zawiesina insuliny
Zawiesina insuliny to specjalna postać farmaceutyczna, w której cząsteczki insuliny są zawieszone w płynie, co pozwala na przedłużone uwalnianie hormonu po podaniu. Dzięki temu pacjent może utrzymać kontrolę nad poziomem glukozy we krwi przez dłuższy czas.
W przeciwieństwie do roztworów insuliny, które działają szybko, zawiesiny charakteryzują się opóźnionym początkiem działania i dłuższym czasem utrzymywania efektu terapeutycznego. Najczęściej stosowane zawiesiny to insulina NPH (izofanowa) oraz mieszanki insulinowe zawierające określone proporcje insulin krótko i długodziałających.
Przed podaniem zawiesiny insuliny konieczne jest jej dokładne wymieszanie poprzez delikatne obracanie lub przechylanie (nie wstrząsanie) pena lub fiolki, aby uzyskać jednolitą, mętną konsystencję. Nieprawidłowe wymieszanie może prowadzić do podania niewłaściwej dawki insuliny i zaburzeń glikemii.
Zawiesiny insuliny są najczęściej podawane podskórnie w okolice brzucha, uda lub ramienia. Prawidłowa technika podawania i rotacja miejsc wstrzyknięć ma istotne znaczenie dla przewidywalności działania leku i zapobiegania lipodystrofii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Humulin M3 (30/70) 100 j.m./ml
Humulin M3 (30/70) to dwufazowa zawiesina insuliny ludzkiej o stężeniu 100 j.m./ml, zawierająca 30% insuliny rozpuszczalnej oraz 70% insuliny izofanowej, dostępna w 3 ml wkładach (300 j.m. insuliny). Insulina jest produkowana metodą rekombinacji DNA z E.coli. Produkt zawiera substancje pomocnicze takie jak m-krezol, glicerol, fenol, protamina siarczan, disodu fosforan siedmiowodny, cynku tlenek oraz wodę do wstrzykiwań, a pH zawiesiny mieści się w zakresie 6,9-7,5. Wkłady silikonowane przechowuje się w lodówce w temperaturze 2-8°C, z okresem ważności 3 lata dla nieużywanych wkładów oraz 28 dni po umieszczeniu we wstrzykiwaczu, który należy przechowywać poniżej 30°C bez zamocowanej igły. Produkt nie powinien być mieszany z insulinami innych producentów ani pochodzenia zwierzęcego.
fosforan disodu siedmiowodny, iniekcja, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina ludzka, insulina ludzka rekombinowana, insulina pochodzenia zwierzęcego, insulina rozpuszczalna, m-krezol, poradnia diabetologiczna, rekombinacja DNA, siarczan protaminy, tlenek cynku, wkład do wstrzykiwacza, wstrzykiwacz insulinowy, zawiesina do wstrzykiwań, zawiesina insuliny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polhumin MIX-3 100 j.m/ml
Polhumin Mix-3 to dwufazowa insulina ludzka biosyntetyczna, zawierająca 3 części insuliny rozpuszczalnej i 7 części insuliny izofanowej, dostępna w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 100 j.m./ml, w wkładach po 3 ml (300 j.m.). Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na insulinę ludzką uzyskaną metodą rekombinacji DNA z Escherichia coli oraz na substancje pomocnicze, a także u osób z aktualną hipoglikemią, gdyż podanie insuliny w tym stanie może prowadzić do ciężkiego pogłębienia niedocukrzenia. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiednich działań medycznych. Przed zastosowaniem insuliny należy skorygować hipoglikemię doustnym lub dożylnym podaniem glukozy, a u pacjentów z nawracającymi epizodami hipoglikemii rozważyć modyfikację dawkowania, diety lub aktywności fizycznej.
działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka insuliny, hipoglikemia, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina ludzka, insulina ludzka dwufazowa, insulina rozpuszczalna, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, nawracająca hipoglikemia, neuropatia autonomiczna, niedocukrzenie, niestabilna kontrola glikemii, program odczulania, reakcja nadwrażliwości, rekombinacja DNA, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina insuliny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polhumin MIX-3 100 j.m/ml
Produkt leczniczy Polhumin Mix-3 zawiera biosyntetyczną insulinę ludzką dwufazową, otrzymywaną metodą rekombinacji DNA z Escherichia coli, w stężeniu 100 j.m./ml, w proporcjach 3 części insuliny rozpuszczalnej i 7 części insuliny izofanowej. Preparat ma postać białej lub prawie białej, jałowej, wodnej zawiesiny o pH 6,9-7,8, co odpowiada fizjologicznemu pH tkanek. Badania toksykologiczne przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) z podskórnym podaniem Polhumin R, którego substancja czynna jest identyczna z Polhumin Mix-3, nie wykazały specyficznych działań toksycznych ani w badaniach ostrej, ani przewlekłej toksyczności, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania preparatu.
badanie biochemiczne, badanie patomorfologiczne, badanie toksykologiczne, drgawki, drżenie, działanie hipoglikemiczne, działanie toksyczne, Escherichia coli, hipoglikemia, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina ludzka dwufazowa, insulina rozpuszczalna, osowiałość, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zawiesina insuliny - Leksykon substancji czynnych
Insulina dwufazowa – Wskazania do stosowania
Insulina dwufazowa Humulin M3 (30/70) to preparat zawierający 30% insuliny rozpuszczalnej (szybko działającej) oraz 70% insuliny izofanowej (o przedłużonym działaniu), dostarczający 100 j.m./ml ludzkiej insuliny rekombinowanej. Preparat jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 1 i 2, szczególnie u pacjentów wymagających jednoczesnej kontroli glikemii poposiłkowej i podstawowego poziomu insuliny między posiłkami. Schemat dawkowania najczęściej obejmuje dwa wstrzyknięcia dziennie (2/3 dawki rano, 1/3 wieczorem), z możliwością rozszerzenia do trzech wstrzyknięć u pacjentów z wysoką glikemią poposiłkową po obiedzie. Monitorowanie terapii obejmuje regularne pomiary glikemii, kontrolę HbA1c co 3 miesiące oraz ocenę ryzyka hipoglikemii i masy ciała.
bakteria E. coli, cukrzyca, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, glikemia, glikemia poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, Humulin M3, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, insulinooporność, insulinoterapia, lek przeciwcukrzycowy, ludzka insulina, metformina, rekombinacja DNA, samokontrola glikemii, tiazolidynediony, wahania glikemii, zawiesina insuliny