napad paniki
Napad paniki to nagły epizod intensywnego lęku, któremu towarzyszą objawy somatyczne i poznawcze. Charakteryzuje się gwałtownym początkiem i szczytem objawów osiąganym zwykle w ciągu 10 minut. Typowe objawy obejmują: kołatanie serca, duszność, uczucie dławienia, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, derealizację, parestezje oraz lęk przed utratą kontroli lub śmiercią.
W diagnostyce różnicowej napadu paniki należy uwzględnić schorzenia kardiologiczne (zaburzenia rytmu serca), pulmonologiczne (astma), endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, guz chromochłonny) oraz neurologiczne. Napady paniki mogą występować w przebiegu zaburzenia panicznego, ale także jako element innych zaburzeń psychicznych lub reakcja na silny stresor.
Leczenie obejmuje interwencje farmakologiczne (leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI lub SNRI jako pierwsza linia, benzodiazepiny w krótkotrwałym leczeniu) oraz psychoterapię, szczególnie poznawczo-behawioralną (CBT). Istotne są również techniki relaksacyjne, kontrola oddechu oraz edukacja pacjenta dotycząca natury objawów. Nieleczone napady paniki mogą prowadzić do rozwoju agorafobii i istotnego ograniczenia funkcjonowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flumazenil Kabi 0,1 mg/ml roztwór do wstrzykiwań
Flumazenil Kabi jest selektywnym antagonistą receptorów benzodiazepinowych, stosowanym do odwracania ich działania sedatywnego. Ze względu na krótszy czas działania flumazenilu w porównaniu do benzodiazepin, pacjent wymaga ścisłej i długotrwałej obserwacji, obejmującej monitoring EKG, tętna, saturacji krwi tlenem, częstości oddechów oraz ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z padaczką, u których flumazenil może wywołać drgawki, oraz u osób z ciężkim urazem mózgu i nieustabilizowanym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, gdzie może dojść do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego. W anestezjologii flumazenil nie powinien być podawany przed pełnym zniesieniem działania zwiotczającego mięśnie, a u pacjentów z lękiem przedoperacyjnym dawki muszą być indywidualnie dostosowane, z uwzględnieniem ryzyka bólu pooperacyjnego i konieczności umiarkowanej sedacji.
antagonista benzodiazepin, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diazepam, drgawki, działanie przeciwdrgawkowe, EKG, flumazenil, lęk przedoperacyjny, lek trójcykliczny przeciwdepresyjny, midazolam, napad paniki, objawy odstawienia, oddział intensywnej terapii, padaczka, parametry życiowe, saturacja krwi tlenem, sedacja, uraz mózgu, uzależnienie od benzodiazepin, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zapaść oddechowa, zespół odstawienia benzodiazepin, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axyven 75 mg
Wenlafaksyna (Axyven) dostępna jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnej dawki 375 mg/dobę. W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawka początkowa wynosi odpowiednio 75 mg (fobia społeczna i uogólnione zaburzenia lękowe) lub 37,5 mg (napady paniki przez pierwszy tydzień, następnie 75 mg), z maksymalną dawką 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, a w profilaktyce nawrotów dużej depresji zaleca się kontynuację leczenia przez co najmniej 6 miesięcy od uzyskania remisji. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularną ocenę kliniczną pacjenta.
ciężkie zaburzenie wątroby, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, klirens leku, łagodne zaburzenie wątroby, napad paniki, nawrót depresji, podanie doustne, profilaktyka nawrotów, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Napady paniki i zaburzenie paniczne – Objawy
Napad paniki to nagły epizod intensywnego lęku, trwający zwykle od 5 do 20 minut, z objawami osiągającymi szczyt w ciągu około 10 minut. Charakteryzuje się co najmniej czterema objawami somatycznymi i psychicznymi, takimi jak tachykardia, pocenie się, duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, uczucie nierealności czy strach przed śmiercią. Pomimo silnych objawów somatycznych, napady paniki nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia fizycznego, choć mogą być mylone z ostrym zespołem wieńcowym. Nawracające, niespodziewane napady paniki oraz przewlekły lęk antycypacyjny mogą wskazywać na zaburzenie paniczne, które często rozpoczyna się w późnej adolescencji lub wczesnej dorosłości, z większą częstością u kobiet. Zaburzenie to wiąże się z nadwrażliwością interoceptywną i warunkowaniem lęku wobec doznań cielesnych, co prowadzi do nasilania objawów i unikania sytuacji wywołujących ataki, często skutkując agorafobią.
agorafobia, benzodiazepiny, beta-blokery, ból głowy, ból klatki piersiowej, depersonalizacja, derealizacja, duszność, hiperwentylacja, kołatanie serca, lęk antycypacyjny, myśli samobójcze, napad paniki, nudności, remisja, skurcz brzucha, SNRI, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, warunkowanie interoceptywne, zaburzenie lękowe, zaburzenie paniczne, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naxalgan 150 mg
Pregabalina, dostępna w dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg (produkt leczniczy Naxalgan), wykazuje profil działań niepożądanych oparty na szerokich badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥1/10). Większość działań niepożądanych ma nasilenie łagodne do umiarkowanego, a odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. W leczeniu bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza senności. Po odstawieniu leku mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, drgawki i depresja, co wskazuje na ryzyko uzależnienia, zależne od dawki. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi w postaci senności, gorączki i infekcji górnych dróg oddechowych.
anoreksja, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia zatokowa, depresja, depresja oddechowa, drgawki, duszność, hipoglikemia, lęk, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, napad paniki, nastrój euforyczny, nerwowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, omamy, parestezja, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, splątanie, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uzależnienie od leku, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszone libido, żółtaczka, zwiększenie łaknienia, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bulgaplin 300 mg
Program badań klinicznych pregabaliny objął ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Działania niepożądane były przeważnie łagodne lub umiarkowane, z częstością przerwania terapii wynoszącą 12% w grupie pregabaliny wobec 5% w grupie placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to zawroty głowy i senność, które były również głównymi przyczynami odstawienia leku. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz nieznana.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anorgazmia, ataksja, ból neuropatyczny ośrodkowy, depersonalizacja, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, drżenie zamiarowe, dyskineza, myśli samobójcze, napad paniki, niedoczulica, niedowidzenie, nieostre widzenie, niepamięć, niepokój ruchowy, niewydolność wątroby, objaw odstawienia, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk oka, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, pregabalina, przeczulica, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wysypka grudkowa, zaburzenia koordynacji, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorabex 2,5 mg
Lorazepam, dostępny w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg, wykazuje działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w sposób zależny od dawki, co może prowadzić do nasilonej depresji oddechowej przy wyższych dawkach. Lek posiada potencjał uzależniający, a nagłe odstawienie, zwłaszcza po kilku dniach stosowania, może wywołać zespół odstawienia objawiający się m.in. zaburzeniami snu, nasileniem lęku, pobudzeniem, bólami głowy, drgawkami oraz objawami ze strony układu krążenia. Ryzyko wystąpienia tych objawów wzrasta wraz z czasem i dawką terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, szczególnie u pacjentów z padaczką lub przyjmujących leki obniżające próg drgawkowy. W trakcie terapii należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i potencjalnych reakcji nadwrażliwości.
agranulocytoza, amnezja, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, ból głowy, depresja oddechowa, depresja OUN, dezorientacja, dysfagia, dyzartria, hiperbilirubinemia, hipertermia, hiponatremia, hipotermia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, lorazepam, nadwrażliwość słuchowa, napad padaczkowy, napad paniki, nasilenie lęku, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omam, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pancytopenia, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, splątanie, tachykardia, tolerancja lekowa, trombocytopenia, zaburzenia libido, zaburzenia percepcji, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Napady paniki i zaburzenie paniczne – Diagnostyka i diagnoza
Diagnoza zaburzenia panicznego według DSM-5 wymaga wystąpienia nawracających, niespodziewanych napadów paniki oraz co najmniej jednego miesiąca utrzymującego się niepokoju lub obaw związanych z kolejnymi atakami bądź znaczącą zmianą zachowania. Napad paniki definiowany jest jako nagły, intensywny epizod strachu lub dyskomfortu, osiągający szczyt w ciągu kilku minut, z co najmniej czterema objawami takimi jak kołatanie serca, duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy czy derealizacja. Częstotliwość ataków jest zmienna, od kilku dziennie do kilku rocznie, ale musi przekraczać pojedynczy epizod. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne i obrazowe w celu wykluczenia innych przyczyn somatycznych i psychiatrycznych, takich jak choroby sercowo-naczyniowe, zaburzenia endokrynologiczne czy inne zaburzenia lękowe. W diagnostyce pomocne są standaryzowane narzędzia, m.in. Panic Disorder Severity Scale (PDSS) i Patient Health Questionnaire for Panic Disorder.
agorafobia, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, arytmia, D-dimer, depersonalizacja, derealizacja, dławica piersiowa, DSM-5, elektrokardiogram, enzym sercowy, fobia specyficzna, fobia społeczna, funkcja tarczycy, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon tyreotropowy, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta, nadczynność tarczycy, napad paniki, ostry zespół wieńcowy, parestezja, psycholog kliniczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, Skala GAD-7, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniczne, zaburzenie somatyzacyjne, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 300 mg
Pregabalin Reddy, stosowany w terapii bólu neuropatycznego oraz padaczki, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem działań niepożądanych na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥1/10) i mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn. Odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo. W leczeniu bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych ze strony OUN, zwłaszcza senności. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi takimi jak senność, gorączka i zakażenia górnych dróg oddechowych.
anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, drżenie zamiarowe, dyskineza, hipoglikemia, lęk, letarg, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, napad paniki, napady padaczkowe częściowe wtórnie uogólnione, nastrój depresyjny, nastrój euforyczny, nerwowość, neutropenia, niedoczulica, niepamięć, niepokój ruchowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, senność, splątanie, stupor, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ułożeniowe zawroty głowy, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszone libido - Leksykon substancji czynnych
Zyprazydon – Działania niepożądane
Zyprazydon, substancja czynna leku Zypsila (dostępnego w dawkach 20 mg, 40 mg, 60 mg i 80 mg), jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii oraz epizodów manii w zaburzeniu dwubiegunowym. Na podstawie danych klinicznych z udziałem około 6500 dorosłych pacjentów, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były bezsenność, senność, ból głowy oraz pobudzenie. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, obejmując m.in. zaburzenia pozapiramidowe (dystonia, parkinsonizm, dyskinezy, akatyzja), które mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta. Szczególną uwagę zwraca rzadki, ale poważny złośliwy zespół neuroleptyczny oraz ryzyko napadów toniczno-klonicznych (<1%). Wydłużenie odstępu QT w EKG, obserwowane u 12,3% pacjentów (30-60 ms) i >60 ms u 1,6%, stanowi istotne zagrożenie kardiologiczne, w tym ryzyko torsade de pointes. Hiperprolaktynemia występowała głównie w trakcie długoterminowego leczenia, zwykle bez konieczności przerwania terapii.
akatyzja, akinezja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, bezsenność, ból głowy, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, dyskinezy późne, dystonia, eozynofilia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipomania, limfopenia, nadwrażliwość, napad paniki, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedowidzenie, noworodkowy zespół odstawienny, objawy depresyjne, parkinsonizm, pobudzenie, priapizm, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, schizofrenia, senność, skurcz krtani, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie dwubiegunowe, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Actavis 150 mg
Venlafaxine Actavis, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji (MDD), zapobiegania nawrotom depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej (SAD) oraz napadów paniki z agorafobią lub bez. Terapia opiera się na indywidualnym doborze dawki, zależnym od wskazania i nasilenia objawów, z dawkami początkowymi od 37,5 mg/dobę (napad paniki) do 75 mg/dobę (pozostałe wskazania) oraz dawkami podtrzymującymi w zakresie 75-225 mg/dobę, maksymalnie do 375 mg/dobę w leczeniu depresji. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają stabilne stężenie leku przy jednokrotnym podaniu dobowym, co sprzyja poprawie adherencji. Skuteczność wenlafaksyny potwierdzono w badaniach klinicznych, wykazując istotną redukcję objawów depresyjnych i lękowych.
agorafobia, atak paniki, bezsenność, depresja, derealizacja, drżenie, duszność, epizod dużej depresji, faza ostra, fobia społeczna, interakcje lekowe, kołatanie serca, leczenie podtrzymujące, napad paniki, napięcie mięśniowe, nawrót depresji, objawy depresyjne, objawy lękowe, objawy somatyczne, przedłużone uwalnianie, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Działania niepożądane
Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lękowych oraz obsesyjno-kompulsyjnych. Działania niepożądane tego leku występują z różną częstością: bardzo często (≥1/10) obejmują nudności i zaburzenia czynności płciowych, często (≥1/100 do <1/10) senność, bezsenność, pobudzenie, zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji, niewyraźne widzenie, ziewanie, zaparcia, biegunkę, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pocenie się, osłabienie, wzrost masy ciała oraz wzrost poziomu cholesterolu i zmniejszenie apetytu. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) obserwuje się leukopenię, nieprawidłowe krwawienia, zaburzenia kontroli glikemii, splątanie, omamy, objawy pozapiramidowe, rozszerzenie źrenic, tachykardię zatokową, przemijające zmiany ciśnienia tętniczego, wysypkę, świąd oraz zaburzenia układu moczowego. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) występują hiponatremia, mania, lęk, depersonalizacja, napady paniki, akatyzja, drgawki, zespół niespokojnych nóg, bradykardia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperprolaktynemia, zaburzenia miesiączkowania, bóle stawów i mięśni. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się trombocytopenia, ciężkie reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy), zespół SIADH, zespół serotoninowy, ostra jaskra, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, ciężkie skórne reakcje (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka), priapizm oraz obrzęki obwodowe. Częstość występowania myśli i zachowań samobójczych, agresji oraz bruksizmu jest nieznana, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drgawki, dystonia ustno-twarzowa, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, krwotok poporodowy, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mioklonia, nadwrażliwość na światło, napad paniki, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra jaskra, paroksetyna, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szum uszny, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Napady paniki i zaburzenie paniczne – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Napady paniki i zaburzenie paniczne (PD) charakteryzują się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, z remisją napadów u 64,5% pacjentów w średnim czasie 5,7 miesiąca (wskaźnik remisji 5,8/100 osobo-miesięcy), jednak u 43,3% napady utrzymują się po roku, a nawroty występują u 21,4% osób po remisji. Zaburzenia te wiążą się z istotnymi konsekwencjami psychospołecznymi, takimi jak nadużywanie substancji, bezrobocie, problemy interpersonalne i izolacja społeczna. Modele poznawczo-behawioralne podkreślają rolę dodatniego sprzężenia zwrotnego między doznaniami cielesnymi a percepcją zagrożenia, a reakcja na prowokacje biologiczne (np. wdychanie CO2) wykazuje umiarkowaną korelację z podatnością na napady paniki, choć nie jest jednoznacznym predyktorem rozwoju PD. Wskazuje to na konieczność dalszych badań nad biologicznymi markerami oraz czynnikami przejścia od napadów do pełnoobjawowego zaburzenia.
alkoholizm, czynnik prognostyczny, dyskomfort, hiperwentylacja, izolacja społeczna, marker biologiczny, medycyna spersonalizowana, napad paniki, nawrót, profilaktyka nawrotów, random forests, remisja, sen głęboki, sprzężenie zwrotne, substancje psychoaktywne, terapia poznawczo-behawioralna, tętno, uczenie maszynowe, zaburzenie paniczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertranorm 100 mg
Sertranorm, dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 50 mg lub 100 mg sertraliny (chlorowodorku), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych oraz zapobiegania ich nawrotom. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z agorafobią lub bez), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem unikalnym dla populacji pediatrycznej (6-17 lat) jest leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K). Tabletki Sertranorm mają nacięcie umożliwiające podział na równe dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
agorafobia, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, laktoza jednowodna, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, nietolerancja laktozy, pacjent pediatryczny, PTSD, tabletka powlekana, zaburzenie afektywne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapobieganie nawrotom, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, ZO-K - Leksykon leków
Przedawkowanie – Elvanse 50 mg
Przedawkowanie lisdeksamfetaminy dimezylanu, substancji czynnej leku Elvanse, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego (OUN), układu sercowo-naczyniowego oraz pokarmowego. Początkowo dominuje pobudzenie OUN manifestujące się niepokojem ruchowym, drżeniem, nasileniem odruchów, splątaniem, agresją, halucynacjami i napadami paniki, które mogą przejść w fazę depresji OUN z ryzykiem drgawek, śpiączki i zgonu. W układzie sercowo-naczyniowym obserwuje się zaburzenia ciśnienia tętniczego (zarówno nadciśnienie, jak i hipotensję), tachykardię, arytmie oraz ryzyko wstrząsu kardiogennego. Objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka i kurczowe bóle brzucha, prowadzące do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Dodatkowo może wystąpić rabdomioliza z podwyższonym stężeniem CPK i mioglobiny oraz ostra niewydolność nerek, a także hipertermia powyżej 39°C z zespołem hipertermii złośliwej.
halucynacja wzrokowa, hipertermia, hipertermia złośliwa, hipotensja, lek przeczyszczający, lisdeksamfetamina dimezylan, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, nasilenie odruchów, niepokój ruchowy, ośrodek kontroli zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, pobudzenie OUN, pobudzenie psychomotoryczne, pochodna amfetaminy, rabdomioliza, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie deksamfetaminy, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Actavis 150 mg
Venlafaxine Actavis jest dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa to 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (w wyjątkowych przypadkach co najmniej 4 dni). Leczenie trwa zwykle kilka miesięcy, a po osiągnięciu remisji powinno być kontynuowane co najmniej 6 miesięcy. W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W napadach paniki początkowo stosuje się 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, a skuteczność terapii regularnie oceniana. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, napad paniki, nawrót depresji, pacjent w podeszłym wieku, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Setaloft 50 mg 50 mg
Lek Setaloft zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla SSRI, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (15%), ból głowy (22%), bezsenność (21%) i biegunka (11%), które zwykle mają łagodny do umiarkowanego charakter i ustępują podczas kontynuacji terapii. U mężczyzn z zespołem lęku społecznego istotnym działaniem jest zaburzenie seksualne – niezdolność do ejakulacji, występująca u 14% pacjentów (vs. 0% placebo). Profil bezpieczeństwa jest podobny u pacjentów z depresją, zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym, napadami paniki i PTSD. W badaniach klinicznych obejmujących 2542 pacjentów leczonych sertraliną i 2145 na placebo odnotowano, że wiele działań niepożądanych jest zależnych od dawki i często przemijających, nie wymagających odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii u osób starszych oraz zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia, co jest efektem klasy leków SSRI/TCA.
agresja, anoreksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, chlorowodorek, depresja, drgawka, drżenie, hiperkinezja, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwiomocz, labilność emocjonalna, mania, migrena, myśli samobójcze, napad paniki, nietrzymanie moczu, niezdolność do ejakulacji, nudność, omam, parestezja, podwyższony poziom ALT, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, sertralina, Setaloft, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odcinka QT, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie seksualne, zawrót głowy, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon substancji czynnych
Klomipramina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Klomipramina, zawarta w preparatach Anafranil i Anafranil SR 75, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz u osób z historią prób samobójczych. Wczesny okres terapii może wiązać się z paradoksalnym nasileniem objawów lękowych, szczególnie u pacjentów z napadami paniki. Należy monitorować pacjentów pod kątem pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia epizodów manii, psychoz farmakogennych oraz zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, lit, buprenorfina). Ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsades de pointes jest zwiększone przy dawkach przekraczających zalecane oraz w przypadku hipokaliemii, dlatego konieczne jest monitorowanie EKG i wyrównanie niedoborów potasu. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami przewodzenia serca zaleca się szczególną kontrolę kardiologiczną.
badanie elektrokardiograficzne, blok przedsionkowo-komorowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, działanie antycholinergiczne, guz chromochłonny, hipertermia, hipokaliemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, klomipramina, lek przeciwdepresyjny, majaczenie, morfologia krwi, myśl samobójcza, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, napad paniki, nerwiak niedojrzały, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość serca, niewydolność układu krążenia, objaw lękowy, odstęp QT, padaczka, porażenna niedrożność jelit, przełom nadciśnieniowy, psychoza farmakogenna, schizofrenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skłonność samobójcza, śpiączka, środek przeciwpsychotyczny, stan maniakalny, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie nabłonka rogówki, zaburzenie afektywne, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychiczne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Actavis 75 mg
Venlafaxine Actavis, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Lek z grupy SNRI jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz napadów paniki z lub bez agorafobii. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 37,5 mg/dobę (lub 75 mg/dobę w niektórych wskazaniach), z możliwością stopniowego zwiększania do 75-225 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Lek wykazuje skuteczność zarówno w łagodzeniu objawów depresyjnych i lękowych, jak i w profilaktyce nawrotów epizodów depresyjnych, co jest istotne w terapii długoterminowej pacjentów z nawracającymi zaburzeniami.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objaw somatyczny lęku, płytka krwi, tachykardia, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne i lękowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Afobam 1 mg
Alprazolam, będący triazolobenzodiazepiną z grupy psycholeptyków (kod ATC: N05BA12), wykazuje silne działanie anksjolityczne, umiarkowane do silnego działanie hipnosedacyjne, obecne działanie miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe. Mechanizm jego działania opiera się na modulacji receptorów GABAA, co prowadzi do zwiększenia przepływu jonów chlorkowych i hiperpolaryzacji neuronów, skutkując zmniejszeniem ich pobudliwości. Alprazolam wykazuje szczególne powinowactwo do podjednostek receptorów α1, α2, α3 i α5, z efektem anksjolitycznym głównie związanym z interakcją z podjednostką α2, a sedacyjnym z α1. W dawkach terapeutycznych charakteryzuje się silnym działaniem przeciwlękowym przy relatywnie mniejszym efekcie sedacyjnym, co determinuje jego przewagę w leczeniu zaburzeń lękowych.
agorafobia, działanie anksjolityczne, działanie hipnosedacyjne, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, efekt sedacyjny, hiperpolaryzacja błony komórkowej, kwas gamma-aminomasłowy, napad paniki, pochodna benzodiazepiny, profil farmakokinetyczny, próg drgawkowy, receptor GABA, receptor GABA-ergiczny, triazolobenzodiazepina, układ limbiczny, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie paniczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe separacyjne – Objawy
Zaburzenie lękowe separacyjne (SAD) jest jednym z najczęstszych zaburzeń lękowych u dzieci, charakteryzującym się nadmiernym i utrzymującym się lękiem związanym z separacją od figur przywiązania lub domu. Objawy muszą utrzymywać się co najmniej 4 tygodnie u dzieci i młodzieży oraz powodować istotne zaburzenia funkcjonowania społecznego, szkolnego lub zawodowego. Klinicznie manifestuje się powtarzającym się niepokojem, obawami o bezpieczeństwo bliskich, napadami paniki, odmową uczęszczania do szkoły, a także somatycznymi dolegliwościami, takimi jak bóle głowy, bóle brzucha, nudności czy kołatanie serca. Początek choroby najczęściej przypada na około 6 rok życia, a objawy mogą nasilać się w okresach przejściowych, np. podczas zmiany szkoły lub po długotrwałej chorobie. Nieleczone SAD może prowadzić do rozwoju innych zaburzeń lękowych, depresji oraz trudności w funkcjonowaniu społecznym i zawodowym.
atak paniki, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, farmakoterapia, figura przywiązania, kołatanie serca, koszmar senny, kryterium diagnostyczne, lęk separacyjny, napad paniki, napad złości, napięcie mięśniowe, nudności, objaw behawioralny, objaw somatyczny, psychoterapia, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenia koncentracji, zaburzenie lękowe separacyjne, zaburzenie paniczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 100 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, została przebadana w badaniach klinicznych z udziałem ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby, co pozwoliło na ustalenie kompleksowego profilu bezpieczeństwa. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, obserwowane u ≥10% pacjentów. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie pregabaliny vs. 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ośrodkowych, w tym nasilonej senności. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), neurologiczne (ataksja, drgawki), okulistyczne (nieostre widzenie), sercowe (tachykardia, blok AV I stopnia), naczyniowe (niedociśnienie, nadciśnienie), oddechowe (duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), wątrobowe (podwyższone ALT, AST), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (kurcze, rabdomioliza) oraz nerkowe (niewydolność nerek).
arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy częściowy, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niepamięć, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, uzależnienie lekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie mowy, zachowanie samobójcze, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arketis tabletki 20 mg 20 mg
Arketis Tabletki 20 mg zawierają paroksetynę chlorowodorku bezwodnego w dawce 20 mg i wykazują szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą występować z różną częstością. Do najczęstszych należą nudności (bardzo często), zaburzenia czynności płciowych, senność, bezsenność, pobudzenie, nietypowe sny, zawroty głowy, bóle głowy, zaburzenia koncentracji, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, biegunka, wymioty oraz nadmierne pocenie się. Niezbyt często obserwuje się leukopenię, nieprawidłowe krwawienia, zaburzenia kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą, rozszerzenie źrenic, tachykardię zatokową, zmiany ciśnienia tętniczego, wysypkę, świąd, zatrzymanie lub nietrzymanie moczu. Rzadko występują trombocytopenia, hiponatremia, drgawki, zespół niespokojnych nóg, bradykardia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, bóle mięśni i stawów, hiperprolaktynemia, zaburzenia miesiączkowania oraz zaburzenia psychiczne takie jak mania, lęk, napady paniki i akatyzja. Bardzo rzadko mogą pojawić się ciężkie reakcje alergiczne, zespół SIADH, zespół serotoninowy, ostra jaskra, ciężkie skórne reakcje (np. zespół Stevensa-Johnsona), zapalenie wątroby, priapizm oraz obrzęki obwodowe.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, drgawka, dystonia ustno-twarzowa, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, krwotoczna miesiączka, krwotok poporodowy, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mioklonia, mlekotok, napad paniki, nieprawidłowe krwawienie, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra jaskra, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, stan splątania, szum uszny, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma 37,5 mg + 325 mg
Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma w dawkach 37,5 mg + 325 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami neurologicznymi takimi jak zawroty głowy i senność (≥1/10). Często obserwuje się drżenie głowy, splątanie, zmienność nastrojów oraz zaburzenia snu (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często występują mimowolne kurcze mięśni, parestezje, szum w uszach, depresja, omamy, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, nadciśnienie, kołatanie serca, tachykardia, nudności (≥1/1000 do <1/100), a rzadko ataksja, drgawki, uzależnienie, reakcje anafilaktyczne i agranulocytoza (≥1/10000 do <1/1000). W obrębie przewodu pokarmowego bardzo często występują nudności (≥1/10), a często wymioty, zaparcia, suchość w jamie ustnej, biegunka, bóle brzucha, dyspepsja i wzdęcia (≥1/100 do <1/10). Smoliste stolce, mogące wskazywać na krwawienie, wymagają pilnej diagnostyki.
agranulocytoza, albuminuria, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból klatki piersiowej, bradykardia, depresja, dreszcz, drgawka, drżenie głowy, duszność, dyspepsja, hipoprothrombinemia, kołatanie serca, koszmar senny, mimowolny kurcz mięśni, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nadużywanie leku, napad paniki, nasilenie astmy, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość serca, nieostre widzenie, niepokój, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie mięśni, parestezja, pobudzenie, pobudzenie ruchowe, reakcja alergiczna układu oddechowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, senność, silny lek, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, szum w uszach, tachykardia, trombocytopenia, uderzenie gorąca, utrata pamięci, uzależnienie od leku, wydłużenie czasu protrombinowego, wymioty, wzdęcie, zaburzenie oddawania moczu, zaburzenie oddychania, zaburzenie przełykania, zaburzenie snu, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienny, zmienność nastroju - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoksetyna EGIS 10 mg
Fluoksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania w trakcie terapii. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie oraz biegunka, z tendencją do ustępowania w miarę kontynuacji leczenia. Wśród poważniejszych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na zespół serotoninowy (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000), drgawki, wydłużenie odcinka QT (QTcF≥450 ms) oraz arytmie komorowe, a także myśli i zachowania samobójcze, które mogą pojawić się szczególnie na początku terapii lub po zmianie dawki. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i nudności, występują bardzo często (≥1/10), natomiast krwawienia z przewodu pokarmowego są rzadkie (≥1/10 000 do <1/1 000). W populacji pediatrycznej obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych, wrogości oraz reakcji maniakalnych, a także opóźnienie wzrostu i dojrzewania, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, ciężka reakcja skórna, depersonalizacja, drgawka, drżenie, dysfagia, euforia, fluoksetyna, hipomania, hiponatremia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, lęk, letarg, leukopenia, małopłytkowość, mania, myśl samobójcza, napad paniki, nerwowość, neutropenia, niepokój ruchowy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, niestrawność, nudność, omam, opóźnienie dojrzewania płciowego, opóźnienie wzrostu, parestezja, pobudzenie, podwyższony nastrój, reakcja maniakalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, splątanie, SSRI, suchość w jamie ustnej, wydłużenie odcinka QT, wymioty, zaburzenie czuciowe, zaburzenie orgazmu, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zawrót głowy, zespół Lyella, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół torsade de pointes, złamanie kości, zmniejszenie libido, zmniejszony apetyt