Właściwości farmakokinetyczne
Amlessa 4 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Amlessa

Badania farmakokinetyczne wykazały, że szybkość i stopień wchłaniania peryndoprylu i amlodypiny z produktu leczniczego Amlessa nie różnią się istotnie od wartości obserwowanych przy podawaniu tych substancji w oddzielnych tabletkach. Oznacza to, że biodostępność obu składników w preparacie złożonym jest porównywalna z monoterapią.¹

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga już po upływie godziny od przyjęcia leku. Biologiczny okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi zaledwie 1 godzinę.²

Należy podkreślić, że peryndopryl jest prolekiem, który wymaga przekształcenia metabolicznego do aktywnej formy. Z podanej dawki peryndoprylu jedynie 27% wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Poza aktywnym peryndoprylatu powstaje również 5 innych metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane po 3-4 godzinach od przyjęcia leku.³

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest wpływ pokarmu na jego biodostępność. Przyjmowanie posiłków zmniejsza konwersję peryndoprylu do peryndoprylatu, a tym samym obniża jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie leku doustnie w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem.⁴

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu krwi.⁵

Dystrybucja

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. W osoczu peryndoprylat wiąże się z białkami w stosunkowo niewielkim stopniu – około 20%. Wiązanie następuje głównie z konwertazą angiotensyny, jednak stopień wiązania jest zależny od stężenia peryndoprylatu.⁶

Eliminacja

Peryndoprylat jest eliminowany głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni stosowania leku.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek: U tych grup pacjentów obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu. Z tego powodu zaleca się częste monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w ramach standardowego postępowania medycznego.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min. U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmiany w parametrach farmakokinetycznych peryndoprylu – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę. Jednakże ilość powstającego peryndoprylatu nie ulega zmniejszeniu, dlatego nie ma konieczności dostosowania dawki u tych pacjentów.⁹

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie, dystrybucja i wiązanie z białkami

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po 6-12 godzinach od przyjęcia dawki. Bezwzględna biodostępność amlodypiny jest wysoka i wynosi od 64% do 80%. Objętość dystrybucji jest duża – około 21 l/kg.¹⁰

Badania in vitro wykazały bardzo wysoki stopień wiązania amlodypiny z białkami osocza, sięgający 97,5%.¹¹

W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie zmienia się pod wpływem pokarmu, co stanowi istotną różnicę farmakokinetyczną między tymi dwoma składnikami leku Amlessa.¹²

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji, wynoszącym około 35-50 godzin, co umożliwia jej dawkowanie raz na dobę. Lek jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Z organizmu jest wydalany głównie przez nerki – 10% macierzystego leku i 60% metabolitów jest eliminowanych wraz z moczem.¹³

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest zbliżony u osób starszych i młodszych. Jednak u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się tendencję do zmniejszania się klirensu amlodypiny, co skutkuje zwiększeniem wartości pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) oraz wydłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹⁴

Pacjenci z zastoinową niewydolnością serca: W tej grupie pacjentów obserwuje się zwiększenie wartości AUC oraz wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, które korelują z wiekiem pacjentów.¹⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny w tej grupie pacjentów są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że niewydolność wątroby prowadzi do zmniejszenia klirensu amlodypiny, czego konsekwencją jest wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie wartości AUC o około 40-60%.¹⁶

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników leku Amlessa