tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe

Tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowym tworzeniem skrzeplin w obrębie tętnic, które mogą prowadzić do częściowego lub całkowitego zamknięcia światła naczynia. Konsekwencją tego procesu jest niedokrwienie tkanek zaopatrywanych przez daną tętnicę, co może skutkować poważnymi powikłaniami, w tym zawałem serca, udarem mózgu czy niedokrwieniem kończyn.

Patofizjologia tych zaburzeń obejmuje aktywację płytek krwi, kaskady krzepnięcia oraz uszkodzenie śródbłonka naczyniowego. Główne czynniki ryzyka to nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu, wiek powyżej 65 lat, otyłość oraz predyspozycje genetyczne. Istotną rolę odgrywają również schorzenia zwiększające krzepliwość krwi, takie jak zespół antyfosfolipidowy czy trombofilie.

Diagnostyka tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych opiera się na badaniach obrazowych (USG dopplerowskie, angio-CT, angio-MR), badaniach laboratoryjnych oceniających parametry krzepnięcia oraz diagnostyce kardiologicznej poszukującej potencjalnych źródeł zatorów. Leczenie obejmuje farmakoterapię przeciwkrzepliwą i przeciwpłytkową, trombolityczną, a w wybranych przypadkach interwencje wewnątrznaczyniowe lub chirurgiczne.

Profilaktyka tych zaburzeń koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, odpowiednim leczeniu chorób współistniejących oraz stosowaniu farmakologicznej profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Właściwe postępowanie prewencyjne może znacząco zmniejszyć ryzyko wystąpienia poważnych incydentów zakrzepowo-zatorowych.

Powiązane wpisy

  1. 25.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl