Klertis
Kapsułki twarde, 12,5 mg
Lek zawiera sunitynibu cyklaminian w różnych dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, dostępny w postaci twardych kapsułek wypełnionych pomarańczowymi granulkami. Stosowany jest w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego, raka nerkowokomórkowego z przerzutami oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki. Jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów z zaawansowanymi lub nieoperacyjnymi zmianami nowotworowymi, szczególnie po niepowodzeniu wcześniejszego leczenia. Jego działanie polega na hamowaniu wzrostu komórek nowotworowych i opóźnieniu postępu choroby.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie sunitynibem (Klertis) powinno być prowadzone przez doświadczonych onkologów, z indywidualnym dostosowaniem dawki w zależności od wskazania, tolerancji pacjenta oraz interakcji lekowych. Standardowa dawka dla GIST i MRCC wynosi 50 mg/dobę w schemacie 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy), z możliwością modyfikacji w zakresie 25-75 mg/dobę, zmienianej stopniowo o 12,5 mg. W pNET zalecana dawka to 37,5 mg/dobę podawana ciągle, z zakresem dawkowania 25-50 mg/dobę. W przypadku działań niepożądanych możliwe są przerwy w terapii oraz stopniowe zmiany dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami modulującymi CYP3A4: silne induktory mogą wymagać zwiększenia dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast silne inhibitory mogą wymagać redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), zawsze z monitorowaniem tolerancji.
U pacjentów w wieku ≥65 lat, z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) oraz z różnym stopniem niewydolności nerek, w tym ESRD i dializowanych, nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh C) nie jest zalecane. Klertis podaje się doustnie, z posiłkiem lub bez, a pominiętej dawki nie należy uzupełniać. W populacji pediatrycznej brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i dawkowania. Zaleca się rozważenie alternatywnych terapii w przypadku konieczności stosowania leków silnie wpływających na CYP3A4, aby minimalizować ryzyko interakcji i działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Klertis 12,5 mg
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP3A4, działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia przeciwnowotworowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, zmęczenie, biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, przebarwienia skóry oraz zespół ręka-stopa, jak i poważne powikłania hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość). Istotnym działaniem niepożądanym jest niedoczynność tarczycy, której częstość występowania waha się od 4% do 16% w zależności od typu nowotworu (MRCC, GIST, pNET). W badaniach klinicznych u pacjentów z guzami litymi odnotowano także poważne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, wydłużenie odstępu QTc (do >500 ms u 0,5% pacjentów) oraz nadciśnienie tętnicze, które występowało u 33,9% pacjentów z MRCC, z ciężkimi postaciami u 12%. Ponadto zgłaszano przypadki zatorowości płucnej (3,1% w GIST, 1,2% w MRCC) oraz perforacji przewodu pokarmowego i krwotoków, które mogą prowadzić do zgonu.
Analiza danych z badań klinicznych obejmujących 7115 pacjentów z GIST, MRCC i pNET wskazuje na konieczność monitorowania parametrów hematologicznych, czynności tarczycy, funkcji nerek i serca podczas terapii sunitynibem. Występowały przypadki ciężkich zakażeń, w tym martwiczego zapalenia powięzi, oraz poważnych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Długoterminowe stosowanie leku (2-6 lat) nie wiązało się z pojawieniem się nowych działań niepożądanych, jednak częstość niedoczynności tarczycy wzrastała w czasie. W przypadku przedawkowania brak jest swoistej odtrutki, a leczenie opiera się na standardowych procedurach wspomagających. Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym niewydolności wielonarządowej, rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego i nagłego zgonu, konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów oraz dostosowanie dawki sunitynibu w zależności od tolerancji i występujących działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Klertis 12,5 mg
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwotok, krwotok mózgowy, limfopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sunitynib, tętniak tętnicy, toksyczna martwica naskórka, torsade de pointes, udar mózgu, wstrząs, wysięk osierdziowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie tarczycy, zator tętnicy płucnej, zespół odwracalny tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona -
Profil bezpieczeństwa leku
Sunitynib (Klertis) jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na potencjalne ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt, wynikające z przenikania leku i/lub jego metabolitów do mleka. W trakcie terapii należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, gdyż lek może powodować zawroty głowy, co może wpływać na zdolność do bezpiecznego prowadzenia. Brak jest danych dotyczących interakcji sunitynibu z alkoholem, dlatego nie wydano specjalnych zaleceń w tym zakresie.
Sunitynib może być stosowany u pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat) bez konieczności modyfikacji dawki, gdyż nie wykazano istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności leczenia w porównaniu z młodszymi pacjentami. Również u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, nie jest wymagana zmiana dawki początkowej. Natomiast u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) nie zaleca się modyfikacji dawki, natomiast stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh C) jest niewskazane z powodu braku danych klinicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Klertis 12,5 mg
-
Przeciwwskazania
Sunitynib, dostępny w preparacie Klertis w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (w formie cyklaminianu), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub jakikolwiek składnik pomocniczy kapsułek. Reakcje alergiczne mogą obejmować objawy od łagodnych, takich jak świąd i wysypka, do ciężkich, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny. W przypadku potwierdzonej alergii na sunitynib lub składniki preparatu, dalsze stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią reakcji alergicznych na leki o podobnej strukturze chemicznej, gdzie konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka oraz rozważenie alternatywnych terapii.
Przed rozpoczęciem terapii Klertis wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, a w razie wątpliwości – wykonanie testów diagnostycznych w celu wykluczenia nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości podczas leczenia, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwalergiczne. Ponowne podanie sunitynibu u pacjentów z reakcją alergiczną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia reakcji. Przeciwwskazanie to dotyczy wszystkich dostępnych dawek Klertis (12,5 mg, 25 mg, 50 mg), niezależnie od zawartości substancji czynnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Klertis 12,5 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie sunitynibu, substancji czynnej preparatu Klertis dostępnego w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie standardowych procedur wspomagających, takich jak wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, o ile od przyjęcia leku upłynął krótki czas. W przypadku przedawkowania obserwuje się nasilenie działań niepożądanych zgodnych z profilem bezpieczeństwa sunitynibu, w tym objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, anemia), sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, zaburzenia rytmu), metaboliczne (hipoglikemia, hiperkaliemia), neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia świadomości), a także zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz zmiany skórne. Dawki wywołujące objawy są orientacyjne i zależą od indywidualnej ekspozycji, przy czym przekroczenie dawki terapeutycznej (>50 mg/dobę) zwiększa ryzyko powikłań.
Postępowanie terapeutyczne wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych, morfologii krwi, biochemii (ze szczególnym uwzględnieniem funkcji wątroby i nerek), elektrokardiografii oraz bilansu płynów i elektrolitów. Ze względu na długi okres półtrwania sunitynibu, obserwacja pacjenta powinna trwać kilka dni i być dostosowana do stanu klinicznego oraz szacowanej dawki przyjętej substancji. W ciężkich przypadkach wskazana jest hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii. Precyzyjne ustalenie dawki i rodzaju przyjętego preparatu (Klertis 12,5 mg, 25 mg lub 50 mg) jest kluczowe dla oceny ryzyka i planowania dalszego postępowania, przy czym kapsułki różnią się kolorem korpusu i wieczka, co może ułatwić identyfikację.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Klertis 12,5 mg
arytmia, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipoglikemia, kapsułka twarda, kreatynina, leczenie objawowe, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, parametry biochemiczne krwi, parametry życiowe, płukanie żołądka, procedura wspomagająca, profil bezpieczeństwa, sunitynib, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół ręka-stopa, żółtaczka -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne sunitynibu, substancji czynnej Klertis, wskazują na wieloukładową toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych u samców). Występowały także zmiany w układzie sercowo-naczyniowym (wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF), moczowym (rozrost komórek mezangium), endokrynnym (przerost płata przedniego przysadki) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniono genotoksyczności głównego metabolitu. Badania rakotwórczości wykazały u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wzrost ryzyka nowotworów żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy przy ekspozycjach ≥ 7,3-7,8-krotnie wyższych niż u ludzi przy zalecanej dawce.
Badania toksyczności reprodukcyjnej wykazały brak wpływu na płodność przy ekspozycjach klinicznych, jednak przy wyższych dawkach obserwowano atrezję pęcherzyków jajnikowych, zwyrodnienie ciałek żółtych, zmiany błony śluzowej macicy, zanik kanalików jąder i zmniejszenie liczby plemników (przy 25-krotnej ekspozycji względem ludzi). Embriotoksyczność obejmowała zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost resorpcji i utrat miotów u szczurów (5,5-krotna ekspozycja) i królików (3-krotna ekspozycja). Teratogenność manifestowała się wadami szkieletu u szczurów oraz rozszczepem wargi i podniebienia u królików, przy stężeniach odpowiadających lub przekraczających kliniczne. W badaniach pre- i postnatalnych u szczurów odnotowano zmniejszenie masy ciała potomstwa przy ekspozycji ≥ 2,3-krotnej względem ludzi. Wyniki te podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu sunitynibu u kobiet w ciąży oraz monitorowania potencjalnych działań niepożądanych w trakcie terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 12,5 mg
aberracja chromosomowa, atrezja pęcherzykowa, atrofia jąder, badanie toksykologiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, implantacja zarodka, klastogenność, krwawienie z przewodu pokarmowego, mutagenność, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, pheochromocytoma, poliploidia, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozszczep podniebienia, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa szkieletu, zanik limfoidalny -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Klertis zawiera sunitynib w formie sunitynibu cyklaminianu, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Każda kapsułka zawiera odpowiednią ilość substancji czynnej oraz substancje pomocnicze takie jak mannitol, kroskarmeloza sodowa, powidon K30 i magnezu stearynian. Otoczki kapsułek różnią się składem barwników w zależności od dawki, zawierając m.in. tytanu dwutlenek (E171) oraz różne tlenki żelaza (E172). Kapsułki są samozamykające się typu Coni-Snap, bez oznaczeń graficznych, z pomarańczowymi granulkami w środku, a ich rozmiary i kolorystyka korpusu oraz wieczka różnią się w zależności od dawki: 12,5 mg (rozmiar 3, długość 15,9 mm), 25 mg (rozmiar 2, długość 18 mm) oraz 50 mg (rozmiar 0, długość 21,7 mm).
Klertis jest dostępny w opakowaniach zawierających 28 kapsułek w blistrze PVC/Aclar/Aluminium lub 30 kapsułek w butelce HDPE z zakrętką zabezpieczającą przed dziećmi. Okres ważności produktu wynosi 3 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Produkt nie wykazuje niezgodności farmaceutycznych, co potwierdza stabilność i bezpieczeństwo stosowania w ramach zaleceń terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Klertis 12,5 mg
dwutlenek tytanu, granulki, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, sunitynib, sunitynib cyklaminian, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, żelatyna -
Właściwości farmakodynamiczne
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego, hamującym receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz tworzenia przerzutów. Podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakologiczną jak związek macierzysty. Skuteczność i bezpieczeństwo sunitynibu oceniano u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynibu guzami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST). W badaniu fazy III, randomizowanym i kontrolowanym placebo, mediana czasu do progresji (TTP) wyniosła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w grupie leczonej sunitynibem (50 mg/d, schemat 4/2), w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo. Ponadto, leczenie sunitynibem istotnie wydłużyło przeżycie całkowite (OS) z HR=0,491 (95% CI: 0,290–0,831), co wskazuje na dwukrotnie mniejsze ryzyko zgonu w porównaniu z placebo.
Sunitynib wykazuje również potwierdzoną skuteczność w leczeniu przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W MRCC oceniano czas przeżycia bez progresji (PFS) oraz wskaźniki obiektywnych odpowiedzi (ORR) zarówno u pacjentów wcześniej nieleczonych, jak i po terapii cytokinami, uzyskując korzystne wyniki. W przypadku pNET głównym parametrem skuteczności był czas przeżycia bez progresji choroby, który również uległ wydłużeniu pod wpływem terapii sunitynibem. Wyniki badań klinicznych potwierdzają, że sunitynib jest efektywną opcją terapeutyczną w zaawansowanych nowotworach, szczególnie u pacjentów z opornością lub nietolerancją imatynibu, oferując istotne korzyści w zakresie kontroli choroby i przeżycia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Klertis 12,5 mg
angiogeneza nowotworowa, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie ślepe, badanie randomizowane, czas do progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, GIST, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, MRCC, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objaw toksyczności, oporność na imatynib, ORR, PFS, pNET, progresja choroby, proliferacja komórek białaczkowych, proliferacja komórek nowotworowych, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, terapia cytokinami, TTP, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka -
Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne profile w obu grupach. Po doustnym podaniu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach (tmax), a przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność leku. Sunitynib i jego aktywny metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. W zakresie dawek 25-100 mg farmakokinetyka jest liniowa, a podczas wielokrotnego podawania dochodzi do kumulacji stężenia sunitynibu (3-4-krotne zwiększenie) i metabolitu (7-10-krotne zwiększenie), osiągając stan równowagi między 10. a 14. dniem terapii z łącznym stężeniem osoczowym 62,9-101 ng/ml. Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu.
Farmakokinetyka sunitynibu nie ulega istotnym zmianom u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CLkr < 80 ml/min), choć u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek ekspozycja ogólnoustrojowa jest zmniejszona o 47% dla sunitynibu i 31% dla metabolitu. Analizy populacyjne wykazały brak konieczności dostosowania dawki początkowej w zależności od masy ciała czy sprawności fizycznej (ECOG), choć kobiety mogą mieć o około 30% mniejszy klirens pozorny (CL/F) sunitynibu, co nie wymaga zmiany dawkowania. W populacji pediatrycznej wiek i powierzchnia ciała wpływają na klirens sunitynibu i jego metabolitu, a dawka około 20 mg/m² na dobę pozwala uzyskać ekspozycję porównywalną do dorosłych leczonych dawką 50 mg/dobę. Dawkowanie u dzieci rozpoczyna się zwykle od 15 mg/m², z możliwością zwiększenia do 30 mg/m², nie przekraczając 50 mg/dobę, z uwzględnieniem tolerancji i bezpieczeństwa pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Klertis 12,5 mg
aktywność AlAT, białko oporności raka piersi, białko osocza, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, induktor enzymatyczny, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi stężeń, substrat BCRP, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Klertis (sunitynib) wykazuje niewielki, ale istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, głównie ze względu na częste działania niepożądane takie jak zawroty głowy (występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów), uczucie zmęczenia, bóle głowy oraz zaburzenia widzenia (np. zwiększone łzawienie). Ponadto, sunitynib może wywoływać poważne neurologiczne działania niepożądane, w tym drgawki, neuropatię obwodową, parestezje, niedoczulicę i przeczulicę, które mogą znacząco obniżać kontrolę nad pojazdem i czas reakcji kierowcy. Rzadkie, ale krytyczne zdarzenia, takie jak krwotok mózgowy, udar mózgu czy zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (RPLS), wymagają bezwzględnego zakazu prowadzenia pojazdów. W zakresie układu sercowo-naczyniowego, bardzo częstym działaniem niepożądanym jest nadciśnienie tętnicze, z ciężkim nadciśnieniem (ciśnienie skurczowe > 200 mm Hg lub rozkurczowe > 110 mm Hg) u 4,7% pacjentów z guzami litymi, a także niedokrwienie mięśnia sercowego, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, zastoinowa niewydolność serca i zawał mięśnia sercowego, które mogą prowadzić do nagłego pogorszenia stanu podczas prowadzenia pojazdu.
Lekarz przepisujący Klertis powinien przeprowadzić indywidualną ocenę ryzyka, uwzględniając choroby współistniejące, wiek pacjenta, inne leki oraz specyfikę pracy wymagającej prowadzenia pojazdów. Należy szczególnie monitorować objawy neurologiczne i kardiologiczne podczas terapii, zwracając uwagę na zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia widzenia oraz objawy poważnych powikłań. Pacjentów z przerzutami do OUN, chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz osoby w podeszłym wieku należy traktować ze szczególną ostrożnością, rozważając czasowy lub stały zakaz prowadzenia pojazdów. Lekarz powinien jasno informować o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia drgawek, ciężkiego nadciśnienia, poważnych zaburzeń kardiologicznych lub znacznych zaburzeń widzenia. Dokumentacja przekazanych informacji oraz regularne kontrole są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta i otoczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Klertis 12,5 mg
ból głowy, choroba wieńcowa, drgawki, działanie neurologiczne niepożądane, działanie niepożądane, Klertis, krwotok mózgowy, łzawienie, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrzęk powiek, parestezja, produkt leczniczy, przeczulica, przerzuty do OUN, sunitynib, udar mózgu, zaburzenie widzenia, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zmęczenie, zmniejszenie frakcji wyrzutowej -
Wskazania do stosowania
Sunitynib, dostępny w postaci kapsułek twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest wskazany do leczenia trzech głównych typów nowotworów u dorosłych: nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W przypadku GIST terapia sunitynibem jest zalecana u pacjentów z guzami nieoperacyjnymi i/lub przerzutami, którzy wykazali oporność lub nietolerancję na imatynib. W leczeniu RCC sunitynib może być stosowany zarówno jako terapia pierwszego rzutu w zaawansowanym lub przerzutowym stadium choroby, jak i po progresji po wcześniejszych terapiach, szczególnie u pacjentów z korzystnym lub pośrednim rokowaniem. W terapii pNET lek jest wskazany u pacjentów z wysoko zróżnicowanymi, nieoperacyjnymi guzami lub przerzutami, u których udokumentowano progresję choroby w badaniach obrazowych lub klinicznej ocenie stanu pacjenta.
Decyzja o zastosowaniu sunitynibu powinna być oparta na kompleksowej ocenie klinicznej oraz historii leczenia pacjenta. W GIST kluczowe jest rozróżnienie przyczyn niepowodzenia terapii imatynibem (pierwotna lub wtórna oporność, nietolerancja), co ma wpływ na rokowanie i skuteczność dalszego leczenia. W RCC sunitynib może być stosowany bez konieczności wcześniejszego leczenia innymi lekami, co odróżnia to wskazanie od GIST. W przypadku pNET istotne jest potwierdzenie progresji choroby, co wskazuje na aktywny proces nowotworowy potencjalnie podatny na terapię sunitynibem. Dostępność trzech dawek leku (12,5 mg, 25 mg, 50 mg) umożliwia indywidualne dostosowanie schematu leczenia do potrzeb pacjenta, co jest istotne w kontekście tolerancji i skuteczności terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Klertis 12,5 mg
choroba miejscowo zaawansowana, GIST, guz neuroendokrynny trzustki, kapsułka twarda, leczenie pierwszego rzutu, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór wysoko zróżnicowany, oporność nowotworu, parametr laboratoryjny, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, RCC, sunitynib, terapia imatynibem, wtórna oporność