Właściwości farmakodynamiczne
Karnidin 10 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Karnidin

Lerkanidypina, substancja czynna leku Karnidin, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów wapnia, pochodnych dihydropirydyny i jest klasyfikowana kodem ATC: C08CA13. Lek występuje w postaci tabletek powlekanych zawierających 10 mg lub 20 mg lerkanidypiny chlorowodorku (odpowiednio 9,4 mg i 18,8 mg lerkanidypiny).¹

Mechanizm działania

Lerkanidypina jako antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny działa poprzez hamowanie przezbłonowego transportu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich oraz mięśnia sercowego. Jej działanie hipotensyjne polega przede wszystkim na bezpośrednim rozluźnieniu mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego.²

Działanie farmakodynamiczne

Charakterystyczną cechą lerkanidypiny jest jej przedłużone działanie przeciwnadciśnieniowe, które utrzymuje się pomimo krótkiego farmakokinetycznego okresu półtrwania w osoczu. Efekt ten jest możliwy dzięki wysokiemu współczynnikowi podziału błonowego. Lerkanidypina wykazuje dużą selektywność naczyniową, dzięki czemu nie powoduje ujemnego działania inotropowego (nie osłabia kurczliwości mięśnia sercowego).³

Ważną zaletą tego leku jest stopniowo rozwijające się działanie wazodilatacyjne (rozszerzające naczynia krwionośne), co zmniejsza ryzyko wystąpienia ostrego spadku ciśnienia tętniczego z odruchową tachykardią u pacjentów z nadciśnieniem. Warto podkreślić, że lerkanidypina jest racematem, a za jej aktywność hipotensyjną odpowiada głównie enancjomer (S), co jest typowe dla asymetrycznych pochodnych 1,4-dihydropirydyny.⁴

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczna i profil bezpieczeństwa lerkanidypiny w dawkach 10-20 mg przyjmowanych raz na dobę zostały dogłębnie zbadane w licznych badaniach klinicznych. W podwójnie zaślepionych badaniach kontrolowanych placebo uczestniczyło 1200 pacjentów otrzymujących lerkanidypinę oraz 603 pacjentów otrzymujących placebo. Dodatkowo przeprowadzono długoterminowe badania kliniczne z grupą kontrolną otrzymującą substancję czynną oraz badania bez grupy kontrolnej, w których łącznie wzięło udział 3676 pacjentów.⁵

Badania kliniczne obejmowały głównie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. W grupach badanych znaleźli się również pacjenci w podeszłym wieku oraz osoby z cukrzycą. Lerkanidypina była stosowana zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z:

• inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE)
• lekami moczopędnymi
• beta-adrenolitykami

⁶

Badania w szczególnych populacjach pacjentów

Poza badaniami przeprowadzonymi w celu potwierdzenia głównych wskazań terapeutycznych, wykonano również dodatkowe, mniejsze badanie u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym. W tym niekontrolowanym, ale randomizowanym badaniu wzięło udział 50 pacjentów, u których średnie ciśnienie rozkurczowe (± odchylenie standardowe) wynosiło 114,5 ± 3,7 mmHg. Wyniki wykazały, że normalizację ciśnienia krwi uzyskano u:

• 40% z 25 pacjentów przyjmujących lerkanidypinę w dawce 20 mg raz dziennie
• 56% z 25 pacjentów przyjmujących lek w dawce 10 mg dwa razy dziennie

Te dane sugerują, że w przypadku ciężkiego nadciśnienia dawkowanie dwa razy na dobę może przynieść lepsze efekty terapeutyczne.⁷

Skuteczność lerkanidypiny potwierdzono również w badaniu pacjentów z izolowanym nadciśnieniem skurczowym. W podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu kontrolowanym wobec placebo lerkanidypina skutecznie obniżała skurczowe ciśnienie krwi z wysokiej średniej początkowej wartości 172,6 ± 5,6 mmHg do wartości 140,2 ± 8,7 mmHg, co stanowi znaczącą poprawę o ponad 30 mmHg.⁸

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lerkanidypiny w populacji pediatrycznej, dlatego produkt nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży.⁹