nefropatia kontrastowa

Nefropatia kontrastowa (CIN – Contrast-Induced Nephropathy) to jedna z form ostrego uszkodzenia nerek (AKI), powstająca w wyniku podania środków kontrastowych zawierających jod, stosowanych podczas badań radiologicznych. Definiuje się ją jako wzrost stężenia kreatyniny w surowicy o ≥0,5 mg/dl lub o ≥25% wartości wyjściowej w ciągu 48-72 godzin po ekspozycji na kontrast, przy wykluczeniu innych przyczyn.

Głównym mechanizmem patofizjologicznym nefropatii kontrastowej jest bezpośrednie działanie toksyczne kontrastu na komórki kanalików nerkowych oraz zaburzenie przepływu krwi przez nerki spowodowane skurczem naczyń nerkowych i hipoksją rdzenia nerki. Czynniki ryzyka obejmują przewlekłą chorobę nerek, cukrzycę, odwodnienie, podeszły wiek, niewydolność serca, jednoczesne stosowanie nefrotoksycznych leków oraz dużą objętość podanego środka kontrastowego.

Profilaktyka nefropatii kontrastowej polega na odpowiednim nawodnieniu pacjenta (dożylne podanie 0,9% NaCl lub wodorowęglanu sodu przed i po badaniu), minimalizacji objętości kontrastu, stosowaniu niskoosmolarnych lub izoosmolarnych środków kontrastowych oraz, w uzasadnionych przypadkach, czasowym odstawieniu leków nefrotoksycznych. U pacjentów wysokiego ryzyka należy rozważyć alternatywne metody diagnostyczne niewymagające podania kontrastu jodowego.

Leczenie nefropatii kontrastowej jest głównie objawowe i obejmuje monitorowanie funkcji nerek, utrzymanie prawidłowego nawodnienia oraz leczenie ewentualnych powikłań. W większości przypadków AKI spowodowane kontrastem ma charakter przejściowy, z normalizacją funkcji nerek w ciągu 1-3 tygodni. Jednak u pacjentów z wcześniej istniejącą chorobą nerek może dojść do trwałego pogorszenia ich funkcji, a nawet konieczności dializoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl