zapalenie gruczołu krokowego
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) to schorzenie urologiczne charakteryzujące się stanem zapalnym tkanki prostaty. Wyróżnia się cztery główne kategorie tego schorzenia: ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekły ból miednicy/zespół przewlekłego zapalenia prostaty oraz bezobjawowe zapalenie gruczołu krokowego.
Etiologia zapalenia prostaty jest zróżnicowana i obejmuje infekcje bakteryjne (najczęściej Escherichia coli, Proteus, Klebsiella, Enterococcus czy Pseudomonas), czynniki nieinfekcyjne oraz autoimmunologiczne. Objawy kliniczne mogą obejmować ból w okolicy krocza, podbrzusza lub miednicy, zaburzenia mikcji (częstomocz, nykturia, dysuria), dolegliwości bólowe podczas wytrysku oraz objawy ogólnoustrojowe w przypadku ostrego zapalenia (gorączka, dreszcze).
Diagnostyka zapalenia gruczołu krokowego opiera się na badaniu przedmiotowym z badaniem per rectum, badaniach laboratoryjnych (badanie ogólne moczu, posiew moczu, oznaczenie PSA), badaniach obrazowych (USG, MRI) oraz w niektórych przypadkach na biopsji prostaty. Leczenie zależy od typu zapalenia i obejmuje antybiotykoterapię, leki przeciwzapalne, alfa-blokery, leki przeciwbólowe oraz modyfikację stylu życia.
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego stanowi istotny problem kliniczny ze względu na nawrotowy charakter i trudności terapeutyczne. Współczesne podejście do leczenia tego schorzenia jest multidyscyplinarne i uwzględnia zarówno farmakoterapię, jak i metody fizykalne, psychoterapię oraz edukację pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wytryski – Patofizjologia i mechanizm
Przedwczesny wytrysk (PE) jest najczęstszą dysfunkcją seksualną u mężczyzn, dotykającą 20-30% populacji, złożoną etiologią obejmującą czynniki neurobiologiczne, hormonalne, genetyczne i psychologiczne. Patofizjologia PE wiąże się z zaburzeniami centralnej neurotransmisji serotoninergicznej, w tym zmniejszoną aktywnością 5-HT, nadwrażliwością receptorów 5-HT1A oraz osłabioną wrażliwością receptorów 5-HT2C, co skutkuje obniżonym progiem wytrysku. Czas wytrysku wewnątrzpochwowego (IELT) u pacjentów z pierwotnym PE wynosi około 1 minuty, a u wtórnego PE około 3 minut. Hormonalne czynniki, takie jak podwyższone poziomy testosteronu i niskie stężenia prolaktyny, a także zaburzenia tarczycy (zwłaszcza nadczynność) mogą modulować mechanizmy wytrysku. Ponadto, przewlekłe zapalenie prostaty, zwłaszcza bakteryjne wywołane przez Chlamydia trachomatis, jest istotnie powiązane z PE, prawdopodobnie poprzez zmiany neurofizjologiczne w odruchu wytryskowym. Czynniki psychologiczne, w tym lęk, odgrywają kluczową rolę, szczególnie w nabytym PE, wpływając na somatyczną wrażliwość i kontrolę wytrysku.
Chlamydia trachomatis, dapoksetyna, dysfunkcja seksualna, funkcjonalny rezonans magnetyczny, hipogonadyzm hipogonadotropowy, IELT, lidokaina/prilokaina, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość prącia, neurotransmisja serotoninergiczna, patofizjologia, pierwotny przedwczesny wytrysk, polimorfizm genetyczny, poziom testosteronu, przedwczesny wytrysk, przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, receptor 5-HT1A, receptor 5-HT2C, SSRI, transporter 5-HT, wtórny przedwczesny wytrysk, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie erekcji, zapalenie gruczołu krokowego, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie gruczołu krokowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) to powszechne schorzenie urologiczne, szczególnie u mężczyzn poniżej 50 roku życia, obejmujące cztery główne typy: ostre i przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, przewlekłe zapalenie prostaty/zespół przewlekłego bólu miednicy (CP/CPPS) oraz bezobjawowe zapalenie prostaty. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, badaniu per rectum, analizie moczu, posiewach oraz badaniu krwi, z wykluczeniem masażu prostaty w ostrym zapaleniu ze względu na ryzyko rozsiewu infekcji. Leczenie farmakologiczne obejmuje antybiotykoterapię: w ostrym zapaleniu doustne antybiotyki przez 2-6 tygodni, a w przewlekłym 4-12 tygodni, z koniecznością pełnego ukończenia terapii. Dodatkowo stosuje się NLPZ, paracetamol oraz alfa-blokery (np. tamsulosyna, alfuzosyna) w celu złagodzenia objawów dysurii i bólu.
akupunktura, alfa-blokery, alfuzosyna, antybiotykoterapia, badanie per rectum, bezobjawowe zapalenie prostaty, biofeedback, bolesna ejakulacja, cewnik nadłonowy, dysfunkcja seksualna, dysuria, fizjoterapia dna miednicy, kąpiel nasiadowa, kwercetyna, masaż prostaty, nawrót choroby, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy grypopodobne, ostre bakteryjne zapalenie prostaty, profilaktyka medyczna, przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, sepsa, stres psychologiczny, tamsulosyna, uwalnianie mięśniowo-powięziowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zatrzymanie moczu, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie w nasieniu – Etiologia i przyczyny
Hematospermia, definiowana jako obecność krwi w ejakulacie, najczęściej ma etiologię infekcyjną lub zapalną, stanowiącą około 40% przypadków, zwłaszcza u mężczyzn poniżej 40. roku życia. Do najczęstszych patogenów należą bakterie (np. Escherichia coli), wirusy (CMV, HIV) oraz patogeny przenoszone drogą płciową (rzeżączka, chlamydia). Jatrogenne przyczyny, takie jak biopsja prostaty (występująca u 80% pacjentów po zabiegu) czy TURP, również często prowadzą do hematospermii, która może utrzymywać się do 4 tygodni. U mężczyzn powyżej 40. roku życia dominują przyczyny związane z gruczołem krokowym, takie jak BPH, zapalenie prostaty, kamienie czy torbiele, a także rzadziej nowotwory (około 3,5% przypadków), w tym rak prostaty, jądra i pęcherza moczowego. Diagnostyka powinna uwzględniać także czynniki ogólnoustrojowe, takie jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia oraz stosowanie leków przeciwkrzepliwych.
amyloidoza, białaczka, chlamydia, chłoniak, choroba przenoszona drogą płciową, choroba von Willebranda, cystoskopia, cytomegalowirus, Escherichia coli, gruźlica, hematospermia, hemofilia, hiperurykemia, HIV, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwkrzepliwy, malformacja naczyniowa, naczyniak, nadciśnienie tętnicze, opryszczka, przewlekła choroba wątroby, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, radioterapia miednicy, rak gruczołu krokowego, rak jądra, rak pęcherza moczowego, rak pęcherzyka nasiennego, rzeżączka, schistosomatoza, warfaryna, wazektomia, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza, zewnętrzna radioterapia wiązką, zwężenie cewki moczowej, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cipronex 500 mg
Lek Cipronex (cyprofloksacyna) w formie tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cyprofloksacynę. Wskazania obejmują m.in. zaostrzenia POChP (stosowanie tylko gdy inne antybiotyki są niewskazane), zakażenia płucno-oskrzelowe w mukowiscydozie, pozaszpitalne zapalenie płuc wywołane przez bakterie Gram-ujemne, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, ostre i powikłane zakażenia układu moczowego, zakażenia narządów płciowych wywołane przez Neisseria gonorrhoeae oraz zakażenia skóry, tkanek miękkich, kości i stawów. U dzieci i młodzieży Cipronex jest stosowany głównie w ciężkich zakażeniach, zwłaszcza w mukowiscydozie i powikłanych zakażeniach układu moczowego, pod warunkiem nadzoru lekarzy doświadczonych w tych obszarach. Przed terapią należy uwzględnić lokalne dane dotyczące oporności bakterii, szczególnie w przypadku Neisseria gonorrhoeae, gdzie zaleca się potwierdzenie wrażliwości patogenu badaniami laboratoryjnymi.
antybiotykooporność, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc, Pseudomonas aeruginosa, rozstrzenie oskrzeli, wąglik, zakażenie bakteryjne, zakażenie kości, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie najądrza, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie szyjki macicy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cipropol 500 mg
Dawkowanie cyprofloksacyny (Cipropol 500 mg) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wskazania klinicznego, ciężkości i lokalizacji zakażenia, wrażliwości patogenów oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, a czas leczenia od 1 dnia (np. rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej) do nawet 3 miesięcy (np. zakażenia kości i stawów). W przypadku zakażeń wywołanych przez trudne do eradykacji bakterie, takie jak Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter, zalecane jest zwiększenie dawki oraz terapia skojarzona z innymi antybiotykami. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, np. mukowiscydoza – 20 mg/kg 2 razy na dobę (maksymalnie 750 mg/dawkę), a czas leczenia wynosi 10-14 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <30 mL/min/1,73 m² dawka 250-500 mg co 24 h, a u pacjentów dializowanych po dializie.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, biegunka bakteryjna, choroba zapalna miednicy, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu płciowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ciprinol 500 mg
Ciprinol, zawierający cyprofloksacynę w dawkach 250 mg i 500 mg, jest fluorochinolonem o szerokim spektrum działania, szczególnie skutecznym wobec bakterii Gram-ujemnych. Wskazania do stosowania u dorosłych obejmują zakażenia dolnych dróg oddechowych (np. zaostrzenia POChP, mukowiscydoza z Pseudomonas aeruginosa, pozaszpitalne zapalenie płuc), przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, zaostrzenia przewlekłego zapalenia zatok, różne postaci zakażeń układu moczowego (w tym ostre i powikłane zapalenia pęcherza i nerek, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego), a także zakażenia układu moczowo-płciowego wywołane przez Neisseria gonorrhoeae. Ponadto Ciprinol jest stosowany w leczeniu zakażeń przewodu pokarmowego, jamy brzusznej, skóry i tkanek miękkich, złośliwego zapalenia ucha zewnętrznego oraz zakażeń kości i stawów. Lek znajduje także zastosowanie w profilaktyce inwazyjnych zakażeń Neisseria meningitidis oraz płucnej postaci wąglika, a także w empirycznym leczeniu neutropenii z gorączką o etiologii bakteryjnej.
antybiogram, bakteria Gram-ujemna, biegunka podróżnych, choroba meningokokowa, cyprofloksacyna, enteropatogenny szczep E. coli, fluorochinolon, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, oporność na fluorochinolony, płucna postać wąglika, POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, rozstrzeń oskrzeli, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, terapia przeciwbakteryjna, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie stawów, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie zatok przynosowych, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sental 3 mg
Bezpieczeństwo stosowania melatoniny w dawkach 3 mg i 5 mg, zawartej w leku Sental, zostało ocenione w badaniach klinicznych, które wykazały niewielką liczbę działań niepożądanych podczas krótkotrwałej terapii. Niemniej jednak, dostępne dane są niewystarczające do pełnej charakterystyki bezpieczeństwa preparatu. Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należą ból głowy, nudności, utrata apetytu, zawroty głowy, senność w ciągu dnia oraz dezorientacja, które mogą wystąpić zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród zgłaszanych objawów znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (drażliwość, nerwowość, lęk, depresja), neurologiczne (migrena, zawroty głowy, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, bóle brzucha, suchość jamy ustnej), a także reakcje skórne (wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy).
astenia, białkomocz, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, cukromocz, dezorientacja, dławica piersiowa, dyspepsja, hematuria, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, hipokalcemia, hiponatremia, łuszczyca, małopłytkowość, melatonina, migrena, mlekotok, nadciśnienie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, palpitacja, parestezja, półpasiec, priapizm, reakcja nadwrażliwości, senność dzienna, wielomocz, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie koncentracji, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prostaty – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka prostaty opiera się na wieloetapowym podejściu, które obejmuje badania przesiewowe takie jak oznaczenie poziomu PSA oraz badanie per rectum (DRE). Poziom PSA powyżej 4 ng/ml zwiększa podejrzenie raka, przy czym ryzyko wzrasta wraz z wartościami: 4-10 ng/ml (ok. 25% ryzyka) oraz >10 ng/ml (ryzyko >50%). W celu poprawy swoistości testu PSA stosuje się modyfikacje, takie jak gęstość PSA (cut-off 0,12-0,15 ng/ml/cc), stosunek wolnego do całkowitego PSA oraz kinetykę PSA. W diagnostyce uzupełniającej wykorzystuje się nowoczesne biomarkery (Phi, 4Kscore, PCA3) oraz obrazowanie multiparametryczne MRI (mpMRI) z oceną PI-RADS, które pozwala na precyzyjną lokalizację zmian i selekcję pacjentów do biopsji. Biopsja, wykonywana najczęściej metodą transperinealną lub fuzyjną MRI-USG, pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania i oceny histopatologicznej, w tym stopnia złośliwości wg skali Gleasona (6-10) oraz grup prognostycznych (1-5).
badanie per rectum, biopsja celowana, biopsja prostaty, biopsja przezodbytnicza, gęstość PSA, gruczoł krokowy, łagodny rozrost prostaty, multiparametryczny rezonans magnetyczny, mutacja BRCA1/2, nowotwór złośliwy, obrazowanie dyfuzyjne, prostatitis, rak prostaty, scyntygrafia kości, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, system TNM, test 4Kscore, ultrasonografia przezodbytnicza, zapalenie gruczołu krokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły ból miednicy – Objawy
Przewlekły ból miednicy (CPP) definiowany jest jako ból utrzymujący się co najmniej 6 miesięcy w obszarze poniżej pępka i między biodrami, dotykający 4-16% kobiet oraz 0,5-10% mężczyzn. Etiologia CPP jest często wieloczynnikowa, a w około 61% przypadków nie udaje się jednoznacznie ustalić przyczyny. Patofizjologia obejmuje m.in. cykliczne krwawienia w endometriozie, przekrwienie miednicy, a kluczową rolę odgrywa sensytyzacja centralna, prowadząca do centralizacji bólu i obniżenia progu bólowego. Objawy są zróżnicowane i obejmują ból o charakterze ostrym, tępy, piekący czy rwący, nasilający się podczas stosunku, mikcji, defekacji czy długotrwałego siedzenia. Towarzyszą im często objawy ze strony układu moczowego (np. dyzuria, częste parcie), przewodu pokarmowego (wzdęcia, zaparcia, biegunka) oraz zaburzenia funkcji seksualnych i neuropsychiatryczne, takie jak depresja, lęk i zaburzenia snu. Występuje także wysoki odsetek pacjentów z historią nadużyć seksualnych i PTSD.
allodynia, ból neuropatyczny, ból rozlany, dysfunkcja mięśni dna miednicy, dyspareunia, dyzuria, endometrioza, nietrzymanie moczu, nokturia, przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego, przewlekły ból miednicy, sensytyzacja centralna, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, wizualna skala analogowa, wzdęcia, zaburzenia erekcji, zaburzenia trawienia, zapalenie gruczołu krokowego, zespół bolesnego pęcherza, zespół jelita drażliwego, zespół przekrwienia miednicy, zespół przewlekłego bólu miednicy, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ciprofloxacin Kabi 100 mg/50 ml roztwór do infuzji 100 mg/50 ml
Ciprofloxacin Kabi to antybiotyk chinolonowy w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, dostępny w objętościach 50 ml (100 mg), 100 ml (200 mg) oraz 200 ml (400 mg) cyprofloksacyny. Preparat jest wskazany do dożylnego leczenia zakażeń bakteryjnych, głównie wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Wskazania obejmują zakażenia dolnych dróg oddechowych (zaostrzenia POChP, mukowiscydoza, rozstrzenie oskrzeli, zapalenie płuc), infekcje ucha i zatok (przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego), zakażenia układu moczowego (ostre i powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego), a także zakażenia narządów płciowych, układu pokarmowego, skóry, tkanek miękkich oraz kości i stawów. Lek jest również stosowany w profilaktyce i leczeniu płucnej postaci wąglika oraz u pacjentów z neutropenią i gorączką o podejrzeniu zakażenia bakteryjnego. Przed zastosowaniem należy uwzględnić oporność bakterii na cyprofloksacynę oraz stosować się do wytycznych antybiotykoterapii, aby ograniczyć rozwój oporności.
antybiotyk chinolonowy, antybiotykooporność, bakteria Gram-ujemna, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, infekcja bakteryjna, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie zatok, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rozstrzenie oskrzeli, roztwór do infuzji, septyczne zapalenie stawów, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu pokarmowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie najądrza, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levofloxacin Sandoz 5 mg/ml
Levofloxacin Sandoz w postaci roztworu do infuzji (5 mg/ml) jest fluorochinolonowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych. Preparat dostępny jest w workach 50 ml (250 mg lewofloksacyny) oraz 100 ml (500 mg lewofloksacyny). Wskazania do stosowania obejmują ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek i powikłane zakażenia dróg moczowych (250-500 mg raz na dobę przez 7-14 dni), przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego (500 mg raz na dobę przez 28 dni), płucną postać wąglika (500 mg raz na dobę przez 8 tygodni) oraz jako lek drugiego wyboru w pozaszpitalnym zapaleniu płuc i powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich (500 mg raz lub dwa razy na dobę przez 7-14 dni). Podanie dożylne jest wskazane w ciężkich zakażeniach, u pacjentów hospitalizowanych lub gdy leczenie doustne jest niemożliwe. Infuzję 250 mg należy podawać co najmniej 30 minut, a 500 mg co najmniej 60 minut, aby zminimalizować ryzyko hipotensji.
antybiotyk β-laktamowy, dieta niskosodowa, fluorochinolon, funkcja nerek, hipotensja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lewofloksacyna, niewydolność nerek, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność patogenów, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka poekspozycyjna, racjonalna antybiotykoterapia, reakcja niepożądana, stężenie terapeutyczne, terapia parenteralna, wąglik, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie gruczołu krokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie gruczołu krokowego – Epidemiologia
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) jest powszechnym schorzeniem układu moczowego u mężczyzn, obejmującym ostre i przewlekłe infekcje bakteryjne, zespół przewlekłego bólu miednicy (CP/CPPS) oraz bezobjawowe stany zapalne. Globalna częstość występowania objawów wynosi od 2,2% do 16%, ze średnią około 8,2%, przy nieznacznych różnicach między kontynentami (np. 6,9% w Ameryce Północnej, 12,2% w Afryce). Zapadalność diagnozowana przez lekarzy wynosi 4,9/1000 osobolat, a w USA choroba odpowiada za około 2 miliony wizyt ambulatoryjnych rocznie. Najczęstszą formą jest przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego/CPPS (90-95% przypadków), podczas gdy ostre i przewlekłe bakteryjne zapalenie stanowią po 2-5%. Ryzyko wzrasta z wiekiem, szczególnie u mężczyzn 50-59 lat, u których jest trzykrotnie wyższe niż u osób 20-39 lat. Czynniki ryzyka obejmują przebyte choroby przenoszone drogą płciową, BPH, cewnikowanie, cukrzycę, marskość wątroby oraz stany immunosupresji.
badanie histopatologiczne, ból neuropatyczny, cewnikowanie dróg moczowych, choroba niedokrwienna serca, choroby przenoszone drogą płciową, dysfunkcja seksualna, immunosupresja, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadciśnienie, objawy z dolnych dróg moczowych, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego, PSA, rak gruczołu krokowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Dawkowanie i sposób podawania
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, jest dostępna w formach doustnych, dożylnych oraz miejscowych (krople i maści do oczu, krople do uszu). Dawkowanie jest ściśle uzależnione od rodzaju i lokalizacji zakażenia, wieku pacjenta, masy ciała, stanu klinicznego oraz czynności nerek. W preparatach miejscowych do uszu (Cetraxal, Cetraxal Plus, Ciprotic) stosuje się 2-krotne dzienne zakraplanie po 6-8 kropli przez 7 dni, z uwzględnieniem wieku (od 6 miesiąca życia). Krople do oczu (Ciloxan, Cipronex 0,3%) w owrzodzeniach rogówki wymagają intensywnego dawkowania: co 15 minut przez pierwsze 6 godzin pierwszej doby, następnie stopniowo rzadziej (do 2 kropli co 4 godziny do 14 dni). Maść do oczu stosuje się w dawkach 1,25 cm wałeczka co 1-2 godziny przez 2 dni, potem co 4 godziny przez kolejne 12 dni. Doustne dawkowanie u dorosłych waha się od 250 mg do 750 mg 2 razy na dobę, w zależności od wskazania (np. 500-750 mg 2x/d przez 7-14 dni w zakażeniach dróg oddechowych, 750 mg 2x/d przez 28 dni do 3 miesięcy w złośliwym zapaleniu ucha zewnętrznego). U dzieci dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała, np. 20 mg/kg 2x/d w mukowiscydozie, maksymalnie 750 mg/dawkę. W postaci dożylnej dawki u dorosłych wynoszą 400 mg 2-3 razy na dobę, u dzieci 6-10 mg/kg 3 razy na dobę, z maksymalną dawką 400 mg.
acetonid fluocynolonu, dializa otrzewnowa, drenaż wentylacyjny ucha, dur brzuszny, fluorochinolon, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, owrzodzenie rogówki, płucna postać wąglika, Pseudomonas aeruginosa, rurka tympanostomijna, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, Shigella dysenteriae, Vibrio cholerae, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levalox 250 mg
Levalox, zawierający lewofloksacynę półwodną w dawkach 250 mg i 500 mg, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania bakteriobójczego. Wskazania do stosowania obejmują ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, powikłane zakażenia układu moczowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego oraz płucną postać wąglika, gdzie lek może być stosowany bez ograniczeń jako terapia pierwszego rzutu. Levalox charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek układu moczowego i prostaty, co potwierdza jego skuteczność w tych jednostkach chorobowych. Ponadto, tabletki dostępne są w formie powlekanej, różniącej się kolorem i wymiarami (250 mg: 13,7 x 6,7 mm, grubość 3,8 mm; 500 mg: 19,3 x 7,8 mm, grubość 5,0 mm), z możliwością podziału na równe dawki.
Bacillus anthracis, badanie mikrobiologiczne, działanie bakteriobójcze, fluorochinolon, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, lewofloksacyna, lewofloksacyna półwodna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, POChP, podanie dożylne, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tabletka powlekana, wąglik, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, żółcień pomarańczowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy pęcherza moczowego (zapalenie międzyścienne) – Objawy
Zespół bólowy pęcherza moczowego (ZBPM), zwany także zapaleniem międzyściennym pęcherza, to przewlekłe schorzenie charakteryzujące się bólem w okolicy pęcherza, uczuciem parcia na mocz oraz częstomoczem, trwającymi ponad 6 tygodni, przy braku infekcji dróg moczowych. Objawy mogą obejmować ból o różnym nasileniu, promieniujący do miednicy, krocza czy okolicy sromu, a także dyspareunię u około 70-75% pacjentów. Częstomocz może sięgać nawet do 60 mikcji na dobę, a nokturia i naglące parcie są powszechne. Przebieg choroby jest zmienny, z okresami zaostrzeń wywoływanych przez czynniki takie jak dieta, stres, cykl menstruacyjny czy aktywność fizyczna. ZBPM znacząco obniża jakość życia, prowadząc do zaburzeń snu, ograniczenia aktywności fizycznej, problemów psychicznych (depresja, lęk) oraz dysfunkcji seksualnych. W około 5-10% przypadków obserwuje się owrzodzenia Hunnera, a w zaawansowanych stadiach może dojść do zwłóknienia i zmniejszenia pojemności pęcherza.
badanie fizykalne, badanie urodynamiczne, bloker H2, ból nadłonowy, ból pęcherza moczowego, ból sromu, cystoskopia, częstomocz, dimetylosulfotlenek, dyspareunia, endometrioza, fibromialgia, hydrodystensja pęcherza, infekcja dróg moczowych, lek przeciwhistaminowy, naglące parcie na mocz, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietrzymanie moczu, nokturia, owrzodzenie Hunnera, parcie na mocz, pęcherz moczowy, pęcherz nadreaktywny, pentosan polisiarczan sodu, przewlekły ból głowy, toksyna botulinowa, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, vulwodynia, zapalenie gruczołu krokowego, zespół bólowy pęcherza moczowego, zespół jelita drażliwego, zespół przewlekłego zmęczenia, zespół Sjögrena - Leksykon substancji czynnych
Melatonina – Działania niepożądane
Melatonina, endogenny hormon produkowany przez szyszynkę, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, zwłaszcza przy krótkotrwałym stosowaniu. W badaniach klinicznych obejmujących 1931 pacjentów leczonych melatoniną oraz 1642 pacjentów otrzymujących placebo, odsetek działań niepożądanych wyniósł odpowiednio 48,8% i 37,8%, jednak wskaźnik działań niepożądanych na 100 pacjento-tygodni był niższy dla melatoniny (3,013) niż dla placebo (5,743). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, ból głowy, zawroty głowy oraz nudności. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększenie liczby napadów padaczkowych u dzieci z uszkodzeniami OUN i padaczką podczas terapii melatoniną.
astenia, badanie kliniczne, bezsenność, ból brzucha, choroba refluksowa przełyku, cukromocz, depresja, drażliwość, dusznica bolesna, dyspepsja, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, hipokalcemia, kołatanie serca, koszmar senny, letarg, leukopenia, melatonina, migrena, mlekotok, moczenie nocne, nadciśnienie, nadpobudliwość, napad padaczkowy, nieprawidłowe stężenie elektrolitów, objawy menopauzalne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, owrzodzenie jamy ustnej, padaczka, parestezja, placebo, pokrzywka, półpasiec, priapizm, reakcja nadwrażliwości, senność, skurcz mięśni, świąd, tachykardia, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, wielomocz, zaburzenie snu, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cipronex 250 mg
Lek Cipronex zawiera cyprofloksacynę w dawkach 250 mg lub 500 mg (chlorowodorek) w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów, lokalizacji infekcji oraz czynności nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży także masy ciała. Terapia trwa od 1 dnia (np. rzeżączka, profilaktyka Neisseria meningitidis) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego). Dawkowanie u dorosłych waha się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, z czasem leczenia dostosowanym do wskazań klinicznych, np. zakażenia dolnych dróg oddechowych 500-750 mg 2x/d przez 7-14 dni, powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek co najmniej 10 dni, a w szczególnych przypadkach powyżej 21 dni. U dzieci dawka jest obliczana na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2x/d, max 750 mg/dawka), z czasem leczenia zależnym od rodzaju zakażenia. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² dawka 250-500 mg co 24 h, a u dializowanych po dializie.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rzeżączka, shigella, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voquily 1 mg/ml
Melatonina w dawce 1 mg/ml (lek Voquily) stosowana klinicznie przez kilka dni do tygodni wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane o różnej częstości. Najczęściej obserwowane to senność, ból głowy, zawroty głowy i nudności. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana. Wśród zgłaszanych objawów znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (drażliwość, nerwowość, depresja), neurologiczne (migrena, parestezje), żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, wymioty), skórne (wysypka, obrzęk naczynioruchowy) oraz zaburzenia wątroby (hiperbilirubinemia, wzrost enzymów wątrobowych). W populacji pediatrycznej działania niepożądane są łagodne i rzadkie, najczęściej ból głowy, nadpobudliwość, zawroty głowy i ból brzucha, bez ciężkich incydentów.
anemia, astenia, bezsenność, białkomocz, ból brzucha, ból głowy, dławica piersiowa, dysfagia, dyspepsja, działania niepożądane pediatryczne, działanie niepożądane, elektrolity we krwi, enzymy wątrobowe, farmakovigilance, glikozuria, hiperbilirubinemia, hipertrójglicerydemia, hipokalcemia, hiponatremia, kołatanie serca, koszmary senne, krwiomocz, letarg, leukopenia, łuszczyca, melatonina, migrena, mlekotok, nadaktywność psychoruchowa, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, nietypowe sny, niewyraźne widzenie, nocne pocenie, nudności, nykturia, objawy menopauzalne, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, parestezje, personel medyczny, półpasiec, priapizm, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skurcze mięśni, suchość jamy ustnej, uderzenia gorąca, wielomocz, wzmożone łzawienie, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie skóry, zapalenie stawów, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół niespokojnych nóg, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie gruczołu krokowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) wykazuje zróżnicowane rokowanie zależne od typu zapalenia, szybkości rozpoznania oraz leczenia. W ostrym bakteryjnym zapaleniu prostaty rokowanie jest dobre przy agresywnej antybiotykoterapii i współpracy pacjenta, natomiast czynniki takie jak wiek >65 lat, temperatura >38°C, BPH, zatrzymanie moczu i cewnikowanie przezcewkowe wiążą się z cięższym przebiegiem, w tym ryzykiem wstrząsu septycznego, ropnia prostaty i dodatnich posiewów krwi. Wartości laboratoryjne, takie jak leukocytoza >18 000/mm³ (18 × 10⁹/L) oraz azot mocznikowy >19 mg/dl (6,8 mmol/L), są niezależnymi markerami ciężkości choroby. Nawrót występuje u około 13% pacjentów, co wymaga powtórnej diagnostyki i dostosowania terapii. Przewlekłe zapalenie prostaty i zespół przewlekłego bólu miednicy (CPPS) mają bardziej złożone rokowanie, z istotnym wpływem czynników stylu życia, takich jak praca siedząca i spożycie alkoholu, które pogarszają przebieg, podczas gdy małżeństwo ma efekt ochronny. Leczenie objawowe według systemu UPOINT oraz modyfikacja stylu życia są kluczowe dla poprawy jakości życia pacjentów.
antybiotykoterapia, azot mocznikowy we krwi, białko C-reaktywne, gęstość PSA, łagodny rozrost prostaty, morfologia krwi, multiparametryczny rezonans magnetyczny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre bakteryjne zapalenie prostaty, posiew krwi, posocznica, przewlekła niewydolność nerek, przewlekłe zapalenie prostaty, radykalna prostatektomia, rak prostaty, swoisty antygen sterczowy, tomografia komputerowa, urosepsa, wskaźnik neutrofili do limfocytów, wskaźnik płytek krwi do limfocytów, współczynnik dyfuzji, wstrząs septyczny, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrzy, zapalenie prostaty, zatrzymanie moczu, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon substancji czynnych
Bromek tiotropiowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bromek tiotropiowy, substancja czynna w lekach takich jak Acopair, Braltus, Ontipria i Srivasso, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla związków o działaniu przeciwcholinergicznym. W badaniach przedklinicznych na zwierzętach zaobserwowano objawy takie jak zmniejszenie łaknienia, spadek masy ciała, suchość błon śluzowych, rozszerzenie źrenic oraz tachykardię. Przy podawaniu wielokrotnym pojawiły się dodatkowo łagodne zmiany zapalne w drogach oddechowych (zapalenie błony śluzowej nosa, zmiany w nabłonku jamy nosowej i krtani), zapalenie gruczołu krokowego, a także złogi i kamica pęcherza moczowego u szczurów. Wpływ na reprodukcję był obserwowany jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, bez wykazania działania teratogennego u szczurów i królików oraz bez negatywnego wpływu na płodność i cykle płciowe u szczurów.
Analizy genotoksyczności i potencjału rakotwórczego bromku tiotropiowego nie wykazały zagrożeń dla ludzi. Efekty toksyczne pojawiały się głównie przy narażeniu pięciokrotnie przekraczającym dawki terapeutyczne, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Obserwowane zmiany w układzie oddechowym i moczowo-płciowym oraz wpływ na reprodukcję występowały wyłącznie przy dawkach toksycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa bromku tiotropiowego stosowanego zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi.
badanie farmakologiczne, bromek tiotropiowy, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kamica pęcherza moczowego, nabłonek jamy nosowej, płyn łzowy, podrażnienie dróg oddechowych, profil bezpieczeństwa, rozrodczość, rozszerzenie źrenic, suchość jamy ustnej, toksyczność matczyna, właściwości przeciwcholinergiczne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gruczołu krokowego, złogi białkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Onko BCG 100 100 mg (nie mniej niż 300 mln i nie więcej niż 1,2 mld żywych prątków BCG)/ml
Immunoterapia dopęcherzowa z użyciem atenuowanych prątków BCG, podszczep brazylijski Moreau (Onko BCG 100), jest standardową metodą leczenia nieinwazyjnego raka pęcherza moczowego. Terapia ta, choć generalnie dobrze tolerowana, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnym nasileniu. Najczęstsze powikłania miejscowe to ostre zapalenie pęcherza moczowego objawiające się częstomoczem, krwiomoczem i bolesnym parciem na mocz, zwykle pojawiające się po 2-3 podaniu i ustępujące samoistnie w ciągu kilku godzin. Poważniejsze powikłania miejscowe obejmują ziarniniakowe zapalenie głębszych warstw ściany pęcherza, zapalenie gruczołu krokowego i najądrzy z martwicą serowatą. Objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka 38-39°C, dreszcze, nudności, bóle mięśniowo-stawowe i biegunka, utrzymują się zwykle 1-3 dni i rzadko wymagają przerwania terapii. W rzadkich przypadkach obserwuje się zmiany ziarniniakowe w płucach i wątrobie, reakcje alergiczne (obrzęk twarzy, wysypka, trudności w oddychaniu) oraz uogólnione zakażenie BCG manifestujące się wysoką gorączką (>39,5°C trwającą >12h lub >38,5°C utrzymującą się >2 dni) i kaszlem.
Bacillus Calmette-Guérin, cistitis acuta, częstomocz, etambutol, gruźlica, gruźlica układu moczowego, immunoterapia dopęcherzowa, izoniazyd, kortykosteroid, krwiomocz, lek przeciwprątkowy, martwica serowata, objawy septyczne, obniżona odporność, parcie na mocz, podszczep Moreau, powikłania ogólnoustrojowe, prątki BCG, rifampicyna, zakażenie BCG, zapalenie gałki ocznej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrzy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie stawów, zapalenie ziarniniakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Chlamydia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Chlamydia trachomatis jest najczęstszą bakteryjną infekcją przenoszoną drogą płciową, często przebiegającą bezobjawowo (70-80% kobiet, 40-50% mężczyzn), co utrudnia diagnostykę i sprzyja transmisji. Infekcja dotyczy nabłonka kolumnowego szyjki macicy, cewki moczowej, odbytnicy oraz miejsc pozagenitalnych (oczy, płuca). Nieleczona może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID), niepłodność, ciąża pozamaciczna, przewlekły ból miednicy, perihepatitis (zespół Fitza-Hugha-Curtisa), zapalenie najądrza, prostatitis, a także zwiększa ryzyko zakażenia HIV. Diagnostyka opiera się na testach NAAT z próbek moczu, wymazów z pochwy, szyjki macicy, cewki moczowej, odbytnicy i gardła. Leczenie standardowo obejmuje doksycyklinę 100 mg p.o. 2x/d przez 7 dni (przeciwwskazana w ciąży) lub azytromycynę 1 g jednorazowo (preferowana w ciąży). Kluczowe jest leczenie wszystkich partnerów seksualnych oraz edukacja pacjenta w zakresie profilaktyki i bezpiecznych praktyk seksualnych.
azytromycyna, bezpośredni test immunofluorescencyjny, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, doksycyklina, dyspareunia, dysuria, lymphogranuloma venereum, niepłodność, patogen wewnątrzkomórkowy, perihepatitis, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, reaktywne zapalenie stawów, test immunoenzymatyczny, testy amplifikacji kwasów nukleinowych, wydzielina śluzowo-ropna, zakażenie odbytnicy, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie najądrza i jądra, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie spojówek, zapalenie szyjki macicy, zapalenie torebki wątroby, zespół Fitza-Hugha-Curtisa, zespół Reitera