choroba niedokrwienna serca
Choroba niedokrwienna serca (ChNS) to zespół objawów klinicznych będących następstwem niedostatecznego zaopatrzenia mięśnia sercowego w tlen i substancje odżywcze, najczęściej spowodowanego miażdżycą tętnic wieńcowych. Stanowi jedną z głównych przyczyn chorobowości i śmiertelności na świecie.
Patofizjologia ChNS opiera się na zaburzeniu równowagi między zapotrzebowaniem a podażą tlenu do mięśnia sercowego. Głównym czynnikiem etiologicznym jest miażdżyca tętnic wieńcowych (około 95% przypadków), rzadziej skurcz naczyń, zatory, zapalenie naczyń czy anomalie rozwojowe.
Klinicznie choroba niedokrwienna serca może manifestować się jako stabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy (niestabilna dławica piersiowa, zawał serca STEMI i NSTEMI), nagły zgon sercowy oraz niewydolność serca. Typowym objawem jest ból zamostkowy o charakterze ucisku, pieczenia lub dławienia, promieniujący do lewego barku, żuchwy czy pleców.
Diagnostyka ChNS obejmuje ocenę kliniczną, badania laboratoryjne (markery martwicy mięśnia sercowego), EKG, badania obrazowe (echokardiografia, próby obciążeniowe, koronarografia) oraz ocenę czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Leczenie obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię oraz rewaskularyzację (przezskórną interwencję wieńcową lub pomostowanie aortalno-wieńcowe).
Profilaktyka chorób niedokrwiennej serca koncentruje się na eliminacji modyfikowalnych czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, nieprawidłowa dieta, brak aktywności fizycznej, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i zaburzenia lipidowe. Odpowiednie strategie prewencyjne mogą znacząco zmniejszyć zachorowalność i śmiertelność z powodu ChNS.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diclac 75 Duo 75 mg
Diclac 75 Duo, zawierający 75 mg diklofenaku sodowego w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu (12,5 mg frakcja szybko uwalniająca, 62,5 mg frakcja wolno uwalniająca), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (41,75 mg/tabletka). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują aktywną lub przebyłą chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, niewydolność wątroby i nerek dowolnego stopnia, a także schorzenia układu sercowo-naczyniowego takie jak zastoinowa niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych. Lek jest również przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla płodu i przebiegu porodu. Ponadto, stosowanie diklofenaku jest niewskazane u pacjentów z objawami nadwrażliwości krzyżowej na NLPZ, takimi jak astma, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka czy ostre zapalenie błony śluzowej nosa.
antykoagulant, astma oskrzelowa, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa dwunastnicy, czynna choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, glikokortykosteroid, hiperlipidemia, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, nawracająca choroba wrzodowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pierwszy i drugi trymestr ciąży, powikłanie żołądkowo-jelitowe, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, trzeci trymestr ciąży, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aribit ODT
Podczas terapii arypiprazolem (Aribit ODT) konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, ze względu na ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych, szczególnie u osób z chorobami psychicznymi i zaburzeniami nastroju. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia, nadciśnienie tętnicze) oraz u osób z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). Arypiprazol może powodować wydłużenie odstępu QT, dlatego wskazana jest ostrożność u pacjentów z rodzinnym wywiadem wydłużenia QT. W trakcie leczenia obserwowano rzadkie przypadki późnych dyskinez, akatyzji, parkinsonizmu oraz potencjalnie śmiertelnego Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS), którego objawy obejmują wysoką gorączkę, sztywność mięśni, zaburzenia świadomości i niestabilność autonomiczną. W przypadku podejrzenia NMS należy natychmiast przerwać leczenie. Ponadto, u pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie zaleca się ostrożność ze względu na ryzyko zaostrzenia napadów.
