inozyna pranobeksu
Inozyna pranobeksu (inozyna acedoben dimepranol) to syntetyczny lek o działaniu immunostymulującym i przeciwwirusowym. Działa przez zwiększenie aktywności limfocytów T, stymulowanie produkcji cytokin i wzmacnianie odpowiedzi komórkowej układu odpornościowego.
Mechanizm działania leku polega na hamowaniu replikacji wirusów poprzez wiązanie się z rybosomami zakażonej komórki, co zaburza proces syntezy białek wirusowych. Jednocześnie stymuluje aktywność komórek NK (Natural Killer), zwiększa produkcję interferonu gamma oraz wzmacnia funkcje fagocytarne makrofagów.
W praktyce klinicznej inozyna pranobeksu znajduje zastosowanie w leczeniu infekcji wirusowych, szczególnie wywołanych przez wirusy z grupy Herpesviridae (HSV-1, HSV-2, VZV, EBV, CMV), wirusy brodawczaka ludzkiego (HPV) oraz w nawracających infekcjach dróg oddechowych. Wykazuje skuteczność w skracaniu czasu trwania objawów i zmniejszaniu częstości nawrotów zakażeń.
Lek jest zazwyczaj dobrze tolerowany, ale może powodować działania niepożądane, takie jak przejściowe zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi i moczu, bóle głowy, zmęczenie, nudności oraz reakcje skórne. Przeciwwskazania obejmują głównie dną moczanową, choroby nerek oraz nadwrażliwość na składniki preparatu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Działania niepożądane
Kwas 4-acetamidobenzoesowy, będący składnikiem kompleksu inozyny pranobeksu (w stosunku molowym 1:3 z inozyną oraz solami N,N-2-dimetyloamino-2-propanolu), jest istotnym elementem leków takich jak Eloprine. W badaniach klinicznych wykazano, że najczęstszym i jedynym stale występującym działaniem niepożądanym jest podwyższone stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które normalizuje się samoistnie w ciągu kilku dni po zakończeniu terapii. Często (>1/100 do <1/10) obserwowane działania niepożądane obejmują nudności (z wymiotami lub bez), bóle w nadbrzuszu, podwyższenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej i azotu mocznikowego (BUN), świąd, wysypkę, bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie oraz bóle stawów. Niezbyt często (>1/1 000 do <1/100) występują biegunka, zaparcia, nerwowość, zaburzenia snu (senność lub bezsenność) oraz wielomocz.
aminotransferazy, azot mocznikowy, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, dna moczanowa, Eloprine, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, hiperurikemia, inozyna pranobeksu, kamica nerkowa, kwas 4-acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, monitorowanie działań niepożądanych, nerwowość, nudności, parametry nerkowe, świąd, wielomocz, wysypka, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia nerek, zaburzenia skóry, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia wątroby i dróg żółciowych, zaburzenia żołądka i jelit, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Interakcje
Kwas 4-acetamidobenzoesowy, składnik kompleksu inozyny pranobeksu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), które mogą prowadzić do wzrostu stężenia kwasu moczowego i nasilenia objawów hiperurykemii. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego, w tym diuretykami tiazydowymi (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz pętlowymi (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy), może zaburzać gospodarkę kwasu moczowego i wymaga monitorowania funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów. Preparaty zawierające kwas 4-acetamidobenzoesowy nie powinny być stosowane równocześnie z lekami immunosupresyjnymi ze względu na ryzyko farmakokinetycznych zmian działania terapeutycznego, co może obniżać skuteczność terapii lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
alkohol etylowy, allopurynol, azydotymidyna, biodostępność AZT, chlortalidon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie immunomodulujące, funkcja nerek, furosemid, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeksu, kwas 4-acetamidobenzoesowy, kwas etakrynowy, kwas moczowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego, monocyt krwi, poziom elektrolitów, poziom kwasu moczowego, torasemid, tworzenie nukleotydów, wewnątrzkomórkowa fosforylacja - Leksykon leków
Skład i postać leku – Viruzine Forte 500 mg/5 ml
Viruzine Forte to syrop zawierający 100 mg inozyny pranobeksu na 1 ml, co odpowiada 500 mg substancji czynnej w standardowej dawce 5 ml. Inozyna pranobeks stanowi kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Syrop zawiera również substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak sacharoza (2,80 g/5 ml), glikol propylenowy (474 mg/5 ml), metylu parahydroksybenzoesan (6,32 mg/5 ml), propylu parahydroksybenzoesan (0,95 mg/5 ml) oraz sód (0,86 mg/5 ml). Skład uzupełniają regulatory kwasowości i pH, aromaty malinowy i bananowy oraz woda oczyszczona. Preparat ma konsystencję płynną, barwę od bezbarwnej do żółtej i smak bananowo-malinowy.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, glikol propylenowy, inozyna pranobeksu, kwas cytrynowy jednowodny, metylu parahydroksybenzoesan, niezgodność farmaceutyczna, pierścień gwarancyjny, propylu parahydroksybenzoesan, regulator kwasowości, regulator pH, sacharoza, środek konserwujący, syrop, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – AKVIR FORTE o smaku truskawkowym 500 mg/5 ml
AKVIR FORTE to syrop o stężeniu 500 mg/5 ml, zawierający substancję czynną inozynę pranobeksu, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Każdy mililitr syropu zawiera 100 mg inozyny pranobeksu, co przekłada się na 500 mg substancji czynnej w standardowej dawce 5 ml. Preparat zawiera również sacharozę (3000 mg/5 ml), metylu i propylu parahydroksybenzoesan jako konserwanty oraz 6,24 mg sodu na 5 ml. Syrop ma klarowną konsystencję, barwę od bezbarwnej do jasnożółtej i wyraźny smak truskawkowy, co zwiększa akceptację u pacjentów pediatrycznych.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, glikol propylenowy, inozyna pranobeksu, konserwant, kwas cytrynowy, metylu parahydroksybenzoesan, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, pierścień gwarancyjny, propylu parahydroksybenzoesan, regulator kwasowości, rozpuszczalnik, sacharoza, sacharyna sodowa, sodu cytrynian, substancja aromatyzująca, substancja czynna, substancja słodząca, syrop, zabezpieczenie przed dostępem dzieci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Viruzine Forte 1000 mg
Viruzine Forte zawiera 1000 mg inozyny pranobeksu w jednej tabletce i jest przeznaczony do stosowania doustnego. Dawkowanie ustala się indywidualnie na podstawie masy ciała pacjenta oraz nasilenia choroby, przy czym standardowa dawka dobowa wynosi 50 mg/kg masy ciała, podzielona na kilka dawek. U dorosłych i osób powyżej 65 lat zwykle stosuje się 1 tabletkę (1000 mg) 3-4 razy na dobę, nie przekraczając maksymalnej dawki 4 g na dobę. Terapia trwa zazwyczaj od 5 do 14 dni, z koniecznością kontynuacji leczenia przez dodatkowe 1-2 dni po ustąpieniu objawów, co zapewnia pełną skuteczność terapii.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Neosine forte 1000 mg
Przedawkowanie inozyny pranobeksu zawartej w leku Neosine forte (1000 mg na tabletkę) jest zjawiskiem rzadkim i nie odnotowano dotychczas klinicznych przypadków takiego zdarzenia, co świadczy o relatywnie wysokim profilu bezpieczeństwa preparatu. Badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych wskazują, że głównym efektem przedawkowania może być istotny wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy, prowadzący do hiperurykemii, która może manifestować się bólem i obrzękiem stawów oraz dyskomfortem w okolicy nerek. Nie określono dokładnej dawki progowej wywołującej te objawy, a inne potencjalne działania niepożądane nie zostały zidentyfikowane.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, ból stawów, hiperurykemia, inozyna, inozyna pranobeksu, kreatynina, kwas moczowy, leczenie objawowe, leki obniżające kwas moczowy, mocznik, nefropatia moczanowa, Neosine forte, parametry nerkowe, postępowanie objawowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Viruzine Forte
Viruzine Forte, zawierający 500 mg inozyny pranobeksu w 5 ml syropu, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek. Lek może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (górna granica 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l), co wynika z katabolicznej przemiany inozyny do kwasu moczowego. U tych grup pacjentów konieczne jest ścisłe monitorowanie poziomu kwasu moczowego w trakcie terapii. Ponadto, długotrwałe stosowanie powyżej 3 miesięcy zwiększa ryzyko powstawania kamieni nerkowych, co wymaga regularnej kontroli parametrów nerkowych, wątroby, morfologii krwi oraz stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu.
czynność nerek, czynność wątroby, dieta niskosodowa, dna moczanowa, glikol propylenowy, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, kamica nerkowa, kwas moczowy, metylu parahydroksybenzoesan, morfologia krwi, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Cynk glukonian – Dawkowanie i sposób podawania
Cynk glukonian, stosowany najczęściej w połączeniu z inozyną pranobeksem, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do masy ciała pacjenta oraz wskazań terapeutycznych. Terapia powinna być rozpoczęta niezwłocznie po pojawieniu się pierwszych objawów infekcji, a jej standardowy czas trwania wynosi od 5 do 14 dni, z kontynuacją leczenia przez 1-2 dni po ustąpieniu symptomów. Dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 1 roku życia różni się w zależności od preparatu: Neosine duo zawiera 3,125 mg Zn²⁺/5 ml, a Neosine plus 1,5625 mg Zn²⁺/5 ml. Zalecane dawki to odpowiednio 0,5 ml/kg mc./dobę dla Neosine duo oraz 1 ml/kg mc./dobę dla Neosine plus, podawane w 3-4 dawkach podzielonych. Maksymalne dawki dobowe wynoszą 40 ml (25 mg jonów cynku) dla Neosine duo i 80 ml (25 mg jonów cynku) dla Neosine plus. Dawkowanie cynku w zależności od masy ciała waha się od około 4,7 mg do 25,3 mg/dobę.
charakterystyka produktu leczniczego, cynk glukonian, dawka dobowa, dawka podzielona, immunomodulacja, infekcja, inozyna pranobeksu, interakcja lekowa, jony cynku, Neosine duo, Neosine Plus, obniżona odporność, preparat złożony, przeciwwskazanie, skuteczność terapeutyczna, strzykawka doustna, substancja aktywna, syrop, wskazanie terapeutyczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – AKVIR o smaku truskawkowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku AKVIR (250 mg/5 ml syrop o smaku truskawkowym), nie posiada wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Brak badań nad wpływem na rozwój płodu oraz przenikanie do mleka matki uniemożliwia jednoznaczną ocenę ryzyka, co stanowi podstawę do unikania stosowania tego preparatu w tych grupach pacjentek. Decyzja o ewentualnym zastosowaniu powinna być podjęta wyłącznie po dokładnej analizie bilansu korzyści i ryzyka, uwzględniając ciężkość stanu klinicznego, dostępność alternatywnych terapii o lepszym profilu bezpieczeństwa, etap ciąży lub laktacji oraz możliwość czasowego zaprzestania karmienia piersią.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, AKVIR, cukrzyca ciążowa, inozyna pranobeksu, laktacja, metylu parahydroksybenzoesan, nadciśnienie tętnicze, preeklampsja, profil bezpieczeństwa, propylu parahydroksybenzoesan, przenikanie do mleka ludzkiego, reakcja alergiczna, rozwój płodu, substancja czynna, trymestr ciąży, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Inuprin Forte 100 mg/ml
Inuprin Forte to syrop zawierający 100 mg/ml inozyny pranobeksu, stosowany doustnie w terapii infekcji wirusowych. Dawkowanie ustala się indywidualnie, bazując na masie ciała i nasileniu choroby, z zalecaną dawką dobową 50 mg/kg masy ciała (0,5 ml syropu/kg). U dorosłych standardowa dawka wynosi 3 g (30 ml syropu) na dobę, podzielona na 3-4 dawki, z maksymalną dawką dobową 4 g (40 ml). U dzieci powyżej 1. roku życia stosuje się analogiczne dawkowanie, natomiast lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1. roku życia. Terapia trwa zwykle 5-14 dni, z kontynuacją 1-2 dni po ustąpieniu objawów w celu utrwalenia efektu terapeutycznego.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, dawka dobowa, dawka podzielona, dawkowanie leku, efekt terapeutyczny, inozyna pranobeksu, Inuprin Forte, maksymalna dawka dobowa, nadwrażliwość na substancje, nietolerancja fruktozy, pacjent dorosły, pacjent pediatryczny, preparat leczniczy, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, schemat dawkowania, substancja pomocnicza, wywiad medyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn 2+)/5 ml
Produkt leczniczy Neosine duo w formie syropu zawiera 500 mg inozyny pranobeksu oraz 3,125 mg jonów cynku na 5 ml i może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości. Najważniejszym i stale występującym efektem ubocznym inozyny pranobeksu jest przejściowe zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, które normalizuje się po zaprzestaniu terapii. Często obserwowane działania niepożądane (≥ 1/100 do < 1/10) obejmują nudności (z wymiotami lub bez), bóle w nadbrzuszu, wzrost aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej, podwyższenie stężenia azotu mocznikowego (BUN), świąd, wysypkę, bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie oraz bóle stawów. Niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100) występują biegunka, zaparcia, nerwowość, senność lub bezsenność oraz wielomocz.
aminotransferazy, azot mocznikowy, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, cynku glukonian, dyspepsja, fosfataza zasadowa, inozyna pranobeksu, insomnia, kwas moczowy, niedobór miedzi, nudności, personel medyczny, poliuria, świąd, wysypka skórna, zaburzenia dróg moczowych, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia nerek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine forte 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne inozyny pranobeksu, substancji czynnej leku Neosine forte, wykazały niski profil toksyczności przy dawkach do 1500 mg/kg/dobę podawanych myszom, szczurzym, psom, kotom i małpom, co stanowi 50-krotnie wyższą wartość niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, przeprowadzone na myszach, szczurach oraz ludzkich limfocytach, potwierdziły brak właściwości mutagennych inozyny pranobeksu. Ocena wpływu na reprodukcję i rozwój płodu obejmowała badania toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności, teratogenności oraz funkcji reprodukcyjnych u myszy, szczurów i królików, którym podawano dawki do 20-krotności dawki terapeutycznej (100 mg/kg mc./dobę) pozajelitowo. Wyniki nie wykazały negatywnego wpływu na procesy reprodukcyjne ani rozwój płodu. Zebrane dane przedkliniczne potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa inozyny pranobeksu, wskazując na brak istotnej toksyczności, mutagenności, karcynogenności oraz zaburzeń reprodukcyjnych przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, Neosine forte, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, wpływ na reprodukcję, zaburzenie czynności reprodukcyjnej, zwierzę laboratoryjne - Leksykon substancji czynnych
Cynk glukonian – Działania niepożądane
Cynk glukonian, obecny w preparatach leczniczych takich jak Neosine duo (500 mg inozyny pranobeksu + 3,125 mg Zn2+/5 ml) oraz Neosine plus (250 mg inozyny pranobeksu + 1,5625 mg Zn2+/5 ml), wykazuje bardzo rzadkie działania niepożądane (<1/10 000), głównie ze strony układu pokarmowego. Objawy takie jak bóle brzucha, nudności, niestrawność i biegunka pojawiają się częściej przy przyjmowaniu na pusty żołądek i ustępują szybko po odstawieniu leku. W celu minimalizacji tych dolegliwości zaleca się podawanie preparatu podczas posiłków. W przeciwieństwie do inozyny pranobeksu, która może powodować częstsze działania niepożądane, cynk glukonian cechuje się niskim ryzykiem niepożądanych efektów przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami.
biegunka, ból brzucha, compliance, cynk glukonian, dolegliwość gastroenterologiczna, homeostaza pierwiastków śladowych, inozyna pranobeksu, klasyfikacja działań niepożądanych, konkurencyjne wchłanianie, kwas moczowy, neutropenia, niedobór miedzi, niedokrwistość, niestrawność, nudności, przyjmowanie leków z posiłkiem, suplementacja miedzi, zaburzenie kostne, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna Neosine forte, wykazuje niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach sięgających 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału nowotworowego, a standardowe testy mutagenności in vivo i in vitro (w tym na ludzkich limfocytach) potwierdziły brak właściwości mutagennych i genotoksycznych inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, limfocyt krwi obwodowej, nowotwór, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Neosine forte 1000 mg
Podczas przepisywania preparatu Neosine forte zawierającego inozynę pranobeks (1000 mg), lekarz powinien szczegółowo ocenić potencjalny wpływ leku na zdolności psychomotoryczne pacjenta, zwłaszcza w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Mimo że farmakodynamiczny profil inozyny pranobeksu wskazuje na niskie prawdopodobieństwo istotnego wpływu na sprawność psychofizyczną, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych takich jak ból głowy, zawroty głowy oraz uczucie senności, które mogą znacząco obniżyć koncentrację, równowagę i czujność. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych objawach oraz zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku ich wystąpienia, szczególnie w początkowym okresie terapii, kiedy reakcja organizmu na lek jest jeszcze nieznana.
ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, dysfagia, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, inozyna pranobeksu, interakcja lekowa, Neosine forte, politerapia, profil farmakodynamiczny, schorzenie współistniejące, senność, sprawność psychofizyczna, terapia preparatem, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon substancji czynnych
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy – Dawkowanie i sposób podawania
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy jest kluczowym składnikiem inozyny pranobeksu, stosowanym w preparatach takich jak Akvir, Groprinosin czy Eloprine Forte. Kompleks zawiera inozynę i 4-acetamidobenzoesan w stosunku molarnym 1:3. Dawkowanie ustala się indywidualnie, bazując na masie ciała (50 mg/kg mc./dobę) i nasileniu choroby, podzielone na 3-4 dawki dziennie. Maksymalna dawka dobowa wynosi 4 g, co odpowiada 8 tabletkom 500 mg, 4 tabletkom 1000 mg, 80 ml syropu 50 mg/ml lub 40 ml syropu 100 mg/ml. Leczenie trwa zwykle 5-14 dni, z kontynuacją przez 1-2 dni po ustąpieniu objawów. W zakażeniach opryszczki zaleca się wczesne rozpoczęcie terapii, najlepiej w fazie prodromalnej.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, czas trwania leczenia, dawka dobowa, dawka podzielona, dawka pojedyncza, dawkowanie pediatryczne, dysfagia, inozyna, inozyna pranobeksu, masa ciała, miarka dozująca, nasilenie choroby, objawy choroby, objawy zwiastunowe, opryszczka nawracająca, pacjent geriatryczny, płyn doustny, podostre stwardniające zapalenie mózgu, preparat leczniczy, remisja objawów, sposób podawania leku, strzykawka dozująca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neotac
Lek Neotac (inozyna pranobeksu) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z ryzykiem hiperurykemii, dny moczanowej, kamicy moczowej oraz zaburzeń czynności nerek. Terapia może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle do wartości nieprzekraczających 8 mg%, co wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Wymagana jest ścisła kontrola poziomu kwasu moczowego oraz monitorowanie parametrów czynności wątroby, nerek i morfologii krwi, zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia, ze względu na ryzyko powstawania kamieni nerkowych.
Podczas terapii mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy anafilaksja, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Neotac zawiera substancje pomocnicze, w tym sacharozę (650 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (1,80 mg/ml) oraz propylo parahydroksybenzoesan (0,20 mg/ml), które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub być przeciwwskazane u pacjentów z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem sacharazy-izomaltazy oraz u osób z cukrzycą. Konieczne jest uwzględnienie tych czynników przy kwalifikacji pacjentów do terapii.
anafilaksja, cukrzyca, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, kamienie nerkowe, kwas moczowy, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przemiany kataboliczne, reakcja alergiczna, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
N,N-2-dimetyloamino-2-propanol – Dawkowanie i sposób podawania
Inozyna pranobeks, zawierająca N,N-2-dimetyloamino-2-propanol w stosunku molowym 1:3 z inozyną i solami kwasu 4-acetamidobenzoesowego, jest podawana wyłącznie doustnie w formie produktu Eloprine. Dawkowanie ustala się indywidualnie na podstawie masy ciała oraz nasilenia choroby, z zalecaną dawką u dorosłych i osób starszych wynoszącą 50 mg/kg masy ciała na dobę, co odpowiada standardowo 6 tabletkom (3 g) podzielonym na 3 dawki po 2 tabletki. W cięższych przypadkach dawkę można zwiększyć do 8 tabletek (4 g) na dobę, podawanych 4 razy dziennie. U dzieci powyżej 1 roku życia stosuje się tę samą dawkę 50 mg/kg masy ciała, preferując formę syropu o stężeniu 250 mg/5 ml lub 500 mg/5 ml, co ułatwia podawanie leku. Terapia trwa zwykle od 5 do 14 dni, z kontynuacją leczenia przez 1-2 dni po ustąpieniu objawów.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Pranosin 50 mg/ml
Pranosin w postaci syropu zawiera inozynę pranobeksu jako substancję czynną w stężeniu 50 mg/ml, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Lek wykazuje działanie przeciwwirusowe i immunomodulujące. Syrop zawiera również substancje pomocnicze, w tym sacharozę (625 mg/ml), co jest istotne u pacjentów z cukrzycą, oraz konserwanty metylu parahydroksybenzoesan (1,125 mg/ml) i propylu parahydroksybenzoesan (0,125 mg/ml), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Dodatkowo w składzie znajduje się minimalna ilość etanolu (0,006 mg/ml) jako składnik aromatu malinowego. Produkt jest przeznaczony do dawkowania w formie syropu, co ułatwia podawanie u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
dysfagia, działanie immunomodulujące, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwwirusowe, etanol, glikol propylenowy, inozyna pranobeksu, kwas askorbinowy, kwas mlekowy, kwas octowy, metylu parahydroksybenzoesan, propylu parahydroksybenzoesan, sacharoza, sodu cytrynian, sodu wodorotlenek, substancja aromatyzująca, woda oczyszczona - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pranosin forte 100 mg/ml
Pranosin forte to syrop zawierający 100 mg/ml inozyny pranobeksu, kompleksu inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Preparat charakteryzuje się przezroczystą, bezbarwną lub żółtą konsystencją o malinowym zapachu, ułatwiającą dawkowanie za pomocą dołączonej miarki (15 ml, podziałka co 2,5 ml) lub strzykawki doustnej (8 ml, podziałka co 0,5 ml). Syrop zawiera substancje pomocnicze, w tym 660,40 mg sacharozy na ml (istotne dla pacjentów z cukrzycą), metylu parahydroksybenzoesan (E 218, 1,60 mg/ml) i propylu parahydroksybenzoesan (E 216, 0,18 mg/ml) – konserwanty o potencjale alergizującym, oraz 0,012 mg etanolu na ml jako składnik aromatu malinowego. Produkt jest dostępny w butelce 100 ml ze szkła brunatnego typu III, z dwoma opcjami zamknięcia zapewniającymi zabezpieczenie gwarancyjne i ochronę przed dziećmi.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, etanol, glikol propylenowy, inozyna pranobeksu, kwas askorbinowy, kwas cytrynowy, kwas mlekowy, kwas octowy, metylu parahydroksybenzoesan, niezgodność farmaceutyczna, potencjał alergizujący, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, regulator kwasowości, sacharoza, substancja słodząca, właściwość fizykochemiczna, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Neosine duo 1000 mg + 6,25 mg Zn2+
Produkt leczniczy Neosine duo zawiera dwie substancje czynne: 1000 mg inozyny pranobeksu oraz 6,25 mg jonów cynku w postaci cynku glukonianu w jednej tabletce. Formuła ta wykazuje działanie przeciwwirusowe oraz immunomodulujące, co czyni ją użyteczną w terapii infekcji wirusowych. Tabletki mają charakterystyczny podłużny, owalny kształt, są obustronnie wypukłe i białe, z linią podziału umożliwiającą podzielenie dawki. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak skrobia pszeniczna (50,44 mg/tabletka) oraz około 5,23 mg sodu, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z określonymi schorzeniami.
blister PVC/PVDC/Aluminium, działanie immunomodulujące, działanie przeciwwirusowe, formulacja leku, glukonian cynku, inozyna pranobeksu, jony cynku, karboksymetyloskrobia sodowa, laurylosiarczan sodu, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, powidon, schemat dawkowania, skrobia pszeniczna, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, surfaktant, tabletka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AKVIR o smaku truskawkowym
Inozyna pranobeks w formie syropu o smaku truskawkowym (lek AKVIR) może powodować przemijające podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez wpływu na enzymatyczną czynność nerek czy ich klirens. Preparat wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia kwasu moczowego. Długotrwała terapia (≥3 miesiące) wymaga regularnej kontroli parametrów biochemicznych, w tym stężenia kwasu moczowego, enzymów wątrobowych, morfologii krwi oraz funkcji nerek, ze względu na ryzyko powstawania kamieni nerkowych i potencjalnego uszkodzenia narządów.
anafilaksja, cukrzyca, czynność wątroby, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, kamienie nerkowe, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parahydroksybenzoesan, parametry nerkowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, zaburzenia czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Przedawkowanie
Kwas 4-acetamidobenzoesowy jest składnikiem kompleksu inozyny pranobeksu, obecnego w leku Eloprine, gdzie jedna tabletka zawiera 500 mg inozyny pranobeksu w stosunku molowym 1:3 (inozyna: sól kwasu 4-acetamidobenzoesowego z N,N-2-dimetyloamino-2-propanolem). Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania tego związku, a ryzyko poważnych działań niepożądanych jest niskie. W przypadku przedawkowania najistotniejszym objawem klinicznym byłoby podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy, co może prowadzić do hiperurykemii i jej powikłań, takich jak ból stawów, kamica nerkowa czy dna moczanowa. Nie przewiduje się innych specyficznych objawów toksycznych.
antidotum, ból stawów, dna moczanowa, działanie niepożądane, Eloprine, funkcja nerek, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica nerkowa, kwas 4-acetamidobenzoesowy, leczenie objawowe, lek obniżający stężenie kwasu moczowego, mechanizm działania, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, nawodnienie pacjenta, parametr biochemiczny, podwyższenie stężenia kwasu moczowego, profil farmakologiczny, stężenie kwasu moczowego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AKVIR o smaku malinowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, aktywny składnik syropu AKVIR (250 mg/5 ml), wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, przy dawkach sięgających 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotną przewagę nad maksymalną dawką terapeutyczną u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Parametr LD50 był 50-krotnie wyższy niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania nie wykazały właściwości karcinogennych ani mutagennych inozyny pranobeksu, potwierdzając brak ryzyka genotoksyczności zarówno in vivo, jak i in vitro.
Ocena wpływu inozyny pranobeksu na procesy reprodukcyjne i rozwój płodu przeprowadzona na myszach, szczurach i królikach, przy dawkach do 20-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną, nie wykazała toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności, teratogenności ani zaburzeń funkcji rozrodczych. Wyniki te sugerują bezpieczeństwo stosowania leku u pacjentów w wieku rozrodczym oraz kobiet w ciąży, choć zaleca się ostrożność przy ekstrapolacji danych zwierzęcych na ludzi. Syrop AKVIR zawiera inozynę pranobeksu w formie kompleksu z 4-acetamidobenzoesanem 2-hydroksypropylodimetyloamoniowym (stosunek molarny 1:3), co dodatkowo podkreśla jego stabilność i bezpieczeństwo stosowania.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, LD50, limfocyt krwi obwodowej, potencjał mutagenny, przedawkowanie leku, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Wskazania do stosowania
Kwas 4-acetamidobenzoesowy, będący składnikiem inozyny pranobeksu (kompleks w stosunku molowym 1:3 z inozyną), jest stosowany głównie w celu wspomagania układu odpornościowego u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza u osób z nawracającymi infekcjami górnych dróg oddechowych (≥3-4 epizody rocznie). Preparat Eloprine zawiera 500 mg kwasu 4-acetamidobenzoesowego w formie tabletek i jest wskazany w leczeniu przewlekłych stanów zapalnych gardła, migdałków, zatok przynosowych oraz nawracających infekcji ucha środkowego. Terapia może mieć charakter profilaktyczny lub terapeutyczny, a decyzja o jej wdrożeniu powinna uwzględniać indywidualny stan kliniczny pacjenta oraz historię chorób współistniejących.
faza prodromalna, herpes simplex, inozyna pranobeksu, kwas 4-acetamidobenzoesowy, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, obniżona odporność, opryszczka wargowa, parestezje, substancja czynna, układ odpornościowy, wirus opryszczki pospolitej, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie wirusem opryszczki, zapalenie gardła, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon substancji czynnych
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy – Działania niepożądane
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, składnik kompleksu inozyny pranobeksu w stosunku molarnym 3:1, wykazuje działanie przeciwwirusowe i immunomodulujące. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest bardzo częste (≥1/10) zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które jest odwracalne i ustępuje kilka dni po zakończeniu terapii. Często (≥1/100 do <1/10) występują również podwyższone wartości enzymów wątrobowych (aminotransferazy, fosfataza zasadowa) oraz zwiększone stężenie mocznika/azotu mocznikowego (BUN), co wymaga monitorowania funkcji wątroby i nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują często bóle i zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, a także niezbyt często senność, bezsenność i nerwowość. Ze strony przewodu pokarmowego często występują nudności, wymioty, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, a niezbyt często zaburzenia rytmu wypróżnień (biegunka, zaparcia).
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aminotransferazy, badania diagnostyczne, bezsenność, ból nadbrzusza, ból stawów, dna moczanowa, działanie immunomodulujące, fosfataza zasadowa, hipurykemia, inozyna pranobeksu, kamica nerkowa, kwas moczowy, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przemiana azotowa, reakcja anafilaktyczna, stężenie mocznika, świąd, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia wątroby, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia wypróżniania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Neosine Plus 500 mg + 3,125 mg Zn 2+
Produkt leczniczy Neosine Plus, zawierający 500 mg inozyny pranobeksu oraz 3,125 mg jonów cynku, charakteryzuje się niskim prawdopodobieństwem wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Mechanizm działania obu substancji nie obejmuje bezpośredniego oddziaływania na ośrodkowy układ nerwowy typowego dla leków psychotropowych. Niemniej jednak, lekarz powinien uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak ból głowy, zawroty głowy oraz uczucie senności, które mogą obniżać koncentrację, koordynację wzrokowo-ruchową oraz czujność, a tym samym zwiększać ryzyko wypadków drogowych. Indywidualna reakcja pacjenta, zależna od wieku, chorób współistniejących oraz stosowanych leków, wymaga szczegółowej oceny ryzyka przed rozpoczęciem terapii.
ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, choroby współistniejące, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, inozyna pranobeksu, jony cynku, koordynacja wzrokowo-ruchowa, lek psychotropowy, monitorowanie bezpieczeństwa terapii, obowiązek informacyjny, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakodynamiczny, senność, sprawność psychofizyczna, świadoma zgoda pacjenta, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Neosine 250 mg/5 ml
Produkt leczniczy Neosine dostępny jest w formie syropu o stężeniu 250 mg/5 ml, zawierającego substancję czynną inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. W 1 ml syropu znajduje się 50 mg inozyny pranobeksu, co odpowiada 250 mg w standardowej dawce 5 ml. Syrop charakteryzuje się bezbarwną do żółtej barwą, bananowym aromatem oraz lekko gorzkawym smakiem. W skład preparatu wchodzą również substancje pomocnicze o znanym działaniu, takie jak sacharoza (3315 mg/5 ml), metylu parahydroksybenzoesan (11,07 mg/5 ml), propylu parahydroksybenzoesan (1,23 mg/5 ml), glikol propylenowy (512 mg/5 ml) oraz sód (10,3 mg/5 ml). Syrop zawiera także regulatory kwasowości i pH oraz aromat bananowy z dodatkiem związków takich jak eugenol, geraniol, linalol, cytronellol i limonen.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aromat bananowy, cytronellol, eugenol, geraniol, glikol propylenowy, inozyna pranobeksu, kwas cytrynowy, limonen, linalol, metylu parahydroksybenzoesan, Neosine, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, propylu parahydroksybenzoesan, sacharoza, sodu wodorotlenek, syrop, szkło brunatne, temperatura przechowywania leku - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Groprinosin Forte 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna Groprinosin Forte (dawka 1000 mg), charakteryzuje się niskim ryzykiem wpływu na funkcje psychomotoryczne, kluczowe dla prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Profil farmakodynamiczny tego kompleksu (inozyna i 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3) nie wskazuje na istotne zaburzenia zdolności psychomotorycznych, co pozwala na bezpieczne stosowanie leku bez konieczności wprowadzania ograniczeń dotyczących aktywności wymagającej pełnej sprawności psychomotorycznej.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, funkcja psychomotoryczna, Groprinosin Forte, inozyna pranobeksu, interakcja lekowa, kompleks inozyny, monitorowanie reakcji na lek, profil farmakodynamiczny, sprawność psychomotoryczna, świadoma zgoda pacjenta, zaburzenie zdolności prowadzenia pojazdów, zdolność psychomotoryczna - Leksykon substancji czynnych
N,N-2-dimetyloamino-2-propanol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja N,N-2-dimetyloamino-2-propanol, składnik kompleksu inozyny pranobeksu w preparacie Eloprine, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach ostrej, podostrej i przewlekłej toksyczności na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalna badana dawka wynosiła 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotność dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była znacznie wyższa niż dawki kliniczne, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro (na ludzkich limfocytach) nie potwierdziły właściwości mutagennych substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia czynności reprodukcyjnych