Aregalu
Tabletki powlekane, 14 mg
Produkt leczniczy zawiera 14 mg teriflunomidu jako substancji czynnej oraz 72,2 mg laktozy jako substancji pomocniczej. Jest dostępny w postaci niebieskich, powlekanych tabletek. Stosuje się go u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży powyżej 10. roku życia z rzutowo-ustępującą postacią stwardnienia rozsianego. Lek wspomaga leczenie tej przewlekłej choroby neurologicznej.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Terapia teriflunomidem (lek Aregalu) powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu stwardnienia rozsianego. Zalecana dawka u dorosłych wynosi 14 mg raz na dobę, podawana w formie niebieskich, okrągłych tabletek powlekanych o średnicy około 7 mm. U dzieci i młodzieży powyżej 10 roku życia dawkowanie zależy od masy ciała: 7 mg raz na dobę dla pacjentów ≤40 kg oraz 14 mg raz na dobę dla pacjentów >40 kg. W przypadku przekroczenia masy ciała 40 kg dawka powinna zostać zwiększona do 14 mg. Lek nie jest dostępny w dawce 7 mg, co wymaga zastosowania innych preparatów teriflunomidu w tej sytuacji. Stosowanie u dzieci poniżej 10 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów powyżej 65 roku życia należy zachować szczególną ostrożność z powodu ograniczonych danych klinicznych.
Teriflunomid nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby, jednak jest przeciwwskazany u pacjentów dializowanych oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Tabletki Aregalu należy podawać doustnie, w całości, niezależnie od posiłków, popijając wodą. Każda tabletka zawiera 14 mg teriflunomidu oraz 72,2 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów. Terapia wymaga indywidualnego podejścia i monitorowania, zwłaszcza w grupach pacjentów o zwiększonym ryzyku działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Aregalu 14 mg
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dializoterapia, laktoza jednowodna, nadzór medyczny, nietolerancja laktozy, pacjent geriatryczny, pediatria, podanie doustne, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, tabletka powlekana, teriflunomid, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Teriflunomid w dawce 14 mg (Aregalu) jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym, a jego profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu leczenia 672 dni. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), wzrost aktywności ALAT (15%), nudności (10,7%) oraz nadmierne wypadanie włosów (13,5%), które miały przeważnie łagodny do umiarkowanego charakter i rzadko prowadziły do przerwania terapii. W badaniach kontrolowanych placebo odnotowano wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mm Hg u 19,9% pacjentów oraz rozkurczowego >90 mm Hg u 21,4%. Zwiększenie aktywności ALAT >3 x GGN wystąpiło u 8,0% pacjentów na teriflunomidzie, a ciężkie zakażenia nie były częstsze niż w grupie placebo (2,7% vs 2,2%). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9%) niż u pacjentów na placebo (0,4%).
Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, choć częściej obserwowano nadmierne wypadanie włosów (22,0%), zakażenia (66,1%) oraz zapalenie trzustki (1,8%). Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak ciężkie reakcje skórne, zapalenie trzustki (w tym martwicze) oraz przypadki posocznicy, które mogą być śmiertelne. Zmniejszenie liczby białych krwinek było umiarkowane (<15%) i stabilizowało się po 6 tygodniach leczenia. Monitorowanie parametrów wątrobowych, hematologicznych oraz ciśnienia tętniczego jest kluczowe podczas terapii teriflunomidem, a zgłaszanie działań niepożądanych do odpowiednich organów jest niezbędne dla dalszej oceny bezpieczeństwa leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Aregalu 14 mg
aktywność AlAT, białe krwinki, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, kinaza fosfokreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezje, płytki krwi, polineuropatia, posocznica, reakcje skórne, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zaburzenia limfoproliferacyjne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie nosowo-gardłowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka -
Profil bezpieczeństwa leku
Teriflunomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie substancji do mleka, co potwierdzają badania na zwierzętach. W przypadku pacjentów prowadzących pojazdy, lek nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia, jednak zaleca się ostrożność w sytuacji wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy. Ponadto, pomimo braku bezpośrednich danych o interakcji z alkoholem, ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby, zaleca się unikanie spożycia alkoholu podczas terapii teriflunomidem.
U pacjentów w wieku ≥65 lat stosowanie teriflunomidu wymaga ostrożności z powodu ograniczonych danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku zaburzeń czynności nerek, nie jest konieczne dostosowanie dawki przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach, jednak lek jest przeciwwskazany u pacjentów dializowanych z ciężkimi zaburzeniami nerek. Podobnie, przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast teriflunomid jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby, co wymaga regularnego monitorowania funkcji wątrobowej podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Aregalu 14 mg
-
Przeciwwskazania
Teriflunomid w dawce 14 mg (Aregalu) jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (72,2 mg/tabletkę), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh), ciężkimi niedoborami odporności (w tym AIDS), znaczącymi zaburzeniami czynności szpiku kostnego (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), a także u pacjentów z ciężkim, aktywnym zakażeniem. Ze względu na teratogenność, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji podczas terapii i do momentu, gdy stężenie leku w osoczu przekracza 0,02 mg/l. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie ciąży oraz ocena funkcji wątroby, szpiku kostnego i układu immunologicznego.
Stosowanie teriflunomidu jest również przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek poddawanych dializie oraz u chorych z ciężką hipoproteinemią, w tym zespołem nerczycowym, ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych zmian farmakokinetycznych i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Przed terapią należy dokładnie ocenić stan nerek oraz stężenie białek osocza, a w przypadku stwierdzenia przeciwwskazań rozważyć alternatywne metody leczenia stwardnienia rozsianego. Kompleksowa ocena pacjenta pozwala na minimalizację ryzyka powikłań związanych z immunosupresyjnym mechanizmem działania teriflunomidu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Aregalu 14 mg
AIDS, ciężka hipoproteinemia, ciężki niedobór odporności, ciężkie czynne zakażenie, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, mechanizm immunosupresyjny, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, pacjent dializowany, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, wiązanie leku z białkami, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół nerczycowy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie teriflunomidu, substancji czynnej leku Aregal stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, nie zostało dotychczas udokumentowane w praktyce klinicznej, jednak badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały, że dawka 70 mg/dobę (pięciokrotność standardowej dawki 14 mg) przez 14 dni powoduje nasilenie typowych działań niepożądanych. Do najczęstszych objawów przedawkowania należą zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, anemia), wzrost aktywności enzymów wątrobowych, nasilenie objawów żołądkowo-jelitowych (biegunka, nudności, wymioty), zaburzenia skórne (łysienie, wysypki) oraz objawy neurologiczne (bóle głowy, parestezje). Wszystkie te objawy obserwowano przy dawce 70 mg/dobę.
W przypadku podejrzenia istotnego przedawkowania teriflunomidu konieczne jest wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji leku z organizmu, ze względu na jego długi okres półtrwania. Preferowanym środkiem jest cholestyramina w dawce 8 g trzy razy na dobę przez 11 dni, z możliwością zmniejszenia dawki do 4 g trzy razy na dobę w przypadku złej tolerancji. Alternatywnie można zastosować węgiel aktywny w dawce 50 g dwa razy na dobę przez 11 dni. Schemat podawania może być elastycznie dostosowany do tolerancji pacjenta. Po zakończeniu terapii eliminacyjnej konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby oraz parametrów hematologicznych w celu oceny ustąpienia objawów toksyczności i powrotu do normy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Aregalu 14 mg
anemia, biegunka, ból głowy, cholestyramina, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, leukopenia, łysienie, nudności, objawy toksyczności, okres półtrwania, parametry hematologiczne, parestezje, procedura eliminacji, profil bezpieczeństwa teriflunomidu, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, transaminazy, trombocytopenia, węgiel aktywny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia wątrobowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu, substancji czynnej Aregalu, wykazały toksyczność wielokrotnego dawkowania w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfoidalne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Efekty hematologiczne obejmowały niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązało się z immunosupresją i zwiększonym ryzykiem zakażeń wtórnych. Mechanizm toksyczności wynika z hamowania podziałów komórkowych. Genotoksyczność nie została potwierdzona in vivo, mimo że in vitro zaobserwowano efekt klastogenny, interpretowany jako pośredni skutek działania na enzym DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie potwierdzono jej in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego.
Toksyczność reprodukcyjna ujawniła embriotoksyczne i teratogenne działanie teriflunomidu u szczurów i królików w dawkach terapeutycznych, z niekorzystnym wpływem na potomstwo przy ekspozycji w ciąży i laktacji. Pomimo zmniejszenia liczby plemników u samców, nie stwierdzono wpływu na ich płodność. Ryzyko przenikania teriflunomidu przez nasienie oceniono jako niskie, z oszacowanym stężeniem w osoczu kobiety około 100-krotnie niższym niż po dawce 14 mg. U młodych szczurów podawanie teriflunomidu przez 7 tygodni nie wpłynęło negatywnie na wzrost, rozwój neurologiczny, funkcje poznawcze ani płodność, jednak zaobserwowano odwracalną niedokrwistość i osłabienie odpowiedzi immunologicznej, w tym zmniejszenie stężeń IgM i IgG oraz zmiany w populacji komórek B, co wymaga dalszej analizy klinicznej. Ekspozycja młodych zwierząt była niższa niż u dzieci i młodzieży przy maksymalnej zalecanej dawce dla ludzi (MRHD).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aregalu 14 mg
aktywność lokomotoryczna, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcje poznawcze, komórki B, leukopenia, limfocyty T, limfopenia, męskie narządy rozrodcze, narządy limfoidalne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, plemniki, płytki krwi, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, przewód pokarmowy, rozwój neurologiczny, szpik kostny, toksyczność dawkowania, trifluorometyloanilina, trombocytopenia, zakażenie wtórne -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Aregalu dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających 14 mg teriflunomidu jako substancję czynną. Tabletki mają charakterystyczny niebieski kolor, są okrągłe, dwuwypukłe, o średnicy około 7 mm, z nadrukiem „14” na jednej stronie. W składzie pomocniczym istotna jest obecność laktozy jednowodnej w ilości 72,2 mg na tabletkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Rdzeń tabletki zawiera m.in. skrobię kukurydzianą, hydroksypropylocelulozę, celulozę mikrokrystaliczną, karboksymetyloskrobię sodową, magnezu stearynian oraz krzemionkę koloidalną bezwodną. Otoczka składa się z hypromelozy, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu 8000 oraz barwników: indygokarminu i laku glinowego (E 132). Tabletki są przeznaczone do podania doustnego, a powłoka chroni substancję czynną przed czynnikami zewnętrznymi i maskuje smak.
Produkt Aregalu jest pakowany w blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Papier/Aluminium i dostępny w opakowaniach zawierających od 14 do 98 tabletek, w wersjach standardowych i kalendarzykowych. Okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Niewykorzystane resztki leku powinny być utylizowane zgodnie z lokalnymi przepisami, aby zapobiec negatywnemu wpływowi na środowisko. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych w gotowej postaci leku, co potwierdza stabilność i bezpieczeństwo stosowania produktu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Aregalu 14 mg
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, indygokarmin, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, podanie doustne, postać farmaceutyczna, rdzeń tabletki, skrobia kukurydziana, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, teriflunomid -
Specjalne ostrzeżenia
Teriflunomid, substancja czynna leku Aregalu, wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych przed i w trakcie terapii, ze szczególnym uwzględnieniem czynności wątroby (aktywność ALAT/SGPT), ciśnienia tętniczego oraz morfologii krwi. Aktywność enzymów wątrobowych powinna być kontrolowana co 4 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 8 tygodni przez co najmniej 2 lata. W przypadku wzrostu ALAT/SGPT do 2-3-krotności górnej granicy normy (GGN) zaleca się cotygodniowe badania, a przekroczenie 3-krotności GGN wymaga przerwania terapii i rozważenia procedury przyspieszonej eliminacji leku. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (mediana około 19 dni), a eliminacja do stężenia <0,02 mg/l może trwać od 8 miesięcy do 2 lat bez zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji. U pacjentów z hipoproteinemią należy spodziewać się zwiększonego stężenia wolnego leku, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania.
Podczas terapii obserwowano ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak polekowe uszkodzenie wątroby (DILI), śródmiąższowa choroba płuc (ILD), neuropatia obwodowa, ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS) oraz zapalenie trzustki. Wystąpienie objawów sugerujących te powikłania wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia procedury przyspieszonej eliminacji. Terapia może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, które należy kontrolować regularnie. Ze względu na immunomodulacyjne działanie teriflunomidu, u pacjentów z ciężkimi zakażeniami należy rozważyć wstrzymanie leczenia. Szczepienia inaktywowanymi szczepionkami są bezpieczne, natomiast żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane. W przypadku terapii skojarzonej z interferonem beta lub octanem glatirameru nie stwierdzono istotnych zagrożeń, jednak należy zachować ostrożność przy zmianie leczenia z natalizumabu lub fingolimodu ze względu na ryzyko addytywnego działania immunosupresyjnego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Aregalu
aminotransferaza alaninowa, amylaza i lipaza, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, jony wapniowe, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, okres półtrwania, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, procedura przyspieszonej eliminacji, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie wapnia, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, zaburzenia szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona -
Właściwości farmakodynamiczne
Teriflunomid, będący selektywnym inhibitorem mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne, co przekłada się na skuteczność w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). W dawce 14 mg/dobę powoduje umiarkowane obniżenie liczby limfocytów (poniżej 0,3 x 10⁹/l) utrzymujące się po 3 miesiącach terapii. Badania kliniczne TEMSO i TOWER potwierdziły istotne zmniejszenie rocznej częstości rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50) oraz progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%) w porównaniu do placebo. Ponadto teriflunomid redukuje zmiany w obrazach MRI, w tym całkowitą objętość zmian (BOD) o 67% oraz liczbę aktywnych zmian gadolinowych o 69%. Badania bezpieczeństwa wykazały brak wpływu na odstęp QTcF oraz umiarkowany spadek stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (ok. 10%) w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydalaniem nerkowym.
