zapalenie pęcherza moczowego
Wskazanie

Zapalenie pęcherza moczowego to stan zapalny błony śluzowej pęcherza moczowego, najczęściej spowodowany infekcją bakteryjną. Bakterie, głównie Escherichia coli, wnikają do układu moczowego przez cewkę moczową i kolonizują pęcherz. Objawami są częste i bolesne oddawanie moczu, uczucie parcia na pęcherz, ból w podbrzuszu oraz mętny, czasem krwisty mocz. Zapalenie pęcherza dotyka częściej kobiet ze względu na krótszą cewkę moczową i bliskość ujścia cewki do odbytu.

W leczeniu niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego stosuje się antybiotyki. W Polsce popularne są preparaty zawierające furazydynę (Furaginum, Urofuraginum), fosfomycynę (Monural), nitrofurantoinę (Nifurantin), a także preparaty trimetoprimu z sulfametoksazolem (Biseptol, Bactrim). W przypadkach zakażeń powikłanych lub nawracających mogą być stosowane fluorochinolony (Cipronex, Proxacin), amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav) lub cefalosporyny (Zinnat, Orelox).

Dodatkowo można stosować leki łagodzące objawy, takie jak spazmoanalgetyki (No-Spa, Buscopan) oraz preparaty ziołowe wspomagające leczenie (Urosept, Urinal, Urovaxom). Ważne jest również obfite nawadnianie organizmu i unikanie substancji drażniących pęcherz, jak kofeina czy alkohol.

Największe trudności w leczeniu zapalenia pęcherza moczowego obejmują nawracający charakter infekcji, zwłaszcza u kobiet, gdzie nawet 20-30% pacjentek doświadcza nawrotów w ciągu roku. Problemem jest również rosnąca antybiotykooporność patogenów, szczególnie w przypadku zakażeń szpitalnych lub u pacjentów z cewnikami. Wyzwaniem terapeutycznym są także zakażenia powikłane, występujące u osób z cukrzycą, kamicą moczową, anomaliami anatomicznymi układu moczowego czy obniżoną odpornością. U tych pacjentów leczenie wymaga dłuższej antybiotykoterapii, dokładniejszej diagnostyki i częstszych kontroli.

W przypadku nawracających zapaleń pęcherza kluczowe jest ustalenie czynników predysponujących i wdrożenie odpowiedniej profilaktyki, która może obejmować długotrwałe stosowanie niskich dawek antybiotyków, immunostymulację (Uro-Vaxom) lub suplementację probiotykami. U pacjentów geriatrycznych dodatkową trudność stanowi atypowy przebieg choroby, często bez typowych objawów dysurycznych, co może opóźniać rozpoznanie i leczenie.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 27.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl