Teriflunomide Glenmark
Tabletki powlekane, 14 mg
Lek zawiera 14 mg substancji czynnej teriflunomidu oraz 72 mg laktozy jako substancji pomocniczej. Produkt dostępny jest w postaci białych, powlekanych tabletek. Stosowany jest u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 10 roku życia w leczeniu rzutowo-ustępującego stwardnienia rozsianego. Jego działanie polega na modulacji układu odpornościowego w celu zmniejszenia nawrotów choroby.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Teriflunomide Glenmark w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia stwardnienia rozsianego i powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. U dorosłych zalecana dawka wynosi 14 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. W populacji pediatrycznej (wiek ≥10 lat) dawkowanie zależy od masy ciała: pacjenci ≤40 kg powinni otrzymywać 7 mg raz na dobę (należy jednak zastosować inny preparat, gdyż Teriflunomide Glenmark nie jest dostępny w dawce 7 mg), natomiast pacjenci >40 kg stosują dawkę 14 mg raz na dobę. U pacjentów powyżej 65 roku życia lek należy stosować ostrożnie ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 10 lat z powodu braku danych klinicznych.
W przypadku zaburzeń czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami (niedializowanych), natomiast stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów dializowanych z ciężką niewydolnością nerek. Podobnie, u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie wymaga się modyfikacji dawkowania, ale lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach wątroby. Tabletki powlekane o średnicy około 7 mm, białe do prawie białych, z oznaczeniem „G” i „42”, należy połykać w całości, popijając wodą, niezależnie od posiłku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Teriflunomide Glenmark 14 mg
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka teriflunomidu, dializa, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, przeciwwskazanie, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, terapia stwardnienia rozsianego, teriflunomid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Teriflunomid w dawce 14 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Działania te mają zazwyczaj łagodny lub umiarkowany przebieg i są przemijające, rzadko prowadząc do przerwania terapii. Łysienie, rozumiane jako przerzedzenie włosów lub ich wypadanie, pojawia się najczęściej w ciągu pierwszych 6 miesięcy i ustępuje u 87,1% pacjentów. Zgłaszano również rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym łuszczycy krostkowej (0,4%). W badaniach klinicznych odnotowano podwyższenie ciśnienia tętniczego: skurczowe >140 mmHg u 19,9% oraz >160 mmHg u 3,8% pacjentów, a także rozkurczowe >90 mmHg u 21,4%. Ponadto obserwowano średnie zmniejszenie liczby białych krwinek, głównie neutrofili i limfocytów, oraz częstsze występowanie neuropatii obwodowej w porównaniu do placebo.
Profil bezpieczeństwa teriflunomidu obejmuje także rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak ostre zapalenie wątroby oraz zapalenie trzustki. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka ciężkich zakażeń ani rozwoju nowotworów złośliwych podczas terapii. Zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby, układu krwiotwórczego oraz ciśnienia tętniczego u pacjentów leczonych teriflunomidem. W przypadku ciężkich działań niepożądanych wskazane jest przerwanie leczenia i zastosowanie procedury przyspieszonej eliminacji leku (cholestyramina lub węgiel aktywowany). Łagodne do umiarkowanych objawy, takie jak łysienie czy zaburzenia żołądkowo-jelitowe, mogą być kontrolowane bez konieczności odstawienia terapii. Personel medyczny powinien zgłaszać niepożądane reakcje do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Teriflunomide Glenmark 14 mg
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białe krwinki, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, kinaza kreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, nowotwór złośliwy, ostre zapalenie wątroby, przyspieszona eliminacja leku, reumatoidalne zapalenie stawów, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka -
Profil bezpieczeństwa leku
Teriflunomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na udokumentowane przenikanie leku do mleka oraz potencjalne ryzyko dla niemowląt. W przypadku pacjentów prowadzących pojazdy, lek nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia, jednak zaleca się ostrożność i powstrzymanie się od prowadzenia w przypadku wystąpienia zawrotów głowy. W trakcie terapii należy unikać spożywania alkoholu ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby, mimo braku bezpośrednich danych o interakcjach.
U osób powyżej 65 roku życia oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby stosowanie teriflunomidu wymaga zachowania ostrożności. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami wątroby oraz u niedializowanych pacjentów z niewydolnością nerek, natomiast lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami tych narządów oraz u dializowanych. W trakcie terapii wskazane jest monitorowanie funkcji wątroby, aby zapobiec potencjalnym powikłaniom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Teriflunomide Glenmark 14 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie teriflunomidu, stosowanego w dawce standardowej 14 mg, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania są ograniczone, jednak badania na zdrowych ochotnikach wykazały, że podawanie dawki 70 mg/dobę (5-krotność dawki terapeutycznej) przez okres do 14 dni powodowało działania niepożądane zgodne z profilem bezpieczeństwa leku u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS), bez specyficznych objawów zatrucia. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy niezwłocznie wdrożyć procedurę przyspieszającą eliminację teriflunomidu z organizmu.
Zalecana procedura eliminacji obejmuje podawanie cholestyraminy w dawce 8 g trzy razy na dobę przez 11 dni (alternatywnie 4 g trzy razy na dobę w przypadku złej tolerancji) lub węgla aktywowanego 50 g dwa razy na dobę przez 11 dni, jeśli cholestyramina jest niedostępna. Podawanie tych środków może być modyfikowane poprzez wprowadzenie przerw w terapii, jeśli wymaga tego stan kliniczny pacjenta. Szybka interwencja farmakologiczna jest kluczowa dla minimalizacji potencjalnych skutków toksycznych przedawkowania teriflunomidu Glenmark 14 mg.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Teriflunomide Glenmark 14 mg
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały, że po wielokrotnym podaniu doustnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy) głównymi narządami docelowymi toksyczności były szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Obserwowano utleniające działanie na erytrocyty, niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię oraz zakażenia wtórne, co wiązało się z hamowaniem podziału komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na farmakologiczne i toksyczne działanie teriflunomidu niż ludzie, a efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. W testach genotoksyczności teriflunomid nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro było pośrednim efektem hamowania dehydrogenazy dihydroorotanowej. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) był mutagenny in vitro, ale nie in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego leku.
Wpływ teriflunomidu na rozrodczość u szczurów nie obniżał płodności, mimo działań niepożądanych na męskie narządy rozrodcze, w tym zmniejszenia liczby plemników. Lek wykazywał działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików w dawkach terapeutycznych dla ludzi. Ryzyko przeniesienia teriflunomidu przez nasienie i wpływu na zarodek oceniono jako niewielkie, z oszacowanym stężeniem w osoczu kobiety około 100 razy niższym niż po dawce 14 mg u pacjenta. U młodych szczurów podawanie teriflunomidu przez 7 tygodni nie wpływało negatywnie na wzrost, rozwój fizyczny, neurologiczny, funkcje poznawcze, aktywność lokomotoryczną, rozwój płciowy ani płodność. Obserwowano jednak niedokrwistość, zmniejszenie odpowiedzi limfoidalnej i immunoglobulin IgM oraz IgG, a także wzrost liczby limfocytów B, który był odwracalny i nie występował u dorosłych zwierząt. Dawki stosowane u młodych szczurów były niższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (MRHD).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Glenmark 14 mg
4-trifluorometyloanilina, anemia, badanie rakotwórczości, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, immunoglobulina IgG, immunoglobulina IgM, leukopenia, limfocyt B, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, płytka krwi, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, zakażenie wtórne -
Specjalne ostrzeżenia
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i biochemicznych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności i hematotoksyczności. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić ciśnienie tętnicze, aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz wykonać pełną morfologię krwi. W trakcie terapii zaleca się kontrolę AlAT co 4 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie regularnie, a morfologię krwi w zależności od objawów klinicznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, stosujących leki hepatotoksyczne lub spożywających alkohol. W przypadku wzrostu AlAT powyżej 2-3-krotnej górnej granicy normy, badania enzymów wątrobowych powinny być wykonywane co tydzień, a przy podejrzeniu uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać i rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji leku. Ze względu na długi okres półtrwania teriflunomidu (średnio 8 miesięcy do stężenia <0,02 mg/L), eliminacja może trwać nawet do 2 lat bez interwencji.
Teriflunomid może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, neuropatię obwodową, ciężkie reakcje skórne (w tym SJS, TEN, DRESS) oraz śródmiąższową chorobę płuc (ILD) i nadciśnienie płucne, które mogą zagrażać życiu. W przypadku wystąpienia powyższych objawów konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji. Szczepienia inaktywowanymi neoantygenami są bezpieczne, natomiast żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane. Współistniejące leczenie interferonem beta lub octanem glatirameru nie wymaga przerwy, jednak zmiana terapii z fingolimodu lub natalizumabu wymaga zachowania szczególnej ostrożności ze względu na addytywne działanie immunosupresyjne. W trakcie terapii należy również uwzględnić możliwość fałszywie obniżonych wyników stężenia jonów wapniowych w badaniach laboratoryjnych, co wymaga potwierdzenia całkowitego stężenia wapnia skorygowanego o albuminy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomide Glenmark
aminotransferaza alaninowa, ciśnienie tętnicze krwi, dysfunkcja wątroby, działanie immunomodulacyjne, fingolimod, hipoproteinemia, interferon beta, krwinki białe, leflunomid, lek hepatotoksyczny, lek immunomodulujący, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, natalizumab, neuropatia obwodowa, octan glatirameru, okres półtrwania leku, pancytopenia, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zakażenie prątkami gruźlicy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żywa szczepionka atenuowana -
Właściwości farmakodynamiczne
Teriflunomid, inhibitor dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne, stosowane w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania polega na selektywnym, odwracalnym hamowaniu mitochondrialnego enzymu DHO-DH, co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy, z utrzymaniem stabilnego poziomu przez cały okres terapii. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). Ponadto obserwowano zmniejszenie stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydzielaniem kanalikowym, bez wpływu na funkcję kłębuszków nerkowych.
Skuteczność teriflunomidu potwierdzono w dwóch dużych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych TEMSO (n=1088) i TOWER (n=1169) u dorosłych pacjentów z RMS, z wynikiem EDSS ≤5,5 i średnim wiekiem 37,9 lat. W badaniu TEMSO (108 tygodni) oraz TOWER (około 48 tygodni) teriflunomid w dawkach 7 mg i 14 mg/dobę wykazał istotne korzyści kliniczne w redukcji częstości rzutów i progresji niepełnosprawności. W obu badaniach większość pacjentów miała rzutowo-ustępującą postać SM (91,5% w TEMSO, 97,5% w TOWER), średnia liczba rzutów w roku przed badaniem wynosiła 1,4, a średni czas trwania choroby około 8 lat. Długoterminowa obserwacja w badaniu TEMSO (do 8,5 roku) nie wykazała nowych problemów bezpieczeństwa, co potwierdza korzystny profil tolerancji teriflunomidu w terapii RMS.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Glenmark 14 mg
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie MRI, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, stężenie fosforu, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Teriflunomid w dawce 14 mg, stosowany w postaci tabletek powlekanych, jest bezwzględnie przeciwwskazany w okresie ciąży ze względu na wysokie ryzyko teratogenności i ciężkich wad wrodzonych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie leku w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. W przypadku podejrzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie, wykonać test ciążowy i rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji teriflunomidu, która polega na podawaniu cholestyraminy (8 g trzy razy na dobę lub 4 g, jeśli wyższa dawka nie jest tolerowana) lub węgla aktywowanego (50 g co 12 godzin) przez 11 dni. Po zakończeniu procedury konieczne jest potwierdzenie dwukrotnym oznaczeniem stężenia leku w osoczu poniżej 0,02 mg/L w odstępie co najmniej 14 dni oraz odczekanie minimum półtora miesiąca przed planowaną ciążą.
Teriflunomid przenika do mleka matki, dlatego jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią. Ryzyko toksycznego wpływu teriflunomidu przenoszonego przez męski układ rozrodczy na zarodek jest uznawane za niewielkie. Badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu teriflunomidu na płodność, co sugeruje brak istotnego ryzyka dla zdolności reprodukcyjnych u obu płci. Podczas procedury przyspieszonej eliminacji leku należy uwzględnić, że cholestyramina i węgiel aktywowany mogą obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjentki w wieku rozrodczym o ryzyku, konieczności stosowania antykoncepcji oraz procedurze postępowania w przypadku planowania ciąży lub jej podejrzenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teriflunomide Glenmark 14 mg
antykoncepcja, cholestyramina, doustne środki antykoncepcyjne, ekspozycja płodu, pierwsza miesiączka, procedura przyspieszonej eliminacji, przenikanie leku do mleka, ryzyko teratogenne, stężenie leku w osoczu, stężenie teriflunomidu, tabletki powlekane teriflunomidu, teriflunomid, toksyczność zarodkowa, wady wrodzone, węgiel aktywowany, zaburzenia reprodukcji -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Teriflunomide Glenmark, zawierający teriflunomid w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych, zasadniczo nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Jednakże, ze względu na potencjalne działania niepożądane, takie jak zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, które były obserwowane przy stosowaniu leflunomidu – związku macierzystego teriflunomidu – istnieje ryzyko zaburzenia funkcji poznawczych i motorycznych. W takich przypadkach zdolność koncentracji i prawidłowej reakcji może być istotnie obniżona, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i obsługi urządzeń mechanicznych.
W trakcie terapii Teriflunomide Glenmark lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o standardowym braku istotnego wpływu leku na zdolności psychomotoryczne, a także o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Zaleca się, aby lekarz odnotował w dokumentacji medycznej fakt przekazania tych informacji oraz rozważył wręczenie pacjentowi pisemnych zaleceń dotyczących bezpieczeństwa. Takie postępowanie minimalizuje ryzyko niebezpiecznych zdarzeń i jest zgodne z obowiązkami prawnymi oraz etycznymi lekarza. Pacjent powinien być również zachęcany do natychmiastowego zgłaszania wszelkich działań niepożądanych wpływających na sprawność psychomotoryczną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Teriflunomide Glenmark 14 mg
-
Wskazania do stosowania
Teriflunomide Glenmark w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia rzutowo-ustępującej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 10. roku życia. Preparat zawiera 14 mg substancji czynnej teriflunomidu oraz 72 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów. Tabletki mają charakterystyczne oznakowanie („G” i „42”) i są przeznaczone wyłącznie do terapii RRMS, niezalecane w postaciach pierwotnie lub wtórnie postępujących bez rzutów. Wskazanie do terapii wymaga potwierdzenia diagnozy SM zgodnie z aktualnymi kryteriami oraz dokładnej oceny klinicznej pacjenta.
Wdrożenie terapii teriflunomidem powinno opierać się na szczegółowej analizie skuteczności leku w określonych populacjach, zgodnie z danymi zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkt 5.1). Lek jest dedykowany do wczesnej interwencji u młodszych pacjentów (od 10. roku życia) oraz do leczenia dorosłych z rzutowo-ustępującą postacią SM, charakteryzującą się okresami zaostrzeń i remisji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych postaci SM, aby zapewnić odpowiedni dobór pacjentów i optymalizację efektów terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Teriflunomide Glenmark 14 mg