akatyzja, arypiprazol, brak laktazy, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, działanie niepożądane krążenia mózgowego, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpsychotyczne, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, parkinsonizm, patologiczne uzależnienie od hazardu, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienia, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie nastroju, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Euthyrox N 112 mcg 112 mcg
Euthyrox N (lewotyroksyna sodowa) dostępny jest w szerokim zakresie dawek od 25 μg do 200 μg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. Zalecane dawkowanie rozpoczyna się od małych dawek (np. 12,5–50 μg/dobę), które stopniowo zwiększa się co 2-4 tygodnie, monitorując stężenia TSH jako główny wskaźnik skuteczności terapii. Dawkowanie różni się w zależności od wskazań klinicznych: substytucja w niedoczynności tarczycy u dorosłych (początkowo 25–50 μg, podtrzymująco 100–200 μg), u dzieci i młodzieży (12,5–50 μg, podtrzymująco 100–150 μg/m² powierzchni ciała), terapia supresyjna w raku tarczycy (150–300 μg), czy suplementacja w nadczynności (50–100 μg). Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, z chorobą niedokrwienną serca oraz ciężką niedoczynnością tarczycy, stosując mniejsze dawki początkowe (np. 12,5 μg/dobę) i wolniejsze zwiększanie dawki.
chirurgiczne usunięcie wola, choroba niedokrwienna serca, dawka substytucyjna, Euthyrox N, hormon pobudzający tarczycę, hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, rak tarczycy, stężenie T4, strumektomia, substytucja hormonalna, terapia supresyjna, tyroidektomia, wole guzkowe, wole obojętne, wrodzona niedoczynność tarczycy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voltaren Express 12,5 mg
Diklofenak potasowy w postaci kapsułek miękkich Voltaren Express 12,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, aktywnymi krwawieniami lub perforacją przewodu pokarmowego, a także u osób z historią nawracających owrzodzeń lub krwawień związanych z NLPZ. Leku nie należy stosować u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na diklofenak lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol (10,86 mg w kapsułce), co jest istotne u osób z nietolerancją cukrów. Przeciwwskazania obejmują również ciężką niewydolność wątroby, niewydolność nerek z GFR <15 ml/min/1,73 m² oraz choroby układu sercowo-naczyniowego, takie jak zastoinowa niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych.
astma aspirynowa, astma oskrzelowa, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak potasowy, filtracja kłębuszkowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na diklofenak, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, skaza krwotoczna, sorbitol, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxybutynin Medice
Produkt leczniczy Oxybutynin Medice (chlorowodorek oksybutyniny 1 mg/ml, roztwór do pęcherza moczowego) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz dzieci, ze względu na zwiększoną wrażliwość na działania niepożądane o charakterze przeciwcholinergicznym. Należy bezwzględnie leczyć zakażenia dróg moczowych przed lub w trakcie terapii, aby zapewnić skuteczność leczenia i uniknąć powikłań. Monitorowanie pacjentów powinno obejmować ocenę funkcji poznawczych, zaburzeń snu oraz objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego, a także kontrolę funkcji przewodu pokarmowego, zwłaszcza u osób z zaburzeniami motoryki, refluksem czy przepukliną rozworu przełykowego.
bezsenność, chlorowodorek oksybutyniny, choroba niedokrwienna serca, choroba przyzębia, dysfagia, działanie niepożądane leku, funkcja poznawcza, kandydoza jamy ustnej, leczenie przeciwbakteryjne, lek przeciwcholinergiczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia autonomiczna, nitrat podjęzykowy, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, próchnica, przepuklina rozworu przełykowego, przerost gruczołu krokowego, refluks żołądkowo-przełykowy, roztwór do pęcherza moczowego, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar cieplny, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Conaret 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Conaret, jest stosowany w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory, nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. W terapii niewydolności serca bisoprolol podawany jest we wszystkich dostępnych dawkach (1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg) jako element leczenia skojarzonego z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz glikozydami naparstnicy. W nadciśnieniu tętniczym i chorobie niedokrwiennej serca stosuje się wyższe dawki 5 mg i 10 mg, które poprzez selektywną blokadę receptorów beta-1 obniżają częstość akcji serca i siłę skurczu mięśnia sercowego, co przekłada się na redukcję ciśnienia tętniczego oraz zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
beta-bloker, bisoprolol, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, dławica, dławica piersiowa, epizod dławicowy, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, lek moczopędny, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, nadmierna aktywacja, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-1 adrenergiczny, układ współczulny, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Uldiulan 50 mg
Dawkowanie chlortalidonu (Uldiulan) powinno być indywidualnie dostosowane, rozpoczynając od najmniejszej skutecznej dawki, aby zminimalizować działania niepożądane. W leczeniu obrzęków pochodzenia sercowego i wątrobowego dawka początkowa wynosi 25-50 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 100-200 mg/dobę w ciężkich przypadkach, natomiast w obrzękach nerkowych dawka nie powinna przekraczać 50 mg/dobę. W terapii nadciśnienia tętniczego dawka początkowa to 12,5-50 mg/dobę, a dawka podtrzymująca 12,5-25 mg/dobę, z pełnym efektem terapeutycznym osiąganym po 3-4 tygodniach. U pacjentów powyżej 65 roku życia oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min i/lub stężenie kreatyniny 1,1-1,8 mg/100 mL) dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania. W ciężkich zaburzeniach czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min i/lub stężenie kreatyniny > 1,8 mg/100 mL) działanie moczopędne chlortalidonu jest znacznie ograniczone.
analog tiazydu, beta-adrenolityk, chlortalidon, choroba niedokrwienna serca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, diuretyk tiazydowy, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk pochodzenia nerkowego, obrzęk pochodzenia sercowego, obrzęk pochodzenia wątrobowego, rezerpina, stężenie kreatyniny, stwardnienie mózgowe, udar mózgowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyniklina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Cytyzyniklina w formie tabletek powlekanych jest wskazana wyłącznie dla pacjentów z silnym motywem do zaprzestania palenia tytoniu, przy czym jednoczesne stosowanie leku i palenie lub używanie nikotyny może nasilać działania niepożądane nikotyny. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze), endokrynologicznymi (guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, cukrzyca), układu pokarmowego (choroba wrzodowa, refluks), zaburzeniami psychicznymi (schizofrenia) oraz niewydolnością nerek i wątroby. Ponadto, zaprzestanie palenia może spowolnić metabolizm leków metabolizowanych przez cytochrom CYP1A2, co prowadzi do wzrostu ich stężenia w osoczu, szczególnie istotne dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak teofilina, takryna, klozapina i ropinirol.
aspartam, astma, choroba Alzheimera, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, cytochrom CYP1A2, cytyzyna, cytyzyniklina, fenyloalanina, fenyloketonuria, flekainid, fluwoksamina, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, klomipramina, klozapina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, miażdżyca tętnic, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objaw neuropsychiatryczny, olanzapina, opioidowy lek przeciwbólowy, pentazocyna, POChP, ropinirol, schizofrenia, takryna, teofilina, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Promazin Jelfa
Promazin Jelfa, będący pochodną fenotiazyny, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej i regularnego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z grup podwyższonego ryzyka. Należą do nich osoby długotrwale przyjmujące lek, pacjenci z zaburzeniami pozapiramidowymi, chorobami serca, niewydolnością wątroby lub nerek, zaburzeniami układu oddechowego, padaczką oraz osoby w podeszłym wieku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju parkinsonizmu polekowego, dyskinez późnych, niedociśnienia ortostatycznego oraz obniżenia progu drgawkowego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, niedoczynnością tarczycy, miastenią oraz przerostem gruczołu krokowego. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie obrazu krwi obwodowej, czynności wątroby i serca oraz przeprowadzanie badań okulistycznych.
agranulocytoza, arytmia serca, choroba niedokrwienna serca, dyskineza, dyskineza późna, hiperprolaktynemia, hipertermia, jaskra z wąskim kątem, komorowe zaburzenia rytmu serca, miastenia, miażdżyca tętnic mózgowych, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, padaczka, parkinsonizm polekowy, próg drgawkowy, przerost gruczołu krokowego, sztywność mięśni, układ pozapiramidowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia układu oddechowego, zespół złego wchłaniania, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ergotaminum Filofarm 1 mg
Winian ergotaminy jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na alkaloidy sporyszu oraz substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (55,25 mg/tabletkę), laktoza jednowodna (45 mg/tabletkę) i parahydroksybenzoesan metylu (0,0002 mg/tabletkę). Ze względu na silne działanie naczynioskurczowe, lek nie powinien być stosowany u osób z niekontrolowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym, chorobami naczyń obwodowych (w tym objawem Raynauda, zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń, zakrzepowym zapaleniem żył, zaawansowaną miażdżycą tętnic) oraz chorobą niedokrwienną serca. Przeciwwskazania obejmują także pacjentów po zabiegach chirurgicznych na naczyniach, angioplastyce, kobiety w ciąży i karmiące piersią, a także osoby z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, niedożywieniem, ciężkim świądem, posocznicą oraz jaskrą.
agonista receptora serotoninowego, alkaloid sporyszu, angioplastyka naczyń, antybiotyk makrolidowy, choroba niedokrwienna serca, ergotyzm, inhibitor odwrotnej transkryptazy HIV, jaskra, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na winian ergotaminy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objaw Raynauda, posocznica, reakcja serotoninowa, sumatryptan, winian ergotaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lapixen 6 mg
Lacydypina, antagonista kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęściej obserwowane objawy związane są z mechanizmem wazodylatacyjnym i obejmują ból głowy, zawroty głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy, kołatanie serca, tachykardię oraz obrzęki. Objawy te mają zazwyczaj charakter przemijający i ustępują podczas kontynuacji terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie niebezpieczne działania niepożądane, takie jak nasilenie istniejącej dławicy piersiowej (≥1/1000 do <1/100), omdlenia, niedociśnienie oraz obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1000), które mogą wymagać przerwania leczenia i ścisłego nadzoru lekarskiego.
antagonista kanału wapniowego, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, depresja, dławica piersiowa, drżenie, działanie niepożądane, fosfataza alkaliczna, kołatanie serca, kurcz mięśnia, lacydypina, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pochodna dihydropirydyny, pokrzywka, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, wazodylatacja, wielomocz, zawrót głowy, zespół pozapiramidowy - Leksykon substancji czynnych
Ergotamina – Przeciwwskazania stosowania
Ergotamina, alkaloid sporyszu, wykazuje silne działanie agonistyczne na receptory serotoninowe oraz adrenergiczne, co przekłada się na jej naczynioskurczowe właściwości. Preparaty zawierające ergotaminę (Bellergot, Coffecorn forte, Coffecorn mite, Ergotaminum Filofarm) mają liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ergotaminę lub inne alkaloidy sporyszu, a także na substancje pomocnicze, w tym atropinę i fenobarbital w preparacie Bellergot. Ergotamina jest przeciwwskazana u pacjentów z niekontrolowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym, chorobami naczyń obwodowych (np. choroba Raynauda, zakrzepowe zapalenie żył, miażdżyca), chorobą niedokrwienną serca, po zawale mięśnia sercowego, niewydolnością serca, a także po zabiegach naczyniowych. Dodatkowo, preparat Bellergot nie powinien być stosowany u pacjentów z niewydolnością oddechową, astmą, rozedmą płuc, chorobami wątroby i nerek, chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, niedrożnością przewodu pokarmowego oraz schorzeniami neurologicznymi i psychiatrycznymi, takimi jak porfiria, miastenia, choroba Parkinsona czy uzależnienia.
agonista receptora 5-HT1, alkaloid sporyszu, angioplastyka naczyń, antybiotyk makrolidowy, astma, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, choroba Raynauda, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, działanie naczynioskurczowe, działanie teratogenne, inhibitor CYP3A, inhibitor odwrotnej transkryptazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, kiłowe zapalenie tętnic, lek przeciwgrzybiczny azolowy, miastenia, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność dróg moczowych, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk śluzowaty, porfiria, posocznica, receptor adrenergiczny, receptor serotoninowy, rozedma płuc, sepsa, sumatryptan, winian ergotaminy, zakrzepowe zapalenie żył, zarostowe zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Maxon Active 25 mg
Syldenafil, substancja czynna Maxon Active, jest selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), stosowanym doustnie w leczeniu zaburzeń erekcji (kod ATC: G04BE03). Mechanizm działania polega na hamowaniu rozkładu cGMP w ciałach jamistych prącia, co nasila rozkurcz mięśni gładkich i zwiększa napływ krwi w odpowiedzi na pobudzenie seksualne. Syldenafil wykazuje wysoką selektywność wobec PDE5, przewyższającą 4000-krotnie selektywność wobec PDE3, co minimalizuje wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego. Po podaniu dawki 100 mg obserwuje się niewielkie, przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego (średnio o 8,4 mmHg skurczowego i 5,5 mmHg rozkurczowego w pozycji leżącej) bez istotnych zmian w zapisie EKG u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca dawka 100 mg powodowała obniżenie ciśnienia skurczowego o 7% i rozkurczowego o 6%, nie wpływając negatywnie na pojemność minutową serca ani przepływ przez zwężone tętnice wieńcowe.
badanie hemodynamiczne, choroba niedokrwienna serca, ciała jamiste, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, dławica piersiowa, fosfodiesteraza typu 5, hiperlipidemia, izoenzymy fosfodiesterazy, leki przeciwdławicowe, Maxon Active, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostrość widzenia, pletyzmografia penisa, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, radykalna prostatektomia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, syldenafil, tlenek azotu, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia kolorów, zwężenie tętnicy wieńcowej, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etuxor 60 mg
Etorykoksyb w dawce 60 mg (Etuxor) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (1,6 mg/tabletkę). Szczególną ostrożność należy zachować u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka oraz inne reakcje alergiczne. Leku nie należy stosować u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Ponadto, przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność wątroby (albumina < 25 g/l, wynik ≥ 10 pkt w skali Child-Pugh) oraz ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie teratogenne, etorykoksyb, inhibitor cyklooksygenazy-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, miażdżyca naczyń obwodowych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na etorykoksyb, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przemijające niedokrwienie mózgu, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, udar mózgu, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lipanthyl Supra 215 mg 215 mg
Fenofibrat, zawarty w preparacie Lipanthyl Supra 215 mg, jest pochodną kwasu fibrynowego i działa jako agonista receptorów jądrowych PPARα, co prowadzi do kompleksowej modyfikacji profilu lipidowego. Mechanizm działania obejmuje zwiększenie lipolizy i eliminacji aterogennych cząstek bogatych w trójglicerydy, aktywację lipazy lipoproteinowej, zmniejszenie produkcji apolipoproteiny CIII oraz zwiększenie syntezy apolipoprotein AI i AII. W efekcie obserwuje się obniżenie cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55%, LDL-cholesterolu o 20-35% (u pacjentów z hipercholesterolemią) oraz wzrost HDL-cholesterolu o 10-30%. Fenofibrat dodatkowo zmniejsza stężenie małych, gęstych cząstek LDL, które są szczególnie aterogenne, oraz poprawia wskaźniki ryzyka miażdżycy, takie jak stosunek cholesterolu całkowitego do HDL, LDL do HDL oraz ApoB do ApoAI.
ADP, adrenalina, apolipoproteina AI, apolipoproteina CIII, białko C-reaktywne, cholesterol całkowity, choroba niedokrwienna serca, CRP, działanie przeciwagregacyjne, fenofibrat, fibrynogen, HDL, hipercholesterolemia, klirens LDL, kwas arachidonowy, kwas moczowy, LDL, lipaza lipoproteinowa, lipoliza, lipoproteina a, małe gęste cząstki LDL, miażdżyca, PPARα, receptor jądrowy typu alfa, trójglicerydy, VLDL, żółtak ścięgnisty