zakażenie HIV-1
Zakażenie HIV-1 (Human Immunodeficiency Virus type 1) to najczęstsza forma infekcji wirusem HIV, odpowiedzialna za globalną pandemię AIDS. Wirus atakuje komórki układu odpornościowego, szczególnie limfocyty T CD4+, prowadząc do postępującego upośledzenia odporności organizmu.
Transmisja HIV-1 następuje głównie przez kontakty seksualne, ekspozycję na zakażoną krew lub produkty krwiopochodne oraz z matki na dziecko (zakażenie wertykalne). Po zakażeniu, u większości pacjentów występuje ostra choroba retrowirusowa przypominająca mononukleozę, następnie wieloletni okres bezobjawowy, aż do rozwoju AIDS przy braku leczenia.
Diagnostyka zakażenia HIV-1 opiera się na testach przesiewowych (testy immunoenzymatyczne, testy szybkie) oraz testach potwierdzenia (Western blot, testy molekularne). Monitorowanie przebiegu zakażenia obejmuje regularne oznaczanie liczby limfocytów CD4+ oraz poziomu wiremii HIV RNA.
Leczenie antyretrowirusowe (ARV) skutecznie hamuje replikację wirusa, zapobiega progresji do AIDS i znacząco zmniejsza ryzyko transmisji. Współczesne schematy leczenia opierają się na kombinacjach leków z różnych grup, w tym inhibitorów integrazy, które charakteryzują się wysoką skutecznością i dobrą tolerancją.
Profilaktyka zakażenia HIV-1 obejmuje preekspozycyjną profilaktykę (PrEP) dla osób z grup wysokiego ryzyka, poekspozycyjną profilaktykę (PEP) po ekspozycji oraz zapobieganie transmisji wertykalnej poprzez leczenie ARV kobiet ciężarnych. Pomimo postępów w leczeniu, szczepionka przeciwko HIV-1 pozostaje wyzwaniem dla współczesnej medycyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg
Tenofovir disoproxil Accord w dawce 245 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). W terapii HIV-1 lek stosuje się wyłącznie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, zarówno u dorosłych, jak i młodzieży (12–<18 lat) z opornością na NRTI lub nietolerancją leków pierwszego rzutu. U dorosłych pacjentów z HIV-1 wskazania obejmują osoby dotychczas nieleczone z miano wirusa >100 000 kopii/ml oraz pacjentów z niepowodzeniem terapii przy miano <10 000 kopii/ml. W przypadku WZW B, Tenofovir disoproxil Accord jest stosowany u pacjentów z wyrównaną i niewyrównaną czynnością wątroby, wykazujących aktywną replikację wirusa, trwałe podwyższenie AlAT oraz potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie w badaniu histologicznym. Lek jest również wskazany u młodzieży 12–<18 lat z aktywną immunologiczną chorobą wątroby i umiarkowanym do ciężkiego stanem zapalnym lub zwłóknieniem.
aktywna immunologicznie choroba, aminotransferaza alaninowa, charakterystyka produktu leczniczego, lek przeciwretrowirusowy, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność wirusowa, pacjent naiwny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wyrównana czynność wątroby, WZW B, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Wskazania do stosowania
Darunawir, będący inhibitorem proteazy HIV-1, jest stosowany wyłącznie w terapii skojarzonej z niską dawką rytonawiru lub kobicystatu (w przypadku Darunavir Zentiva) jako wzmacniaczem farmakokinetycznym. Lek jest wskazany do leczenia zakażeń HIV-1 u dorosłych, dzieci i młodzieży spełniających określone kryteria wiekowe i wagowe (wiek >3 lat, masa ciała ≥15 kg; dla kobicystatu – wiek ≥12 lat i masa ciała ≥40 kg). Preparaty darunawiru dostępne są w dawkach 75 mg, 150 mg, 300 mg, 400 mg, 600 mg i 800 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie schematów dawkowania. Szczególną uwagę zwraca się na pacjentów wcześniej leczonych terapią przeciwretrowirusową, zwłaszcza tych intensywnie leczonych, u których konieczne jest wykluczenie mutacji oporności DRV-RAM oraz ocena wiremii HIV-1 RNA (<100 000 kopii/ml) i liczby limfocytów CD4+ (≥100 x 10⁶/l) przed rozpoczęciem terapii.
badanie genotypowe HIV, darunawir, genotypowanie HIV, inhibitor proteazy, kobicystat, komórki CD4, mutacje DRV-RAM, oporność na darunawir, replikacja wirusa, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV, wiremia HIV-1, wirus HIV-1, wzmacniacz farmakokinetyczny, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ritonavir Accord
Rytonawir, stosowany jako inhibitor proteazy w terapii HIV-1, nie prowadzi do całkowitego wyleczenia zakażenia ani AIDS, a pacjenci pozostają narażeni na zakażenia oportunistyczne i powikłania. Jako lek wzmacniający farmakokinetykę innych inhibitorów proteazy, wymaga znajomości specyficznych ostrzeżeń dotyczących danego inhibitora. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłą biegunką, zespołem złego wchłaniania oraz zaburzeniami czynności nerek, gdyż biegunka i wymioty mogą obniżać skuteczność terapii i pogarszać funkcję nerek. U chorych z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, a u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności możliwe są reakcje zapalne na oportunistyczne patogeny oraz zaburzenia autoimmunologiczne. Rytonawir jest przeciwwskazany u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby, a u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C istnieje ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby, wymagających monitorowania funkcji wątroby.
AIDS, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa, cukrzycowa kwasica ketonowa, delamanid, digoksyna, fluwastatyna, hemofilia, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, krwiak skórny, lowastatyna, martwica kości, miopatia, nadciśnienie płucne, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, przewlekła biegunka, rabdomioliza, riocyguat, rozuwastatyna, rywaroksaban, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, trazodon, wardenafil, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie HIV-1, zakażenie oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół Fanconiego, zespół rekonstytucji immunologicznej, zespół złego wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Wskazania do stosowania
Lopinawir, dostępny w preparacie Lopinavir + Ritonavir Accord (200 mg lopinawiru i 50 mg rytonawiru w tabletce powlekanej), jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażeń HIV-1 u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2 roku życia. Rytonawir pełni rolę wzmacniacza farmakokinetycznego, zwiększając biodostępność lopinawiru. Preparat ten nie może być stosowany w monoterapii, a jedynie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, co jest zgodne z aktualnymi standardami leczenia HIV, mającymi na celu skuteczne hamowanie replikacji wirusa i ograniczenie rozwoju oporności. Tabletki mają wymiary około 19,0 mm na 12,0 mm, co ułatwia ich podawanie pacjentom zdolnym do połykania tabletek w całości.
badanie fenotypowe, badanie genotypowe, biodostępność, inhibitor proteazy, lek przeciwretrowirusowy, lekooporność, lopinawir, monoterapia, oporność wirusa, replikacja wirusa, rytonawir, schemat terapeutyczny, tabletka powlekana, terapia antyretrowirusowa, terapia skojarzona, wzmacniacz farmakokinetyczny, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Darunavir Synoptis 800 mg
Darunavir Synoptis jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażeń HIV-1, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 400 mg i 800 mg. Lek należy stosować wyłącznie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, w dwóch podstawowych schematach: z rytonawirem w małej dawce lub z kobicystatem (tylko u dorosłych). Preparat jest wskazany zarówno u dorosłych, jak i u młodzieży powyżej 3 lat i masie ciała ≥40 kg. Wskazania różnią się w zależności od historii leczenia: u pacjentów ART-naive stanowi element pierwszej linii terapii, natomiast u ART-experienced wymaga spełnienia kryteriów takich jak brak mutacji oporności DRV-RAM, wiremia HIV-1 RNA <100 000 kopii/mL oraz liczba limfocytów CD4+ ≥100 × 10^6/L. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów wcześniej leczonych konieczne jest wykonanie badania genotypowego w celu oceny oporności na darunawir.
darunawir, darunawir z glikolem propylenowym, genotypowanie, glikol propylenowy, kobicystat, komórki CD4, laktoza jednowodna, lek przeciwretrowirusowy, nietolerancja laktozy, oporność, oporność na darunawir, rytonawir, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wirus HIV-1, zakażenie, zakażenie HIV-1, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Terapia produktem leczniczym Tenofovir disoproxil Accordpharma powinna być prowadzona przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawce 245 mg (1 tabletka) dla dorosłych i młodzieży (≥12 lat, ≥35 kg), przyjmowanych raz na dobę doustnie z posiłkiem. Dla dzieci w wieku 2–<12 lat i masie ciała <17 kg lub mających trudności z połykaniem tabletek dostępna jest forma granulatu o stężeniu 33 mg/g. Przed rozpoczęciem leczenia u dzieci z przewlekłym HBV i wyrównaną czynnością wątroby konieczne jest obserwowanie trwałego wzrostu aktywności AlAT przez co najmniej 6 miesięcy (HBeAg dodatni) lub 12 miesięcy (HBeAg ujemny). Długość terapii powinna być dostosowana do statusu serologicznego pacjenta, z uwzględnieniem serokonwersji HBe i HBs oraz ryzyka nawrotu wirusologicznego, co wymaga regularnego monitorowania AlAT i miana DNA HBV.
aktywność AlAT, dysfagia, granulat leku, HBeAg, marskość wątroby, miano DNA HBV, nawrót wirusologiczny, niewyrównana choroba wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusa, supresja wirusologiczna, tabletka powlekana, tenofowir disoproksyl, tenofowir dizoproksyl, toksyczność nerkowa, wirus zapalenia wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Darunavir Synoptis 150 mg
Darunavir Synoptis jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażeń HIV-1, przeznaczonym dla dorosłych pacjentów z doświadczeniem w leczeniu przeciwretrowirusowym oraz dla dzieci i młodzieży powyżej 3 lat i masie ciała ≥15 kg. Lek podaje się wyłącznie w skojarzeniu z niską dawką rytonawiru, który działa jako farmakologiczny wzmacniacz, oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi, co umożliwia kompleksowe podejście terapeutyczne. Wybór schematu dawkowania opiera się na analizie historii leczenia, obecności mutacji oporności oraz wynikach badań genotypowych i fenotypowych wirusa, co pozwala na optymalizację skuteczności terapii. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 75 mg, 150 mg, 300 mg i 600 mg, co umożliwia elastyczne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta, w tym dzieci i młodzieży.
badanie genotypu i fenotypu, darunawir, farmakologiczny wzmacniacz, glikol propylenowy, HIV-1, inhibitor proteazy HIV, laktoza jednowodna, lek przeciwretrowirusowy, niepowodzenie terapii, rytonawir, schemat terapeutyczny, tabletka powlekana, terapia przeciwretrowirusowa, wrażliwość wirusa, zakażenie HIV-1, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Działania niepożądane
Darunawir, inhibitor proteazy HIV-1, stosowany jest w terapii skojarzonej z rytonawirem lub kobicystatem w dawkach od 75 mg do 800 mg. Profil bezpieczeństwa oceniono na podstawie badań klinicznych z udziałem pacjentów przez średnio 95,3 tygodnia, gdzie 51,3% doświadczyło działań niepożądanych. Najczęstsze objawy to biegunka (≥1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty (≥1/100 do <1/10). Ciężkie działania obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość i martwicę kości. Profil bezpieczeństwa dawki 800/100 mg raz dziennie u pacjentów wcześniej nieleczonych jest zbliżony do dawki 600/100 mg dwa razy dziennie, z częstszymi, lecz łagodnymi nudnościami.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzyca, cytolityczne zapalenie wątroby, dławica piersiowa, dna moczanowa, ginekomastia, hemofilia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, inhibitor proteazy HIV, insulinooporność, kamica nerkowa, kobicystat, leukopenia, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, osutka krostkowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, rytonawir, stłuszczenie wątroby, zakażenie HIV-1, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Tenofovir disoproxil Accordpharma w dawce 245 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii skojarzonej zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). U dorosłych pacjentów z HIV-1 lek jest wskazany zarówno u osób dotychczas nieleczonych z wysoką wiremią (>100 000 kopii/ml), jak i u pacjentów po wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej zakończonej niepowodzeniem (wiremia <10 000 kopii/ml). Wskazania obejmują również młodzież w wieku 12-18 lat z opornością na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) lub nietolerancją leków pierwszego rzutu. W przypadku WZW B, lek jest zalecany u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, wykazujących aktywną replikację wirusa, trwałe podwyższenie AlAT oraz potwierdzony stan zapalny lub zwłóknienie w badaniu histologicznym, a także u pacjentów z opornością na lamiwudynę oraz u osób z niewyrównaną czynnością wątroby. Młodzież 12-18 lat z aktywną immunologicznie chorobą wątroby również kwalifikuje się do terapii.
aminotransferaza alaninowa, badanie histologiczne, biopsja wątroby, gęstość mineralna kości, lek przeciwretrowirusowy, miano wirusa, nefrotoksyczność, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność wirusowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, tenofowir dizoproksyl fumaran, terapia skojarzona, wiremia HBV DNA, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Darunavir Synoptis 300 mg
Darunavir Synoptis, dostępny w tabletkach o dawkach 75 mg, 150 mg, 300 mg i 600 mg, jest inhibitorem proteazy HIV-1, działającym poprzez hamowanie dimeryzacji i aktywności katalitycznej proteazy z KD = 4,5 x 10⁻¹² M. Lek selektywnie blokuje rozszczepienie poliprotein Gag-Pol, zapobiegając powstawaniu dojrzałych, zakaźnych cząsteczek wirusa. W badaniach in vitro wykazano skuteczność darunawiru wobec różnych szczepów HIV-1 (grupy M i O) oraz HIV-2, z medianą EC50 w zakresie 0,1–8,5 nM, znacznie poniżej toksycznego stężenia komórkowego (>87 μM). Selekcja szczepów opornych jest powolna (>3 lata), a oporność wiąże się z obecnością 2–4 mutacji w genie proteazy, przy czym kliniczny margines oporności określono jako FC EC50 ≤10 (wrażliwe), 10–40 (zmniejszona wrażliwość) i >40 (oporne). Badania kliniczne (TITAN, POWER, DUET) potwierdziły skuteczność darunawiru w skojarzeniu z rytonawirem, wykazując nie gorszą odpowiedź wirologiczną (HIV-1 RNA <50 kopii/mL) w porównaniu do lopinawiru/rytonawiru, z odsetkiem pacjentów osiągających supresję wirusową do 60,4% po 96 tygodniach terapii.
darunawir, enfuwirtyd, HIV-1 grupa M, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV-1, komórki CD4, kompleks Gag-Pol, lopinawir, mutacje oporności, niepowodzenie wirologiczne, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, odpowiedź wirologiczna, rytonawir, stężenie toksyczne, supresja wirusowa, terapia przeciwretrowirusowa, typranawir, wiremia HIV-1, zakażenie HIV-1, zoptymalizowany schemat podstawowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Darunavir Glenmark 600 mg
Darunawir, inhibitor proteazy HIV-1 o wysokiej selektywności (KD = 4,5 x 10⁻¹² M), hamuje dimeryzację i aktywność katalityczną proteazy, uniemożliwiając dojrzewanie zakaźnych cząsteczek wirusa. Wykazuje silną aktywność przeciwwirusową wobec szerokiego spektrum szczepów HIV-1 (grupy M i O) oraz HIV-2, z medianą EC50 w zakresie 1,2–8,5 nM (0,7–5,0 ng/ml), co jest znacznie niższe od toksycznego stężenia komórkowego (87–>100 μM), wskazując na szeroki indeks terapeutyczny. Rozwój oporności na darunawir jest powolny (>3 lata), a kluczowe mutacje proteazy (m.in. V11I, V32I, I50V, I54L/M) wpływają na zmniejszoną wrażliwość, ocenianą za pomocą krotności zmian (FC) EC50, gdzie FC ≤ 10 oznacza wrażliwość, FC 10–40 zmniejszoną wrażliwość, a FC > 40 oporność. Terapia darunawirem z rytonawirem (600/100 mg dwa razy dziennie) wykazuje skuteczność u pacjentów z wcześniejszym leczeniem przeciwretrowirusowym, potwierdzoną w badaniach fazy III (TITAN, ODIN) oraz IIb (POWER 1 i 2), z utrzymującą się supresją wirusową (<50 kopii/ml) u 80% pacjentów po 96 tygodniach.
aktywność przeciwwirusowa, HIV-1 RNA, indeks terapeutyczny, inhibitor proteazy HIV, jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, kompleks poliproteinowy Gag-Pol, krotność zmian EC50, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, monocyty/makrofagi, mutacje oporności, niepowodzenie wirologiczne, odpowiedź wirusologiczna, oporność na darunawir, profil bezpieczeństwa, profil farmakokinetyczny, proteaza HIV-1, przeniesienie zakażenia z matki na dziecko, stężenie skuteczne, stężenie toksyczne, supresja wirusowa, szczep typu dzikiego, terapia przeciwretrowirusowa, zakażenie HIV-1 - Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Właściwości farmakokinetyczne
Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV-1, którego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym w 2,5-4 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, który hamuje metabolizm darunawiru przez CYP3A, zwiększając jego ekspozycję około 14-krotnie. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, której podwyższone stężenie u pacjentów z HIV-1 powoduje wyższą ekspozycję na lek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się z okresem półtrwania około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie następuje głównie z moczem (41,2% w postaci niezmienionej) i kale (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (3-17 lat) jest porównywalna z dorosłymi przy dawkach dostosowanych do masy ciała, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby całkowite stężenia darunawiru są podobne do obserwowanych u osób zdrowych, choć wolna frakcja leku jest zwiększona.
biodostępność doustna, CYP3A, farmakokinetyka darunawiru, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, klirens darunawiru, klirens kreatyniny, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, podanie z pokarmem, rytonawir i kobicystat, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja darunawiru, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Retrovir 50 mg/5 ml
Badania przedkliniczne dotyczące mutagenności zydowudyny wykazały zróżnicowane wyniki w zależności od modelu i metody badawczej. Test Amesa nie potwierdził działania mutagennego, natomiast badania in vitro na komórkach chłoniaka myszy oraz transformacji komórkowej wykazały słabe lub pozytywne działanie mutagenne. W badaniach na limfocytach ludzkich in vitro oraz w testach jąderkowych u myszy i szczurów stwierdzono uszkodzenia chromosomowe, choć badania cytogenetyczne na szczurach in vivo nie potwierdziły tych uszkodzeń. U pacjentów z AIDS (n=11) leczonych Retrovirem zaobserwowano zwiększoną częstość pęknięć chromosomów. Zydowudyna inkorporuje się do DNA leukocytów dorosłych pacjentów oraz noworodków (w tym u kobiet ciężarnych), co potwierdzono także w modelach małpich, gdzie ekspozycja na kombinację zydowudyny i lamiwudyny prowadziła do większej inkorporacji analogów nukleozydów i skróceń telomerów w tkankach płodu, choć kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
analog nukleozydu, badanie cytogenetyczne, badanie kliniczne, chłoniak myszy, genotoksyczność przezłożyskowa, lamiwudyna, leukocyt, limfocyty krwi obwodowej, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, nowotwór nabłonkowy pochwy, nowotwór płuc, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość przezłożyskowa, skrócenie telomerów, test Amesa, test jąderkowy, transformacja komórkowa, transmisja wertykalna, uszkodzenie chromosomowe, włączanie do DNA, zakażenie HIV-1, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Właściwości farmakodynamiczne
Emtrycytabina (FTC) jest nukleozydowym analogiem cytydyny o selektywnym działaniu przeciwwirusowym wobec HIV-1, HIV-2 oraz HBV. Jej aktywny metabolit, trifosforan emtrycytabiny, powstaje w wyniku fosforylacji i działa jako kompetycyjny inhibitor odwrotnej transkryptazy HIV-1, prowadząc do zahamowania syntezy DNA wirusa i uniemożliwiając integrację materiału genetycznego wirusa z genomem gospodarza. Emtrycytabina wykazuje szerokie spektrum działania wobec różnych podtypów HIV-1 (A, B, C, D, E, F, G) oraz HIV-2 i HBV, a jej stosowanie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, zwłaszcza tenofowirem, wykazuje efekt synergistyczny lub addycyjny. Oporność na emtrycytabinę rozwija się głównie w wyniku mutacji M184V/I w odwrotnej transkryptazie HIV-1, co powoduje oporność krzyżową na lamiwudynę, jednak wirusy z tą mutacją pozostają wrażliwe na inne nukleozydowe inhibitory, takie jak dydanozyna, stawudyna, tenofowir i zydowudyna.
cykl replikacji wirusa, działanie addytywne, działanie przeciwwirusowe, fosforylacja, inhibitor proteazy, komórka CD4+, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, miano RNA HIV, nukleozydowy analog cytydyny, nukleozydowy inhibitor, odwrotna transkryptaza HIV-1, oporność krzyżowa, ostre zakażenie HIV, polimeraza DNA, profilaktyka przedekspozycyjna, serokonwersja, terapia antyretrowirusowa, toksyczność mitochondrialna, wiremia HIV-1, wirus niedoboru odporności, wirus zapalenia wątroby typu B, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofovir Zentiva, zawierający 245 mg tenofowiru dizoproksylu (fumaranu), jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). W leczeniu HIV-1 jest wskazany u dorosłych pacjentów zarówno nieleczonych wcześniej, z wysoką wiremią (>100 000 kopii/ml), jak i u pacjentów uprzednio leczonych, u których wcześniejsze schematy terapeutyczne zawiodły na wczesnym etapie (<10 000 kopii/ml, większość z <5000 kopii/ml). U młodzieży w wieku 12-18 lat lek stosuje się w przypadku oporności na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) lub gdy występują objawy toksyczności uniemożliwiające stosowanie leków pierwszego rzutu. Terapia Tenofovirem Zentiva powinna być prowadzona wyłącznie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, nigdy w monoterapii.
aminotransferaza alaninowa, badanie histologiczne, biopsja wątroby, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, mutacja warunkująca oporność, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność na NRTI, oporność wirusowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, stan zapalny, tenofowir dizoproksyl, terapia ratunkowa, terapia skojarzona, wiremia, wirus zapalenia wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Darunavir Zentiva 800 mg
Darunavir Zentiva w dawce 800 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem przeciwretrowirusowym stosowanym w terapii zakażeń HIV-1, zawsze w skojarzeniu z innymi preparatami przeciwretrowirusowymi, co jest kluczowe dla skuteczności leczenia. Lek może być stosowany u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 3 lat o masie ciała ≥40 kg. Dostępne schematy terapeutyczne obejmują darunawir w połączeniu z rytonawirem lub kobicystatem, przy czym ten drugi jest wskazany dla pacjentów ≥12 lat i masie ciała ≥40 kg. W populacji pacjentów wcześniej nieleczonych (naïve) darunawir 800 mg stanowi składnik terapii pierwszego rzutu, natomiast u pacjentów wcześniej leczonych (experienced) stosowanie leku wymaga spełnienia kryteriów: brak mutacji oporności DRV-RAM, wiremia HIV-1 RNA <100 000 kopii/ml oraz liczba komórek CD4+ ≥100 x 10⁶/l. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów experienced zalecane jest wykonanie badania genotypowego w celu wykluczenia mutacji oporności.
badanie genotypowe, czerwień koszenilowa, darunawir, hepatotoksyczność, kobicystat, komórki CD4, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, monoterapia, mutacja DRV-RAM, mutacja oporności, oporność wirusowa, pacjent experienced, pacjent naïve, rytonawir, terapia skojarzona, wiremia HIV-1 RNA, wirus HIV-1, wzmacniacz farmakokinetyczny, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenie lipidowe, zakażenie HIV-1 - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Wskazania do stosowania
Tenofowir dizoproksyl, będący nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI), jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 zarówno w preparatach złożonych, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Preparaty zawierające tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, w połączeniu z emtrycytabiną (200 mg) lub z efawirenzem (600 mg) i emtrycytabiną (200 mg), są wskazane u dorosłych pacjentów z potwierdzoną supresją wirusologiczną (RNA HIV-1 <50 kopii/ml) po co najmniej 3 miesiącach terapii. U młodzieży preparat z tenofowirem i emtrycytabiną może być stosowany jako terapia drugiego rzutu w przypadku oporności na NRTI lub toksyczności leków pierwszego rzutu, natomiast preparaty z efawirenzem nie są zalecane poniżej 18. roku życia. Ponadto, tenofowir dizoproksyl w połączeniu z emtrycytabiną jest zatwierdzony do profilaktyki przedekspozycyjnej (PrEP) u osób dorosłych i młodzieży z grup wysokiego ryzyka zakażenia HIV-1 drogą płciową.
adherencja pacjenta, funkcja nerek, interakcja lekowa, leczenie skojarzone, lek pierwszego rzutu, mutacja oporności, nefrotoksyczność, niepowodzenie wirusologiczne, NRTI, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność krzyżowa, oporność na NRTI, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, replikacja wirusa, RNA HIV-1, substancja przeciwretrowirusowa, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia, zakażenie HIV-1, zakażenie wirusem HIV-1