aberracja chromosomalna
Aberracja chromosomalna to strukturalna lub liczbowa zmiana w chromosomach, która może prowadzić do zaburzeń rozwojowych, chorób genetycznych lub nowotworów. Zmiany te mogą dotyczyć zarówno chromosomów autosomalnych, jak i płciowych.
Aberracje strukturalne obejmują delecje (utrata fragmentu chromosomu), duplikacje (powielenie fragmentu), translokacje (przemieszczenie fragmentu między chromosomami), inwersje (odwrócenie fragmentu) oraz insercje (wstawienie fragmentu). Aberracje liczbowe to najczęściej aneuploidie, polegające na nieprawidłowej liczbie chromosomów, jak w zespole Downa (trisomia 21), zespole Edwardsa (trisomia 18) czy zespole Turnera (monosomia X).
Aberracje chromosomalne mogą powstawać spontanicznie podczas gametogenezy lub podziałów mitotycznych, a także pod wpływem czynników mutagennych jak promieniowanie jonizujące, niektóre leki czy substancje chemiczne. W diagnostyce stosuje się metody cytogenetyczne (kariotypowanie), FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ) oraz nowoczesne techniki molekularne jak aCGH (porównawcza hybrydyzacja genomowa do mikromacierzy) i NGS (sekwencjonowanie nowej generacji).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Akineton 2 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące biperydenu chlorowodorku, substancji czynnej leku Akineton, wskazują na brak toksyczności narządowej przy przewlekłym podawaniu u szczurów i psów, co jest istotne dla długoterminowej terapii. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania substancji, jednak brak jest długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy. W zakresie toksyczności ostrej, dane zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkt 4.9) odnoszą się do ryzyka związanego z jednorazowym przedawkowaniem biperydenu chlorowodorku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deferasirox MSN 90 mg
Analiza danych nieklinicznych dotyczących bezpieczeństwa deferazyroksu wykazała brak istotnego zagrożenia dla człowieka, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach na zwierzętach. Główne działania toksyczne obejmowały nefrotoksyczność, prawdopodobnie związaną z usuwaniem żelaza u zwierząt bez obciążenia żelazem, oraz zmętnienie soczewki (zaćmę) obserwowane u dorosłych i młodych zwierząt. Badania genotoksyczności wykazały negatywne wyniki in vitro (test Amesa i aberracji chromosomalnych), natomiast in vivo stwierdzono powstawanie mikrojąder w szpiku kostnym szczurów bez obciążenia żelazem przy podaniu dawek śmiertelnych, efekt nieobecny u zwierząt z nadmiarem żelaza. Dwuletnie badanie na szczurach oraz sześciomiesięczne badanie na transgenicznych myszach p53+/- nie wykazały działania rakotwórczego deferazyroksu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Myleran
Busulfan, substancja aktywna Myleranu, jest lekiem cytotoksycznym wymagającym stosowania pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii cytostatykami. Kluczowe jest systematyczne monitorowanie morfologii krwi w trakcie leczenia, aby zapobiec mielosupresji i aplazji szpiku. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu busulfanu z itrakonazolem lub metronidazolem, zwłaszcza w dużych dawkach stosowanych przed przeszczepem komórek macierzystych, ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności. W przypadku objawów toksyczności pulmonologicznej leczenie należy przerwać, a u pacjentów wymagających znieczulenia ogólnego utrzymywać stężenie tlenu na najniższym bezpiecznym poziomie. Busulfan jest metabolizowany głównie w wątrobie, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza ciężkimi, konieczna jest szczególna ostrożność. U chorych z przewlekłą białaczką szpikową wskazane jest zapobieganie hiperurykemii poprzez odpowiednie nawodnienie i stosowanie allopurynolu.
aberracja chromosomalna, allopurynol, aplazja szpiku kostnego, badanie krwi, benzodiazepina, brak laktazy, busulfan, choroba zarostowa żył wątrobowych, cyklofosfamid, czerwienica prawdziwa, dysfunkcja wątroby, dysplazja nabłonka, fenytoina, genotoksyczność, hiperurykemia, immunosupresja, itrakonazol, lek cytotoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, metronidazol, mielosupresja, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, nefropatia moczanowa, nietolerancja galaktozy, oogeneza, ostra białaczka, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, radioterapia, spermatogeneza, stan przedrakowy, toksyczność busulfanu, transformacja blastyczna, zespół zamknięcia żył wątrobowych, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, związek alkilujący - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mirtagen 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mirtazapiny (Mirtagen) obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. Nie wykazano działania teratogennego ani genotoksycznego, co potwierdza brak ryzyka mutagennego i dziedzicznych uszkodzeń DNA. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach przy ekspozycji dwukrotnie przekraczającej maksymalną ekspozycję terapeutyczną u ludzi zaobserwowano wzrost strat poimplantacyjnych, zmniejszenie masy ciała miotów oraz obniżenie przeżywalności młodych w pierwszych trzech dniach laktacji, co wskazuje na potencjalne ryzyko przy wysokich dawkach. Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały zmiany nowotworowe specyficzne gatunkowo (guzy tarczycy u szczurów, nowotwory wątrobowo-komórkowe u myszy), które są wynikiem adaptacyjnej indukcji enzymów wątrobowych i nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
aberracja chromosomalna, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, gruczoł tarczowy, guz tarczycy, indukcja enzymów wątrobowych, mirtazapina, mutacja genowa, nowotwór wątrobowo-komórkowy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, resorpcja zarodków, straty poimplantacyjne, toksyczność przewlekła, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonapiryna 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego wykazały brak działania rakotwórczego w długoterminowym eksperymencie na szczurach (0,5% w karmie przez 68 tygodni) oraz brak mutagenności w teście Amesa. Jednakże, in vitro zaobserwowano indukcję aberracji chromosomalnych w ludzkich fibroblastach, co sugeruje potencjał genotoksyczny. W zakresie wpływu na reprodukcję, kwas acetylosalicylowy wykazuje działanie teratogenne, embrio- i fetotoksyczne, zaburza implantację zarodka oraz hamuje owulację u szczurów, co wskazuje na negatywny wpływ na rozwój płodu i funkcje rozrodcze. U potomstwa zwierząt poddanych ekspozycji przed porodem odnotowano deficyty w uczeniu się, co może świadczyć o neurotoksycznym działaniu leku. Szczegółowe informacje dotyczące stosowania w ciąży dostępne są w charakterystyce produktu leczniczego (punkt 4.6).
aberracja chromosomalna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fibroblast ludzki, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hamowanie owulacji, implantacja zarodka, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, objawy toksyczne, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego, śpiączka, stężenie kwasu salicylowego w osoczu, test Amesa, uszkodzenie nerek - Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Itrakonazol jest przeciwwskazany w okresie ciąży, z wyjątkiem sytuacji zagrażających życiu matki, gdy korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Dane kliniczne wskazują na możliwe występowanie wad wrodzonych, takich jak deformacje szkieletu, wady układu moczowo-płciowego, sercowo-naczyniowego, narządu wzroku oraz aberracje chromosomalne, jednak bez jednoznacznego potwierdzenia związku przyczynowego. Badania na zwierzętach dają rozbieżne wyniki dotyczące wpływu itrakonazolu na reprodukcję, a lek przenika przez łożysko. Epidemiologiczne dane dotyczące krótkotrwałego stosowania w pierwszym trymestrze (np. w leczeniu kandydozy pochwy i sromu) nie wykazały zwiększonego ryzyka wad rozwojowych.
aberracja chromosomalna, anomalia układu sercowo-naczyniowego, badanie niekliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, deformacja szkieletu, itrakonazol, kandydoza pochwy i sromu, metoda antykoncepcyjna, ochrona antykoncepcyjna, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, substancja przeciwgrzybicza, substancja teratogenna, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada dróg moczowo-płciowych, wada wrodzona, wieloraka wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Niekliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem szlaków sygnalizacji VEGF. Zmiany dotyczyły kości, zębów, łożysk pazurów, narządów rozrodczych, tkanek hematologicznych, nerek oraz trzustki, pojawiając się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji ocenianej na podstawie AUC) powodowały zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowę zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko u populacji pediatrycznej. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji u dorosłych wywoływały zgony i nieprawidłowy rozwój narządów. Wątroba samic myszy wykazywała proliferacyjne zmiany przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi (AUC).
aberracja chromosomalna, AUC, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, pazopanib, potencjał rakotwórczy, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Afobam 0,5 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu wykazały brak mutagenności w testach in vitro (test Amesa) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów) przy dawkach do 100 mg/kg mc., co stanowi 500-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (10 mg/dobę). Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę) nie wykazały potencjału rakotwórczego. Badania na płodność u szczurów przy dawkach do 5 mg/kg mc./dobę (25-krotność dawki ludzkiej) nie wykazały negatywnego wpływu na reprodukcję. Jednak długoterminowe podawanie alprazolamu szczurzym samicom i samcom w dawkach 3-30 mg/kg mc./dobę (15-150-krotność dawki ludzkiej) spowodowało specyficzne zmiany okulistyczne, takie jak zaćma u samic oraz wrastanie naczyń w rogówkę u samców, pojawiające się po 11 miesiącach leczenia.
aberracja chromosomalna, alprazolam, badanie in vitro, badanie toksyczności, mutageneza bakteryjna, napad drgawkowy, narząd wzroku, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojąderkowy, test mikrojąderkowy in vivo, toksyczność przewlekła, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka