oligodaktylia
Oligodaktylia to wrodzona wada rozwojowa charakteryzująca się zmniejszoną liczbą palców u rąk lub stóp. Termin ten pochodzi z greki, gdzie „oligo” oznacza „mało”, a „daktylos” – „palec”. W normalnych warunkach człowiek posiada po pięć palców u każdej kończyny, natomiast w przypadku oligodaktylii liczba ta jest mniejsza.
Zaburzenie to może występować jako izolowana anomalia lub jako element złożonych zespołów wad wrodzonych. Oligodaktylia może być spowodowana różnymi czynnikami, w tym mutacjami genetycznymi, zaburzeniami chromosomalnymi lub czynnikami środowiskowymi działającymi w okresie embrionalnym. Szczególnie wrażliwy jest okres między 4. a 8. tygodniem ciąży, gdy dochodzi do formowania się kończyn.
Diagnostyka oligodaktylii obejmuje badanie kliniczne, badania obrazowe (RTG, USG prenatalne) oraz, w wybranych przypadkach, badania genetyczne. Leczenie ma charakter wielospecjalistyczny i zależy od stopnia nasilenia wady. Może obejmować interwencje chirurgiczne mające na celu poprawę funkcji kończyny oraz terapię zajęciową i fizjoterapię. Wczesna diagnostyka i kompleksowe leczenie umożliwiają pacjentom z oligodaktylią osiągnięcie optymalnej sprawności manualnej i ruchowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Arthrotec Forte 75 mg + 0,2 mg
Produkt leczniczy Arthrotec Forte, zawierający 75 mg diklofenaku sodowego oraz 0,2 mg mizoprostolu, wykazuje istotny wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz laktację, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży, planujących ciążę oraz karmiących piersią. Mizoprostol indukuje silne skurcze macicy, zwiększając ryzyko poronienia, przedwczesnego porodu, śmierci płodu oraz wad rozwojowych, takich jak zespół Möbiusa, zespoły pasm owodniowych, wady OUN (np. bezmózgowie, wodogłowie), artrogrypoza oraz rozszczep podniebienia. Epidemiologicznie ryzyko wad rozwojowych wzrasta około trzykrotnie w porównaniu do ryzyka bazowego 2% przy ekspozycji na mizoprostol w I trymestrze. Diklofenak, jako NLPZ, hamuje syntezę prostaglandyn, co może prowadzić do poronień, wad serca (wzrost ryzyka do około 1,5%), wytrzewienia oraz zaburzeń czynności nerek i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, szczególnie przy stosowaniu w II i III trymestrze.
acheiria, Arthrotec Forte, artrogrypoza, badanie ultrasonograficzne, bezmózgowie, czynność skurczowa macicy, diklofenak sodowy, dysfagia, działanie antyagregacyjne, hipoplazja móżdżku, inhibitor syntezy prostaglandyn, kwas mizoprostolowy, małowodzie, mizoprostol, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oligodaktylia, organogeneza, pęcherzyk Graafa, porażenie nerwu twarzowego, przedwczesny poród, rozszczep podniebienia, skurcz macicy, stopa końsko-szpotawa, wada cewy nerwowej, wada rozwojowa, wada rozwojowa OUN, wada układu krążenia, wada wrodzona serca, wodogłowie, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zespół Möbiusa, zespół pasm owodniowych, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotne ryzyko teratogenności, potwierdzone w badaniach na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa małp zaobserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg/dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi. U małp dawki 4–6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i śmiertelność, natomiast dawki 1–2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę jest zbliżona do ekspozycji klinicznej u ludzi (AUC). Testy mutagenności wykazały brak działania mutagennego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, nefrotoksyczność, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność rozwojowa, upośledzona funkcja nerek, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Arthrotec 50 mg + 0,2 mg
Arthrotec, zawierający 50 mg diklofenaku sodowego oraz 0,2 mg mizoprostolu, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, planujących ciążę oraz karmiących piersią ze względu na wysokie ryzyko teratogenności i toksycznego wpływu na płód. Mizoprostol indukuje skurcze macicy, co może prowadzić do przerwania ciąży, przedwczesnego porodu, śmierci płodu oraz licznych wad rozwojowych, takich jak zespół Möbiusa, zespoły pasm owodniowych, wady OUN (bezmózgowie, wodogłowie, wady cewy nerwowej) oraz artrogrypoza. Epidemiologicznie ryzyko wad rozwojowych wzrasta około trzykrotnie (z 2% do około 6%) przy ekspozycji na mizoprostol w I trymestrze. Diklofenak, jako NLPZ, zwiększa ryzyko poronień, wad serca i wytrzewienia, podnosząc ryzyko wad układu krążenia z poziomu <1% do około 1,5%, a w II i III trymestrze może powodować zaburzenia czynności nerek płodu, małowodzie oraz przedwczesne zwężenie przewodu tętniczego, co może skutkować nadciśnieniem płucnym. Ponadto, NLPZ wydłużają czas krwawienia i hamują czynność skurczową macicy, co może opóźniać poród i przedłużać akcję porodową.
acheiria, artrogrypoza, bezmózgowie, diklofenak sodowy, dysfagia, działanie antyagregacyjne, działanie teratogenne, ekspozycja prenatalna, gastroschisis, hamowanie czynności skurczowej macicy, hipoplazja móżdżku, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, mizoprostol, nadciśnienie płucne, niepłodność, niewydolność nerek, NLPZ, oligodaktylia, pęcherzyk Graafa, porażenie nerwu twarzowego, przedwczesny poród, rozszczep podniebienia, skurcz macicy, stopa końsko-szpotawa, wada cewy nerwowej, wada rozwojowa OUN, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona serca, wodogłowie, zespół Möbiusa, zespół pasm owodniowych, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azacitidine STADA 25 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące azacytydyny wskazują na istotne działanie genotoksyczne, potwierdzone mutacjami genowymi i aberracjami chromosomowymi w modelach in vitro, zarówno w komórkach bakteryjnych, jak i ssaczych. Badania rakotwórczości u myszy i szczurów wykazały zwiększoną częstość nowotworów układu krwiotwórczego, chłonno-siateczkowego, płuc, sutków, skóry oraz jąder, przy podawaniu dootrzewnowym przez okres do 52 tygodni. Warto podkreślić, że u myszy samic obserwowano indukcję nowotworów hematopoetycznych po 3-krotnym tygodniowo podaniu azacytydyny przez rok, a u szczurów wzrost nowotworów jąder.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, działanie rakotwórcze, egzencefalia, embriotoksyczność, genotoksyczność, małoocze, mikrognacja, mikromelia, mutacja genowa, nieprawidłowość ośrodkowego układu nerwowego, nieprawidłowość żeber, nowotwór jądra, nowotwór układu krwiotwórczego, oligodaktylia, oligospermia, organogeneza, podniebienie twarde, przepuklina mózgowa, przepuklina oponowo-mózgowa, resorpcja, stopa zdeformowana, syndaktylia, teratogenność, układ chłonno-siateczkowy, wewnątrzmaciczne obumarcie zarodka, wytrzewienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna leku Polalid, wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach i królikach. U małp dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia i obecność mas tkankowych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów. Ostra toksyczność lenalidomidu ujawnia się przy dawkach doustnych przekraczających 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) objawia się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co jest około 25-krotnie wyższą ekspozycją niż u ludzi ocenianą na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, ostra toksyczność, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, poziom NOAEL, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, test mikrojąderkowy, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azculem 25 mg/ml
Azacytydyna wykazuje wyraźne działanie genotoksyczne potwierdzone badaniami in vitro, indukując mutacje genowe oraz aberracje chromosomowe w komórkach bakterii i ssaków. Długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach wykazały zwiększone ryzyko nowotworów, w tym guzów układu krwiotwórczego, chłonno-siateczkowego, płuc, sutków, skóry oraz jąder. W badaniach embriotoksyczności u myszy stwierdzono 44% częstość wewnątrzmacicznej śmierci zarodków po pojedynczym dootrzewnowym podaniu azacytydyny w okresie organogenezy oraz nieprawidłowości rozwojowe mózgu. U szczurów azacytydyna wykazywała embriotoksyczność w okresie organogenezy, powodując wady OUN (egzencefalia, przepuklina mózgowa), anomalie kończyn (mikromelia, syndaktylia) oraz inne defekty rozwojowe, takie jak mikroftalmia i mikrognatia.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, egzencefalia, guz jądra, mikroftalmia, mikrognatia, mikromelia, mutacja genowa, nieprawidłowość żebra, oligodaktylia, organogeneza, przepuklina mózgowa, syndaktylia, toksyczność reprodukcyjna, układ chłonno-siateczkowy, wytrzewienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się poważnymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji). U królików, przy dawkach 3-20 mg/kg/dobę, zaobserwowano anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Toksyczność ostra wykazała dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi. U małp, dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni indukowały znaczną toksyczność hematologiczną i narządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i układzie immunologicznym, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, toksyczność szpiku kostnego, układ krwiotwórczy, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azacitidine Onko 25 mg/ml
Przedkliniczne badania azacytydyny wykazały jej genotoksyczne działanie, obejmujące indukcję mutacji genowych oraz aberracji chromosomowych in vitro w komórkach bakterii i ssaków. W modelach zwierzęcych stwierdzono kancerogenność leku, manifestującą się powstawaniem nowotworów układu krwiotwórczego, chłonno-siateczkowego, płuc, sutków, skóry oraz jąder u myszy i szczurów po podaniu dootrzewnowym przez okres do 52 tygodni. W badaniach embriotoksyczności azacytydyna wywoływała wewnątrzmaciczną śmierć płodu z częstością 44% przy pojedynczym podaniu podczas organogenezy, a także liczne wady rozwojowe OUN (egzencefalia, przepuklina mózgowa), kończyn (mikromelia, syndaktylia, oligodaktylia) oraz inne anomalie (mikroftalmia, mikrognatia, wytrzewienie) u myszy i szczurów. Podanie leku przed implantacją nie wywoływało efektów embriotoksycznych, natomiast ekspozycja w trakcie organogenezy była wyraźnie teratogenna.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, dysfagia, działanie rakotwórcze, egzencefalia, embriotoksyczność, genotoksyczność, mikroftalmia, mikrognatia, mikromelia, nieprawidłowości OUN, nowotwór układu krwiotwórczego, obrzęk, oligodaktylia, organogeneza, potencjał kancerogenny, przepuklina mózgowa, resorpcja zarodka, ryzyko teratogenne, stopa zdeformowana, syndaktylia, toksyczność rozwojowa, układ chłonno-siateczkowy, wytrzewienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg
Lenalidomid wykazuje istotne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach na małpach i królikach, gdzie dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę u małp indukowały wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji kończyn). U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów. Minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, natomiast długotrwałe podawanie szczurzym dawkom 75-300 mg/kg/dobę skutkowało odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). W badaniach na małpach dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność i ciężką toksyczność obejmującą utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne i erytroidalne, krwinki czerwone i białe, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, płytki krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, przepona, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, wada wrodzona kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały jego działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, manifestujące się wadami wrodzonymi takimi jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych i przeponie. U królików podawanie lenalidomidu w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, z wyraźną zależnością od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi ocenianą na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórka erytroidalna, komórka mieloidalna, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał nowotworowy, przemieszczenie nerki, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa przepony, wada wrodzona, wada wrodzona kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg mc./dobę, manifestujące się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, atrezja odbytu) oraz zmianami w narządach wewnętrznych. U królików podawanie doustne w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę skutkowało wadami rozwojowymi, takimi jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, z efektami zależnymi od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
aberracja chromosomowa, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczki nerkowej, minimalna dawka letalna, mutacja komórek chłoniaka, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne doustne u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. Jednakże toksyczność przewlekła ujawniła istotne różnice między gatunkami: u szczurów dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę (około 25-krotnie wyższe niż ekspozycja u ludzi). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność hematologiczną i narządową, a dawka 1 mg/kg/dobę (odpowiadająca ekspozycji terapeutycznej u ludzi) powodowała odwracalne zmiany w szpiku, atrofię grasicy i łagodne leukopenie, wskazując na wąski margines bezpieczeństwa. Badania teratogenności u małp i królików potwierdziły wysokie ryzyko wad rozwojowych, w tym atrezji odbytu, wad kończyn i anomalii narządów wewnętrznych, przy dawkach toksycznych dla samic. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak badań karcynogenności pozostawia niepełną ocenę ryzyka nowotworowego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, Program Zapobiegania Ciąży, przemieszczenie nerki, przepona wadliwie rozwinięta, ryzyko nowotworowe, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 15 mg
Dane przedkliniczne lenalidomidu wykazały, że dawki letalne ostre u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę, co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne u ludzi, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach długoterminowych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Przy dawkach 1-2 mg/kg/dobę przez rok obserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, a dawka 1 mg/kg/dobę odpowiadająca ekspozycji klinicznej wiązała się z łagodnym zmniejszeniem leukocytów.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność leku, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp i królików, obejmujące wady wrodzone kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, atrezja odbytu) oraz zmiany narządów wewnętrznych, przy dawkach od 0,5 do 20 mg/kg mc./dobę. Toksyczność ostra jest niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp wielokrotne podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg mc./dobę powodowało poważne działania toksyczne, w tym hematologiczne (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczki nerkowej, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przemieszczenie nerki, przepona wadliwie rozwinięta, rozwój zarodkowo-płodowy, schorzenie hematologiczne, toksyczność ostra i przewlekła, wady wrodzone kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące leku Lenalidomide Ranbaxy wskazują na istotne ryzyko teratogenności, potwierdzone badaniami na małpach i królikach. U małp stosujących dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę zaobserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, w tym nieprawidłowości w przeponie i pęcherzyku żółciowym. U królików, przy dawkach 3-20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów, zjawiska nasilające się wraz ze wzrostem dawki. Minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrą. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, przepona, stosunek mieloidalno-erytroidalny, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnej, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 2,5 mg
Przedkliniczne badania lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę, co skutkowało wadami wrodzonymi takimi jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów. Efekty te występowały przy dawkach toksycznych dla samic, co wskazuje na bezpośredni wpływ lenalidomidu na rozwój płodu. Minimalna dawka letalna u gryzoni przekraczała 2000 mg/kg mc./dobę, co świadczy o wysokim progu ostrej toksyczności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, narząd limfatyczny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojąderek komórkowych, toksyczny wpływ na rozwój, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność i śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię przy dawce 1 mg/kg/dobę, odpowiadającej ekspozycji ludzkiej. Badania rozwojowe u małp wykazały wyraźne działanie teratogenne, w tym atrezję odbytu oraz liczne wady kończyn i narządów wewnętrznych. U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę indukowały zmiany rozwojowe, takie jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, przy dawkach toksycznych dla samic.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu z chlorkiem amonowym, stosowanego w produkcie Lenalidomide Grindeks, wskazują na istotne ryzyko teratogenności i toksyczności narządowej. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach wykazały wady wrodzone zewnętrzne, takie jak atrezja odbytu oraz liczne anomalie kończyn (np. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie dawek 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, w tym brakiem płata środkowego płuc (przy 10 i 20 mg/kg/dobę) oraz przemieszczeniem nerek (20 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp poddanych długotrwałemu leczeniu dawkami 4-6 mg/kg/dobę wystąpiła śmiertelność, pancytopenia, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofia układu chłonnego i szpiku kostnego.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, chlorek amonowy, działanie mutagenne, genotoksyczność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, pancytopenia, polidaktylia, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność rozwojowa, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wada przepony, wada wrodzona zewnętrzna, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg
Lenalidomid wykazuje istotny potencjał teratogenny potwierdzony w badaniach na małpach i królikach, gdzie dawki od 0,5 do 20 mg/kg/dobę indukowały liczne wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn, oligodaktylia, polidaktylia oraz anomalie narządów wewnętrznych (np. hipoplazja pęcherzyka żółciowego, brak płata środkowego płuc). W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurow i małp stwierdzono odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego, a także hematologiczne zaburzenia (leukopenia, anemia, trombocytopenia) przy dawkach od 1 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. Minimalna dawka letalna po podaniu doustnym przekracza 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, wskazując na niską ostrą toksyczność leku.
aberracja chromosomowa, anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przemieszczenie nerek, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność układu krwiotwórczego, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne objawy toksyczności, w tym utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne zmniejszenie leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC). Badania rozwojowe u małp wykazały teratogenność lenalidomidu, manifestującą się atrezją odbytu oraz licznymi wadami kończyn i narządów wewnętrznych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę indukowały brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczne działanie na płód.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, genotoksyczność, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki czerwone i białe, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach małp i królików. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (przebarwienia, czerwone ogniska, masa tkankowa nad zastawką przedsionkowo-komorową, mały pęcherzyk żółciowy, wady przepony). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na działanie teratogenne zależne od dawki. Ostra toksyczność lenalidomidu jest relatywnie niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badania mutagenności, działanie teratogenne, ektopia nerki, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujący się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), atrezją odbytu oraz nieprawidłowościami narządów wewnętrznych, takimi jak hipoplazja pęcherzyka żółciowego czy wady przepony. U królików, przy dawkach 10-20 mg/kg/dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z minimalną dawką letalną >2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg/dobę, 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, niedokrwistość, oligodaktylia, pancytopenia, płat środkowy płuca, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, zwłaszcza u małp, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg mc./dobę powodowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 10 i 20 mg/kg mc./dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc oraz przemieszczeniem nerek, a także zmianami w tkankach miękkich i układzie szkieletowym. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z minimalnymi dawkami letalnymi przekraczającymi 2000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u gryzoni. W badaniach długoterminowych na szczurach (75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, dawka letalna minimalna, działanie mutagenne, ekspozycja leku, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, powstawanie mikrojąder, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada kończyny, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zatrucie ostre - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy dawce 1 mg/kg/dobę odpowiadającej ekspozycji u ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, poziom NOAEL, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, wartość AUC, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, manifestujące się licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, z efektami zależnymi od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie genotoksyczności, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wady wrodzone kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa