kwasica hiperchloremiczna
Kwasica hiperchloremiczna to zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej charakteryzujące się obniżeniem pH krwi (kwasica) z towarzyszącym podwyższonym stężeniem jonów chlorkowych w surowicy (hiperchloremia). Występuje jako rodzaj kwasicy metabolicznej z prawidłową luką anionową.
Główne przyczyny kwasicy hiperchloremicznej obejmują: utratę wodorowęglanów (np. w biegunkach), dysfunkcję cewek nerkowych (kwasica cewkowa nerkowa), stosowanie niektórych leków (np. inhibitorów anhydrazy węglanowej), szybką infuzję dużych objętości płynów zawierających chlorki (np. 0,9% NaCl) oraz niedostateczne wydzielanie chlorków przez nerki.
W diagnostyce kluczowe jest oznaczenie parametrów gazometrycznych: obniżone pH krwi, obniżone stężenie HCO3-, podwyższone stężenie Cl-, prawidłowa luka anionowa. Leczenie obejmuje usunięcie przyczyny, wyrównanie niedoboru wodorowęglanów oraz w ciężkich przypadkach dożylne podanie roztworu wodorowęglanów.
Istotną rolę w patofizjologii kwasicy hiperchloremicznej odgrywa zwiększone wydalanie jonów wodorowęglanowych i/lub zmniejszone wydalanie jonów chlorkowych przez nerki, co prowadzi do zaburzenia elektrochemicznej równowagi płynów ustrojowych. Przewlekła kwasica hiperchloremiczna może prowadzić do demineralizacji kości, zwolnienia wzrostu u dzieci i ogólnego osłabienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji 60 mg/ml
Tetraspan 60 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający hydroksyetyloskrobię (HES) o stężeniu 60 g/l, z pH 5,6-6,4 i osmolarnością 296 mOsmol/l, stosowany jako koloidalny substytut osocza. Preparat charakteryzuje się stopniem podstawienia HES 0,42 oraz średnią masą cząsteczkową 130 000 Da, co wpływa na czas działania wynoszący 4-9 godzin po podaniu izowolemicznym. Skład elektrolitowy (Na+ 140 mmol/l, K+ 4 mmol/l, Ca2+ 2,5 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l, Cl- 118 mmol/l, octany 24 mmol/l, L-jabłczany 5 mmol/l) jest zbilansowany i odpowiada fizjologicznym wartościom osocza, co minimalizuje ryzyko zaburzeń kwasowo-zasadowych, w tym kwasicy hiperchloremicznej i mleczanowej.
frakcja białek osocza, hematokryt, hydroksyetyloskrobia, koloidalny środek zastępujący osocze, kwasica hiperchloremiczna, kwasica mleczanowa, lepkość osocza, masa cząsteczkowa, mikrokrążenie, parametry reologiczne krwi, płyn izoonkotyczny, podawanie płynów, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór elektrolitów, stopień podstawienia, substytut krwi - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Optilyte
Optilyte to roztwór do infuzji o osmolarności 295 mOsmol/l i pH 5,5–7,5, zawierający elektrolity w stężeniach: Na+ 141 mmol/l, CH3COO- 34 mmol/l, C6H5O73- 3 mmol/l, Ca2+ 2 mmol/l, K+ 5 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l oraz Cl- 109 mmol/l. Ze względu na wysoką zawartość sodu, produkt wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością krążenia, przewlekłą niewydolnością nerek oraz stanami obrzękowymi, ze względu na ryzyko retencji płynów, hipernatremii i nasilenia objawów. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia elektrolitów, równowagi kwasowo-zasadowej oraz objętości wydalanego moczu, a u pacjentów z hiperkalciurią kontrola wydalania wapnia z moczem. Szybkie podawanie może prowadzić do powikłań takich jak obrzęk płuc i niewydolność krążenia, zwłaszcza u osób starszych i z obniżoną tolerancją na przeciążenie układu krążenia.
antykoagulant, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipernatremia, kamica nerkowa, kwasica hiperchloremiczna, niewydolność krążenia, obrzęk płuc, osmolarność, parametry hemodynamiczne, przetaczanie krwi, przewlekła niewydolność nerek, retencja sodu, równowaga kwasowo-zasadowa, skrzep, wykrzepianie krwi, zator - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Verospiron
Stosowanie spironolaktonu (Verospiron) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami predysponującymi do kwasicy i/lub hiperkaliemii, takich jak nefropatia cukrzycowa. Monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w tym stężenia potasu i kreatyniny, jest kluczowe, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca. Zalecany schemat kontroli obejmuje badania raz w tygodniu po rozpoczęciu terapii lub zwiększeniu dawki, następnie raz na miesiąc przez 3 miesiące, potem co kwartał przez rok, a później co 6 miesięcy. Leczenie należy przerwać przy stężeniu potasu > 5 mEq/L lub kreatyniny > 4 mg/dL. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków oszczędzających potas, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, heparyny oraz suplementów potasu, a także diety bogatej w potas, aby zapobiec poważnym powikłaniom, w tym zgonowi.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, azot mocznikowy, białaczka szpikowa, heparyna niskocząsteczkowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kwasica hiperchloremiczna, laktoza jednowodna, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, porfiria, reakcja alergiczna, spironolakton, suplement potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Verospiron 50 mg
Spironolakton, zawarty w leku Verospiron, wykazuje działania niepożądane wynikające z antagonizmu względem aldosteronu oraz działania antyandrogennego. Najczęściej obserwowane efekty obejmują zaburzenia endokrynologiczne, takie jak ginekomastia u mężczyzn i zaburzenia miesiączkowania u kobiet, oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hiperkaliemię i hiponatremię. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka) oraz reakcje skórne od łagodnych (wysypka, świąd) do ciężkich (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) również są istotne klinicznie. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest według MedDRA, z podziałem na kategorie od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznaną.
agranulocytoza, antagonista aldosteronu, antagonizm aldosteronu, bezpłodność, działanie antyandrogenne, eozynofilia, ginekomastia, gorączka polekowa, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hiponatremia, hirsutyzm, klasyfikacja MedDRA, kwasica hiperchloremiczna, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, osteomalacja, ostra niewydolność nerek, plamica, porfiria, spironolakton, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia wątroby, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kalii chloridum 0,15% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (1,5 mg + 9 mg)/ml
Produkt leczniczy Kalii chloridum 0,15% + Natrii chloridum 0,9% Kabi, dostępny w formie roztworu do infuzji, zawiera w 1 ml 1,5 mg potasu chlorku (20 mmol/l K+) oraz 9 mg sodu chlorku (154 mmol/l Na+), z chlorkami na poziomie 174 mmol/l. Roztwór o osmolarności około 348 mOsm/l i pH 4,5-7,0 jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkaliemią, hiperchloremią, hipernatremią, ciężką niewydolnością nerek z oligurią lub anurią, niewyrównaną niewydolnością serca oraz chorobą Addisona. Podanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych, kwasicy hiperchloremicznej, retencji płynów oraz zagrażających życiu arytmii serca.
anuria, chlorek potasu, chlorek sodu, choroba Addisona, dysfunkcja nerek, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, kwasica hiperchloremiczna, niedobór aldosteronu, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, oliguria, osmolarność, retencja płynów, układ sercowo-naczyniowy, wydolność nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Spironolakton – Działania niepożądane
Spironolakton, jako antagonista aldosteronu, wywołuje działania niepożądane wynikające z hamowania wydalania potasu, co prowadzi do ryzyka hiperkaliemii, szczególnie podczas długotrwałej terapii. Inne zaburzenia elektrolitowe obejmują hiponatremię i odwodnienie, a u pacjentów z marskością wątroby może rozwinąć się hiperchloremiczna kwasica metaboliczna. Lek może pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u chorych z istniejącą niewydolnością nerek, co manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny i ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Antyandrogenne działanie spironolaktonu u mężczyzn może powodować ginekomastię, ból piersi oraz zaburzenia libido, natomiast u kobiet obserwuje się zaburzenia miesiączkowania. Objawy neurologiczne, takie jak splątanie, bóle głowy, apatia, zawroty głowy, senność, ataksja i letarg, występują głównie u pacjentów z marskością wątroby.
agranulocytoza, antagonista aldosteronu, apatia, ataksja, biegunka, ból głowy, działanie antyandrogenne, eozynofilia, ginekomastia, gorączka polekowa, hiperkaliemia, hiponatremia, hirsutyzm, impotencja, kurcze mięśni, kwasica hiperchloremiczna, łagodny nowotwór piersi, letarg, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pemfigoid, plamica, pokrzywka, senność, spironolakton, splątanie, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Verospiron
Stosowanie spironolaktonu (Verospiron) wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do kwasicy metabolicznej i hiperkaliemii, takich jak osoby z nefropatią cukrzycową, niewydolnością nerek czy wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Terapia może powodować przejściowe zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN) oraz odwracalną kwasicę hiperchloremiczną. Monitorowanie parametrów nerkowych i elektrolitów jest niezbędne, szczególnie w pierwszym roku leczenia, z częstotliwością kontroli: raz w tygodniu po rozpoczęciu lub zwiększeniu dawki, raz w miesiącu przez pierwsze 3 miesiące, następnie raz na kwartał do 12 miesięcy i co 6 miesięcy po tym okresie. Przerwanie terapii jest wskazane przy stężeniu potasu >5 mEq/L lub kreatyniny >4 mg/dL.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, azot mocznikowy, białaczka szpikowa, diuretyk oszczędzający potas, heparyna niskocząsteczkowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwasica hiperchloremiczna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, porfiria, spironolakton, suplement potasu, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa - Leksykon substancji czynnych
Brynzolamid – Przeciwwskazania stosowania
Brynzolamid, inhibitor anhydrazy węglanowej stosowany w oftalmologii w postaci kropli do oczu (stężenie 10 mg/ml w preparatach Brinzolamide Accord, Brinzolamide Genoptim, Optilamid), posiada szereg istotnych przeciwwskazań. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną, substancje pomocnicze (w tym chlorek benzalkoniowy w stężeniach 0,1–0,15 mg/ml), a także na sulfonamidy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Ponadto, stosowanie brynzolamidu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, oraz u osób z kwasicą hiperchloremiczną, gdyż lek może nasilać zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.
Brinzolamide Accord, Brinzolamide Genoptim, brynzolamid, chlorek benzalkoniowy, inhibitor anhydrazy węglanowej, krople do oczu, kwasica hiperchloremiczna, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, oftalmologia, Optilamid, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, równowaga kwasowo-zasadowa, toksyczna nekroliza naskórka, ugrupowanie sulfonamidowe, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sterofundin ISO
Sterofundin ISO jest roztworem elektrolitowym o składzie: Na+ 145,0 mmol/l, K+ 4,0 mmol/l, Mg2+ 1,0 mmol/l, Ca2+ 2,5 mmol/l, Cl- 127,0 mmol/l, octan 24,0 mmol/l oraz jabłczan 5,0 mmol/l. Podawanie tego preparatu wymaga ścisłego monitorowania stężenia elektrolitów, bilansu płynowego oraz pH, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca (łagodną do umiarkowanej), niewydolnością nerek, nadciśnieniem, hipernatremią, hiperchloremią, odwodnieniem hipertonicznym, obrzękami oraz stanami predysponującymi do retencji sodu. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i płuc. Szczególną ostrożność należy zachować przy podawaniu potasu (4,0 mmol/l) u chorych z ryzykiem hiperkaliemii, a także wapnia (2,5 mmol/l) u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i chorobami przebiegającymi z hiperkalcemią. Roztwór nie powinien być podawany jednocześnie z transfuzją krwi tym samym zestawem infuzyjnym ze względu na ryzyko koagulacji.
aldosteronizm, elektrolity w surowicy, hiperchloremia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipernatremia, kwasica hiperchloremiczna, łagodna niewydolność serca, nadciśnienie, niedożywienie, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność oddechowa, niewydolność płuc, niewydolność serca, obrzęk płucny, odczyn pH, odwodnienie hipertoniczne, ostre odwodnienie, płyn pozakomórkowy, retencja sodu, rzucawka, terapia pozajelitowa, transfuzja krwi, uszkodzenie tkanki, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Verospiron
Produkt leczniczy Verospiron (spironolakton) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami predysponującymi do kwasicy metabolicznej i hiperkaliemii, zwłaszcza u osób z nefropatią cukrzycową. Leczenie może powodować przejściowe zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN) oraz odwracalną kwasicę hiperchloremiczną, co wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek i elektrolitów, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby oraz osób starszych. Należy unikać jednoczesnego stosowania spironolaktonu z lekami i suplementami podnoszącymi poziom potasu, takimi jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, heparyna, suplementy potasu oraz dieta bogata w potas, ze względu na ryzyko ciężkiej hiperkaliemii, która może prowadzić do zgonu.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, azot mocznikowy, białaczka szpikowa, heparyna niskocząsteczkowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kwasica, kwasica hiperchloremiczna, laktoza jednowodna, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, porfiria, spironolakton, suplement potasu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (3 mg + 9 mg)/ml
Roztwór do infuzji Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi zawiera chlorek potasu (3 mg/ml, 40 mmol/l K+), chlorek sodu (9 mg/ml, 154 mmol/l Na+) oraz chlorki (194 mmol/l Cl-), o osmolarności około 388 mOsm/l i pH 4,5-7,0. Preparat jest hipertoniczny względem osocza (norma 280-295 mOsm/l) i może wpływać na równowagę kwasowo-zasadową. Podanie roztworu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z hiperkaliemią (>5,5 mmol/l K+), hipernatremią (>145 mmol/l Na+), hiperchloremią, ciężką niewydolnością nerek z oligurią/anurią, niewyrównaną niewydolnością serca oraz chorobą Addisona, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń elektrolitowych i przeciążenia układu krążenia.
chlorek potasu, chlorek sodu, choroba Addisona, choroby nadnerczy, funkcja nerek, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, kwasica hiperchloremiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca, oliguria i anuria, pierwotna niedoczynność kory nadnerczy, równowaga kwasowo-zasadowa, skład elektrolitowy, stan elektrolitowy, suplementacja elektrolitowa, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Potassium Chloride 0,3% + Sodium Chloride 0,9% B. Braun 3 g/l + 9 g/l
Roztwór do infuzji Potassium Chloride 0,3% + Sodium Chloride 0,9% B. Braun zawiera chlorek potasu w stężeniu 3,0 g/l (40 mmol/l), chlorek sodu 9,0 g/l (154 mmol/l) oraz chlorki 194 mmol/l, co determinuje jego zastosowanie wyłącznie w określonych stanach klinicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do podania jest hiperkaliemia (stężenie potasu >5,5 mmol/l), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca i zatrzymania akcji serca. Ponadto, preparat jest niewskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek przebiegającą z oligurią (<500 ml/dobę), anurią lub azotemią, gdyż upośledzona eliminacja potasu może prowadzić do jego kumulacji i powikłań hiperkaliemicznych. Wysokie stężenia chlorków (194 mmol/l) i sodu (154 mmol/l) wykluczają stosowanie u chorych z hiperchloremią i ciężką hipernatremią, ze względu na ryzyko kwasicy hiperchloremicznej, obrzęku mózgu oraz zaburzeń neurologicznych.
anuria, azotemia, chlorek potasu, chlorek sodu, drgawki, duszność, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, hiperwolemia, kwasica hiperchloremiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk mózgu, obrzęk obwodowy, oliguria, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, śpiączka, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia rytmu serca, zastój w krążeniu płucnym, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Verospiron 25 mg
Spironolakton (Verospiron) jest lekiem o działaniu diuretycznym i antyandrogennym, którego stosowanie u kobiet w ciąży i w okresie laktacji wymaga szczególnej ostrożności. Badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, a mechanizm działania leku wiąże się z antyandrogennym efektem, co może prowadzić do zmniejszenia płodności. W ciąży spironolakton może powodować zmniejszenie perfuzji łożyska, co zwiększa ryzyko zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, dlatego nie jest zalecany w standardowym leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków u ciężarnych. Decyzja o zastosowaniu spironolaktonu w ciąży powinna być poprzedzona dokładną analizą stosunku korzyści do ryzyka. W okresie laktacji kanrenon, aktywny metabolit spironolaktonu, przenika do mleka kobiecego, a brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u noworodków i niemowląt stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku podczas karmienia piersią.
diuretyk, działanie antyandrogenne, działanie diuretyczne, hiperkaliemia, hiponatremia, kanrenon, kwasica hiperchloremiczna, laktacja, mleko kobiece, modyfikacja leczenia, odwodnienie, parestezja, perfuzja łożyska, równowaga kwasowo-zasadowa, rozwój płodu, spironolakton, stosunek korzyści do ryzyka, Verospiron, wydalanie potasu, wzrost wewnątrzmaciczny płodu, zaburzenie elektrolitowe, zapis elektrokardiograficzny, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji 60 mg/ml
Lek Tetraspan 60 mg/ml, zawierający hydroksyetyloskrobię (HES) o średniej masie cząsteczkowej 130 000 Da i stopniu podstawienia 0,42, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na HES, sepsą, stanem krytycznym, zaburzeniami czynności nerek, krwotokiem śródczaszkowym, przewodnieniem, obrzękiem płuc, odwodnieniem, hiperkaliemią (4,0 mmol/l potasu), ciężką hipernatremią (140,0 mmol/l sodu) lub hiperchloremią (118,0 mmol/l chlorków), zastoinową niewydolnością serca, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i krzepnięcia, oparzeniami oraz po przeszczepie narządów. Stosowanie leku w tych stanach wiąże się z ryzykiem nasilenia niewydolności nerek, zaburzeń krzepnięcia, zwiększonej śmiertelności, dekompensacji krążenia oraz powikłań związanych z gospodarką wodno-elektrolitową. Lekarz powinien dokładnie ocenić historię medyczną pacjenta i unikać podawania Tetraspanu w wymienionych sytuacjach klinicznych.
W przypadku konieczności zastosowania Tetraspanu 60 mg/ml, zaleca się ścisłe monitorowanie funkcji nerek, parametrów krzepnięcia, gospodarki wodno-elektrolitowej, objawów nadwrażliwości oraz stanu hemodynamicznego pacjenta. Preparat powinien być stosowany w możliwie najmniejszej skutecznej dawce i przez najkrótszy czas, z preferencją dla krystaloidów, zwłaszcza u pacjentów z częściowymi przeciwwskazaniami lub podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, ryzykiem sepsy, łagodnymi zaburzeniami krzepnięcia oraz niewydolnością serca w niższych klasach czynnościowych, gdzie może dojść do progresji niewydolności lub dekompensacji. Bilans korzyści i ryzyka powinien być indywidualnie oceniany przed podjęciem decyzji terapeutycznej.
ciśnienie wewnątrzczaszkowe, czynniki krzepnięcia, hiperkaliemia, hipernatremia, hipoksemia, hydroksyetyloskrobia, koagulopatia, krwotok śródmózgowy, kwasica hiperchloremiczna, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, odwodnienie, oparzenie, przeszczep narządów, przewodnienie, sepsa, skaza krwotoczna, stan krytyczny, terapia nerkozastępcza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Natrium chloratum 0,9% Fresenius 9 mg/ml
Roztwór do infuzji Natrium Chloratum 0,9% Fresenius (9 mg/ml) jest powszechnie stosowanym płynem infuzyjnym o osmolarności 308 mOsmol/l i pH 4,5–7,0. Niewłaściwe podanie, zwłaszcza w nadmiernej objętości, może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak hipernatremia (>145 mmol/l), hiperchloremia (>110 mmol/l) oraz kwasica hiperchloremiczna, które manifestują się zaburzeniami neurologicznymi, metabolicznymi i kwasowo-zasadowymi. Szczególnie narażeni są pacjenci z chorobami układu krążenia, u których może dojść do dekompensacji niewydolności serca, obrzęku płuc oraz nasilenia objawów niewydolności serca. W miejscu podania mogą wystąpić podrażnienie żyły oraz zakrzepowe zapalenie żyły, co wymaga monitorowania stanu naczyń obwodowych.
dekompensacja niewydolności serca, duszność, hiperchloremia, hipernatremia, hipoksemia, kwasica, kwasica hiperchloremiczna, nadmierne nawodnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, osmolarność, płyn infuzyjny, podrażnienie żyły, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeciążenie objętościowe, retencja płynów, roztwór chlorku sodu, rzężenie, sinica, splątanie, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zakrzepowe zapalenie żyły