zapalenie okołopęcherzykowe
Wskazanie

Zapalenie okołopęcherzykowe (folliculitis) to infekcja mieszków włosowych skóry, najczęściej wywołana przez bakterie, zwłaszcza Staphylococcus aureus. Schorzenie to manifestuje się jako małe, czerwone wypukłe krostki otaczające mieszki włosowe, które mogą być bolesne lub swędzące. Zapalenie może wystąpić na dowolnej części ciała porośniętej włosami, ale najczęściej dotyka skóry głowy, twarzy (zwłaszcza brody u mężczyzn), kończyn, pachwin oraz pośladków.

W leczeniu zapalenia okołopęcherzykowego stosuje się przede wszystkim miejscowe preparaty przeciwbakteryjne. Wśród polskich nazw handlowych wymienić można: Clindacne, Dalacin C, Klindacin T (zawierające klindamycynę), Differin (adapalen), Isotrexin (izotretynoina z erytromycyną), czy preparaty zawierające mupirocynę (Mupirox, Bactroban). W przypadkach głębokiego zapalenia mieszków włosowych lub rozległych zmian konieczne może być zastosowanie antybiotyków doustnych, takich jak Biseptol (kotrimoksazol), Zinnat (cefuroksym) czy Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym).

Do trudności w leczeniu zapalenia okołopęcherzykowego należy przede wszystkim nawrotowy charakter schorzenia, szczególnie u pacjentów z czynnikami predysponującymi, takimi jak cukrzyca, otyłość czy zaburzenia odporności. Istotnym problemem jest również rosnąca oporność Staphylococcus aureus na antybiotyki, w tym coraz częstsze występowanie szczepów MRSA (metycylinooporny S. aureus). Dodatkowo, niewłaściwa higiena, drażnienie skóry przez golenie czy stosowanie środków okluzyjnych mogą przyczyniać się do przewlekania się infekcji lub jej nawrotów.

W przypadkach nawrotowych lub opornych na leczenie konieczne jest poszukiwanie przyczyn predysponujących do infekcji, w tym możliwego nosicielstwa S. aureus w jamie nosowej czy gardła pacjenta. Wówczas terapia może wymagać kompleksowego podejścia obejmującego eradykację nosicielstwa (np. maść z mupirocyną do nosa) oraz modyfikację czynników ryzyka. W szczególnie trudnych przypadkach można rozważyć konsultację dermatologiczną i zastosowanie bardziej zaawansowanych metod terapeutycznych.