stan skurczowy odźwiernika żołądka
Wskazanie

Stan skurczowy odźwiernika żołądka (pylorospazm) to zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, które charakteryzuje się nadmiernym, nieprawidłowym skurczem mięśniówki odźwiernika. Odźwiernik to mięśniowy fragment przewodu pokarmowego, który łączy żołądek z dwunastnicą i pełni funkcję swoistego zaworu regulującego przechodzenie treści pokarmowej z żołądka do jelita cienkiego. Stan skurczowy odźwiernika może występować jako zaburzenie czynnościowe lub wtórnie do innych schorzeń przewodu pokarmowego.

Główne objawy stanu skurczowego odźwiernika to uczucie pełności w nadbrzuszu, nudności, wymioty, ból w górnej części brzucha oraz uczucie wczesnego nasycenia podczas posiłków. W skrajnych przypadkach może prowadzić do utrudnionego opróżniania żołądka i zaburzeń wchłaniania. Diagnoza opiera się na badaniach obrazowych (gastroskopia, badania rentgenowskie z kontrastem) oraz badaniu ultrasonograficznym.

W leczeniu stanu skurczowego odźwiernika stosuje się leki rozkurczowe, które zmniejszają napięcie mięśniówki gładkiej przewodu pokarmowego. Najczęściej używane preparaty w Polsce to: Drotafemina (No-Spa), Mebeweryna (Duspatalin), Alweryna z symetykonem (Meteospasmyl), Hioscyna (Buscopan), a także Papaweryna. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze można zastosować iniekcje toksyny botulinowej w okolice odźwiernika lub interwencję endoskopową.

Istotną rolę w terapii odgrywają również leki prokinetyczne, które poprawiają motorykę przewodu pokarmowego, takie jak Metoklopramid (Metoclopramidum), Itopryd (Zirid), Prukalopryd (Resolor) czy Trimebutyna (Debridat). W przypadkach związanych z nadkwaśnością stosuje się także inhibitory pompy protonowej, jak Omeprazol (Polprazol, Gasec, Helicid), Pantoprazol (Controloc, Nolpaza) czy Ezomeprazol (Nexium).

Największe trudności w leczeniu stanu skurczowego odźwiernika żołądka wiążą się z przewlekłym charakterem schorzenia oraz częstym współwystępowaniem z innymi zaburzeniami czynnościowymi przewodu pokarmowego. Dodatkowo, skuteczność farmakoterapii bywa ograniczona, a pacjenci często wymagają długotrwałego leczenia i modyfikacji stylu życia. Wyzwaniem pozostaje również różnicowanie czynnościowych przyczyn objawów od organicznych, które mogą wymagać odmiennego podejścia terapeutycznego. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne zastosowanie metod inwazyjnych, jak pyloroplastyka lub pyloromiotomia.