dwutlenek węgla
Dwutlenek węgla (CO₂) to bezbarwny, bezwonny gaz o kluczowym znaczeniu fizjologicznym. Powstaje jako produkt końcowy metabolizmu komórkowego i jest transportowany w krwiobiegu głównie w postaci jonów wodorowęglanowych (HCO₃⁻), a w mniejszym stopniu rozpuszczony w osoczu lub związany z hemoglobiną.
W diagnostyce medycznej pomiar poziomu dwutlenku węgla we krwi tętniczej (PaCO₂) stanowi istotny parametr oceny równowagi kwasowo-zasadowej organizmu. Wartości prawidłowe PaCO₂ mieszczą się w zakresie 35-45 mmHg. Podwyższone stężenie CO₂ (hiperkapnia) może wskazywać na niewydolność oddechową, zaburzenia wentylacji lub zatrucie, natomiast obniżone wartości (hipokapnia) często towarzyszą hiperwentylacji, stanom gorączkowym czy kwasicy metabolicznej.
Monitorowanie końcowo-wydechowego stężenia dwutlenku węgla (EtCO₂) metodą kapnografii jest szeroko stosowane w anestezjologii, intensywnej terapii oraz ratownictwie medycznym. Technika ta pozwala na nieinwazyjną ocenę wydolności oddechowej, skuteczności wentylacji mechanicznej oraz wczesne wykrywanie zaburzeń perfuzji tkankowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% (2:1) Fresenius (33,3 mg + 3 mg)/ml
Roztwór do infuzji Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% (2:1) Fresenius zawiera 33,3 g glukozy jednowodnej oraz 3,0 g chlorku sodu na 1000 ml, co odpowiada 51,3 mmol jonów Na+ i Cl-. Osmolarność roztworu wynosi 290 mOsmol/l, a pH mieści się w zakresie 3,5–6,5. Po podaniu dożylnym glukoza ulega dwufazowej dystrybucji: początkowo w przestrzeni śródnaczyniowej, a następnie w przestrzeni wewnątrzkomórkowej. Metabolizm glukozy przebiega przez glikolizę do pirogronianu lub mleczanu, które w warunkach tlenowych ulegają dalszemu utlenieniu do CO2 i H2O. CO2 jest eliminowany przez płuca, a woda głównie przez nerki. Glukoza jest całkowicie reabsorbowana w kanalikach nerkowych, a cukromocz pojawia się przy stężeniu glukozy we krwi powyżej 180 mg/100 ml (ok. 10 mmol/l), co może mieć miejsce m.in. w cukrzycy lub po nadmiernym spożyciu węglowodanów.
cukromocz, cukrzyca, dwutlenek węgla, glikoliza, glukoza jednowodna, jon chlorkowy, mleczan, osmolarność roztworu, pirogronian, próg nerkowy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń śródnaczyniowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, roztwór do infuzji, sok jelitowy, sok żołądkowy, stężenie glukozy we krwi, warunki tlenowe, wchłanianie zwrotne, wydzielina jelitowa, wymiana gazowa, zespół pourazowy - Leksykon chorób i schorzeń
Śmierć mózgowa – Diagnostyka i diagnoza
Śmierć mózgowa definiowana jest jako trwałe i nieodwracalne ustanie wszystkich funkcji mózgu, w tym pnia mózgu, co skutkuje całkowitym zatrzymaniem krążenia mózgowego, brakiem świadomości, odruchów pniowych oraz zdolności do samodzielnego oddychania. Diagnoza opiera się na spełnieniu ściśle określonych warunków wstępnych, takich jak normotermia (≥35°C), normotensja (SBP ≥ 90 mmHg lub MAP ≥ 60 mmHg), wykluczenie wpływu leków sedatywnych i zaburzeń metabolicznych oraz potwierdzeniu klinicznym głębokiej śpiączki, braku odruchów pniowych i bezdechu. Kluczowym elementem jest próba bezdechu, podczas której PaCO2 musi osiągnąć co najmniej 60 mmHg lub wzrosnąć o 20 mmHg powyżej wartości wyjściowej bez pojawienia się spontanicznych ruchów oddechowych. W razie niemożności przeprowadzenia pełnej oceny klinicznej stosuje się badania pomocnicze, takie jak angiografia mózgowa, scyntygrafia perfuzyjna, przezczaszkowa ultrasonografia dopplerowska czy EEG, które potwierdzają brak przepływu krwi lub aktywności bioelektrycznej mózgu.
angiografia mózgowa, angiografia TK, bezdech, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, dwutlenek węgla, ECMO, elektroencefalografia, gazometria krwi tętniczej, hipoksemia, hipotermia, hipotermia terapeutyczna, katastrofalne uszkodzenie mózgu, krążenie mózgowe, lek sedatywny, niewydolność wątroby, normotermia, odruch kaszlowy, odruch oczno-głowowy, odruch przedsionkowo-oczny, odruch rdzeniowy, odruch rogówkowy, odruch źreniczny, PaCO2, pień mózgu, podwzgórze, scyntygrafia perfuzyjna, śmierć mózgowa, śpiączka, stan wegetatywny, transplantacja, ultrasonografia dopplerowska, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tisseel –
Lek Tisseel jest dwuskładnikowym klejem tkankowym, składającym się z roztworu fibrynogenu ludzkiego (91 mg/ml w 2 ml dawce) z aprotyniną syntetyczną (3000 KIU/ml) oraz roztworu trombiny ludzkiej (500 j.m./ml) z chlorkiem wapnia (40 μmol/ml). Preparat wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do rodzaju zabiegu, wielkości powierzchni do pokrycia oraz metody aplikacji. Standardowe dawki wahają się od 4 do 20 ml, przy czym 2 ml (1 ml każdego roztworu) pokrywa około 10 cm² powierzchni, a większe objętości stosuje się w przypadku rozległych ran, np. urazów wątroby czy oparzeń. Zaleca się nakładanie cienkiej warstwy kleju, aby uniknąć nadmiernego ziarninowania, a powierzchnia rany powinna być dokładnie osuszona standardowymi metodami przed aplikacją, z wykluczeniem sprężonego powietrza lub gazów do osuszania.
aprotynina syntetyczna, białko wykrzepiające, chirurgia małoinwazyjna, chirurgia ran otwartych, chlorek wapnia dwuwodny, czynnik XIII ludzki, dwutlenek węgla, fibrynogen ludzki, klej do tkanek, metoda rozpylania, populacja pediatryczna, rana oparzeniowa, roztwór białek klejących, roztwór trombiny, sprężone powietrze, trombina ludzka, urazowe uszkodzenie wątroby, urządzenie odsysające, zabieg chirurgiczny, zabieg laparoskopowy, ziarninowanie - Leksykon substancji czynnych
Sodu diwodorofosforan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Sodu diwodorofosforan, obecny w preparatach takich jak Lecicarbon, ENEMA oraz Nutriflex Lipid peri, wymaga ostrożnego stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ograniczone dane dotyczące jego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu oraz płodność. Badania przedkliniczne są niewystarczające, a potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało w pełni określone. Preparat ENEMA jest przeciwwskazany w ciąży z powodu ryzyka zaburzeń elektrolitowych, dopuszczalna jest jedynie pojedyncza aplikacja okołoporodowa. Lecicarbon może być stosowany po indywidualnej ocenie korzyści do ryzyka, natomiast Nutriflex Lipid peri wymaga szczególnej ostrożności z powodu braku danych i przeciwwskazania do karmienia piersią podczas żywienia pozajelitowego. Warto podkreślić, że dwutlenek węgla powstający po zastosowaniu Lecicarbon nie przenika do mleka matki, co zwiększa bezpieczeństwo jego stosowania w laktacji.
aplikacja leku, ciąża, dwutlenek węgla, enema, laktacja, Lecicarbon, Nutriflex Lipid peri, okres okołoporodowy, płodność, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, sodu diwodorofosforan, sodu diwodorofosforan dwuwodny, stosunek korzyści do ryzyka, wlew doodbytniczy, zaburzenia elektrolitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Phoxilium 1,2 mmol/l
Phoxilium to dwukomorowy roztwór do hemodializy i hemofiltracji, składający się z dwóch oddzielnych komór: małej (A, 1000 ml) zawierającej chlorki wapnia (3,68 g) i magnezu (2,44 g), oraz dużej (B, 1000 ml) zawierającej chlorek sodu (6,44 g), wodorowęglan sodu (2,92 g), chlorek potasu (0,314 g) i disodu fosforan bezwodny (0,225 g). Po zmieszaniu obu roztworów uzyskuje się końcowy roztwór o stężeniach jonów: Ca 1,25 mmol/l, Mg 0,6 mmol/l, Na 140 mmol/l, Cl 115,9 mmol/l, HPO4 1,2 mmol/l, HCO3 30 mmol/l oraz K 4 mmol/l. Roztwór ma osmolarność około 293 mOsm/l i pH w zakresie 7,0-8,5, co zapewnia odpowiednie właściwości terapeutyczne i stabilność chemiczną przez 24 godziny w temperaturze 22°C. Produkt jest dostępny w workach o pojemności 5000 ml, z komorami oddzielonymi łamliwą zatyczką lub rozrywanym spawem, wykonanych z PVC lub poliolefiny, z portem do wstrzykiwań umożliwiającym dodanie innych leków po sprawdzeniu ich kompatybilności z Phoxilium.
Przygotowanie roztworu polega na złamaniu zatyczki lub rozerwaniu spawu między komorami, co umożliwia wymieszanie zawartości i uzyskanie jednorodnego, przezroczystego roztworu. Należy stosować aseptyczną technikę podczas podawania, a roztwór po odtworzeniu przeznaczony jest do jednorazowego użytku i powinien być zużyty w ciągu 24 godzin. W przypadku dodawania leków do portu wstrzyknięć, konieczne jest potwierdzenie ich rozpuszczalności i stabilności w roztworze o pH 7,0-8,5, a także monitorowanie ewentualnych zmian fizykochemicznych. Produkt przechowuje się w temperaturze 4-30°C, nie należy go zamrażać ani przechowywać w lodówce, a okres ważności wynosi 18 miesięcy. Wszelkie niewykorzystane resztki należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.
chlorek magnezu sześciowodny, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia dwuwodny, dwutlenek węgla, fosforan disodu bezwodny, kwas solny, łamliwa zatyczka, linia dializy, obwód pozaustrojowy, osmolarność roztworu, polichlorek winylu, poliolefina, port do wstrzykiwań, roztwór do hemodializy i hemofiltracji, roztwór substytucyjny, technika aseptyczna, wodorofosforan, wodorowęglan, wodorowęglan sodu, złącze luer - Leksykon substancji czynnych
Sodu diwodorofosforan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sodu diwodorofosforan, będący składnikiem leków takich jak Enema (139 mg/ml), Lecicarbon (680 mg) oraz Nutriflex Lipid peri (1,170 g do 2,340 g w zależności od objętości), nie posiada rozbudowanych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak szczegółowych badań wynika prawdopodobnie z długotrwałego stosowania fosforanów w medycynie oraz ich naturalnej obecności w organizmie. W produktach tych nie zaobserwowano układowej toksyczności ani negatywnego wpływu na reprodukcję u zwierząt, a powstający w wyniku reakcji dwutlenek węgla jest fizjologicznym gazem jelitowym, co dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania. Producent Nutriflex Lipid peri podkreśla, że przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami nie należy spodziewać się toksycznego działania mieszaniny składników odżywczych.
badanie przedkliniczne, beta-sitosterol, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, dwutlenek węgla, działanie toksyczne, enema, fitoestrogen, gaz jelitowy, Lecicarbon, natrii dihydrogenophosphas, Nutriflex Lipid peri, olej sojowy, produkt leczniczy, sodu diwodorofosforan, sodu diwodorofosforan dwuwodny, sodu diwodorofosforan jednowodny, sodu wodorowęglan, terapia substytucyjna, upośledzenie płodności, związek fosforanowy - Leksykon substancji czynnych
Wapń węglan – Właściwości farmakokinetyczne
Węglan wapnia, stosowany w preparatach takich jak Calperos, Gattart, Gaviscon duo tab czy Rennie Extra, charakteryzuje się niską rozpuszczalnością w wodzie, co wymaga obecności kwasu solnego w żołądku do przekształcenia go w rozpuszczalny chlorek wapnia. Wchłanianie jonów Ca²⁺ odbywa się głównie w jelicie cienkim, z udziałem transportu aktywnego (z udziałem białka CaBP, ATP-azy i Ca²⁺/Mg²⁺/ATP-azy) oraz biernego, zależnego od stężenia jonów. Wchłanianie wapnia wynosi około 10% przyjętej dawki. Witamina D₃ (kalcytriol) znacząco zwiększa efektywność tego procesu. Regulacja homeostazy wapnia odbywa się przez parathormon, kalcytoninę oraz hormony płciowe (estrogeny i androgeny), które wpływają na metabolizm wapnia w kościach, nerkach i przewodzie pokarmowym. Wapń jest wydalany głównie z moczem (do 200 mg/dobę), kałem (około 805 mg/dobę) oraz w niewielkich ilościach przez skórę (około 15 mg/dobę).
alginian sodu, androgeny, ATP-aza, białko wiążące wapń, demineralizacja, dwutlenek węgla, estrogeny, farmakokinetyka, kalcytonina, kalcytriol, komórki C tarczycy, komórki kościotwórcze, nabłonek jelitowy, okres pomenopauzalny, osteoporoza, parathormon, produkty lecznicze, przesączanie kłębkowe, przytarczyce, soki trawienne, środowisko kwaśne żołądka, transport aktywny, transport bierny, układ kostny, wchłanianie jonów wapnia, węglan wapnia, witamina D3, wodorowęglan sodu, wzdęcia i zaparcia, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Aspirin musująca 500 mg
Aspirin musująca to preparat zawierający 500 mg kwasu acetylosalicylowego w formie białych, okrągłych tabletek musujących. Substancje pomocnicze obejmują sodu cytrynian, sodu wodorowęglan, kwas cytrynowy oraz sodu węglan, które wspólnie zapewniają stabilność, rozpuszczalność oraz charakterystyczne musowanie po rozpuszczeniu tabletki w wodzie. Istotnym aspektem jest wysoka zawartość sodu – 543 mg na tabletkę, co wymaga uwagi u pacjentów na diecie niskosodowej. Tabletki musujące ułatwiają podawanie leku pacjentom z trudnościami w połykaniu, a ich szybkie uwalnianie substancji czynnej po rozpuszczeniu sprzyja efektywności terapeutycznej.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Duosol zawierający 2 mmol/l potasu –
Produkt leczniczy Duosol o stężeniu potasu 2 mmol/l jest roztworem do hemofiltracji, dostarczanym w worku dwukomorowym, gdzie mniejsza komora zawiera skoncentrowany roztwór elektrolitów (NaCl 2,34 g/l, KCl 0,74 g/l, CaCl2·2H2O 1,10 g/l, MgCl2·6H2O 0,51 g/l, glukoza jednowodna 5,49 g/l) oraz kwas solny 25% do regulacji pH, natomiast większa komora zawiera roztwór wodorowęglanu sodu (15,96 g/l) z dodatkiem CO2. Po zmieszaniu obu komór uzyskuje się roztwór o składzie elektrolitowym: Na 140 mmol/l, K 2,0 mmol/l, Ca 1,5 mmol/l, Mg 0,5 mmol/l, Cl 111 mmol/l, HCO3 35 mmol/l oraz glukoza 5,6 mmol/l (1,0 g/l), o osmolarności 296 mOsm/l i pH 7,0-8,0. Całkowita objętość roztworu wynosi 5000 ml (4445 ml wodorowęglanu i 555 ml elektrolitów). Produkt jest przezroczysty, bezbarwny i pozbawiony cząstek, przeznaczony do jednorazowego użytku, z okresem ważności 2 lata w nienaruszonym opakowaniu i stabilnością po zmieszaniu do 24 godzin w 25°C.
chlorek magnezu sześciowodny, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia dwuwodny, dwutlenek węgla, glukoza jednowodna, kwas solny, osmolarność, osmolarność teoretyczna, regulacja pH, roztwór do hemofiltracji, roztwór elektrolitów, stabilność fizykochemiczna, stężenie elektrolitów, stężenie wodorowęglanów, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan sodu, worek dwukomorowy, złącze luer lock - Leksykon substancji czynnych
Kannabidiol – Przeciwwskazania stosowania
Kannabidiol (CBD) w preparacie Sativex występuje w stężeniu 25 mg/ml, co odpowiada 2,5 mg CBD na dawkę 100 μl aerozolu, który zawiera również THC oraz substancje pomocnicze: etanol (do 40 mg/100 μl) i glikol propylenowy (52 mg/100 μl). Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania CBD są nadwrażliwość na kannabinoidy lub składniki preparatu, obecność ciężkich zaburzeń psychicznych (w tym schizofrenii, psychoz, ciężkich zaburzeń osobowości) w wywiadzie osobistym lub rodzinnym oraz okres laktacji, ze względu na przenikanie kannabinoidów do mleka matki i potencjalne ryzyko neurotoksycznego wpływu na rozwój niemowlęcia. Preparat jest podawany w formie żółto-brązowego roztworu aerozolowego do stosowania w jamie ustnej, uzyskanego ekstrakcją CO2 z Cannabis sativa.
aerozol do jamy ustnej, Cannabis sativa, delta-9-tetrahydrokannabinol, dwutlenek węgla, epizod psychotyczny, glikol propylenowy, kannabidiol, laktacja, nadwrażliwość na kannabinoidy, profil farmakologiczny, przenikanie do mleka matki, reakcja alergiczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, rozwój układu nerwowego, Sativex, schizofrenia, wyciąg z liści, wywiad psychiatryczny, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gattart 680 mg + 80 mg
Produkt leczniczy GATTART w dawce 680 mg węglanu wapnia i 80 mg węglanu magnezu ciężkiego, dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia, należy do grupy leków zobojętniających kwas solny (kod ATC A02AD01). Mechanizm działania opiera się na chemicznej neutralizacji kwasu solnego w soku żołądkowym, prowadzącej do powstania rozpuszczalnych chlorków wapnia i magnezu oraz wydzielania dwutlenku węgla. Węglan wapnia zapewnia szybkie, długotrwałe i silne działanie zobojętniające, które jest dodatkowo wzmacniane przez węglan magnezu. Kliniczne badania potwierdziły szybki wzrost pH soku żołądkowego już w ciągu 1-6 minut po podaniu preparatu, co wskazuje na jego skuteczność w szybkim łagodzeniu objawów nadkwaśności.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Sal Ems factitium –
Sal Ems factitium to lek w postaci tabletek musujących, z każdą tabletką zawierającą 450 mg sztucznej soli emskiej. Substancje czynne obejmują głównie sodu wodorowęglan (318,150 mg) odpowiedzialny za działanie buforujące i alkalizujące, sodu bromek (0,045 mg) o działaniu uspokajającym, sodu fosforan bezwodny (0,225 mg) i sodu siarczan bezwodny (4,050 mg) pełniące funkcje mineralizujące oraz sodu chlorek (121,500 mg) i potasu siarczan (6,030 mg) uzupełniające skład elektrolitowy. Tabletki rozpuszcza się w wodzie, gdzie reakcja sodu wodorowęglanu z kwasem winowym powoduje musowanie i uwolnienie składników aktywnych. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. sacharoza, sodu wodorowęglan i benzoesan sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancjami lub specyficznymi schorzeniami.
benzoesan sodu, bromek sodu, chlorek sodu, dwutlenek węgla, działanie osmotyczne, działanie uspokajające, fosforan sodu bezwodny, interakcja z materiałami, kwas winowy, niezgodność farmaceutyczna, sacharoza, siarczan potasu, siarczan sodu bezwodny, skład elektrolitowy, substancja pomocnicza, sztuczna sól emska, tabletka musująca, utylizacja produktów leczniczych, właściwości buforujące, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – multiBic bezpotasowy roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
MultiBic to roztwór do hemodializy i hemofiltracji dostępny w czterech wariantach różniących się zawartością potasu: 0, 2, 3 oraz 4 mmol/l. Produkt jest dostarczany w dwukomorowym worku o łącznej objętości 5000 ml (4750 ml zasadowego roztworu wodorowęglanu i 250 ml kwaśnego roztworu elektrolitów i glukozy), które należy wymieszać przed użyciem. Po wymieszaniu roztwór gotowy do użycia charakteryzuje się pH około 7,4 oraz osmolarnością od 292 do 300 mOsm/l w zależności od wariantu potasu. Skład elektrolitowy po wymieszaniu obejmuje m.in. Na⁺ 140 mmol/l, Ca²⁺ 1,5 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 109-113 mmol/l, HCO₃⁻ 35 mmol/l oraz glukozę 5,55 mmol/l. Produkt zawiera substancje pomocnicze takie jak woda do wstrzykiwań, kwas solny do regulacji pH, dwutlenek węgla i sodu diwodorofosforan dwuwodny.
chlorek sodu, dwutlenek węgla, elektrolit, hemodializa i hemofiltracja, hemofiltracja i hemodiafiltracja, kwas solny, osmolarność, pH, pH krwi, politereftalan etylenu, roztwór do hemodializy i hemofiltracji, roztwór zasadowy, sodu diwodorofosforan dwuwodny, stabilność roztworu, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan, worek dwukomorowy, zanieczyszczenie mikrobiologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tlen medyczny skroplony SIAD 99,5 %
Tlen medyczny skroplony SIAD, o minimalnym stężeniu 99,5% objętości, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego absorpcję i transport w organizmie. Proces wymiany gazowej w płucach jest szybki, trwający około 0,5 sekundy, co umożliwia efektywne nasycenie krwi tlenem. Krzywa dysocjacji tlenu o esowatym kształcie pozwala na skuteczny transport tlenu przy ciśnieniu parcjalnym w zakresie 40-15 mm Hg, zapewniając jednocześnie łatwe oddawanie tlenu do tkanek. W spoczynku mieszana krew żylna zawiera 13-14 ml tlenu na 100 ml krwi, natomiast podczas intensywnego wysiłku fizycznego poziom ten spada do 3-4 ml/100 ml krwi, co odzwierciedla zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sal Ems factitium –
Sztuczna sól emska (Sal Ems factitium) wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jej skuteczność terapeutyczną. Preparat charakteryzuje się bardzo dobrą rozpuszczalnością w środowisku wodnym, co sprzyja wysokiej biodostępności po podaniu doustnym w formie tabletek musujących. Główne składniki jonowe to: wodorowęglan sodu (318,150 mg, 70,7%), chlorek sodu (121,500 mg, 27,0%), siarczan potasu (6,030 mg, 1,3%), siarczan sodu bezwodny (4,050 mg, 0,9%), fosforan sodu bezwodny (0,225 mg, 0,05%) oraz bromek sodu (0,045 mg, 0,01%). Po absorpcji z przewodu pokarmowego jony te dystrybuują się zgodnie z fizjologicznym rozmieszczeniem elektrolitów, głównie w przestrzeni pozakomórkowej i wewnątrzkomórkowej, a następnie są eliminowane przede wszystkim przez nerki z moczem.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność substancji czynnych, błona śluzowa przewodu pokarmowego, bromek sodu, chlorek sodu, dwutlenek węgla, eliminacja nerkowa, fosforan sodu bezwodny, krwiobieg, przestrzeń pozakomórkowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, Sal Ems factitium, siarczan potasu, siarczan sodu bezwodny, sztuczna sól emska, tabletka musująca, właściwość alkalizująca, właściwości farmakokinetyczne, wodorowęglan sodu, wydalanie moczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rennie Fruit 680 mg + 80 mg
Preparat Rennie Fruit zawiera 680 mg węglanu wapnia (272 mg wapnia) oraz 80 mg węglanu magnezu ciężkiego (20 mg magnezu). Po podaniu doustnym, w kwaśnym środowisku żołądka dochodzi do reakcji chemicznych, w których węglan wapnia i magnezu reagują z kwasem solnym, tworząc rozpuszczalne sole mineralne (CaCl2, MgCl2), wodę oraz dwutlenek węgla. Te sole podlegają częściowemu wchłanianiu w przewodzie pokarmowym, przy czym absorpcja wapnia wynosi mniej niż 10% podanej dawki (około 27 mg z 272 mg), a magnezu około 15-20% (3-4 mg z 20 mg). Wchłonięte jony podlegają regulacji homeostatycznej, a ich los zależy od stanu zdrowia pacjenta.
absorpcja magnezu, absorpcja wapnia, dwutlenek węgla, działanie terapeutyczne, homeostaza elektrolitowa, kwas solny, kwaśne środowisko żołądka, mechanizm działania, mechanizm regulacyjny, mechanizm wydalniczy, nierozpuszczalne sole, niewydolność nerek, podanie doustne, przewód pokarmowy, sok żołądkowy, sole mineralne, stężenie elektrolitów, węglan magnezu, węglan wapnia, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – multiBic z potasem 4 mmol/l roztwór do hemodializy/do hemofiltracji –
Produkt leczniczy multiBic to roztwór do hemodializy, hemofiltracji i hemodiafiltracji dostępny w czterech wariantach zawartości potasu: 0 mmol/l, 2 mmol/l, 3 mmol/l oraz 4 mmol/l. Każdy worek dwukomorowy zawiera 4750 ml zasadowego roztworu wodorowęglanu (Na⁺ 147 mmol/l, HCO₃⁻ 37 mmol/l, Cl⁻ 110 mmol/l) oraz 250 ml kwaśnego roztworu elektrolitów i glukozy, który różni się stężeniem potasu (od 0 do 80 mmol/l w małej komorze, co po wymieszaniu daje odpowiednio 0-4 mmol/l K⁺ w roztworze gotowym). Po wymieszaniu uzyskuje się 5000 ml roztworu o pH około 7,4, osmolarności od 292 do 300 mOsm/l, zawierającego m.in. Na⁺ 140 mmol/l, Ca²⁺ 1,5 mmol/l, Mg²⁺ 0,5 mmol/l, Cl⁻ 109-113 mmol/l, HCO₃⁻ 35 mmol/l oraz glukozę 5,55 mmol/l. Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i stabilny chemicznie oraz fizycznie przez 48 godzin w temperaturze do 30°C, jednak ze względów mikrobiologicznych powinien być użyty bezpośrednio po wymieszaniu.