klirens dializacyjny
Klirens dializacyjny to parametr określający efektywność usuwania substancji podczas zabiegu dializy. Wyraża on objętość krwi, która zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu, najczęściej podawany w ml/min.
Wartość klirensu dializacyjnego zależy od kilku czynników, w tym od rodzaju dializatora, przepływu krwi i dializatu, właściwości fizykochemicznych usuwanej substancji oraz różnicy stężeń między krwią a dializatem. Dla małych cząsteczek, takich jak mocznik, klirens dializacyjny może osiągać wartości 200-300 ml/min, natomiast dla większych molekuł, jak β2-mikroglobulina, jest znacznie niższy.
W praktyce klinicznej monitorowanie klirensu dializacyjnego stanowi istotny element oceny adekwatności dializy. Najczęściej stosowanym wskaźnikiem jest Kt/V, gdzie K oznacza klirens mocznika, t to czas trwania dializy, a V to objętość dystrybucji mocznika. Zalecana wartość Kt/V dla hemodializy trzy razy w tygodniu wynosi co najmniej 1,2-1,4.
Optymalizacja klirensu dializacyjnego poprzez dobór odpowiedniego dializatora, dostosowanie przepływów krwi i dializatu oraz czasu zabiegu ma kluczowe znaczenie dla skuteczności terapii nerkozastępczej i długoterminowych wyników leczenia pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axipio 2,5 mg
Apiksaban wykazuje liniową farmakokinetykę do dawki 10 mg z bezwzględną dostępnością biologiczną około 50%. Maksymalne stężenie (Cₘₐₓ) osiągane jest po 3-4 godzinach, a przyjmowanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na parametry AUC i Cₘₐₓ. Zmienność farmakokinetyczna międzyosobnicza wynosi około 20% CV, a wewnątrzosobnicza około 30% CV. Apiksaban wiąże się z białkami osocza w 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz całkowity klirens około 3,3 L/h z okresem półtrwania około 12 godzin. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5, a lek jest wydalany w około 27% przez nerki, z pozostałą częścią eliminowaną przez metabolity w kale i żółć. W badaniach wykazano, że rozkruszenie tabletek i podanie w zawiesinie lub z musem jabłkowym nie wpływa klinicznie istotnie na ekspozycję leku.
apiksaban, białko BCRP, białko osocza, białko transportowe P-gp, CYP3A4, dostępność biologiczna, działanie anty-Xa, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne Cmax, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apixaban Aurovitas 5 mg
Apiksaban, podawany w dawce do 10 mg, charakteryzuje się przewidywalną farmakokinetyką z bezwzględną dostępnością biologiczną około 50% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-4 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w tym zakresie dawek, a jego ekspozycja zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Apiksaban wiąże się z białkami osocza w około 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz okres półtrwania około 12 godzin. Eliminacja odbywa się wielotorowo, z udziałem metabolizmu przez CYP3A4/5 oraz innych izoenzymów CYP, a także wydalania nerkowego (około 27% całkowitego klirensu) i z kałem. Nie stwierdzono obecności aktywnych metabolitów w osoczu, a lek jest substratem dla białek transportowych P-gp i BCRP. Podawanie apiksabanu niezależnie od posiłków nie wpływa na jego ekspozycję, a rozkruszanie tabletek oraz podanie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy nie powoduje klinicznie istotnych zmian farmakokinetycznych.
aPTT, BCRP, CYP3A4/5, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie anty-Xa, farmakokinetyka populacyjna, INR, interakcja lekowa, klirens dializacyjny, lek przeciwzakrzepowy, O-demetylacja, objętość dystrybucji, P-glikoproteina, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Peryndopryl – Właściwości farmakokinetyczne
Peryndopryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością na poziomie 65-70%. Jest prolekiem, który ulega aktywacji metabolicznej do peryndoprylatu – aktywnego metabolitu stanowiącego około 27% dawki, osiągającego maksymalne stężenie w osoczu po 3-4 godzinach. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi około 1 godziny, natomiast peryndoprylatu – 17 godzin, co umożliwia podawanie leku w pojedynczej dawce dobowej. Objętość dystrybucji peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to około 20%. Spożycie pokarmu zmniejsza przekształcanie peryndoprylu do peryndoprylatu, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo, rano przed posiłkiem. Farmakokinetyka peryndoprylu jest liniowa, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, choć aktywacja do peryndoprylatu odbywa się także w innych tkankach.
AUC, biodostępność, dystrybucja leku, enzym konwertujący angiotensynę, faza eliminacji, interakcje lekowe, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, liniowość farmakokinetyczna, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl, peryndopryl z argininą, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, prolek, przewlekła niewydolność serca, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza