydem, co wykazuje efekt addycyjny. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie terapii od 20 mg, co wymaga zastosowania innego preparatu telmisartanu, gdyż Telmisartan EGIS nie jest dostępny w dawce 20 mg.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, lek hipotensyjny, niewydolność wątroby, pierwotne nadciśnienie tętnicze, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, właściwości higroskopijne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Revival Plus 20 mg + 25 mg
Revival Plus to lek złożony zawierający olmesartan medoksomil (20 mg) oraz hydrochlorotiazyd w dawkach 12,5 mg lub 25 mg, stosowany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia olmesartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat występuje w formie tabletek powlekanych o średnicy 8,5 mm, różniących się kolorem i symbolem w zależności od dawki hydrochlorotiazydu: 20 mg + 12,5 mg (czerwonawo-żółte, symbol C22) oraz 20 mg + 25 mg (różowawe, symbol C24). Terapia skojarzona olmesartanem i hydrochlorotiazydem jest zgodna z aktualnymi wytycznymi, które rekomendują stosowanie leków złożonych w przypadku nieskuteczności monoterapii, ze względu na synergistyczny efekt hipotensyjny obu substancji czynnych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polsart 40 mg
Dawkowanie telmisartanu (Polsart) w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego rozpoczyna się zwykle od 20-40 mg raz na dobę, z dawką standardową 40 mg/dobę i maksymalną do 80 mg/dobę. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W terapii skojarzonej z tiazydowymi diuretykami, np. hydrochlorotiazydem, telmisartan wykazuje działanie addycyjne. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka wynosi 80 mg raz na dobę, gdyż mniejsze dawki nie wykazały skuteczności w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych. W trakcie terapii profilaktycznej konieczna jest ścisła kontrola ciśnienia tętniczego i dostosowanie innych leków hipotensyjnych.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawkowanie telmisartanu, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, lek hipotensyjny, obniżanie ciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, telmisartan, terapia nadciśnienia tętniczego, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zachorowania sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Telmisartanum Teva B.V. jest dostępny w tabletkach zawierających 40 mg telmisartanu, które można dzielić, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. W leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego standardowa dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 20 mg u niektórych pacjentów oraz zwiększenia do maksymalnie 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W terapii skojarzonej z tiazydowymi diuretykami można uzyskać efekt addycyjny. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub poddawanych hemodializie zaleca się rozpoczęcie od dawki 20 mg, z możliwością zwiększenia do 80 mg, jednak doświadczenie kliniczne w tej grupie jest ograniczone. W łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawkowanie leku, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, efekt terapeutyczny, farmakodynamika, farmakokinetyka, hemodializa, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, monoterapia, pierwotne nadciśnienie tętnicze, podanie doustne, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hyzaar Forte 100 mg + 25 mg
Hyzaar Forte to preparat złożony zawierający 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Losartan działa jako antagonista receptora angiotensyny II typu AT1, blokując wpływ angiotensyny II na układ sercowo-naczyniowy, natomiast hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym zmniejszającym objętość krwi krążącej. Połączenie tych dwóch mechanizmów działania skutkuje większą skutecznością hipotensyjną niż stosowanie każdego ze składników osobno.
adherence, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie krwi, diuretyk tiazydowy, działanie moczopędne, hydrochlorotiazyd, losartan potasowy, monoterapia, objętość krwi krążącej, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, receptor angiotensyny II, skuteczność hipotensyjna, terapia skojarzona, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon jest preparatem złożonym, zawierającym telmisartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowanym w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, które uzupełniają się w działaniu hipotensyjnym. Dawki 40 mg+12,5 mg i 80 mg+12,5 mg są wskazane u pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia podczas monoterapii telmisartanem. Dawka 80 mg+25 mg służy do eskalacji leczenia u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane podczas stosowania dawki 80 mg+12,5 mg, a także jako opcja uproszczenia terapii u pacjentów przyjmujących telmisartan i hydrochlorotiazyd w oddzielnych preparatach. Charakterystyczne cechy tabletek, takie jak dwuwarstwowa budowa i oznaczenia „T1” lub „T2” na kolorowych stronach, ułatwiają identyfikację poszczególnych dawek.
działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, intensyfikacja leczenia, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza jednowodna, monoterapia telmisartanem, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, odpowiedź terapeutyczna, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, schemat dawkowania, substancja pomocnicza, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorista 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lorista dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, został szeroko przebadany w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat) z nadciśnieniem, ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Profil bezpieczeństwa losartanu jest korzystny, jednak istotne jest monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych, zwłaszcza zaburzeń czynności nerek, które mogą wystąpić u pacjentów z grup ryzyka, w tym z obniżoną objętością krwi krążącej lub stosujących duże dawki diuretyków. Obrzęk naczynioruchowy, choć rzadki, stanowi poważne zagrożenie, mogące prowadzić do niedrożności dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów z historią reakcji na inhibitory ACE.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, lek moczopędny, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xartan 50 mg
Losartan potasu, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, wykazuje skuteczne działanie przeciwnadciśnieniowe poprzez blokadę efektów angiotensyny II, takich jak zwężanie naczyń i uwalnianie aldosteronu, bez wpływu na receptor AT2 czy enzym kininazę II, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa w porównaniu do inhibitorów ACE. W badaniach klinicznych u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym losartan w dawce 50-100 mg/dobę obniżał skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi, utrzymując efekt przez 24 godziny, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca i bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE u pacjentów z przerostem lewej komory serca losartan zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021), głównie dzięki redukcji udarów mózgu o 25% (p=0,001). W badaniu RENAAL u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem losartan (50-100 mg/dobę) zmniejszył ryzyko progresji niewydolności nerek i podwojenia stężenia kreatyniny o 16,1% (p=0,022), a w badaniu HEAAL u chorych z niewydolnością serca wyższa dawka 150 mg/dobę obniżyła ryzyko zgonu lub hospitalizacji o 10,1% (p=0,027).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykinina, cukrzyca typu 2, dializoterapia, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, klasa NYHA, kwas karboksylowy, losartan potasu, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja leczenia, niewydolność serca, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębkowe, przesączanie kłębuszkowe, receptor AT1, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lapress 20 mg
Preparat Lapress zawierający lerkanidypinę chlorowodorek jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego o nasileniu łagodnym do umiarkowanego u dorosłych pacjentów. Dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 10 mg (zawierających 9,4 mg lerkanidypiny i 30 mg laktozy jednowodnej) oraz 20 mg (zawierających 18,8 mg lerkanidypiny i 60 mg laktozy jednowodnej). Tabletki są okrągłe, obustronnie wypukłe, z linią podziału ułatwiającą przełamanie, jednak nie służącą do dzielenia na równe dawki. Obecność laktozy może mieć znaczenie u pacjentów z jej nietolerancją.
antagonista wapnia, działanie wazodylatacyjne, jony wapnia, kanały wapniowe, kanały wapniowe typu L, laktoza jednowodna, lerkanidypina, lerkanidypiny chlorowodorek, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, obniżenie ciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń obwodowych, tabletki powlekane - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan EGIS 40 mg
Telmisartan EGIS jest stosowany głównie w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego oraz w prewencji chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia, przy czym pełny efekt hipotensyjny obserwuje się po 4-8 tygodniach terapii. W prewencji chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, a skuteczność dawek poniżej 80 mg nie została potwierdzona. Telmisartan można łączyć z tiazydowymi lekami moczopędnymi, co wykazuje efekt addycyjny. Lek podaje się doustnie, raz dziennie, niezależnie od posiłku, a ze względu na higroskopijność tabletek, powinny być one przechowywane w zamkniętym blistrze i wyjmowane bezpośrednio przed podaniem.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hemodializa, hydrochlorotiazyd, obniżanie ciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia telmisartanem, tiazydowy lek moczopędny, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atacand 16 mg
Atacand (kandesartan cyleksetylu) to antagonista receptora angiotensyny II, dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg (jasnoróżowe, oznaczone A/CG i 008) oraz 16 mg (różowe, oznaczone A/CH i 016), obie o średnicy 7 mm i nacięciu umożliwiającym podział dawki. Lek jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, a także u dzieci i młodzieży w wieku 6–18 lat, z dawkowaniem dostosowanym do masy ciała. Ponadto Atacand stosuje się u dorosłych z niewydolnością serca i frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤ 40%, jako alternatywę dla inhibitorów ACE u pacjentów z nietolerancją tych leków lub jako dodatek do terapii inhibitorami ACE u chorych z objawową niewydolnością serca, u których objawy utrzymują się mimo optymalnego leczenia, a antagoniści receptora mineralokortykoidowego są nietolerowani.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, leczenie farmakologiczne, lek hipotensyjny, LVEF, monoterapia, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, objawowa niewydolność serca, pierwotne nadciśnienie tętnicze, sartan, terapia skojarzona, zaburzona czynność skurczowa lewej komory - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sobycor 10 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Sobycor, jest selektywnym β1-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego, stabilnej choroby niedokrwiennej serca oraz przewlekłej stabilnej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. Mechanizm działania obejmuje obniżenie aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, redukcję wyrzutu serca oraz zwolnienie częstości akcji serca, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego i zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. W chorobie niedokrwiennej bisoprolol poprawia perfuzję wieńcową poprzez wydłużenie fazy rozkurczu. W niewydolności serca lek stosowany jest w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz opcjonalnie glikozydami naparstnicy, co pozwala na kompleksowe oddziaływanie na patofizjologię choroby.
bisoprolol fumaran, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, dławica piersiowa, farmakoterapia hipotensyjna, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, opór obwodowy, perfuzja wieńcowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przewlekła niewydolność serca, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wolemia, wyrzut serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lercanidipine Medreg 20 mg
Lercanidipine Medreg to lek przeciwnadciśnieniowy z grupy antagonistów kanałów wapniowych, pochodna dihydropirydyny, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg (odpowiednio 9,4 mg i 18,8 mg czystej lerkanidypiny). Preparat występuje w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie: dawka 10 mg to tabletki żółte, okrągłe, o średnicy 6,5 ± 0,2 mm, a dawka 20 mg to tabletki różowe, o średnicy 8,5 ± 0,2 mm. Linia podziału na tabletce służy wyłącznie ułatwieniu połykania, nie zaś do dzielenia dawki. Lek jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego u dorosłych pacjentów, u których nie stwierdzono przyczyn wtórnych nadciśnienia.
antagonista wapnia, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, działanie hipotensyjne, kanał wapniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lerkanidypina, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, monoterapia nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Karbicombi to lek złożony zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których monoterapia jedną z tych substancji nie przyniosła wystarczającej kontroli ciśnienia. Dostępny jest w czterech wariantach dawkowania: 8 mg + 12,5 mg, 16 mg + 12,5 mg, 32 mg + 12,5 mg oraz 32 mg + 25 mg, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od stopnia nadciśnienia i wcześniejszej odpowiedzi na leczenie. Preparat nie jest wskazany jako terapia pierwszego rzutu, a jego zastosowanie zaleca się po niepowodzeniu monoterapii kandesartanem lub hydrochlorotiazydem. Dawkowanie dobiera się na podstawie dotychczasowego leczenia i efektów terapeutycznych, przy czym dawka początkowa to 8 mg + 12,5 mg dla nadciśnienia łagodnego do umiarkowanego, a dawka maksymalna 32 mg + 25 mg dla opornego nadciśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja laktozy, oporne nadciśnienie tętnicze, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, substancja czynna, terapia pierwszego rzutu, terapia skojarzona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Revival 40 mg
Olmesartan medoksomil, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest selektywnym antagonistą receptorów angiotensyny II typu AT1, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów AT1, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny oraz stężeń angiotensyny I i II, przy jednoczesnym niewielkim spadku aldosteronu. Lek wykazuje długotrwałe, zależne od dawki obniżenie ciśnienia tętniczego, osiągając maksymalny efekt po około 8 tygodniach terapii, z istotnym działaniem już po 2 tygodniach. Podawanie raz na dobę zapewnia stabilne obniżenie ciśnienia przez 24 godziny, a skojarzenie z hydrochlorotiazydem wykazuje efekt addytywny i jest dobrze tolerowane. W badaniu pediatrycznym u dzieci i młodzieży (6-17 lat) olmesartan w dawkach dostosowanych do masy ciała obniżył skurczowe ciśnienie krwi o 6,6 mmHg (niska dawka) i 11,9 mmHg (wysoka dawka), z mniejszą skutecznością u pacjentów rasy czarnej.
aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor ACE, mikroalbuminuria, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, normoalbuminuria, ostre uszkodzenie nerek, patofizjologia nadciśnienia tętniczego, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu AT1, schyłkowa niewydolność nerek, tachyfilaksja, udar niezakończony zgonem, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wtórne nadciśnienie, zawał serca niezakończony zgonem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1 (kod ATC: C09CA07), wykazuje wysokie powinowactwo do tego receptora, skutecznie blokując działanie angiotensyny II bez agonistycznego efektu. Jego mechanizm działania obejmuje również obniżenie stężenia aldosteronu, przy braku wpływu na aktywność reninową osocza, kanały jonowe oraz konwertazę angiotensyny, co eliminuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą, takich jak suchy kaszel. Efekt hipotensyjny rozwija się stopniowo, osiągając maksimum po 4-8 tygodniach terapii, z utrzymaniem działania przez 24 godziny, co potwierdzają pomiary ambulatoryjne. Telmisartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, nie wpływając na częstość akcji serca, a jego działanie jest porównywalne z amlodypiną, atenololem, enalaprilem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem. W przypadku przerwania leczenia nie obserwuje się efektu odbicia ciśnienia tętniczego.
aldosteron, ambulatoryjny pomiar ciśnienia, amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora AT1, atenolol, beta-adrenolityk, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, diuretyk tiazydowy, działanie natriuretyczne, efekt hipotensyjny, enalapril, eozynofilia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, pierwotne nadciśnienie tętnicze, receptor AT1 - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Co-Prenessa 8 mg + 2,5 mg
Co-Prenessa to preparat złożony zawierający 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (odpowiadające 6,68 mg peryndoprylu) oraz 2,5 mg indapamidu, przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Lek jest wskazany wyłącznie u pacjentów, u których wcześniejsze skojarzone leczenie tymi substancjami w identycznych dawkach skutecznie kontrolowało ciśnienie tętnicze. Tabletki mają postać białych, owalnych tabletek z linią podziału, która służy jedynie ułatwieniu połykania, a nie do dzielenia dawki. Preparat zawiera również 134,96 mg laktozy, co jest istotne w kontekście nietolerancji tego cukru u niektórych pacjentów.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xartan 50 mg
Losartan potasu (Xartan, 50 mg) jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) stosowanym w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Wskazany jest także u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę, gdzie pełni rolę nefroprotekcyjną. W przewlekłej niewydolności serca losartan jest alternatywą dla inhibitorów ACE u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory ≤40%, u których występują działania niepożądane lub przeciwwskazania do inhibitorów ACE. Nie zaleca się jednak rutynowej zamiany inhibitorów ACE na losartan u pacjentów stabilizowanych na terapii ACE. Ponadto, losartan jest wskazany w prewencji udarów mózgu u dorosłych z nadciśnieniem i przerostem lewej komory potwierdzonym EKG, z uwzględnieniem różnic skuteczności terapii w zależności od rasy pacjenta (badanie LIFE).
Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawce 50 mg losartanu potasu, zawierających laktozę jednowodną, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. W terapii nadciśnienia losartan może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z diuretykami (np. hydrochlorotiazydem). W nefropatii cukrzycowej jest elementem kompleksowego leczenia przeciwnadciśnieniowego. W przewlekłej niewydolności serca dawkowanie powinno być stopniowo zwiększane, z monitorowaniem funkcji nerek i parametrów hemodynamicznych. U dzieci i młodzieży dawkowanie powinno być dostosowane do masy ciała zgodnie z charakterystyką produktu. Regularność stosowania jest kluczowa dla zapewnienia skutecznej ochrony naczyniowej, zwłaszcza w prewencji udarów mózgu.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, cukrzyca typu 2, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, laktoza jednowodna, leczenie skojarzone, lek moczopędny, losartan potasu, nefropatia cukrzycowa, nefroprotekcja, nietolerancja laktozy, parametr hemodynamiczny, pierwotne nadciśnienie tętnicze, prewencja udaru mózgu, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, schorzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Losartan Krka 50 mg
Losartan Krka, zawierający losartan potasowy w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, jest wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Ponadto, lek znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę w celu nefroprotekcji oraz spowolnienia progresji choroby nerek. W terapii przewlekłej niewydolności serca Losartan Krka stosuje się wyłącznie u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 40%, u których leczenie inhibitorami ACE jest przeciwwskazane lub źle tolerowane (np. kaszel suchy, obrzęk naczynioruchowy). Lek wykazuje także działanie ochronne w redukcji ryzyka udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i potwierdzonym przerostem lewej komory serca w EKG, co potwierdzają dane z badania LIFE.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, choroba nerek, cukrzyca typu 2, filtracja kłębuszkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, laktoza jednowodna, losartan potasowy, nefroprotekcja, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, stężenie kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, udar mózgu - Leksykon substancji czynnych
Klopamid – Wskazania do stosowania
Klopamid, będący tiazydopodobnym diuretykiem, znajduje zastosowanie w leczeniu obrzęków związanych z niewydolnością mięśnia sercowego, nerek oraz wątroby. W preparacie Clopamid VP stosowany jest w dawce 20 mg, co skutkuje zwiększonym wydalaniem sodu i wody przez nerki, prowadząc do redukcji objętości krwi krążącej i zmniejszenia obrzęków. Lek ten jest szczególnie wskazany w stanach, gdzie retencja płynów wynika z upośledzonej funkcji narządów, takich jak zastój krwi żylnej w niewydolności serca, retencja sodu w niewydolności nerek oraz wodobrzusze w niewydolności wątroby.
beta-adrenolityk, dihydroergokrystyna, diuretyk tiazydopodobny, działanie moczopędne, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk pochodzenia sercowego, oporne nadciśnienie tętnicze, pierwotne nadciśnienie tętnicze, retencja płynów, retencja sodu, rezerpina, wodobrzusze, wtórne nadciśnienie tętnicze, zastój żylny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka – niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz działania niepożądane u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość, dlatego jego stosowanie w ciąży jest ograniczone i przeciwwskazane w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia tętniczego w ciąży oraz stanu przedrzucawkowego.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, dysfagia, działanie teratogenne, hamowanie laktacji, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, poradnictwo przedkoncepcyjne, stan przedrzucawkowy, telmisartan, terapia hipotensyjna, USG nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Lek Candezek Combi to preparat złożony zawierający kandesartan cyleksetylu (antagonista receptora angiotensyny II) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych) w czterech wariantach dawkowania: 8 mg + 5 mg, 8 mg + 10 mg, 16 mg + 5 mg oraz 16 mg + 10 mg. Produkt jest wskazany wyłącznie do leczenia zastępczego pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których wcześniej uzyskano stabilizację ciśnienia tętniczego stosując oddzielnie te same dawki kandesartanu i amlodypiny. Preparat nie powinien być stosowany jako terapia inicjująca, a jego zastosowanie wymaga wcześniejszego ustabilizowania ciśnienia tętniczego na monoterapiach lub terapii skojarzonej z oddzielnych leków. Kapsułki różnią się wyglądem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację, a zawartość laktozy jednowodnej w kapsułkach (od 101,95 mg do 211,90 mg) wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania.
adherence, amlodypina, amlodypina bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, działanie synergistyczne, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, leczenie nadciśnienia tętniczego, mechanizm hipotensyjny, monoterapia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, stabilizacja ciśnienia tętniczego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lorista 100 mg
Lorista (losartan potasowy) jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, stosowanym przede wszystkim w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Lek działa poprzez blokadę angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Wskazania obejmują także leczenie nefropatii cukrzycowej u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem ≥0,5 g/dobę, gdzie losartan wykazuje efekt nefroprotekcyjny. Ponadto, Lorista jest stosowana w przewlekłej niewydolności serca u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory ≤40%, którzy nie tolerują inhibitorów ACE, oraz w celu zmniejszenia ryzyka udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca potwierdzonym w EKG (badanie LIFE).
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, cukrzycowa choroba nerek, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwnadciśnieniowe, losartan, nefropatia cukrzycowa, nefroprotekcja, nietolerancja laktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, powikłanie sercowo-naczyniowe, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tabletka powlekana, udar mózgu, upośledzona funkcja skurczowa lewej komory, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Losartan Krka 100 mg
Losartan Krka, zawierający losartan potasowy w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg (odpowiednio 22,9 mg, 45,8 mg i 91,5 mg substancji aktywnej), jest wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. Ponadto, znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę, gdzie stanowi element kompleksowego leczenia nefropatii cukrzycowej. W przewlekłej niewydolności serca losartan jest alternatywą dla inhibitorów ACE u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory ≤40% i stabilnym stanem klinicznym, zwłaszcza przy nietolerancji inhibitorów ACE (np. kaszel). Lek jest także stosowany w celu zmniejszenia ryzyka udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory potwierdzonym EKG, co potwierdzają wyniki badania LIFE.
badanie EKG, badanie LIFE, białkomocz, choroba nerek, cukrzyca typu 2, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, inhibitor ACE, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, laktoza jednowodna, losartan potasowy, nefropatia cukrzycowa, nietolerancja laktozy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, tabletka powlekana, udar mózgu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Perindopril 4 mg
Perindopril, dostępny w tabletkach 2 mg i 4 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACEI) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej. W terapii nadciśnienia perindopril może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak cukrzyca czy choroba wieńcowa. W niewydolności serca (klasy II-IV wg NYHA) lek poprawia funkcję lewej komory poprzez zmniejszenie obciążenia następczego i oporu naczyniowego, co przekłada się na poprawę pojemności minutowej serca. W stabilnej chorobie wieńcowej perindopril wykazuje działanie kardioprotekcyjne, zmniejszając ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, zwłaszcza u pacjentów po zawale mięśnia sercowego lub zabiegach rewaskularyzacyjnych (PCI, CABG).
angioplastyka wieńcowa, antagonista aldosteronu, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefroprotekcyjne, funkcja lewej komory serca, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, kreatynina, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca tętnic obwodowych, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obciążenie następcze serca, objawowa niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, pojemność minutowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, procedura rewaskularyzacyjna, proces miażdżycowy, przerost lewej komory serca, stabilna choroba wieńcowa, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Losartan – Właściwości farmakodynamiczne
Losartan jest selektywnym antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, stosowanym doustnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w ochronie nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Mechanizm działania polega na blokowaniu efektów angiotensyny II, takich jak zwężanie naczyń, uwalnianie aldosteronu oraz proliferacja komórek mięśni gładkich, bez wpływu na inne receptory czy enzymy, co minimalizuje działania niepożądane związane z bradykininą. W badaniach klinicznych losartan wykazał skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego, utrzymując efekt przez 24 godziny po podaniu dawki, bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE (n=9193) losartan w dawce 50-100 mg/dobę zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) i udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem, choć u pacjentów rasy czarnej wyniki były mniej korzystne. W badaniu RENAAL (n=1513) u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem losartan (50-100 mg/dobę) zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny, schyłkowej niewydolności nerek lub zgonu o 16,1% (p=0,022), wykazując działanie nefroprotekcyjne niezależne od obniżenia ciśnienia tętniczego.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, alfa-adrenolityk, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, białkomocz, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kininaza II, konwertaza angiotensyny, kreatynina, kwas karboksylowy, lek blokujący kanały wapniowe, lek moczopędny, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadnercza, nefropatia cukrzycowa, nerki, niedociśnienie, niewydolność serca, pierwotne nadciśnienie tętnicze, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramipril, receptor AT1, receptor AT2, schyłkowa niewydolność nerek, serce, szybkość przesączania kłębuszkowego, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xartan 50 mg
Profil bezpieczeństwa losartanu potasu został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży w wieku 6-16 lat, ponad 9000 osób w wieku 55-80 lat z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca, ponad 7700 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, występujące często (≥ 1/100 do < 1/10) we wszystkich wskazaniach terapeutycznych. Inne działania niepożądane to niedokrwistość (często), małopłytkowość (częstość nieznana), reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy (rzadko), depresja (częstość nieznana), senność, ból głowy oraz zaburzenia snu (niezbyt często). Niedociśnienie ortostatyczne wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów odwodnionych, stosujących diuretyki oraz u osób starszych.
białkomocz, cukrzyca typu 2, depresja, hemoglobina, losartan potasu, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, płytki krwi, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia snu, zapalenie naczyń krwionośnych, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego