epistaxis
Epistaxis, potocznie nazywana krwotokiem z nosa, to powszechny problem medyczny charakteryzujący się krwawieniem z jam nosowych. Może wystąpić samoistnie lub w wyniku urazu, a jej nasilenie waha się od łagodnego do poważnego, zagrażającego życiu.
Ze względu na lokalizację, epistaxis dzieli się na przednią (najczęstsza, około 90% przypadków, zazwyczaj z okolicy przegrody nosowej) oraz tylną (rzadsza, ale trudniejsza do opanowania). Etiologia obejmuje czynniki miejscowe (urazy, infekcje, ciała obce, guzy) oraz ogólnoustrojowe (nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia, choroby wątroby, stosowanie leków przeciwzakrzepowych).
Diagnostyka epistaxis obejmuje wywiad lekarski, badanie przedmiotowe z rynoskopią oraz, w zależności od potrzeb, badania obrazowe i laboratoryjne. Leczenie jest stopniowane: od prostych metod, jak ucisk skrzydełek nosa, przez tamponadę przednią, tamponadę tylną, aż po zabiegi chirurgiczne (podwiązanie naczyń, embolizacja) w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze.
Profilaktyka epistaxis obejmuje nawilżanie błony śluzowej nosa, unikanie drażnienia mechanicznego oraz kontrolę chorób współistniejących, zwłaszcza nadciśnienia tętniczego. U pacjentów z nawracającymi krwotokami z nosa wskazana jest pogłębiona diagnostyka w kierunku zaburzeń krzepnięcia oraz chorób ogólnoustrojowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Objawy
Esthesioneuroblastoma to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka węchowego w górnej części jamy nosowej, charakteryzujący się zmiennym przebiegiem klinicznym od powolnego wzrostu do agresywnego rozrostu z szybkim przerzutowaniem. Wczesne objawy obejmują jednostronną niedrożność nosa (70% pacjentów), krwawienia z nosa (około 50%), utratę lub zaburzenia węchu oraz wyciek z nosa, które mogą utrzymywać się od 6 do 12 miesięcy, a nawet lat przed diagnozą. W miarę progresji guza pojawiają się objawy związane z naciekaniem oczodołu (ból oka, diplopia, proptosis), przedniego dołu czaszki i mózgu (bóle głowy, zmiany stanu psychicznego, drgawki), a także objawy ze strony ucha i twarzy. Przerzuty do węzłów chłonnych szyi występują u 10-44% pacjentów, a odległe przerzuty u około 10%, najczęściej do płuc, kości, wątroby i skóry.
aneuploidia, anosmia, diplopia, ektopowe wydzielanie ACTH, epifora, epistaxis, esthesioneuroblastoma, hiperkalcemia nowotworowa, hyposmia, krwawienie z nosa, margines resekcji, nabłonek węchowy, neuroblastoma węchowy, niedrożność nosa, poliploidia, proptosis, przerzut odległy, SIADH, trąbka Eustachiusza, węzły chłonne szyi, wyciek z nosa, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zaburzenia widzenia, zatoki przynosowe, zespół paraneoplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Aurovitas 10 mg
Profil bezpieczeństwa atorwastatyny opiera się na badaniach klinicznych obejmujących 16066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie (8755 atorwastatyną, 7311 placebo). Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 5,2% pacjentów w grupie atorwastatyny vs 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN u 0,8% pacjentów), zwiększenie kinazy kreatynowej (>3x GGN u 2,5%, >10x GGN u 0,4%), bóle mięśni, stawów i kończyn, skurcze mięśni oraz objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, parestezje). Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak miopatia, rabdomioliza, zapalenie wątroby, cholestaza czy niewydolność wątroby. Wśród zaburzeń metabolicznych często obserwowano hiperglikemię, a ryzyko rozwoju cukrzycy jest związane z czynnikami ryzyka metabolicznego (glukoza na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², triglicerydy, nadciśnienie).
aminotransferaza w surowicy, anafilaksja, artralgia, cholestaza, dysfagia, epistaxis, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mialgia, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reduktaza HMG-CoA, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ginkgoherb 240 mg
Lek Ginkgoherb, zawierający wyciąg z liści Ginkgo biloba, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według układów narządowych. Wśród najczęściej obserwowanych działań niepożądanych (≥1/100 do <1/10) znajdują się bóle głowy oraz zawroty głowy. Działania o nieznanej częstości obejmują poważne krwawienia, takie jak krwawienia do gałki ocznej, epistaxis, krwotok mózgowy oraz krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą manifestować się krwistymi wymiotami lub smolistymi stolcami. Ponadto, zgłaszano zaburzenia rytmu serca i kołatanie serca, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wymioty. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz skórne reakcje alergiczne (rumień, obrzęk, świąd, wysypka) również zostały odnotowane, choć ich częstość występowania pozostaje nieznana.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, dizziness, epistaxis, kołatanie serca, krew w stolcu, krwawe wymioty, krwawienie narządowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, miłorząb japoński, nudności, obrzęk, obrzęk twarzy, reakcja alergiczna skórna, reakcja nadwrażliwości, rumień, smoliste stolce, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, tachykardia, trudności w oddychaniu, utrata przytomności, vertigo, wstrząs alergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Etamsylat – Wskazania do stosowania
Etamsylat jest hemostatycznym środkiem farmakologicznym stosowanym w profilaktyce i leczeniu krwawień włośniczkowych o różnej etiologii i lokalizacji. Dostępny w formie tabletek (Cyclonamine 250 mg), kapsułek twardych (Cyclonamine 500 mg) oraz roztworu do wstrzykiwań (Cyclonamine 12,5%, 125 mg/ml), wykazuje szerokie zastosowanie w chirurgii (otorynolaryngologia, ginekologia, położnictwo, urologia, stomatologia, okulistyka, chirurgia plastyczna), a także w chorobach wewnętrznych, takich jak krwiomocz, hematemeza, krwawienia z przewodu pokarmowego, epistaxis czy krwawienia z dziąseł. W ginekologii etamsylat jest szczególnie użyteczny w kontroli plamień, menorrhagii pierwotnej i wtórnej oraz krwawień po zabiegach i porodzie.
działanie hemostatyczne, ekstrakcja zęba, epistaxis, etamsylat, hematemeza, hemostaza, komora mózgu, krew w kale, krwawienie do mózgu, krwawienie pooperacyjne, krwawienie włośniczkowe, krwawienie z dziąseł, krwiomocz, krwotok okołokomorowy, mała masa urodzeniowa, menorrhagia, następstwa neurologiczne, odwarstwienie siatkówki, otorynolaryngologia, perfuzja tkanek, postać farmaceutyczna, przeszczep rogówki, środek hemostatyczny, wcześniak, wkładka wewnątrzmaciczna, zaćma - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak krwotoczny dziedziczny – Epidemiologia
Naczyniak krwotoczny dziedziczny (HHT) to autosomalnie dominujące zaburzenie naczyniowe, charakteryzujące się obecnością mnogich malformacji tętniczo-żylnych (AVM) bez prawidłowej sieci naczyń włosowatych. Etiologia opiera się na mutacjach genów szlaku BMP, głównie ENG i ACVRL1, które odpowiadają za około 90% przypadków. Częstość występowania HHT wynosi około 1 na 5000-8000 osób globalnie, z wyższą zapadalnością w wybranych regionach, np. 1:1331 na Wyspach Bonaire i Curaçao. Choroba manifestuje się najczęściej w drugiej lub trzeciej dekadzie życia, z progresją objawów, takich jak epistaxis, telangiektazje i krwawienia z przewodu pokarmowego, nasilające się po 40. roku życia. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych Curaçao oraz badaniach genetycznych, które są kluczowe dla potwierdzenia rozpoznania i identyfikacji krewnych pierwszego stopnia. Wczesne wykrycie AVM, zwłaszcza płucnych i mózgowych, jest istotne ze względu na ryzyko powikłań zagrażających życiu.
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, dziedziczenie autosomalne dominujące, epistaxis, ezofagogastroduodenoskopia, kryteria Curaçao, malformacja naczyniowa, malformacja tętniczo-żylna, mózgowe AVM, mutacja heterozygotyczna, naczyniak krwotoczny dziedziczny, nawracające krwawienie z nosa, niewydolność wątroby, płucne AVM, przezklatkowa echokardiografia kontrastowa, receptor kinazy typu 1, rezonans magnetyczny mózgu, szlak sygnałowy BMP, telangiektazja, wątrobowe AVM, zaburzenie angiogenezy, zajęcie przewodu pokarmowego, zespół Oslera-Webera-Rendu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ginkgoherb 120 mg
Preparat Ginkgoherb, zawierający wyciąg z liści miłorzębu japońskiego, stosowany w dawkach 120 mg oraz 240 mg, może wywoływać działania niepożądane o zróżnicowanej częstości i nasileniu, obejmujące wiele układów narządów. Najczęściej obserwowane objawy ze strony układu nerwowego to ból głowy i zawroty głowy (częstość ≥1/100 do <1/10). Działania niepożądane o częstości nieznanej obejmują krwawienia (oczne, z nosa, mózgowe, z przewodu pokarmowego), zaburzenia rytmu serca i palpitacje, a także dolegliwości żołądkowo-jelitowe takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wymioty. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz skórne objawy alergiczne (rumień, obrzęk, świąd, wysypka) również mogą wystąpić, wymagając natychmiastowej interwencji i ewentualnego odstawienia leku.
anemia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, epistaxis, hipotensja, kołatanie serca, krwawienie do siatkówki, krwawienie narządowe, krwawienie oczne, krwawienie z nosa, krwiste wymioty, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, miłorząb japoński, następstwo neurologiczne, nudności, obrzęk, obrzęk krtani, odwodnienie, palpitacje, parametry krzepnięcia, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, smołowaty stolec, spadek ciśnienia, świąd, trudności w oddychaniu, utrata przytomności, wstrząs alergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wysypka pęcherzowa, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wymiotowanie krwi – Objawy
Hematemeza, czyli wymiotowanie krwią, jest objawem wskazującym na krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (przełyk, żołądek, dwunastnica) i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Charakterystyka krwi w wymiocinach (jasnoczerwona – świeża krew, ciemnobrązowa lub czarna – krew częściowo strawiona) dostarcza istotnych informacji diagnostycznych dotyczących aktywności i lokalizacji krwawienia. Towarzyszące objawy, takie jak ból brzucha, bladość, przyspieszone tętno, melena, spadek ciśnienia tętniczego oraz zaburzenia świadomości, mogą wskazywać na nasilenie krwawienia, a w przypadku utraty ponad 20% objętości krwi – rozwój wstrząsu hipowolemicznego, stanowiącego bezpośrednie zagrożenie życia. Wymagana jest szybka ocena hemodynamiczna oraz różnicowanie z innymi źródłami krwawienia (np. hemoptysis, epistaxis).
beta-bloker, dwunastnica, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, epistaxis, Helicobacter pylori, hematemeza, hemoptysis, inhibitor pompy protonowej, koagulacja termiczna, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, lek prokinetyczny, melena, nadciśnienie wrotne, niedotlenienie, niewydolność wielonarządowa, opaskowanie żylaków przełyku, przełyk, resuscytacja płynowa, transfuzja krwi, wstrząs hipowolemiczny, żołądek, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyclonamine 500 mg
Cyclonamine, zawierający etamsylat w dawce 500 mg w postaci kapsułek twardych, jest wskazany u dorosłych pacjentów z zaburzeniami hemostazy naczyniowej manifestującymi się krwawieniem włośniczkowym. Lek stosowany jest zarówno profilaktycznie, jak i terapeutycznie w krwawieniach z drobnych naczyń o różnej lokalizacji, ze szczególnym uwzględnieniem praktyki chirurgicznej w obszarach o bogatym unaczynieniu, takich jak otorynolaryngologia, ginekologia, położnictwo, urologia, stomatologia, okulistyka oraz chirurgia plastyczna i rekonstrukcyjna. W lecznictwie internistycznym Cyclonamine znajduje zastosowanie w krwawieniach z przewodu pokarmowego (hematemesis, melena), układu moczowego (krwiomocz), nosa (epistaxis) oraz dziąseł. W ginekologii lek jest stosowany w zaburzeniach krwawienia miesiączkowego, takich jak metrorrhagia, menorrhagia pierwotna oraz menorrhagia związana z wkładkami wewnątrzmacicznymi, po wykluczeniu przyczyn organicznych.
chirurgia plastyczna, epistaxis, etamsylat, ginekologia, hematemeza, hemostaza naczyniowa, kapsułka twarda, krwawienie dziąseł, krwawienie miesiączkowe, krwawienie włośniczkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, melena, menorrhagia, metrorrhagia, mięśniak macicy, nowotwór macicy, okulistyka, otorynolaryngologia, polip endometrium, położnictwo, stomatologia, układ moczowy, unaczynienie tkanek, urologia, wkładka wewnątrzmaciczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Treprostinil Reddy 2,5 mg/ml
Treprostinil sodowy w stężeniu 2,5 mg/ml, stosowany do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują bóle głowy i żuchwy, rozszerzenie naczyń z uderzeniami gorąca, biegunki, nudności oraz reakcje miejscowe w miejscu podawania infuzji. Istotne jest zwrócenie uwagi na częstość występowania krwawień (często), w tym epistaxis, krwawienia z przewodu pokarmowego oraz dziąseł, co jest szczególnie istotne u pacjentów jednocześnie przyjmujących leki przeciwzakrzepowe. Dodatkowo, mogą wystąpić poważne zakażenia związane z urządzeniami do podawania leku, takie jak posocznica i bakteriemia, które wymagają natychmiastowej interwencji. Występują również objawy neurologiczne (zawroty głowy), zaburzenia sercowo-naczyniowe (niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca z dużym rzutem) oraz zmiany skórne i mięśniowo-szkieletowe.
agregacja płytek, artralgia, bakteriemia, ból żuchwy, cellulitis, centralne wkłucie, działanie wazodylatacyjne, epistaxis, krwiomocz, krwioplucie, krwotok z żołądka, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, mialgia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, personel medyczny, posocznica, prostanoid, rozszerzenie naczyń, smolisty stolec, treprostynil sodowy, wymioty krwawe, zakażenie miejsca podania, zakrzepowe zapalenie żył - Leksykon substancji czynnych
Oksybutynina – Działania niepożądane
Chlorowodorek oksybutyniny, stosowany w leczeniu zaburzeń pęcherza moczowego, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych wynikających z blokady receptorów muskarynowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to suchość w jamie ustnej (bardzo często, ≥1/10), senność, zaparcia (bardzo często, ≥1/10), zawroty głowy (bardzo często, ≥1/10) oraz nieostre widzenie (bardzo często, ≥1/10). Działania te dotyczą wielu układów, w tym nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, senność), psychicznego (dezorientacja często, ≥1/100 do <1/10; pobudzenie, lęk, omamy o nieznanej częstości), wzrokowego (jaskra z zamkniętym kątem przesączania o nieznanej częstości), pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty) oraz sercowo-naczyniowego (kołatanie serca często, tachykardia i arytmia o nieznanej częstości). U dzieci i osób starszych ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN i psychiatrycznych, jest zwiększone. Postać dopęcherzowa (Vesoxx) i doustne (Ditropan, Driptane, Uralex) wykazują podobny profil bezpieczeństwa, choć mogą różnić się częstością występowania niektórych działań.
anhidroza, anoreksja, arytmia, chlorowodorek oksybutyniny, drgawka, dysfagia, działanie antycholinergiczne, epistaxis, fotosensytywność, hipertermia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, kserostomia, midriaza, nadwrażliwość na światło, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dopęcherzowe, reakcja alergiczna, receptor muskarynowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszerzenie źrenic, rzekoma niedrożność, skurcz mięśni, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar cieplny, układ pokarmowy, uzależnienie od oksybutyniny, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie pęcherza moczowego, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie termoregulacji, zakażenie układu moczowego, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka, zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe - Leksykon substancji czynnych
Sód kromoglikan – Działania niepożądane
Sód kromoglikan, stosowany w leczeniu alergicznego zapalenia spojówek i alergicznego nieżytu nosa, cechuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane zależne od drogi podania i postaci farmaceutycznej. W przypadku kropli do oczu najczęściej obserwuje się przemijające miejscowe objawy, takie jak pieczenie, kłucie, uczucie ciała obcego, przekrwienie i obrzęk spojówek, a bardzo rzadko zwapnienie rogówki u pacjentów ze znacznym uszkodzeniem tej struktury (związane z fosforanami w preparacie Polcrom). Stosowanie aerozolu do nosa może powodować podrażnienie błony śluzowej nosa (bardzo rzadko), przekrwienie, obrzęk, kichanie, rzadko krwawienia z nosa, świszczący oddech lub uczucie ucisku w klatce piersiowej, a także kaszel. Częstość występowania niektórych działań, takich jak przekrwienie błony śluzowej czy reakcje nadwrażliwości, pozostaje nieznana.
aerozol donosowy, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, działanie niepożądane, epistaxis, krople do oczu, lek przeciwalergiczny, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, personel medyczny, podrażnienie błony śluzowej, postać farmaceutyczna, przekrwienie spojówek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, sód kromoglikan, świszczący oddech, uszkodzenie rogówki, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivahib 15 mg
Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu został oceniony w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 412 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia, w tym epistaxis (4,5%) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego (3,8%), co jest zgodne z mechanizmem działania leku jako selektywnego inhibitora czynnika Xa. Działania niepożądane obserwowano w różnych populacjach klinicznych, w tym u pacjentów po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, hospitalizowanych z innych przyczyn, leczonych z powodu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, migotania przedsionków oraz u dzieci i młodzieży. W populacji pediatrycznej działania niepożądane miały głównie łagodny do umiarkowanego charakter.
anemia, enzym wątrobowy, epistaxis, hemartroza, inhibitor czynnika Xa, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie, krwawienie do gałki ocznej, krwawienie do stawu, krwiomocz, krwotok do siatkówki, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rywaroksaban, wylew podspojówkowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Peritol 4 mg
Peritol, zawierający 4 mg chlorowodorku cyproheptadyny w tabletce, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowaną reakcją jest przemijająca senność, pojawiająca się zwykle na początku leczenia i ustępująca po 3-4 dniach. Lek może indukować liczne zaburzenia neurologiczne, takie jak sedacja, zawroty głowy, ataksja, drżenia, parestezje, zapalenie nerwów, drgawki oraz bóle głowy. Ponadto, cyproheptadyna wpływa na funkcje psychiczne, wywołując objawy splątania, omamy wzrokowe, niepokój ruchowy, rozdrażnienie, agresję, bezsenność, euforię i histerię. Zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, diplopia, zaburzenia akomodacji) oraz dolegliwości ze strony ucha i błędnika (ostre zapalenie błędnika, tinnitus) również zostały zgłoszone. W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą wystąpić kołatania serca, tachykardia, skurcze dodatkowe oraz hipotensja. Działania niepożądane obejmują także objawy ze strony układu oddechowego (suchość błon śluzowych, duszność, epistaxis), przewodu pokarmowego (kserostomia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), a także poważne zaburzenia wątroby, takie jak cholestaza, zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby.
agranulocytoza, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, cholestaza, cyproheptadyna, diplopia, drgawki, drżenie, duszność, dyskomfort w nadbrzuszu, epistaxis, euforia, fotosensytyzacja, hepatitis, hipotensja, histeria, jadłowstręt, kołatanie serca, kserostomia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, omamy wzrokowe, osłabienie, parestezje, plamica, pokrzywka, rumień, sedacja, senność, skurcze dodatkowe, splątanie, szum uszny, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia akomodacji, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia koordynacji, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia oka, zaburzenia psychiczne, zaburzenia skóry, zaburzenia układu moczowego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka i jelit, zapalenie błędnika, zapalenie nerwów, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pelafen MED 20 mg
Lek Pelafen MED zawiera 20 mg suchego wyciągu z korzenia pelargonii (Pelargonium sidoides DC i/lub Pelargonium reniforme Curt.) i może wywoływać działania niepożądane, które występują z bardzo rzadką częstością (<1/10 000). Do najczęstszych należą łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty oraz utrudnione połykanie. Ponadto mogą pojawić się łagodne krwawienia z dziąseł i nosa oraz reakcje alergiczne manifestujące się wysypką, świądem lub obrzękiem. Częstość występowania hepatotoksyczności nie jest znana, jednak objawy takie jak podwyższenie enzymów wątrobowych, żółtaczka czy ból brzucha wymagają natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego.
biegunka, ból nadbrzusza, dysfagia, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, epistaxis, hepatotoksyczność, krwawienie, krwawienie dziąseł, krwawienie z nosa, motoryka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, Pelargonium reniforme, Pelargonium sidoides, reakcja alergiczna, świąd, układ immunologiczny, uszkodzenie komórek wątrobowych, uszkodzenie wątroby, wyciąg z korzenia pelargonii, wymioty, wysypka, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie wątroby i dróg żółciowych, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak krwotoczny dziedziczny – Diagnostyka i diagnoza
Naczyniak krwotoczny dziedziczny (NKD, HHT) to autosomalnie dominowane zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się malformacjami tętniczo-żylnymi (AVM) bez pośrednictwa naczyń włosowatych. Rozpoznanie opiera się na kryteriach Curaçao, obejmujących nawracające epistaxis, teleangiektazje w charakterystycznych lokalizacjach, AVM w narządach wewnętrznych (płuca, wątroba, mózg, przewód pokarmowy) oraz występowanie choroby u krewnego pierwszego stopnia. Diagnostyka molekularna koncentruje się na mutacjach w genach ENG, ACVRL1, SMAD4 i GDF2, wykrywanych u 85-90% pacjentów spełniających kryteria kliniczne. Badania genetyczne są wskazane w potwierdzeniu diagnozy, diagnostyce różnicowej, badaniach przesiewowych u członków rodziny oraz diagnostyce prenatalnej. Negatywny wynik genetyczny nie wyklucza NKD przy silnych objawach klinicznych.
angiografia mózgowa, ataksja-teleangiektazja, badanie genetyczne, badanie pęcherzykowe, diagnostyka molekularna, diagnostyka prenatalna, diagnostyka przedimplantacyjna, dziedziczenie autosomalne dominujące, echokardiografia kontrastowa, endoglina, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, endoskopia kapsułkowa, epistaxis, kolonoskopia, krwawienie śródczaszkowe, kryteria Curaçao, malformacja tętniczo-żylna, naczyniak krwotoczny dziedziczny, niedokrwistość z niedoboru żelaza, polipowatość młodzieńcza, poradnictwo genetyczne, receptor kinazy typu 1, rezonans magnetyczny mózgu, sekwencjonowanie całego genomu, teleangiektazja, tomografia komputerowa klatki piersiowej, ultrasonografia dopplerowska, zespół CREST, zespół Oslera-Webera-Rendu