faza eliminacji

Faza eliminacji, znana również jako faza kataboliczna, to istotny etap w procesie metabolicznym organizmu, podczas którego dochodzi do usuwania zbędnych produktów przemiany materii. W kontekście medycznym, faza ta obejmuje procesy detoksykacji i wydalania substancji, które mogłyby być potencjalnie szkodliwe dla organizmu.

W nerkach faza eliminacji oznacza filtrowanie krwi i usuwanie produktów przemiany materii, toksyn, nadmiaru elektrolitów oraz wody poprzez mocz. W wątrobie natomiast obejmuje procesy biotransformacji ksenobiotyków i endogennych metabolitów, przygotowując je do wydalenia z organizmu. Zaburzenia fazy eliminacji mogą prowadzić do kumulacji toksyn i rozwoju różnych stanów patologicznych.

W farmakologii faza eliminacji odnosi się do procesu usuwania leku z organizmu, co ma kluczowe znaczenie dla określenia dawkowania i częstotliwości podawania leków. Parametry takie jak okres półtrwania eliminacji czy klirens leku są istotne w planowaniu terapii i minimalizowaniu ryzyka działań niepożądanych wynikających z kumulacji substancji aktywnych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 300 mg

Pregabalina, substancja czynna produktu leczniczego Pragiola, charakteryzuje się przewidywalnym i liniowym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo, a stan stacjonarny ustala się w ciągu 24-48 godzin. Pokarm opóźnia wchłanianie, zmniejszając Cmax o 25-30% i wydłużając Tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa na całkowitą ilość wchłoniętej substancji. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowana (ok. 98% wydalana w postaci niezmienionej przez nerki), a jej okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny u dorosłych. Klirens osoczowy i nerkowy koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób dializowanych (po hemodializie dawka uzupełniająca). Nie obserwuje się istotnego wpływu płci ani zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę pregabaliny.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, dawka wielokrotna, dializoterapia, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pregabalina, racemizacja, stan stacjonarny, Tmax, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapin Krka 5 mg

Olanzapina, substancja czynna preparatu Olanzapin Krka, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 5-8 godzin. Wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~93%), głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika bariery krew-mózg. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji wykazuje zmienność zależną od wieku, płci i palenia tytoniu, wynosząc od 30,4 do 51,8 godzin, a klirens od 17,5 do 27,7 l/godz. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ok. 57% w postaci metabolitów). U osób starszych (≥65 lat) i kobiet obserwuje się wydłużony okres półtrwania i zmniejszony klirens, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, skracając okres półtrwania i zwiększając klirens olanzapiny.
10-N-glukuronid, bariera krew-mózg, biodostępność olanzapiny, biotransformacja olanzapiny, CYP1A2, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tiaprid PMCS 100 mg

Tiapryd, substancja czynna leku Tiaprid PMCS (tabletki 100 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) około 1 godziny oraz maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) średnio 560 ng/ml. Biodostępność doustna wynosi 75-78%, a lek wykazuje niemal całkowity brak wiązania z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji na poziomie wypierania z połączeń białkowych. Objętość dystrybucji wynosi 1,43 l/kg, wskazując na dobrą penetrację do tkanek. Tiapryd ulega minimalnemu metabolizmowi (około 15% dawki), a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 75% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin, przy klirensie nerkowym średnio 18 l/h. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi 3-5 godzin, co jest podobne niezależnie od drogi podania.
biodostępność po podaniu doustnym, biodostępność tiaprydu, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, faza eliminacji, klirens nerkowy, koniugaty leku, maksymalne stężenie, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, przemiany metaboliczne, przesączanie kłębuszkowe, Tiaprid PMCS, tiapryd, uwalnianie natychmiastowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Captopril Jelfa 12,5 mg

Kaptopryl charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 75%, z szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 60-90 minut, co przekłada się na szybki początek działania terapeutycznego. Pokarm może obniżać wchłanianie leku o 30-40%, dlatego zaleca się podawanie na czczo. Kaptopryl wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (25-30%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie wypierania z białek. Lek nie przenika istotnie przez barierę krew-mózg, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 2 godzin, co wymaga wielokrotnego dawkowania w ciągu doby. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem ponad 95% dawki w moczu w ciągu 24 godzin, z czego 40-50% w formie niezmienionej substancji czynnej.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dostępność biologiczna, faza eliminacji, kaptopryl, karmienie piersią, metabolit dwusiarczkowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, przenikanie leku do mleka matki, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, upośledzona funkcja nerek, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cefepime AptaPharma 1 g

Cefepim wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 250 mg do 2 g (iv) oraz od 500 mg do 2 g (im), z szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 18 L, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (<19%). Lek nie kumuluje się przy dawkowaniu do 2 g co 8 godzin przez 9 dni. Cefepim przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, osiągając stężenia terapeutyczne, np. w moczu do 3120 µg/g (po 2 g iv w ciągu 0-4 h), w płynie otrzewnowym 18,3 µg/mL oraz w śluzie oskrzelowym 24,1 µg/mL. Metabolizm jest minimalny, z głównym metabolitem N-tlenkiem N-metylopirolidyny stanowiącym około 7% dawki.
cefepim, dializa otrzewnowa ambulatoryjna, dystrybucja leku, encefalopatia odwracalna, faza eliminacji, hemodializa, klirens całkowity, klirens nerkowy, kumulacja leku, N-tlenek N-metylopirolidyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn otrzewnowy, płyn śródmiąższowy, płyn ustrojowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, śluz oskrzelowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Lekam 15 mg

Olanzapina w formie tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej jest farmakokinetycznie biorównoważna z tabletkami powlekanymi, z podobnym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (5-8 godzin) oraz stopniem wchłaniania, niezależnie od obecności pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~93%) i jest metabolizowany głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem cytochromów CYP1A2 i CYP2D6. Dominującym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający do OUN, a metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną niż substancja macierzysta. Okres półtrwania olanzapiny u osób zdrowych wynosi średnio 33,8 godziny, z istotnymi różnicami zależnymi od wieku, płci i palenia tytoniu, które wpływają na klirens i eliminację leku.
bariera krew-mózg, bilans masy, biodostępność leku, biotransformacja olanzapiny, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji, izoforma CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, okres półtrwania, sprzęganie i utlenianie, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon substancji czynnych
Ginkgolid – Właściwości farmakokinetyczne

Ginkgolidy A, B oraz bilobalid, będące głównymi terpenolaktonami w standaryzowanych wyciągach z liści Ginkgo biloba L., charakteryzują się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą odpowiednio 80%, 88% i 79%. Maksymalne stężenia w osoczu zależą od postaci farmaceutycznej i dawki; dla dawki 120 mg w tabletkach stężenia wynoszą: ginkgolid A 16-22 ng/ml, ginkgolid B 8-10 ng/ml, bilobalid 27-54 ng/ml, natomiast w roztworze odpowiednio 25-33 ng/ml, 9-17 ng/ml i 19-35 ng/ml. Cmax osiągane jest szybko, w ciągu 1-2 godzin po podaniu, co wskazuje na efektywną absorpcję substancji czynnych.
absorpcja substancji aktywnych, bezwzględna biodostępność, bilobalid, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, droga eliminacji, eliminacja z kałem, faza eliminacji, frakcja terpenowa, ginkgo biloba, ginkgolidy, miłorząb japoński, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, stężenie w osoczu, terpenolaktony, wyciąg z miłorzębu, wydalanie w niezmienionej postaci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Taromentin 875 mg + 125 mg

Preparat Taromentin, zawierający amoksycylinę (875 mg) i kwas klawulanowy (125 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax około 1 godziny dla obu składników. Farmakokinetyka wykazuje podobny przebieg stężeń w osoczu, z Cmax dla amoksycyliny wynoszącym 11,64 ± 2,78 μg/ml i dla kwasu klawulanowego 2,18 ± 0,99 μg/ml. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 L/kg dla amoksycyliny i 0,2 L/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Obie substancje przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak amoksycylina nie osiąga istotnych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym. Metabolizm amoksycyliny obejmuje częściowe przekształcenie do nieaktywnego kwasu penicylinowego, a kwas klawulanowy jest intensywnie metabolizowany i wydalany drogami nerkowymi i pozanerkowymi. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens całkowity około 25 L/h.
amoksycylina i kwas klawulanowy, bariera łożyskowa, biodostępność, faza eliminacji, klirens całkowity, kumulacja amoksycyliny, kwas penicylinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, retencja tkankowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie amoksycyliny, wydalanie w postaci niezmienionej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Masultab 100 mg

Amisulpryd, substancja czynna preparatu Masultab, charakteryzuje się dwufazowym profilem wchłaniania po podaniu doustnym, z pierwszym maksimum stężenia w osoczu około 1 godziny (39±3 ng/mL) oraz drugim maksimum po 3-4 godzinach (54±4 ng/mL) dla dawki 50 mg. Całkowita biodostępność wynosi 48%, a objętość dystrybucji 5,8 L/kg, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Amisulpryd wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na tym poziomie. Metabolizm leku jest ograniczony, z identyfikacją dwóch nieaktywnych metabolitów stanowiących około 4% dawki, co zmniejsza potencjał interakcji enzymatycznych. Okres półtrwania wynosi około 12 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz lub dwa razy na dobę.
amisulpryd, białka osocza, biodostępność, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, działanie farmakologiczne, enzymy wątrobowe, faza eliminacji, interakcje lekowe, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w osoczu, Masultab, metabolity nieaktywne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, profil wchłaniania, stężenie we krwi, zaburzenia psychotyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg

Telmisartan HCT EGIS to preparat łączący telmisartan (40 mg lub 80 mg) z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg), którego farmakokinetyka wykazuje brak wzajemnego wpływu obu składników u zdrowych osób. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, a jego absorpcja jest nieznacznie obniżona przez pokarm (spadek AUC o 6-19%), co nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest metabolizowany przez sprzęganie do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97% dawki), z okresem półtrwania powyżej 20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie przez nerki (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.
acyloglukuronid, biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, biotransformacja, cytochrom P450, czas maksymalnego stężenia, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 82,5 mg

Pregabalina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Lusama) wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 82,5-660 mg/dobę, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 72-96 godzinach. Po podaniu dawki 330 mg raz na dobę po wieczornym posiłku (800-1000 kcal, 50% tłuszczu) uzyskuje się średnie Cmax 3851 ng/mL i AUCtau 59501 ng·h/mL, z Tmax około 12 godzin, co wskazuje na wolniejsze i bardziej równomierne uwalnianie w porównaniu do podawania tradycyjnej formy pregabaliny 150 mg dwa razy na dobę (Cmax 4067 ng/mL, Tmax 3 h, AUCtau 58197 ng·h/mL). Biodostępność pregabaliny jest istotnie obniżona (o 30-50%) przy podaniu na czczo. Lek nie wiąże się z białkami osocza, jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, a jego klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach dializy). Okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny u osób z prawidłową funkcją nerek. Metabolizm pregabaliny jest minimalny (<2%), a brak racemizacji enancjomerów potwierdza stabilność stereochemiczną substancji.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax i AUC, dawka dodatkowa, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, klirens skorygowany, laktacja, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pozorna objętość dystrybucji, pregabalina o przedłużonym uwalnianiu, racemizacja enancjomerów, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, upośledzona funkcja nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Entecavir Aurovitas 1 mg

Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-1,5 godziny po podaniu doustnym. Biodostępność leku wynosi co najmniej 70%, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,1-1 mg. Stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 6-10 dniach dawkowania raz na dobę, z kumulacją około 2-krotną. Cmax i Cmin w stanie równowagi dla dawki 0,5 mg wynoszą odpowiednio 4,2 i 0,3 ng/ml, a dla dawki 1 mg – 8,2 i 0,5 ng/ml. Podanie entekawiru z posiłkiem wysokotłuszczowym lub lekkim opóźnia wchłanianie i zmniejsza Cmax o 44-46% oraz AUC o 18-20%, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów opornych na lamiwudynę. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~13%), minimalny metabolizm (głównie glukuronidy i siarczany) oraz jest eliminowany głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 360-471 ml/min i okresem półtrwania 128-149 godzin. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie wymaga modyfikacji dawkowania.
analog nukleozydu, antygen HBeAg, biodostępność leku, biorównoważność, cyklosporyna A, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, metabolit fazy II, metabolit utleniony, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, równowaga dynamiczna, stężenie w osoczu, takrolimus, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, wysokotłuszczowy posiłek, zakażenie HBV
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neuroas 150 mg

Neuroas, zawierający 150 mg kwasu acetylosalicylowego w formie tabletek dojelitowych, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Po podaniu doustnym lek jest wchłaniany głównie w proksymalnym odcinku jelita grubego, gdzie kwas acetylosalicylowy ulega częściowej hydrolizie do kwasu salicylowego już podczas wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po około 5 godzinach dla kwasu acetylosalicylowego i 6 godzinach dla kwasu salicylowego przy podaniu na czczo, natomiast przyjmowanie leku z pokarmem opóźnia te wartości o około 3 godziny. Objętość dystrybucji kwasu acetylosalicylowego wynosi około 0,16 l/kg masy ciała, a zarówno on, jak i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza. Kwas salicylowy przenika przez barierę łożyska, do mleka matki oraz do płynu stawowego, co ma istotne implikacje kliniczne u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera łożyska, dysfagia, faza eliminacji, hydroliza kwasu salicylowego, kinetyka wchłaniania, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, proksymalny odcinek jelita grubego, sprzężenie z glicyną, stężenie w osoczu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Vivanta 150 mg

Pregabalina wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny w zalecanym zakresie dawek dobowych, z niewielkimi różnicami międzyosobniczymi (<20%). Po podaniu doustnym na czczo szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Pokarm opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowite wchłanianie. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, ma pozorną objętość dystrybucji około 0,56 l/kg i jest minimalnie metabolizowana (98% wydalana w postaci niezmienionej przez nerki). Okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny, a klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz dializowanych (po hemodializie stężenie leku spada o około 50%).
analiza farmakokinetyczna populacji, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, dawka leku, enancjomer, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm w organizmie, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania, pacjent dializowany, padaczka, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, racemizacja, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daktarin-oral 20 mg/g

Mikonazol, substancja czynna żelu Daktarin-oral (20 mg/g), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla jego działania przeciwgrzybiczego w jamie ustnej. Po aplikacji dawki 60 mg mikonazolu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 31-49 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (88,2%, głównie albuminami) oraz znaczącym wiązaniem z erytrocytami (10,6%), co wpływa na jego dystrybucję. Mikonazol ulega intensywnemu metabolizmowi, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem. Biologiczny okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 20-25 godzin, co determinuje czas utrzymywania się terapeutycznych stężeń leku w organizmie.
albuminy surowicy, biotransformacja, Cmax, czerwone krwinki, Daktarin-oral, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, faza eliminacji, hemodializa, mikonazol, okres półtrwania biologiczny, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, stężenie substancji czynnej w osoczu, substancja czynna, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, żel do jamy ustnej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azycyna 200 mg/5 ml

Azytromycyna charakteryzuje się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 0,4 μg/ml osiąganym po 2-3 godzinach od dawki 500 mg. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (VVss 31,1 l/kg), z koncentracjami w tkankach nawet do 50-krotnie wyższymi niż w osoczu, co jest kluczowe dla jego skuteczności przeciwbakteryjnej. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne i zależne od stężenia (12-52%). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, a eliminacja odbywa się głównie przez żółć, z udziałem licznych metabolitów, które nie wykazują istotnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności nerek (GFR >40 ml/min) wzrost Cmax i AUC0-120 jest minimalny (odpowiednio 5,1% i 4,2%), natomiast u ciężko niewydolnych nerek obserwuje się znaczny wzrost tych parametrów (61% i 35%).
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, Azycyna, azytromycyna, białko osocza, biodostępność, chromatografia cieczowa, demetylacja, dystrybucja w organizmie, eliminacja substancji czynnej, fagocyt, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens wątrobowy, koniugat kladynozy, mechanizm kompensacyjny, metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ognisko zapalne, okres półtrwania, populacja pediatryczna, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, test mikrobiologiczny, wchłanianie, wydalanie z moczem, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Fosfomycyna – Właściwości farmakokinetyczne

Fosfomycyna, podawana doustnie w postaci fosfomycyny z trometamolem, charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 33-53% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Trometamol poprawia rozpuszczalność i biodostępność leku, nie wpływając na jego farmakokinetykę. Pokarm może wydłużać czas wchłaniania i obniżać maksymalne stężenia fosfomycyny w surowicy i moczu, jednak całkowita ilość wydalana z moczem pozostaje niezmieniona. Po podaniu dawki 3 g, stężenie fosfomycyny w moczu utrzymuje się powyżej MIC wynoszącego 128 μg/ml przez co najmniej 24 godziny, zarówno na czczo, jak i po posiłku, choć czas osiągnięcia stężenia maksymalnego wydłuża się o około 4 godziny po posiłku. Lek nie ulega metabolizmowi, nie wiąże się z białkami osocza i jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem (40-50% dawki), z okresem półtrwania około 4 godzin. Wydalanie z kałem stanowi 18-28% dawki i ma znaczenie drugorzędne.
bariera łożyskowa, biodostępność całkowita, dostępność biologiczna, faza eliminacji, fosfomycyna z trometamolem, granulat do sporządzania roztworu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, MIC, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przenikanie przez barierę łożyskową, przesączanie kłębuszkowe, stężenie fosfomycyny w moczu, trometamol fosfomycyny, zaburzenie czynności nerek, zakażenie układu moczowego
Leksykon substancji czynnych
Ipratropium – Właściwości farmakokinetyczne

Bromek ipratropium wykazuje działanie antycholinergiczne głównie miejscowo w drogach oddechowych, co determinuje jego efekt terapeutyczny niezależny od farmakokinetyki ogólnoustrojowej. Po podaniu wziewnym biodostępność ogólnoustrojowa wynosi 7-28%, a po doustnym około 2%. Dawka wziewna w 10-39% osadza się w drogach oddechowych, z szybkim wchłanianiem do krwiobiegu. Po podaniu dożylnym ipratropium charakteryzuje się dwufazowym spadkiem stężenia w osoczu, pozorną objętością dystrybucji około 176 l (2,4 l/kg) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (<20%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez utlenianie, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1,6 godziny, a całkowity klirens 2,3 l/min, z wydalaniem nerkowym 46% po podaniu dożylnym. Po podaniu wziewnym i doustnym wydalanie nerkowe jest znacznie mniejsze (3-13% i <1%).
aerozol do nosa, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, bromek ipratropium, czwartorzędowa amina, drogi oddechowe, działanie antycholinergiczne, farmakokinetyka ogólnoustrojowa, faza eliminacji, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, nebulizacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, podanie wziewne, powinowactwo do receptora, receptor muskarynowy, rozszerzenie oskrzeli, siarczan salbutamolu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zofran 4 mg

Ondansetron wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz grupy pacjentów. Po podaniu doustnym dawki 8 mg osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 30 ng/ml w 1,5 godziny, z okresem półtrwania (T1/2) około 3 godzin i biodostępnością zależną od dawki, częściowo modyfikowaną przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Podanie dożylne 4 mg skutkuje Cmax 65 ng/ml w 5 minut, a podanie domięśniowe 25 ng/ml w 10 minut, przy podobnym ogólnoustrojowym narażeniu. Doodbytnicze podanie czopka zapewnia Cmax 20-30 ng/ml po 6 godzinach, z wydłużonym T1/2 do 6 godzin i biodostępnością 60%. U dzieci, zwłaszcza niemowląt 1-4 miesiące, obserwuje się wydłużony okres półtrwania do 6,7 godziny oraz większą objętość dystrybucji, co wiąże się z większą zawartością wody w organizmie. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby klirens jest znacznie obniżony, a T1/2 wydłużony do 15-32 godzin, przy jednoczesnym wzroście biodostępności doustnej do 100%. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek okres półtrwania wydłuża się nieznacznie do 5,4 godziny, natomiast u pacjentów dializowanych farmakokinetyka pozostaje zasadniczo niezmieniona.
biodostępność leku, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens objętościowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, nudności i wymioty po chemioterapii, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania leku, ondansetron, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, przewlekła dializa, środki zobojętniające, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami surowicy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby