zaburzenie psychomotoryczne

Zaburzenia psychomotoryczne obejmują nieprawidłowości w sferze zarówno psychicznej, jak i ruchowej pacjenta. Mogą manifestować się w postaci spowolnienia (hipokinezji) lub pobudzenia (hiperkinezji) psychoruchowego, stanowiąc istotny element obrazu klinicznego wielu zaburzeń psychicznych.

W przypadku spowolnienia psychoruchowego obserwuje się zmniejszenie szybkości ruchów, ubogą mimikę, spowolnioną mowę oraz wydłużony czas reakcji na bodźce. Jest to charakterystyczny objaw depresji, szczególnie w jej postaci endogennej. Z kolei pobudzenie psychoruchowe charakteryzuje się nasiloną, często bezcelową aktywnością ruchową, przyspieszoną mową i tokiem myślenia, a także zwiększoną reaktywnością. Występuje m.in. w manii, katatonii czy w stanach lękowych.

Diagnostyka zaburzeń psychomotorycznych opiera się głównie na obserwacji klinicznej i wywiadzie, choć w niektórych przypadkach stosuje się również obiektywne skale oceny (np. CORE dla oceny nasilenia depresji z komponentem psychomotorycznym). Leczenie jest ukierunkowane na chorobę podstawową i obejmuje farmakoterapię (m.in. leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, normotymiczne) oraz oddziaływania psychoterapeutyczne.

Zaburzenia psychomotoryczne mają istotne znaczenie prognostyczne – ich obecność często wskazuje na większe nasilenie choroby podstawowej i może determinować wybór odpowiedniej strategii terapeutycznej. Szczególnie ważna jest diagnostyka różnicowa między pierwotnym zaburzeniem psychicznym a zaburzeniami wynikającymi z organicznych chorób mózgu, zatruć czy zaburzeń metabolicznych.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl