rezonans magnetyczny serca
Rezonans magnetyczny serca (CMR – Cardiac Magnetic Resonance) to nieinwazyjna technika obrazowania, która wykorzystuje silne pole magnetyczne i fale radiowe do uzyskania szczegółowych obrazów struktur serca. Metoda ta nie wymaga użycia promieniowania jonizującego, co jest jej istotną zaletą w porównaniu do innych technik diagnostycznych.
CMR dostarcza wysokiej rozdzielczości obrazy umożliwiające dokładną ocenę anatomii serca, funkcji komór, przepływu krwi, perfuzji mięśnia sercowego oraz charakterystyki tkanki. Jest szczególnie wartościowa w diagnostyce kardiomiopatii, wad wrodzonych serca, choroby niedokrwiennej, zapalenia mięśnia sercowego, chorób osierdzia oraz guzów serca.
Nowoczesne protokoły badania CMR obejmują sekwencje cine do oceny funkcji, sekwencje perfuzyjne, obrazowanie późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) do wykrywania blizn i włóknienia, oraz mapowanie T1/T2 do charakterystyki tkanki. W kardiologii interwencyjnej CMR coraz częściej wykorzystuje się do planowania zabiegów i monitorowania ich efektów.
Badanie jest przeciwwskazane u pacjentów z wszczepionymi urządzeniami elektronicznymi niekompatybilnymi z MR, metalowymi implantami ferromagnetycznymi oraz w ciężkiej niewydolności nerek ze względu na ryzyko związane z podaniem środka kontrastowego. Nowoczesne rozwiązania umożliwiają jednak wykonywanie badań u pacjentów z wybranymi typami stymulatorów i kardiowerterów-defibrylatorów oznaczonych jako „MR conditional”.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Epidemiologia
Wada Ebsteina jest rzadką wrodzoną anomalią serca, charakteryzującą się przemieszczeniem zastawki trójdzielnej o co najmniej 8 mm/m² oraz jej dysfunkcją, stanowiącą około 0,3-0,6% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością występowania od 0,2 do 0,7 na 10 000 żywych urodzeń. Wada ta często współistnieje z innymi nieprawidłowościami, takimi jak ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (83,9%), ubytek przegrody międzykomorowej (4,3%) czy zwężenie zastawki płucnej (5,9%). Diagnostyka opiera się na badaniach prenatalnych (54% przypadków diagnozowanych po 20. tygodniu ciąży) oraz potwierdzeniu po urodzeniu za pomocą echokardiografii i rezonansu magnetycznego serca. Współczynnik sercowo-piersiowy >0,65 u noworodków koreluje z gorszym rokowaniem. Pacjenci wymagają corocznej kontroli klinicznej, w tym oceny elektrokardiograficznej i rezonansu magnetycznego, a także przedoperacyjnego badania elektrofizjologicznego, szczególnie przy obecności preekscytacji lub arytmii.
atrezja płucna, badanie elektrofizjologiczne, badanie elektrokardiograficzne, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, kardiomegalia, krążenie okrężne, migotanie przedsionków, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niescalenie lewej komory, niewydolność serca, obrzęk płodu, omdlenie, preekscytacja komór, przetrwały otwór owalny, rezonans magnetyczny serca, sinica, tachyarytmia, tolerancja wysiłku, trójwymiarowa echokardiografia, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, wrodzona wada serca, zastawka trójdzielna, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Diagnostyka i diagnoza
Arytmie serca charakteryzują się nieprawidłowym rytmem serca, manifestującym się jako tachykardia, bradykardia lub nieregularne bicie. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniającego objawy takie jak kołatanie serca, zawroty głowy czy omdlenia, oraz czynniki ryzyka i choroby współistniejące. Podstawowe badania obejmują standardowe EKG, które rejestruje elektryczną aktywność serca, oraz długotrwałe monitorowanie Holterem (24-48 godzin) i rejestratorem zdarzeń (7-30 dni), umożliwiające wykrycie sporadycznych arytmii. Wskazane jest także zastosowanie wszczepialnego rejestratora pętlowego, monitorującego rytm do 3 lat, szczególnie u pacjentów po udarze mózgu o nieznanej etiologii. Echokardiografia (ECHO) pozwala ocenić strukturę i funkcję serca, identyfikując potencjalne przyczyny arytmii, takie jak wady zastawkowe czy zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego.
ablacja, arytmia serca, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, holter EKG, kołatanie serca, kurczliwość mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, skrzeplina, test pochyleniowy, udar mózgu, układ przewodzący serca, wada zastawkowa, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia, zespół Brugadów, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki trójdzielnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki trójdzielnej charakteryzuje się dysfunkcją zastawki między prawym przedsionkiem a prawą komorą serca, co może prowadzić do niedomykalności lub zwężenia. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, w tym osłuchiwaniu serca w poszukiwaniu szmerów oraz ocenie objawów klinicznych takich jak zmęczenie, duszność i obrzęki. Kluczową rolę odgrywa echokardiografia, w tym przezklatkowa (TTE), przezprzełykowa (TEE) oraz trójwymiarowa (3D), które umożliwiają ocenę struktury zastawki, stopnia niedomykalności lub zwężenia oraz funkcji prawej komory i ciśnienia w tętnicy płucnej. Dodatkowo stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR), tomografię komputerową (CT), zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej oraz badania elektrokardiograficzne (EKG, Holter) w celu kompleksowej oceny stanu serca i różnicowania przyczyn dysfunkcji zastawki.
badanie echokardiograficzne, cewnikowanie serca, choroba zastawki serca, choroba zastawki trójdzielnej, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, elektrokardiogram, holter EKG, kardiolog, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, powiększenie wątroby, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa serca, TRI-SCORE, zabieg przezskórny, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, zespół rakowiaka, zwężenie zastawki trójdzielnej - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Obrzęk stanowi istotny element patofizjologiczny o szerokim spektrum klinicznym, którego precyzyjne prognozowanie jest kluczowe dla optymalizacji terapii i poprawy rokowania pacjentów. W udarze niedokrwiennym tętnicy środkowej mózgu złośliwy obrzęk mózgu zwiększa ryzyko śmierci do 40-80%, a wczesna interwencja chirurgiczna może obniżyć śmiertelność z 80% do 20%. Skala ASPECTSfu jest silnym predyktorem złośliwego obrzęku, a jej integracja z modelami EDEMA i nowoczesnym systemem HELMET (AUC do 0,76) umożliwia dynamiczne, godzinowe prognozowanie trajektorii obrzęku. W samoistnym krwotoku śródmózgowym względna objętość obrzęku (stosunek objętości obrzęku do krwiaka) jest niezależnym predyktorem lepszego wyniku funkcjonalnego (OR 0,09; 95% CI 0,01-0,64; P=0,016), podczas gdy większa objętość krwiaka koreluje z gorszym rokowaniem (OR 1,25; 95% CI 1,02-1,53; P=0,031). W hipoksyczno-niedokrwiennym uszkodzeniu mózgu (HIBI) modele radiomiczne na podstawie CT pozwalają na wczesne wykrycie obrzęku mózgu z czułością do 59% i swoistością do 78%, co jest istotne dla prognozowania neurologicznego wyniku po zatrzymaniu krążenia.
bewacyzumab, biopsja mięśnia sercowego, inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, krwotok śródmózgowy, mapowanie T2, obrzęk, obrzęk mięśnia sercowego, obrzęk mózgu, obrzęk okołoguzowy, ostry zespół wieńcowy, pozanaczyniowa woda płucna, późne wzmocnienie gadolinem, przerzuty do mózgu, rezonans magnetyczny serca, spontaniczne krążenie, uczenie maszynowe, udar niedokrwienny mózgu, wieloparametryczny rezonans magnetyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zatrzymanie krążenia, zespół DRESS, zespół takotsubo, złośliwy obrzęk mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie zastawki płucnej – Epidemiologia
Izolowane zwężenie zastawki płucnej stanowi 7-12% wrodzonych wad serca, z częstością występowania 1:2000-10000 żywych urodzeń, głównie o charakterze wrodzonym (95%). Występuje często jako wada izolowana lub w połączeniu z innymi wadami serca (25-50%), szczególnie w zespołach genetycznych takich jak zespół Noonan (mutacja PTPN11 u 50% pacjentów), Williamsa, Alagille’a, Downa czy delecji 22q11.2. Diagnostyka opiera się na echokardiografii dopplerowskiej, EKG, rezonansie magnetycznym serca (CMR), tomografii komputerowej (CCT) oraz cewnikowaniu serca. Klasyfikacja zwężenia według ESC 2020: łagodne (gradient ≤36 mm Hg), umiarkowane (36-64 mm Hg) i ciężkie (≥64 mm Hg). Monitorowanie zależy od stopnia zwężenia i wieku, z kontrolami co 2-5 lat u pacjentów bezobjawowych i ścisłą obserwacją niemowląt z umiarkowanym lub ciężkim zwężeniem.
angina paciorkowcowa, badanie Dopplera, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, echokardiografia doplerowska, elektrokardiogram, gorączka reumatyczna, long COVID, mutacja PTPN11, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki płucnej, przegroda międzykomorowa, przezskórna wymiana zastawki płucnej, rezonans magnetyczny serca, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, wrodzona wada serca, zakażenie SARS-CoV-2, zespół Alagille’a, zespół delecji 22q11.2, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Noonan, zespół rakowiaka, zespół Williamsa, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) to zapalny proces dotyczący mięśnia sercowego, najczęściej wywołany infekcjami wirusowymi (np. enterowirusy, wirus Coxsackie, COVID-19), reakcjami autoimmunologicznymi, polekowymi lub toksycznymi. Klinicznie może przebiegać od bezobjawowego do ciężkiego, z objawami takimi jak duszność, ból w klatce piersiowej, arytmie, obrzęki czy objawy niewydolności serca. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (markery sercowe: troponina, CK-MB, BNP), EKG, echokardiografii, rezonansie magnetycznym serca (CMR) oraz w wybranych przypadkach biopsji mięśnia sercowego. Leczenie jest zróżnicowane i zależy od nasilenia choroby – od odpoczynku i farmakoterapii (inhibitory ACE, beta-blokery, kortykosteroidy, diuretyki) po zaawansowane interwencje, takie jak mechaniczne wspomaganie krążenia (VAD, ECMO), kontrapulsacja wewnątrzaortalna (IABP) czy przeszczep serca. Szczególną uwagę zwraca się na pacjentów z piorunującym myocarditis, u których szybkie wdrożenie intensywnej terapii jest kluczowe dla przeżycia i powrotu do funkcji serca.
arytmia, beta-bloker, biopsja mięśnia sercowego, blok przedsionkowo-komorowy, cyklosporyna, diuretyk, echokardiografia dwuwymiarowa, elektrokardiogram, enterowirus, immunoglobulina dożylna, immunoterapia, infekcja wirusowa, inhibitor ACE, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kinaza kreatynowa, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, marker sercowy, mechaniczne wspomaganie krążenia, miokardium, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, peptyd natriuretyczny typu B, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, reakcja autoimmunologiczna, rezonans magnetyczny serca, troponina, urządzenie wspomagające pracę komór, wentylacja mechaniczna, wirus Coxsackie, wstrząs kardiogenny, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się powiększeniem i rozszerzeniem jednej lub obu komór serca z upośledzoną kurczliwością, definiowaną jako frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 40% lub frakcja skracania poniżej 25%. Diagnostyka wymaga wykluczenia innych przyczyn niewydolności komorowej, takich jak nadciśnienie tętnicze, choroby zastawkowe czy choroba wieńcowa (>50% zwężenia tętnic wieńcowych). Podstawowe badania obejmują echokardiografię (ocena powiększenia i funkcji komór), EKG (tachykardia zatokowa, niespecyficzne zmiany ST, blok lewej odnogi pęczka Hisa), RTG klatki piersiowej (kardiomegalia, zastój płucny), rezonans magnetyczny serca (CMR) z oceną LVEF i późnym wzmocnieniem gadolinowym (LGE), badania laboratoryjne (markery sercowe, BNP/NT-proBNP, badania infekcyjne i metaboliczne), Holter EKG oraz w wybranych przypadkach cewnikowanie serca i biopsję endomiokardialną. W diagnostyce różnicowej kluczowe jest wykluczenie choroby wieńcowej i przeciążenia ciśnieniowego lub objętościowego.
badanie holterowskie, biomarker sercowy, biopsja endomiokardialna, blok lewej odnogi pęczka Hisa, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa, duszność wysiłkowa, dysfunkcja skurczowa, elektrokardiogram, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, globalne odkształcenie podłużne, hemochromatoza, implantacja ICD, kardiomegalia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia zapalna, koronarografia, mutacja LMNA, N-końcowy pro-peptyd natriuretyczny typu B, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, nocna duszność napadowa, obrzęk obwodowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, ortopnoe, peptyd natriuretyczny typu B, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, późne wzmocnienie gadolinowe, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, sarkoidoza, skrzeplina przyścienna, stratyfikacja ryzyka, szmer sercowy, tachykardia zatokowa, tomografia komputerowa, troponina sercowa, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Epidemiologia
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest jedną z najczęstszych dziedzicznych chorób serca, z globalną częstością występowania około 0,2% (1 na 500 dorosłych), choć dane wskazują na możliwy wzrost do 1:200. Postać zastawkowa (obstrukcyjna, oHCM) stanowi około 70% przypadków, z częstością występowania w USA wynoszącą 1,65 na 10 000 osób, wyższą u mężczyzn (2,07/10 000) niż u kobiet (1,26/10 000), a szczyt zachorowań przypada na wiek 55-64 lata (4,82/10 000). Choroba wykazuje dwumodalny rozkład wieku zachorowań, z dominacją w trzeciej dekadzie życia u dorosłych oraz w drugiej dekadzie u dzieci. Istotnym problemem jest znaczna luka diagnostyczna – w USA tylko około 10% przypadków jest klinicznie rozpoznawanych, a jedynie 6% z nich manifestuje objawy. Epidemiologia HCM różni się geograficznie, z wyższą częstością w populacjach azjatyckich, gdzie przerost koniuszkowy stanowi do 40% przypadków, oraz niższą u Afroamerykanów, u których obserwuje się jednak cięższy przebieg choroby i wyższe ryzyko nagłej śmierci sercowej. Wzorzec dziedziczenia jest autosomalny dominujący, a około 60% przypadków ma charakter rodzinny, z niepełną penetracją i zmienną ekspresywnością.
ambulatoryjne monitorowanie EKG, badanie echokardiograficzne, badanie genetyczne, badanie morfologiczne, choroba spichrzeniowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczna choroba serca, kardiomiopatia przerostowa, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, objawy kardiomiopatii, penetracja genu, przeciążenie ciśnieniowe, przerost koniuszkowy, przerost lewej komory, rezonans magnetyczny serca, sportowiec wyczynowy, stratyfikacja ryzyka, terapia redukcji przegrody, zwężenie drogi odpływu - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona wada serca u dorosłych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrodzona wada serca (CHD) stanowi istotne wyzwanie kliniczne, zwłaszcza w populacji dorosłych (ACHD), gdzie ponad 90% pacjentów leczonych w dzieciństwie dożywa wieku dorosłego. Mimo to, mniej niż 30% z nich korzysta z wyspecjalizowanej opieki, co zwiększa ryzyko powikłań takich jak arytmie, niewydolność serca, infekcyjne zapalenie wsierdzia czy nagła śmierć sercowa. Diagnostyka opiera się na zaawansowanych metodach obrazowania (echokardiografia, MRI, TK, cewnikowanie), a opieka wymaga interdyscyplinarnego podejścia, w tym kardiologów specjalizujących się w wadach wrodzonych u dorosłych. Kluczowe jest monitorowanie zmian anatomicznych i fizjologicznych oraz dostosowanie terapii, w tym farmakologicznej i interwencyjnej, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta, w tym poradnictwa dotyczącego aktywności fizycznej, ciąży i zawodów.
arytmia, cewnikowanie serca, diagnoza pielęgniarska, echokardiografia, edukacja pacjenta, elektrofizjolog, infekcyjne zapalenie wsierdzia, interwencja pielęgniarska, kardiolog interwencyjny, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiowersja, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność prawej komory, niewydolność serca, perfuzja tkanek, pielęgniarka zaawansowanej praktyki, przeciek prawo-lewy, rezonans magnetyczny serca, równowaga płynów, rzut serca, sinica, tachyarytmia komorowa, tetralogia Fallota, tlenoterapia, tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, wrodzona wada serca u dorosłych, zakrzep krwi, zapalenie wsierdzia, zatorowość paradoksalna, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzykomorowej – Diagnostyka i diagnoza
Defekt przegrody międzykomorowej (VSD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, stanowiąc około 25-30% wszystkich wad u dzieci, z częstością występowania około 4,2 na 1000 żywych urodzeń. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na echokardiografii przezklatkowej z Dopplerem, która umożliwia ocenę wielkości ubytku, lokalizacji, przepływu krwi oraz stosunku przepływu płucnego do systemowego (Qp/Qs). W przypadku niejednoznacznych wyników zaleca się echokardiografię przezprzełykową. EKG i RTG klatki piersiowej dostarczają dodatkowych informacji o przerostach i powiększeniu serca, natomiast cewnikowanie serca jest zarezerwowane do oceny oporu naczyniowego płucnego i pomiarów hemodynamicznych. Wielkość ubytku determinuje objawy kliniczne i strategię leczenia: małe VSD są zwykle bezobjawowe i często zamykają się samoistnie, umiarkowane mogą wymagać farmakoterapii i interwencji, a duże VSD prowadzą do niewydolności serca i nadciśnienia płucnego, wymagając zwykle operacji przed 2. rokiem życia.
badanie dopplerowskie, cewnikowanie serca, choroba naczyń płucnych, defekt przegrody międzykomorowej, dwupłatkowa zastawka aortalna, echokardiografia płodowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog dziecięcy, kardiomegalia, kolorowy doppler, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, okluzja, opór naczyniowy płucny, powiększenie lewego przedsionka, przeciek lewo-prawy, przerost lewej komory, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, saturacja tlenowa, szmer holosystoliczny, tachypnoe, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Epidemiologia
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVR) to rzadka wada wrodzona serca, charakteryzująca się nieprawidłowym odpływem jednej lub kilku żył płucnych do prawego przedsionka lub układu żylnego systemowego, zamiast do lewego przedsionka. Występuje u około 0,1-0,7% populacji, z przewagą u kobiet i silnym powiązaniem z zespołem Turnera. W 80-90% przypadków prawostronne PAPVR współistnieje z ubytkiem w przegrodzie międzyprzedsionkowej. Kliniczna manifestacja jest zróżnicowana, często bezobjawowa, ale może obejmować duszność wysiłkową, zmęczenie, arytmie przedsionkowe, niewydolność prawego serca i nadciśnienie płucne. Diagnostyka opiera się na echokardiografii (TTE, TEE), tomografii komputerowej (MDCT) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), w tym 4D flow CMR, które umożliwiają precyzyjną ocenę anatomii i hemodynamiki. PAPVR może być wykrywane zarówno w okresie noworodkowym, jak i przypadkowo u dorosłych podczas zaawansowanych badań obrazowych.
angiografia cewnikowa, arytmia przedsionkowa, cewnikowanie prawego serca, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, duszność wysiłkowa, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki płucnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niedrożność żył płucnych, niewydolność prawego serca, obniżona frakcja wyrzutowa, poszerzenie prawej komory, przeciek lewo-prawy, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa wielorzędowa, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, układ żylny systemowy, wrodzona wada serca, zatoka wieńcowa, zespół Eisenmengera, zespół Turnera, żyła płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Epidemiologia
Niedomykalność zastawki mitralnej (MR) jest jedną z najczęstszych wad zastawkowych serca, dotykającą około 10% populacji, z umiarkowaną do ciężką postacią u około 2% dorosłych, szczególnie u osób powyżej 75. roku życia (częstość do 10-13%). W krajach rozwiniętych główną przyczyną pierwotnej MR jest wypadanie płatka zastawki mitralnej (MVP) związane ze zwyrodnieniem śluzakowatym, natomiast w krajach rozwijających się dominuje etiologia reumatyczna. Epidemiologia wykazuje różnice rasowe i etniczne, z wyższą częstością MVP u rasy białej, ale większą śmiertelnością u osób rasy czarnej. W populacji z niewydolnością serca umiarkowana do ciężkiej wtórna MR występuje u 36% pacjentów z HFrEF, 28% z HFmrEF i 20% z HFpEF, wiążąc się z gorszym rokowaniem i zwiększoną śmiertelnością (wzrost o 76% w ciężkiej postaci). Mimo wysokiej częstości, MR jest często niedodiagnozowana i niedostatecznie leczona, z 74% pacjentów kwalifikujących się do operacji pierwotnej MR niekierowanych na zabieg.
choroba reumatyczna serca, choroba zastawkowa serca, długotrwały COVID, dysfunkcja nerek, dyslipidemia, echokardiografia dopplerowska, echokardiogram, leczenie farmakologiczne, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, objętość lewej komory, obniżona frakcja wyrzutowa, obrazowanie serca, pierwotna niedomykalność mitralna, rezonans magnetyczny serca, SARS-CoV-2, wada zastawkowa serca, wtórna niedomykalność mitralna, wypadanie płatka zastawki mitralnej, wypadanie zastawki mitralnej, zachowana frakcja wyrzutowa, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej, zwyrodnienie śluzakowate zastawki - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Leczenie
Leczenie zwężenia cieśni aorty jest zindywidualizowane i zależy od wieku pacjenta, stopnia zwężenia oraz obecności innych wad serca. Farmakoterapia obejmuje leki obniżające ciśnienie tętnicze, prostaglandynę E1 (PGE1) u noworodków z krytycznym zwężeniem, leki inotropowe oraz diuretyki. Po zabiegu naprawczym często konieczne jest dalsze leczenie nadciśnienia tętniczego, stosując wazodylatatory (np. nitroprusydek sodu) i dożylne beta-blokery (np. esmolol). Złotym standardem leczenia chirurgicznego są techniki takie jak resekcja z zespoleniem koniec do końca, aortoplastyka z płatem z tętnicy podobojczykowej czy plastyka łatą, dostosowane do anatomii zwężenia. U starszych dzieci i dorosłych preferowane są przezskórne interwencje kardiologiczne, w tym angioplastyka balonowa i implantacja stentu, szczególnie u pacjentów powyżej 15 kg masy ciała. Stenty pokryte umożliwiają leczenie złożonych zwężeń i zmniejszają ryzyko restenozy oraz powikłań takich jak rozwarstwienie czy tętniaki.
angioplastyka balonowa, badanie echokardiograficzne, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, diuretyk, dysfagia, hipotonia, implantacja stentu, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie farmakologiczne, lek inotropowy, niewydolność serca, nitroprusydek sodu, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, rekoarktacja, restenoza, rezonans magnetyczny serca, rozwarstwienie, stent pokryty, tętniak, tętniak aorty, tomografia komputerowa, wada serca, wazodylator, zwężenie cieśni aorty - Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wada Ebsteina to rzadka, wrodzona wada zastawki trójdzielnej o zróżnicowanym rokowaniu, z wysoką śmiertelnością okołoporodową, szczególnie u płodów z fizjologią krążenia okrężnego i niedomykalnością płucną. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są: przepływ przez zastawkę płucną (przepływ wsteczny koreluje ze śmiertelnością, przepływ do przodu wskazuje na lepsze rokowanie), wiek ciążowy poniżej 32 tygodni, zwiększony wymiar pierścienia zastawki trójdzielnej (wysoki wskaźnik z-score), obecność wysięku osierdziowego oraz wsteczny przepływ w przewodzie tętniczym. Stopień atrializacji prawej komory determinuje jej funkcję i rokowanie, a współczynnik równy 1 u noworodków wskazuje na bardzo złe rokowanie. Śmiertelność noworodków wynosi 15-50% do 10. roku życia, a po 20 latach od operacji przeżywa około 76% pacjentów, choć 65% wymaga hospitalizacji z powodu powikłań sercowych.
anomalia Ebsteina, atrezja zastawki płucnej, atrializacja prawej komory, czynnik hemodynamiczny, kardiomiocyt, kardiomiopatia dziedziczna, krążenie okrężne, nagły zgon sercowy, niedomykalność płucna, niewydolność serca zastoinowa, pierścień zastawki trójdzielnej, przewód tętniczy, rezonans magnetyczny serca, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia przedsionkowa, wada Ebsteina, wariant liczby kopii, wysięk osierdziowy, zastawka płucna, zastawka trójdzielna - Leksykon chorób i schorzeń
Zawał serca – Diagnostyka i diagnoza
Zawał mięśnia sercowego (MI) stanowi nagłe zagrożenie życia, wymagające szybkiej diagnostyki i interwencji. Podstawą rozpoznania jest wykonanie elektrokardiogramu (EKG) w ciągu 10 minut od przyjęcia pacjenta, umożliwiającego identyfikację typu zawału (STEMI vs NSTEMI) oraz lokalizację uszkodzenia mięśnia sercowego. Kluczowe znaczenie mają również badania biochemiczne, zwłaszcza oznaczenie troponin sercowych (T i I), które wykazują wzrost już po 2-3 godzinach od początku zawału i pozostają podwyższone przez kilka dni. Dodatkowo, kinaza kreatynowa MB (CK-MB) wzrasta w ciągu 4-6 godzin i normalizuje się po 24-36 godzinach. Diagnostyka obrazowa, w tym echokardiografia, koronarografia, tomografia komputerowa (CT) oraz rezonans magnetyczny (MRI), pozwala na ocenę funkcji skurczowej lewej komory, identyfikację obszarów niedokrwienia oraz ocenę stanu tętnic wieńcowych, co jest niezbędne do planowania leczenia reperfuzyjnego. Czas od rozpoznania STEMI do rozpoczęcia leczenia reperfuzyjnego („door-to-balloon time”) powinien być krótszy niż 90 minut, co jest kluczowe dla ograniczenia rozległości uszkodzenia mięśnia sercowego i poprawy rokowania pacjenta.
badania biochemiczne krwi, badanie obrazowe, blizna pozawałowa, choroba refluksowa przełyku, echokardiografia, elektrokardiogram, funkcja skurczowa lewej komory, kinaza kreatynowa, koronarografia, marker sercowy, mięsień sercowy, niestabilna dławica piersiowa, oddział intensywnej opieki kardiologicznej, pęknięcie mięśnia brodawkowatego, pęknięcie przegrody międzykomorowej, pracownia hemodynamiki, rezonans magnetyczny serca, rozwarstwienie aorty, sztuczna inteligencja, tętnica wieńcowa, tomografia komputerowa serca, troponina sercowa, wysokoczuły test troponinowy, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zastawka serca, zator tętnicy płucnej, zawał NSTEMI, zawał serca, zawał STEMI - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Diagnostyka i diagnoza
Wczesne skurcze komorowe (WSK, PVCs) stanowią powszechne zaburzenie rytmu serca, występujące zarówno u osób zdrowych, jak i z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz podstawowych i zaawansowanych badaniach elektrokardiograficznych, takich jak 12-odprowadzeniowe EKG, monitorowanie Holtera (24-48 godzin) oraz próba wysiłkowa. WSK charakteryzują się poszerzonym zespołem QRS (>120 ms) o nieprawidłowej morfologii, a ich lokalizacja ogniska arytmogennego może być określona na podstawie morfologii zespołu QRS (blok lewej odnogi pęczka Hisa dla prawej komory, blok prawej odnogi dla lewej komory). Obciążenie WSK powyżej 10-15% całkowitej liczby pobudzeń w ciągu doby wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kardiomiopatii indukowanej przez WSK, a wartości >20% mogą wymagać interwencji terapeutycznej nawet u pacjentów bezobjawowych.
angiografia, badanie elektrofizjologiczne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, duszność, echokardiografia, EKG 12-odprowadzeniowe, elektrokardiogram, enzym sercowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiomiopatia indukowana skurczami komorowymi, kołatanie serca, morfologia krwi, obciążenie skurczami komorowymi, omdlenie, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa serca, wczesny skurcz komorowy, zawrót głowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka bloku serca wymaga wieloetapowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań dodatkowych. Podstawowym narzędziem jest 12-odprowadzeniowe EKG, które pozwala ocenić stopień (I°, II°, III°) i typ bloku (np. Mobitz I lub II), z kluczową interpretacją odstępu PR (>200 ms w bloku I°) oraz relacji załamków P i zespołów QRS. W przypadku okresowego występowania bloku stosuje się długotrwałe monitorowanie rytmu serca za pomocą Holtera (24-72 h), rejestratora zdarzeń lub wszczepialnego rejestratora pętlowego (3-5 lat). W razie wątpliwości diagnostycznych wykonuje się badanie elektrofizjologiczne, umożliwiające precyzyjną lokalizację bloku i ocenę mechanizmu zaburzeń przewodzenia. Dodatkowo, echokardiografia i rezonans magnetyczny serca pozwalają na ocenę struktury i funkcji mięśnia sercowego oraz wykrycie przyczyn strukturalnych bloku. Badania laboratoryjne (elektrolity, markery martwicy, poziomy leków, badania infekcyjne i immunologiczne) służą wykluczeniu odwracalnych przyczyn zaburzeń przewodzenia.
badanie dopplerowskie, badanie elektrofizjologiczne, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba autoimmunologiczna, choroba wieńcowa, echokardiografia, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, holter EKG, koronarografia, martwica mięśnia sercowego, monitoring holterowski, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, omdlenie, próba wysiłkowa, rejestrator pętlowy, rezonans magnetyczny serca, rozrusznik serca, stymulacja dwujamowa, troponina, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśnia sercowego, zawał serca, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową – Diagnostyka i diagnoza
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) to rzadka wada wrodzona serca (<1% wszystkich wad), charakteryzująca się całkowitą niedrożnością drogi odpływu prawej komory z powodu atrezji zastawki płucnej i brakiem komunikacji międzykomorowej. Wada ta prowadzi do krytycznej hipoksemii noworodków, objawiającej się sinicą, desaturacją, tachypnoe i objawami niewydolności serca. Diagnostyka prenatalna, możliwa w około 86% przypadków, opiera się na ultrasonografii i echokardiografii płodowej, pozwalając na ocenę anatomii zastawki płucnej, funkcji prawej komory, stanu zastawki trójdzielnej oraz przepływu przez przewód tętniczy, którego odwrócony kierunek jest charakterystyczny dla PA/IVS. Wczesne wykrycie umożliwia planowanie opieki, w tym podanie prostaglandyny E1 po urodzeniu oraz przygotowanie do interwencji kardiologicznych. W diagnostyce po urodzeniu stosuje się pulsoksymetrię, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografię oraz cewnikowanie serca z angiografią, które pozwala na ocenę krążenia wieńcowego i obecności RVDCC – istotnego czynnika rokowniczego.
angiografia, atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorowa, atrezja zastawki płucnej, badanie fizykalne, cewnikowanie serca, desaturacja, diagnostyka prenatalna, drożność przewodu tętniczego, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, komunikacja międzykomorowa, leczenie paliatywne, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niedrożność drogi odpływu prawej komory, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, przezierność karkowa, pulsoksymetria, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, saturacja krwi tlenem, sinica, stabilność hemodynamiczna, szmer holosystoliczny, tachypnoe, tętnica płucna, tomografia komputerowa, ultrasonografia płodu, wrodzona wada serca, zespół przetoczenia między bliźniętami - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie komór – Diagnostyka i diagnoza
Migotanie komór (VF) to krytyczne zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się chaotyczną, nieskoordynowaną aktywnością elektryczną mięśnia sercowego, prowadzącą do braku efektywnego pompowania krwi i nagłego zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu EKG, gdzie obserwuje się częstotliwość 300-400 uderzeń na minutę, brak rozpoznawalnych załamków P, QRS i T oraz nieregularne fale o zmiennej amplitudzie. Przedłużające się VF przechodzi od „grubego” do „drobnego” migotania, a następnie asystolii. Po stabilizacji pacjenta konieczne jest wykonanie szerokiego zakresu badań, w tym Holter EKG, echokardiografii, koronarografii, badań biochemicznych i genetycznych, aby potwierdzić przyczynę VF, ocenić stan serca i zaplanować profilaktykę nawrotów. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić torsade de pointes, częstoskurcz komorowy oraz artefakty elektryczne. Najczęstsze etiologie to choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatie, kanałopatie oraz zaburzenia elektrolitowe i toksykologiczne.
ablacja przezskórna, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, badania toksykologiczne, badanie elektrofizjologiczne, bloker kanału sodowego, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, echokardiografia, elektrokardiogram, holter EKG, idiopatyczne migotanie komór, kanałopatia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, koronarografia, lek antyarytmiczny, migotanie komór, monitorowanie EKG, nagłe zatrzymanie krążenia, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rentgen klatki piersiowej, resuscytacja, rezonans magnetyczny serca, test pochyleniowy, tomografia komputerowa serca, torsade de pointes, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenia elektrolitowe, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół krótkiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół złamanego serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół złamanego serca (kardiomiopatia takotsubo) to przejściowe osłabienie mięśnia sercowego, najczęściej wywołane intensywnym stresem emocjonalnym lub fizycznym, manifestujące się objawami podobnymi do ostrego zespołu wieńcowego, lecz bez niedrożności tętnic wieńcowych. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu choroby wieńcowej za pomocą koronarografii, a także na badaniach takich jak EKG, echokardiografia i oznaczenia enzymów sercowych. Stan ten dotyka głównie kobiety po menopauzie, z częstością występowania wzrastającą do 7,8%. W fazie ostrej konieczne jest monitorowanie hemodynamiczne, podawanie beta-blokerów, inhibitorów ACE i diuretyków oraz zapobieganie powikłaniom, takim jak niewydolność serca, arytmie czy zakrzepy. Większość pacjentów wraca do pełnej sprawności w ciągu 1-2 miesięcy, jednak ryzyko powikłań i nawrotów (około 5%) wymaga ścisłej obserwacji i długoterminowej opieki kardiologicznej.
arytmia, arytmia komorowa, beta-bloker, dławica piersiowa, duszność, echokardiografia, edukacja pacjenta, elektrokardiogram, enzymy sercowe, inhibitor ACE, kardiomiopatia nie-niedokrwienna, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, koronarografia, menopauza, mindfulness, niedobór estrogenów, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obrzęk płuc, osłabienie mięśnia sercowego, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, skrzeplina przyścienna, techniki relaksacyjne, terapia psychologiczna, udar mózgu, wstrząs kardiogenny, zakrzep krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół stresu pourazowego