W badaniu TOPIC teriflunomid zmniejszył ryzyko wystąpienia drugiego rzutu u pacjentów z pierwszym zdarzeniem klinicznym demielinizacji (współczynnik ryzyka 0,57; p=0,0087). W badaniu TENERE nie wykazano przewagi teriflunomidu nad interferonem beta-1a w zakresie ryzyka niepowodzenia leczenia (41,1% vs 44,4%; p=0,595). U dzieci i młodzieży (badanie EFC11759/TERIKIDS) teriflunomid obniżył ryzyko klinicznie potwierdzonego rzutu o 34% (p=0,29) oraz łącznego ryzyka rzutu lub wysokiej aktywności choroby w MRI o 43% (p=0,04). Ponadto zmniejszył liczbę nowych i powiększających się zmian T2-zależnych o 55% (p=0,0006) oraz zmian gadolinowych T1-zależnych o 75% (p<0,0001). Długoterminowe dane (do 8,5 roku) nie wskazują na nowe sygnały bezpieczeństwa, co potwierdza korzystny profil terapeutyczny teriflunomidu w RMS.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Aregalu 14 mg
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, dysfagia, interferon beta-1a, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy w surowicy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, nasilenie choroby, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, odstęp QT, odstęp QTcF, progresja niepełnosprawności, redukcja limfocytów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stężenie fosforu w surowicy, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, terapia immunomodulująca, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, wtórnie postępująca SM, zmiany ulegające wzmocnieniu -
Właściwości farmakokinetyczne
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz Tmax wynoszącym 1-4 godziny. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji wynosi około 11 l. Metabolizm teriflunomidu jest umiarkowany, przebiega głównie przez hydrolizę, z utlenianiem i innymi szlakami drugorzędnymi. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (60,1% dawki w 21 dni: 37,5% kałem, 22,6% moczem), z udziałem transportera BCRP. Mediana biologicznego okresu półtrwania wynosi około 19 dni, a klirens po dożylnym podaniu pojedynczej dawki to 30,5 ml/h. Farmakokinetyka teriflunomidu jest liniowa w zakresie dawek 7-14 mg, a osiągnięcie stężenia stacjonarnego wymaga około 100 dni stosowania, z 34-krotną kumulacją AUC.
W przypadku konieczności szybkiego obniżenia stężenia teriflunomidu w osoczu stosuje się procedury przyspieszonej eliminacji z użyciem cholestyraminy (8 g lub 4 g trzy razy na dobę) lub węgla aktywnego (50 g dwa razy na dobę), które skutkują redukcją stężenia leku o ponad 98% w ciągu 7-11 dni. Czynniki takie jak wiek, masa ciała, płeć, rasa, stężenia albuminy i bilirubiny mają ograniczony wpływ na farmakokinetykę (≤31%), co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. Łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności wątroby oraz ciężkie zaburzenia nerek nie wymagają dostosowania dawki, jednak teriflunomid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów pediatrycznych o masie ciała >40 kg stosuje się dawkę 14 mg/dobę, a u ≤40 kg dawkę 7 mg/dobę, co zapewnia ekspozycję porównywalną do dorosłych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Aregalu 14 mg
BCRP, bilans masy, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, klirens, modyfikacja dawkowania, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie leku, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transporter BCRP, utlenianie, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Teriflunomid (Aregalu 14 mg) jest lekiem o udokumentowanym działaniu teratogennym, bezwzględnie przeciwwskazanym w ciąży ze względu na ryzyko ciężkich wad wrodzonych płodu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie leku w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/l. W przypadku podejrzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie, wykonać test ciążowy i skontaktować się z lekarzem. Procedura przyspieszonej eliminacji teriflunomidu, polegająca na podawaniu cholestyraminy (8 g 3x/d lub 4 g 3x/d przez 11 dni) lub węgla aktywnego (50 g co 12 h przez 11 dni), pozwala na szybkie obniżenie stężenia leku i zmniejszenie ryzyka teratogenności. Po zakończeniu eliminacji konieczne jest potwierdzenie stężenia poniżej 0,02 mg/l w dwóch badaniach z odstępem co najmniej 14 dni oraz odczekanie minimum 1,5 miesiąca przed planowaną ciążą.
Teriflunomid przenika do mleka zwierząt, dlatego jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu leku na płodność, a ryzyko toksycznego działania przez męski układ rozrodczy jest uznawane za niewielkie, co nie wymaga specjalnych środków ostrożności u mężczyzn planujących ojcostwo. Podczas procedury przyspieszonej eliminacji cholestyramina i węgiel aktywny mogą obniżać wchłanianie doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji. Lekarze powinni szczegółowo informować pacjentki o konieczności stosowania antykoncepcji, ryzyku dla płodu oraz postępowaniu w przypadku podejrzenia ciąży, a także rozważyć konsultację ginekologiczną u młodych pacjentek rozpoczynających terapię.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aregalu 14 mg
badanie przedkliniczne, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, karmienie piersią, opóźnienie miesiączki, pierwsza miesiączka, procedura przyspieszonej eliminacji, przenikanie leku do mleka, skuteczna antykoncepcja, stężenie leku w osoczu, stężenie leku we krwi, teriflunomid, test ciążowy, toksyczność zarodkowa, wada wrodzona płodu, wchłanianie estrogenów, węgiel aktywny, wpływ na płodność, zapłodnienie -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Teriflunomid, substancja czynna preparatu Aregalu 14 mg, wykazuje generalnie nieistotny wpływ na zdolności psychomotoryczne niezbędne do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co potwierdzają dostępne dane kliniczne. Niemniej jednak, w trakcie terapii mogą pojawić się działania niepożądane, takie jak zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, znane z badań nad leflunomidem – związkiem macierzystym teriflunomidu. Objawy te mogą zaburzać koncentrację i czas reakcji, co stanowi istotne ryzyko podczas wykonywania czynności wymagających wzmożonej uwagi. W przypadku ich wystąpienia zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do ustąpienia symptomów.
W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo informować pacjenta o potencjalnym wpływie teriflunomidu na zdolność prowadzenia pojazdów, monitorować występowanie objawów takich jak zawroty głowy, zaburzenia koncentracji czy opóźniony czas reakcji oraz dostosowywać zalecenia indywidualnie, uwzględniając historię leczenia, współistniejące schorzenia, interakcje lekowe oraz ogólną sprawność pacjenta. Dokumentacja medyczna powinna zawierać potwierdzenie przekazania tych informacji. Regularne wizyty kontrolne umożliwiają ocenę stosunku korzyści do ryzyka terapii i ewentualną modyfikację zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta i odpowiedzialności prawnej lekarza.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aregalu 14 mg
Aregalu, czas reakcji, działanie niepożądane, działanie ośrodkowe, farmakoterapia, funkcja motoryczna, funkcje poznawcze, leflunomid, profil bezpieczeństwa, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, teriflunomid, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zdolność psychomotoryczna, związek macierzysty -
Wskazania do stosowania
Lek Aregalu zawierający 14 mg teriflunomidu w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowo-ustępującym (RRMS) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 10 roku życia. Terapia dedykowana jest wyłącznie pacjentom z postacią rzutowo-ustępującą, charakteryzującą się epizodami zaostrzeń neurologicznych i okresami remisji. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest potwierdzenie odpowiedniej postaci choroby oraz wieku pacjenta, a także zapoznanie się z danymi dotyczącymi skuteczności teriflunomidu w określonych populacjach, zawartymi w charakterystyce produktu leczniczego (punkt 5.1).
Tabletki Aregalu mają charakterystyczny niebieski kolor, są dwuwypukłe, o średnicy około 7 mm, z nadrukiem „14”. Każda zawiera 14 mg substancji czynnej oraz 72,2 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów. Lek jest przeznaczony do stosowania u pacjentów z RRMS, a jego zastosowanie wymaga dokładnej weryfikacji wskazań klinicznych oraz uwzględnienia potencjalnych przeciwwskazań i danych dotyczących skuteczności w różnych podgrupach pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Aregalu 14 mg