nadciśnienie tętnicze pierwotne

Nadciśnienie tętnicze pierwotne (inaczej samoistne lub idiopatyczne) stanowi najczęstszą postać nadciśnienia tętniczego, obejmując około 90-95% wszystkich przypadków. Charakteryzuje się podwyższonymi wartościami ciśnienia tętniczego (≥140/90 mmHg) bez uchwytnej przyczyny organicznej.

Patogeneza nadciśnienia pierwotnego jest złożona i wieloczynnikowa. Obejmuje interakcje między predyspozycją genetyczną a czynnikami środowiskowymi, takimi jak: nadmierne spożycie soli, otyłość, niska aktywność fizyczna, stres oraz nadużywanie alkoholu. Kluczową rolę odgrywają zaburzenia w układzie renina-angiotensyna-aldosteron, dysfunkcja śródbłonka naczyniowego oraz nadmierna aktywacja układu współczulnego.

Diagnostyka nadciśnienia pierwotnego polega na wykluczeniu wtórnych przyczyn nadciśnienia poprzez badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie opiera się na modyfikacji stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia soli, aktywność fizyczna) oraz farmakoterapii. Podstawowe grupy leków obejmują: diuretyki, beta-blokery, blokery kanału wapniowego, inhibitory ACE oraz blokery receptora angiotensyny II.

Nieleczone nadciśnienie tętnicze pierwotne prowadzi do powikłań narządowych, takich jak: przerost lewej komory serca, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, udar mózgu, przewlekła choroba nerek oraz retinopatia nadciśnieniowa. Regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz przestrzeganie zaleceń terapeutycznych są kluczowe dla skutecznej kontroli choroby i zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl