drożdżaki
Drożdżaki to jednokomórkowe grzyby należące głównie do rodzajów Candida, Cryptococcus, Malassezia, Trichosporon i innych. W warunkach fizjologicznych niektóre z nich, jak Candida albicans, stanowią część flory komensalnej błon śluzowych przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych oraz skóry człowieka. W przypadku zaburzenia równowagi mikrobiologicznej lub obniżenia odporności mogą jednak wywoływać zakażenia oportunistyczne.
Zakażenia drożdżakowe (kandydozy) mogą manifestować się jako powierzchowne infekcje błon śluzowych jamy ustnej, gardła, przełyku, przewodu pokarmowego, pochwy czy skóry. U pacjentów z obniżoną odpornością mogą rozwijać się postacie inwazyjne, z zajęciem narządów wewnętrznych i układowym rozsiewem patogenu, co wiąże się z wysoką śmiertelnością. Czynniki ryzyka infekcji obejmują cukrzycę, immunosupresję, długotrwałą antybiotykoterapię oraz stosowanie cewników dożylnych.
Diagnostyka zakażeń drożdżakowych opiera się na badaniach mikrobiologicznych (hodowla, identyfikacja gatunku), badaniach serologicznych (oznaczanie antygenów i przeciwciał) oraz technikach molekularnych. Szczególne znaczenie ma oznaczanie wrażliwości wyizolowanych szczepów na leki przeciwgrzybicze, ze względu na narastającą oporność niektórych gatunków, zwłaszcza Candida auris czy C. glabrata.
Leczenie zakażeń drożdżakowych obejmuje stosowanie leków przeciwgrzybiczych z grupy azoli (flukonazol, worikonazol), echinokandyn (kaspofungina, anidulafungina, mikafungina) oraz amfoterycyny B. Wybór terapii zależy od lokalizacji zakażenia, gatunku patogenu, jego wrażliwości na leki oraz stanu klinicznego pacjenta. Zakażenia powierzchowne leczy się zwykle preparatami miejscowymi, natomiast postacie inwazyjne wymagają agresywnego leczenia systemowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Mikonazol – Wskazania do stosowania
Mikonazol jest azolowym lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, skutecznym wobec dermatofitów (Trichophyton rubrum, T. mentagrophytes, Epidermophyton floccosum) oraz Candida albicans. Stosowany miejscowo w różnych postaciach farmaceutycznych (krem, puder, żel, aerozol, maść) znajduje zastosowanie w leczeniu grzybic skóry (w tym grzybicy międzypalcowej stóp, grzybicy obrębnej pachwin, wyprzeniach), onychomikozy, drożdżycy jamy ustnej i przewodu pokarmowego (żel do stosowania miejscowego, dopuszczony u dzieci od 4. miesiąca życia), a także grzybiczych zakażeń przewodu słuchowego zewnętrznego. Mikonazol wykazuje również aktywność przeciwbakteryjną, co czyni go skutecznym w terapii zakażeń mieszanych grzybiczo-bakteryjnych. Preparaty takie jak Daktarin mogą być stosowane profilaktycznie, np. puder do wnętrza obuwia i skarpetek, aby zapobiegać nawrotom grzybicy stóp.
Candida albicans, cukrzyca, Daktarin, Daktarin-oral, dermatofit, drożdżaki, drożdżyca jamy ustnej, działanie przeciwgrzybicze, grzybica międzypalcowa stóp, grzybica obrębna pachwin, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica przewodu słuchowego zewnętrznego, grzybicze zakażenie skóry, infekcja grzybicza, kandydoza, mazipredon, mikonazol, Mycosolon, nadpotliwość, onychomykoza, pleśniawka, stopa atlety, stopa sportowca, wtórne zakażenie bakteryjne, wyprzenie, zaburzenie immunologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mykodermina (30 mg + 100 mg)/g
Preparat Mykodermina w formie pudru leczniczego zawiera 30 mg monoetanoloamidu kwasu undecylenowego oraz 100 mg cynku undecylenianu na gram, co zapewnia skuteczne działanie przeciwgrzybicze. Wskazania do stosowania obejmują różne typy zakażeń grzybiczych skóry, takie jak grzybica drobnozarodnikowa skóry gładkiej, grzybica stóp, grzybica naskórkowa oraz egzema grzybicza. Preparat jest również zalecany jako terapia wspomagająca w leczeniu grzybicy skóry i szpar międzypalcowych, grzybicy paznokci oraz drożdżycy, zwłaszcza w przypadkach o ograniczonym zasięgu zmian lub jako uzupełnienie terapii systemowej.
Candida, cynk undecylenian, dermatofity, drożdżaki, drożdżyca, egzema grzybicza, grzybica drobnozarodnikowa, grzybica międzypalcowa, grzybica naskórkowa, grzybica paznokci, grzybica stóp, maceracja naskórka, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, puder leczniczy, terapia systemowa, właściwości przeciwgrzybicze, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica paznokci – Patofizjologia i mechanizm
Grzybica paznokci (onychomycosis) jest powszechną infekcją grzybiczą, dotykającą około 10% populacji, najczęściej wywoływaną przez dermatofity, zwłaszcza Trichophyton rubrum, który odpowiada za około 90% przypadków grzybicy paznokci stóp i 50% paznokci rąk. Inne patogeny to Candida albicans (około 2% przypadków) oraz pleśnie niedermofitowe. Infekcja rozwija się poprzez adhezję i penetrację zarodników grzybów do płytki paznokciowej, gdzie enzymy keratynolityczne rozkładają keratynę, prowadząc do proliferacji grzybów i uszkodzenia struktury paznokcia. Proces ten jest wspomagany przez czynniki ryzyka takie jak wilgoć, mikrotraumy, osłabiony układ odpornościowy, cukrzyca, zaburzenia krążenia oraz starzenie się. Grzybica paznokci charakteryzuje się przewlekłością i wysokim wskaźnikiem nawrotów (40-70%), co wynika m.in. z tworzenia biofilmu i obecności artrkonidiów o zwiększonej oporności na leczenie. Patogeny te wykazują zdolność do hamowania odpowiedzi immunologicznej gospodarza, co utrudnia eliminację infekcji.
artrokonidia, biofilm, Candida albicans, cellulitis, choroba tętnic obwodowych, dermatofity, dermatofytoma, drożdżaki, egzema, Epidermophyton floccosum, grzybica paznokci, grzybica stóp, łuszczyca, onychomycosis, paronychia, proteazy keratynolityczne, terapia fotodynamiczna, terapia laserowa, tinea pedis, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, zapalenie szpiku, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mycosolon (20 mg + 2,5 mg)/g
Preparat Mycosolon w postaci maści zawiera mikonazol (20 mg/g) oraz chlorowodorek mazipredonu (2,5 mg/g), które wykazują synergistyczne działanie w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry z towarzyszącym odczynem zapalnym. Mikonazol działa przeciwgrzybiczo na dermatofity, drożdżaki (w tym Candida), a także wykazuje aktywność przeciwbakteryjną wobec bakterii Gram-dodatnich i ziarniaków, poprzez hamowanie syntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Chlorowodorek mazipredonu pełni funkcję kortykosteroidu o działaniu przeciwzapalnym i przeciwświądowym, co pozwala na redukcję obrzęku, zaczerwienienia oraz świądu, poprawiając komfort pacjenta i przyspieszając ustąpienie objawów zapalnych. Połączenie tych dwóch substancji umożliwia kompleksowe leczenie zarówno przyczyny infekcji, jak i jej objawów zapalnych.
alkohol cetostearylowy, bakterie Gram-dodatnie, błona komórkowa grzybów, Candida, chlorowodorek mazipredonu, dermatofity, drożdżaki, dysfagia, działanie kortykosteroidowe, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, glikol propylenowy, infekcja grzybicza, lek przeciwgrzybiczny, maść Mycosolon, metylu parahydroksybenzoesan, mikonazol, odczyn zapalny, pochodne imidazolu, reakcja zapalna, synteza ergosterolu, zakażenie grzybicze skóry, ziarniaki - Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Właściwości farmakodynamiczne
Itrakonazol, syntetyczny triazol, działa przeciwgrzybiczo poprzez hamowanie enzymu 14α-demetylazy, co prowadzi do niedoboru ergosterolu w błonie komórkowej grzybów, zaburzając jej integralność i funkcję. W badaniach in vitro wykazuje skuteczność przeciw dermatofitom, drożdżakom (w tym Candida spp.), Aspergillus spp. oraz innym patogenom, zwykle w stężeniach ≤1 μg/ml. Farmakokinetyka i farmakodynamika itrakonazolu pozostają słabo poznane, co utrudnia optymalizację dawkowania. Oporność rozwija się powoli i jest związana z mutacjami w genie ERG11, nadekspresją enzymu lub nośników leku, a także opornością krzyżową w obrębie azoli. Szczególnie istotne klinicznie są szczepy oporne Aspergillus fumigatus.
14-alfa demetylaza, Aspergillus, Aspergillus fumigatus, Blastomyces dermatitidis, Candida, Candida albicans, Candida glabrata, Candida krusei, Candida tropicalis, CLSI, Coccidioides immitis, Cryptococcus neoformans, dermatofity, drożdżaki, dysfagia, działanie grzybobójcze, działanie przeciwgrzybicze, EUCAST, farmakokinetyka i farmakodynamika, Fusarium, gen ERG11, grzyb chorobotwórczy, grzyb nitkowaty, grzyb strzępkowy, Histoplasma capsulatum, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny ogólnoustrojowy, lipidy błony komórkowej, minimalne stężenie hamujące, mutacja punktowa, niedobór ergosterolu, oporność grzybów, oporność krzyżowa, oporność nabyta, oporność naturalna, pochodna triazolu, powierzchowne zakażenie grzybicze, stężenie graniczne, stężenie leku w osoczu, wartość graniczna wrażliwości, wrażliwość in vitro, związek triazolowy, Zygomycetes - Leksykon chorób i schorzeń
Mukozitis – Epidemiologia
Mukozitis, będący częstym powikłaniem leczenia przeciwnowotworowego, występuje z różną częstością w zależności od rodzaju terapii: 20-40% u pacjentów z guzami litymi leczonych konwencjonalną chemioterapią, 75-80% u pacjentów poddawanych mieloablacyjnemu przygotowaniu do przeszczepu komórek macierzystych, 85-100% u chorych na nowotwory głowy i szyi leczonych radioterapią, a nawet do 97% przy skojarzeniu chemio- i radioterapii. Ciężkie postacie mukozitis występują u 26,4% pacjentów z nowotworami głowy i szyi, a u pacjentów stosujących inhibitory mTOR odsetek ciężkich przypadków sięga 30,7%. Czynniki ryzyka obejmują rodzaj i dawkę chemioterapii, schemat frakcjonowania radioterapii, wiek, płeć (większe ryzyko u kobiet), stan odżywienia, higienę jamy ustnej oraz czynniki genetyczne. Epidemiologia różni się także geograficznie, z najwyższą liczbą przypadków w USA (596 671) i Japonii (260 358) w 2020 roku. Mukozitis wiąże się z istotnym obciążeniem klinicznym i ekonomicznym, zwiększając ryzyko zakażeń, hospitalizacji (do 32% w radioterapii frakcjonowanej) oraz kosztów leczenia (do 43 000 USD na pacjenta w przypadku wysokodawkowej chemioterapii). Wpływa również negatywnie na jakość życia, powodując ból, dysfagię i problemy żywieniowe.
5-fluorouracyl, alkaloidy Vinca, antracykliny, bakterie Gram-ujemne, błona śluzowa, chemioradioterapia, cyklofosfamid, doksorubicyna, drożdżaki, fludarabina, higiena jamy ustnej, inhibitory mTOR, kandydoza jamy ustnej, komórki macierzyste, leczenie przeciwnowotworowe, metotreksat, mukozitis, nowotwory głowy i szyi, osteoradionekroza, próchnica, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep komórek macierzystych krwiotwórczych, przeszczep szpiku kostnego, radioterapia głowy i szyi, skala WHO, sonda nosowo-żołądkowa, stan odżywienia, sukralfat, trudność w połykaniu, zakażenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirolam 10 mg/g
Pirolam to zawiesina na skórę o stężeniu 10 mg/g cyklopiroksu z olaminą, wykazująca szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego. Preparat jest wskazany do leczenia grzybic skóry gładkiej, owłosionej, stóp oraz podudzi, skuteczny przeciwko dermatofitom (Trichophyton rubrum, T. mentagrophytes, Epidermophyton floccosum, Microsporum canis, M. gypseum), drożdżakom z rodzaju Candida (C. albicans, C. tropicalis, C. krusei, C. parapsilosis), a także Cryptococcus neoformans, Aspergillus fumigatus i Malassezia furfur. Terapia trwa zwykle od 2 do 4 tygodni, w zależności od lokalizacji i nasilenia zakażenia, z zaleceniem kontynuacji leczenia po ustąpieniu objawów w celu zapobiegania nawrotom.
Aspergillus fumigatus, aspergiloza, Candida albicans, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Cryptococcus neoformans, cyklopiroks, dermatofity, drożdżaki, Epidermophyton floccosum, grzybica owłosionej skóry głowy, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica skórna, grzybica skóry gładkiej, grzybica skóry owłosionej, grzybica stóp, kandydoza, kandydoza skórna, kryptokokoza, łupież pstry, Malassezia furfur, Microsporum canis, Microsporum gypseum, Pirolam, rumień, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, zapalenie mieszków włosowych, złuszczanie naskórka - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica pochwy – Leczenie
Grzybica pochwy, najczęściej wywoływana przez Candida albicans, diagnozowana jest na podstawie objawów klinicznych (świąd, dysuria, obrzęk, zaczerwienienie) oraz badania mikroskopowego wydzieliny pochwowej z użyciem 10% KOH. Leczenie niepowikłanej infekcji obejmuje krótkotrwałą terapię miejscową (1-7 dni) preparatami takimi jak klotrimazol (1-2%), mikonazol (2-4%), tiokonazol (6,5%), butokonazol (2%) czy terkonazol (0,4-0,8%), które wykazują skuteczność w 80-90% przypadków. Alternatywnie stosuje się doustny flukonazol w dawce 150 mg, z możliwością powtórzenia dawki po 72 godzinach w cięższych przypadkach. Nowości terapeutyczne to otesekonazol i ibrexafungerp, skuteczne zwłaszcza w nawracających i opornych zakażeniach. W ciężkich i nawracających infekcjach zalecane są dłuższe schematy leczenia (7-14 dni) oraz terapia podtrzymująca flukonazolem (100-200 mg raz w tygodniu przez 6 miesięcy). U pacjentek z obniżoną odpornością, cukrzycą lub HIV przebieg może być cięższy, wymagając indywidualizacji terapii.
amfoterycyna B, azole, badanie mikroskopowe wydzieliny pochwowej, butokonazol, Candida albicans, Candida glabrata, drożdżaki, dysuria, flukonazol, ibrexafungerp, kandydoza pochwy, klotrimazol, kwas borowy, lek przeciwgrzybiczy, leki immunosupresyjne, mikonazol, nawracająca grzybica pochwy, nystatyna, obniżona odporność, olej kokosowy, olejek z drzewa herbacianego, otesekonazol, peptyd przeciwdrobnoustrojowy, powikłana grzybica pochwy, probiotyk, terapia indukcyjna, tiokonazol - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Daktarin 20 mg/g
DAKTARIN w postaci pudru leczniczego zawiera 20 mg/g azotanu mikonazolu i jest wskazany do miejscowego leczenia grzybic skóry, takich jak pieluszkowe zapalenie skóry u niemowląt, grzybica obrębna pachwin oraz grzybica międzypalcowa. Preparat wykazuje aktywność przeciw dermatofitom (Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton) oraz drożdżakom (Candida), co czyni go skutecznym w terapii zakażeń wywołanych przez te patogeny. W leczeniu pieluszkowego zapalenia skóry zaleca się stosowanie pudru w połączeniu z kremem DAKTARIN, co zapewnia synergistyczne działanie przeciwgrzybicze i wysuszające.
azotan mikonazolu, Candida, dermatofity, drożdżaki, działanie przeciwgrzybicze, Epidermophyton, grzybica międzypalcowa, grzybica obrębna pachwin, grzybica skóry, grzybica stóp, grzyby filamentowe, infekcja grzybicza, infekcja skórna, keratyna skóry, Microsporum, patogen, pieluszkowe zapalenie skóry, preparat przeciwgrzybiczy, Trichophyton, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clotrimazolum Aflofarm 10 mg/g
Klotrymazol, substancja czynna preparatu Clotrimazolum Aflofarm (10 mg/g), jest pochodną imidazolu i triazolu o szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego. Wykazuje efekt grzybostatyczny w stężeniach do 10 µl/ml oraz grzybobójczy powyżej 10 µl/ml, porównywalny z amfoterycyną B, nystatyną i gryzeofulwiną. Skuteczność klotrymazolu potwierdzono in vitro wobec dermatofitów (Epidermophyton floccosum, Microsporum spp., Trichophyton spp., Mallassezia furfur), drożdżaków i pleśni (Candida spp., Cryptococcus neoformans, Aspergillus spp.), grzybów dimorficznych (Blastomyces dermatidis, Coccidioides immitis, Histoplasma capsulatum) oraz promieniowców z rodzaju Nocardia. Ponadto klotrymazol wykazuje działanie przeciwbakteryjne na ziarniaki Gram-dodatnie oraz przeciwpierwotniakowe na Trichomonas spp., co czyni go efektywnym w terapii złożonych zakażeń skóry i błon śluzowych.
14-alfa demetylaza, amfoterycyna B, błona komórkowa patogenu, cytochrom P-450, dermatofit, destabilizacja błony komórkowej, drożdżaki, dysfagia, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwpierwotniakowe, gryzeofulwina, grzyb dimorficzny, grzybica międzypalcowa, grzybica stóp, infekcja systemowa, lek przeciwgrzybiczy miejscowy, łupież pstry, nystatyna, oporność krzyżowa, oporność patogenów grzybiczych, oporność pierwotna, oporność wtórna, patogeny grzybicze, pochodna imidazolu, przepuszczalność błony komórkowej, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clotrimazolum Medana 10 mg/ml
Clotrimazolum Medana w postaci płynu na skórę o stężeniu 10 mg/ml zawiera klotrymazol, wykazujący szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego. Preparat jest wskazany w leczeniu zakażeń dermatologicznych wywołanych przez dermatofity (np. tinea pedis, tinea corporis, tinea cruris, tinea capitis) oraz drożdżaki z rodzaju Candida, obejmujących m.in. kandydozę wyprzeniową, drożdżycę wałów paznokciowych i zmiany w okolicach narządów płciowych. Ponadto lek skutecznie zwalcza Malassezia furfur odpowiedzialną za łupież pstry, a także jest stosowany w terapii grzybic wałów paznokciowych, gdzie jego płynna forma ułatwia aplikację na trudno dostępne obszary. Preparat zapewnia dobrą penetrację substancji czynnej w zmienionej chorobowo tkance, co jest istotne w leczeniu zakażeń w fałdach skórnych i przestrzeniach międzypalcowych.
Candida, dermatofity, drożdżaki, drożdżyca wałów paznokciowych, działanie przeciwgrzybicze, fałd skórny, grzybica owłosionej skóry głowy, grzybica pachwin, grzybica stóp, grzybica tułowia, grzybica wałów paznokciowych, infekcja dermatologiczna, kandydoza skórna, kandydoza wyprzeniowa, klotrymazol, łupież pstry, Malassezia furfur, penetracja substancji czynnej, pityriasis versicolor, przestrzeń międzypalcowa, tinea capitis, tinea corporis, tinea cruris, tinea pedis, tolerancja miejscowa, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Steper pro 10 mg/g
Steper pro to krem przeciwgrzybiczy zawierający bifonazol w stężeniu 10 mg/g, należący do pochodnych imidazolu i triazolu (kod ATC: D01AC10). Bifonazol wykazuje unikalny, podwójny mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy ergosterolu na dwóch poziomach, co prowadzi do uszkodzenia błony cytoplazmatycznej grzybów i ich eliminacji. Preparat jest skuteczny wobec dermatofitów (szczególnie Trichophyton spp.), drożdżaków (Candida spp.), pleśni, Malassezia furfur oraz bakterii Corynebacterium minutissimum. Wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) bifonazolu dla grzybów mieszczą się w zakresie 0,062-16 μg/ml, a dla bakterii Gram-dodatnich od 0,5 do 16 μg/ml, co potwierdza szerokie spektrum i wysoką aktywność przeciwpatogenną.
bifonazol, Candida, Corynebacteria, Corynebacterium minutissimum, dermatofity, drożdżaki, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, działanie przeciwgrzybicze, ergosterol, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, Malassezia furfur, minimalne stężenie hamujące, oporność pierwotna, oporność wtórna, pleśnie, Trichophyton, zakażenie grzybicze skóry, ziarniaki Gram-dodatnie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imazol 10 mg
Imazol to miejscowy preparat w postaci pasty na skórę zawierający klotrymazol w stężeniu 10 mg/g, przeznaczony do leczenia grzybic skóry wywołanych przez dermatofity (Trichophyton), drożdżaki (Candida) oraz Malassezia furfur. Lek jest wskazany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci od 1 miesiąca życia, co jest istotne zwłaszcza w terapii pieluszkowego zapalenia skóry o etiologii drożdżakowej. Formulacja w postaci pasty jest szczególnie korzystna w leczeniu zmian wysiękowych oraz w lokalizacjach narażonych na macerację, takich jak fałdy skórne i okolica pieluszkowa. Pasta zawiera substancje pomocnicze, m.in. alkohol cetostearylowy (57,0 mg/g) i butylohydroksyanizol (E320, 0,5 mg/g), które wpływają na właściwości fizykochemiczne preparatu i mogą mieć znaczenie przy doborze leku do konkretnego pacjenta.
alkohol cetostearylowy, butylohydroksyanizol, Candida, dermatofity, drobnoustroje grzybicze, drożdżaki, grzybica paznokci, grzybica skóry, grzybica skóry gładkiej, kandydoza skórna, klotrymazol, łupież pstry, Malassezia furfur, pasta na skórę, pieluszkowe zapalenie skóry, Trichophyton, wyprzenie drożdżakowe, zmiany wysiękowe - Leksykon substancji czynnych
Ketokonazol – Właściwości farmakodynamiczne
Ketokonazol, syntetyczna pochodna imidazolu, jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, stosowanym zarówno ogólnie (ATC: J02AB02), jak i miejscowo (ATC: D01AC08). Jego mechanizm polega na hamowaniu syntezy ergosterolu poprzez blokadę lanosterolo-14-alfademetylazy, enzymu cytochromu P450, co prowadzi do utraty integralności błony komórkowej grzybów i ich obumarcia. W przypadku Candida spp. ketokonazol zaburza transformację w formę micelarną, ograniczając zdolność fagocytarną komórek. W badaniach in vitro wykazuje działanie grzybobójcze przy stężeniu 1 mg/ml oraz grzybostatyczne już przy 1 ng/ml, z utrzymaniem efektu grzybostatycznego przez co najmniej 14 dni. Spektrum działania obejmuje dermatofity (Microsporum spp., Epidermophyton floccosum, Trichophyton spp.), drożdżaki (Candida spp., Cryptococcus neoformans, Malassezia spp.), grzyby dimorficzne (Coccidioides immitis, Histoplasma capsulatum, Paracoccidioides brasiliensis) oraz inne patogeny (Sporothrix schenckii, Phialophora spp., Blastomyces dermatiditis).
Blastomyces dermatitidis, Candida, Candida albicans, chromomikoza, Coccidioides immitis, Cryptococcus neoformans, cytochrom P450, dermatofity, drożdżaki, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, działanie przeciwgrzybicze, Epidermophyton floccosum, grzybica paznokci, grzybica powierzchniowa, grzybica układowa, grzyby dimorficzne, Histoplasma capsulatum, histoplazmoza, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, kandydoza układowa, kokcydioidomikoza, lanosterolo-14-alfademetylaza, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łupież pstry, łupież skóry głowy, Malassezia, Microsporum, Paracoccidioides brasiliensis, parakokcydioidomikoza, Pityrosporum, pochodna imidazolu, postać micelarna, synteza ergosterolu, Trichophyton - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tersilat 10 mg/g
Terbinafina chlorowodorek, substancja czynna leku Tersilat, jest alliloaminą o szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, klasyfikowaną w grupie innych leków przeciwgrzybiczych do stosowania miejscowego (kod ATC: D01AE15). Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu epoksydazy skwalenu, enzymu kluczowego w biosyntezie steroli grzybów, co prowadzi do niedoboru ergosterolu i akumulacji skwalenu, skutkując śmiercią komórek grzybów. Terbinafina wykazuje działanie fungicydalne wobec pleśni, dermatofitów oraz niektórych grzybów dimorficznych, natomiast w przypadku drożdżaków jej efekt może być fungicydalny lub fungistatyczny, zależnie od gatunku. Brak wpływu na układ cytochromu P450 minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami i hormonami, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii.
alkohol benzylowy, alkohol cetostearylowy, alliloamina, biosynteza steroli, cytochrom P450, dermatofity, drożdżaki, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, epoksydaza skwalenu, ergosterol, farmakokinetyka, grzyby dimorficzne, lek przeciwgrzybiczny, postać farmaceutyczna, skwalen, spektrum przeciwgrzybicze, terbinafina chlorowodorek - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica paznokci – Patofizjologia i mechanizm
Grzybica paznokci (onychomycosis) jest powszechną infekcją grzybiczą aparatu paznokciowego, dotykającą około 10% populacji, z wyższą częstością (15-20%) u osób powyżej 40 roku życia. Najczęściej wywoływana jest przez dermatofity, zwłaszcza Trichophyton rubrum, które stanowią 70-90% przypadków, a także przez drożdżaki (Candida albicans – około 2%) i pleśnie niedermatofilne (około 8%). Patogeneza zależy od podtypu klinicznego, z dominującą dystalno-boczną grzybicą paznokci (DLSO), gdzie grzyb przenika przez hyponychium do łożyska paznokcia. Infekcja prowadzi do charakterystycznych zmian: zniekształcenia, przebarwienia, pogrubienia i kruchości paznokci, a także dolegliwości bólowych i obniżenia jakości życia. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, cukrzycę, zaburzenia krążenia, łuszczycę, nadmierną potliwość oraz ekspozycję na wilgotne środowiska. Mechanizmy patogenne obejmują produkcję keratynaz i proteaz, modulację odpowiedzi immunologicznej gospodarza oraz formowanie biofilmu, co utrudnia leczenie i sprzyja nawrotom.
akantoza, amorolfina, biofilm, Candida albicans, cyklopiroks, dermatofitoza, dermatofity, drożdżaki, Epidermophyton floccosum, grzybica paznokci, grzybica stóp, hipergranuloza, kandydoza skórno-śluzówkowa, keratynazy, łożysko paznokcia, macierz paznokcia, onycholiza, oporność przeciwgrzybicza, pleśnie niedermatofilne, płytka paznokciowa, powierzchowna biała grzybica paznokci, proksymalna podpaznokciowa grzybica paznokci, proteazy keratynolityczne, tinea pedis, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, wał paznokciowy, wyleczenie mykologiczne, zanokcica, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gyno-Pevaryl 50 50 mg
Gyno-Pevaryl 50 zawiera 50 mg azotanu ekonazolu w jednej globulce i należy do grupy leków przeciwzakaźnych i antyseptycznych, pochodnych imidazolu (kod ATC: G01AF05). Azotan ekonazolu wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego, skuteczny wobec dermatofitów, drożdżaków (w tym Candida) oraz grzybów pleśniowych. Ponadto, wykazuje aktywność przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, co jest istotne w terapii zakażeń mieszanych układu moczowo-płciowego. Mechanizm działania polega na uszkadzaniu błon komórkowych patogenów, prowadząc do zwiększenia ich przepuszczalności i uszkodzenia błon wewnątrzkomórkowych, co zaburza funkcje komórkowe i integralność patogenów.
azotan ekonazolu, bakterie Gram-dodatnie, błona cytoplazmatyczna, błona komórkowa, Candida, dermatofity, drożdżaki, fosfolipid błony komórkowej, grzybicze zakażenie pochwy, grzyby pleśniowe, infekcja drożdżakowa, nienasycony kwas tłuszczowy, patogen grzybiczny, przepuszczalność błony komórkowej, rodnik acylowy, spektrum działania przeciwgrzybiczego, zakażenie grzybicze układu moczowo-płciowego, zakażenie mieszane, zakażenie pochwy